รักร้ายๆของนายมาเฟีย
รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 28 ต่อ
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 28 ต่อ

ต่อจาก 60% ค่า

หลังจากเก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้วนนท์ก็ให้พีทและภพไปส่งที่คอนโดของตนเอง นนท์ได้ฝากคีย์การ์ดและกุญแจห้องนอนไว้กับพีทเพื่อไปให้วาโย เขาเดินเข้ามาในห้องนอนของตัวเองด้วยสภาพที่ไม่สู้ดีนัก เขารู้ว่าเขาอ่อนแอมากแค่ไหนแต่หนทางเดียวที่จะทำให้เขาเจ็บน้อยลงคือการลืมวายุ เขาไม่เคยรู้สึกว่ารักใครมากขนาดนี้เลยจนกระทั่งเสียวายุไป เขารู้ซึ้งดีเลยตอนที่วายุเสียคนรักไปเขารู้สึกยังไง เจ็บปวดทรมานแค่ไหน นนท์ที่ยิ่งคิดยิ่งร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร

"ผมจะลืมคุณได้ยังไง ฮึก ฮือ" ร่างบางทรุดนั่งลงที่พื้นปลายเตียงแล้วก้มหน้าร้องไห้ออกมาอยู่อย่างนั้น

ผ่านไป3 วัน การกระทำของนนท์ก็ยังคงวนลูบอยู่อย่างนั้น ตื่นขึ้นมาร้องไห้ แล้วก็หลับไป จะมีพีทแล้วก็วาโยคอยมาดูแลอยู่เสมอแต่มันก็ไม่ได้ทำให้นนท์รู้สึกดีขึ้นเลย และยิ่งอยากเห็นศพของวายุ พีทและวาโยก็ให้คำตอบเดียวกันว่าหมอยังไม่ให้ออกจากโรงพยาบาล

"นนท์ มึงไม่คิดว่ากูจะเสียใจบ้างหรอวะ เห็นเพื่อนตัวเองจะเป็นจะตายอยู่แบบนี้ มึงไม่สงสารความรู้สึกกูบ้างหรอ" วาโยพูดตัดพ้อออกมา นนท์สะอึกไปนิด ก่อนจะค่อยๆเงยหน้ามองวาโยอย่างรู้สึกผิด

"กูขอโทษ ฮึก แต่ทุกวินาทีในสมอง ในหัวใจกูมีแต่เขา ฮืออ" นนท์พูดออกมาทั้งสะอื้นไม่หยุด วาโยเองก็ทำได้แค่คอยกอดปลอบใจ ถึงจะดุเพื่อน ว่าเพื่อน แต่เขาก็ไม่เคยคิดทิ้งเพื่อนคนนี้ไปไหน

"ไปนอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้กูมาหาใหม่ หรือว่าจะให้กูนอนด้วย" วาโยพูดบอกก่อนจะถามออกมา นนท์ได้แต่ส่ายหน้าไปมาช้าๆ

"ไม่เป็นไร ฮึก กูอยู่คนเดียวได้ ฮึก มึงกลับไปพักเถอะ" เขาไม่อยากให้เพื่อนต้องมาคอยเหนื่อยกับเขา ไหนจะงานที่บริษัทที่ต้องดูแลแทนวายุ แล้วงานบริษัทที่เขาร่วมกันสร้างอีก เขาไม่อยากสร้างภาระให้วาโยเพิ่มไปมากกว่านี้อีก

"ก็ได้ แต่มึงต้องนอน ห้ามร้องเข้าใจไหม กูเป็นห่วง" วาโยบอกออกมาก่อนจะตบไหล่นนท์เบาๆ นนท์เองก็พยักหน้ารับ แล้ววาโยก็กลับไป

หลังจากที่วาโยกลับไป นนท์ก็พยายามหยุดร้องไหเและลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อที่จะนอน เขาอยากกลับไปทำงาน อยากกลับไปเป็นนนท์คนเดิมตอนที่ยังไม่รู้จักวายุ หลังจากที่อาบน้ำชำระร่างกายเสร็จแล้วร่างบางก็ขึ้นมานอนแล้วก็หลับไปในที่สุด

 

02.00 น.

"อื้ออ" นนท์ใช้มือปัดป่ายสิ่งที่มารบกวนเวลานอนของตัวเองออกอย่างรำคาน

"นิ่งๆ สินนท์ จะดิ้นอะไรนักหนา" เสียงเรียบนิ่งติดจะดุๆดังขึ้นข้างๆหูของนนท์

"อื้ออ" นนท์ยังไม่คิดจะลืมตาขึ้นมาเพราะคิดว่าตัวเองฝันอยู่

"หึ น่าลักหลับชะมัด" เสียงนั้นยังคงดังอยู่เหมือนเดิม ซึ่งทำให้นนท์สะดุ้งตื่นขึ้นมา

นนท์ดวงตาเบิกโพรงมองคนที่คร่อมตนอยู่อย่างตกใจและไม่เชื่อตาตัวเอง

"คะ คุณ" เสียงของนนท์ขาดหายไปในทันทีเมื่ออีกฝ่ายไม่รอให้นนท์พูดจบ เขาก้มหน้าลงมาประกบจูบนนท์อย่างโหยหาและคิดถึง น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไหลลงมาตามหางตา

"ร้องไห้ทำไมหื้ม" เขาผละริมฝีปากออกก่อนจะเอ่ยถามเบาๆ

"คนใจร้าย ฮึก ฮือ คุณมันใจร้าย" พอโดนปล่อยให้เป็นอิสระ นนท์ก็ร้องไห้ฟูมฟายออกมาพร้อมทุบไปที่อกแกร่งของคนที่คร่อมทับเขาอยู่

"มึงนั้นแหละใจร้าย รอกูแค่นี้รอไม่ได้เลยรึไงถึงได้หนีมาแบบนี้" เขาพูดตอบกลับมา นนท์เองก็ร้องไห้ออกมาไม่หยุด ร่างสูงที่คร่อมทับอยู่ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกให้นนท์อย่างอ่อนโยน

"ผม ฮึก ผมไม่ได้ฝันใช่มั้ย ฮึก" ทั้งสะอื้นทั้งถามออกมา ใบหน้าและแววตาฉายความคิดถึงเต็มทน

ร่างสูงไม่ได้ให้คำตอบกับนนท์ แต่เขาก้มลงมาประกบจูบนนท์แทน จูบที่ช่างอ่อนโยน นุ่มนวน และโหยหา นนท์เองก็จูบตอบกลับไปเช่นเดียวกัน

"อื้อ อื้มม" เสียงครางเบาๆเล็ดลอดออกมาจากคอของนนท์ ร่างสูงผละริมฝีปากออกจากปากของนนท์ก่อนจะกดย้ำไปอีก2-3ที

"ฝันรึป่าวล่ะ" เขาถามออกมาและส่งยิ้มน้อยๆให้นนท์ นนท์เองก็ยิ้มออกมาพร้อมโอบกอดคนที่คร่อมอยู่อย่างคิดถึง

"ผมคิดถึงคุณ คุณวายุ ฮื้ออ คิดถึง ฮึก" ทั้งบอกทั้งร้องไห้ วายุเองก็ยอมให้นนท์กอด พร้อมกับเขาที่ซุกหน้าลงไปกับซอกคอของนนท์

วายุดึงนนท์ให้ลุกขึ้นนั่ง นนท์ก็ลุกขึ้นตามแต่ไม่ยอมปล่อยแขนวายุ เขากลัว กลัวว่ามันจะเป็นแค่ความฝัน กลัวว่ามันจะไม่ใช่เรื่องจริง

"กอดแน่นเกินไปแล้วนะ" วายุว่าออกมาขำๆ

"ผมไม่ได้ฝันใช่มั้ย ฮืออ" นนท์ไม่ตอบอะไรแต่ซุกหน้าไปกับอกแกร่งของวายุแทนแล้วปล่อยโฮออกมา

"นอนเถอะ อยากรู้อะไรเดี๋ยวพรุ่งนี้เล่าให้ฟัง" วายุพูดบอกพร้อมพลิกตัวมาอยู่ข้างๆนนท์ก่อนจะดึงนนท์เข้ามากอดไว้และหลับไปด้วยกัน

เช้า

..

นนท์ลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขารีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งและมองไปรอบๆห้องนอนของตัวเองทันที เมื่อไม่เห็นใครอยู่น้ำใสๆก็ไหลลงมาอีกครั้ง ร่างบางก้มหน้าไปกับเข่าและสะอื้นไห้ออกมา

"นนท์ นนท์ เป็นอะไร" เสียงเรียกของคนที่เข้าเหมือนจะตกใจและรีบวิ่งเข้ามาหานนท์ที่นั่งสะอื้นอยู่ นนท์ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองยังต้นเสียงก่อนจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ร่างบางรีบลุกพรวดขึ้นไปกอดคนที่อยู่ใกล้ๆทันที

"ผม ฮึก ผมนึกว่าผมฝันไป ฮึก ผมคิดว่าคุณไม่อยู่กับผมจริงๆฮืออ" นนท์สะอื้นไห้พร้อมมุดหน้าไปกับอกแกร่งของอีกคน

"ถ้าฝันแล้วเมื่อคืนใครนอนกอดหื้ม แล้วยัง" ไม่ทันที่จะได้พูดจบ นนท์ก็เอามือมาตีที่อกแกร่งของร่างสูงเบาๆ

"ก็ผมตื่นมาไม่เห็นคุณ ผมนึกว่าผมฝันไป" นนท์พูดบอกออกมาแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยอ้อมกอดออกจากร่างสูง

"กูเคยสัญญาอะไรกับมึงไว้ล่ะ กูจะไม่ทิ้งมึง ไม่ทำให้มึงเสียใจอีกแล้วนะนนท์" เขาพูดออกมาพร้อมกอดนนท์แน่นขึ้นกว่าเดิม เพื่อย้ำให้นนท์รู้ว่าไม่ได้ฝัน และรู้ว่าเขาไม่เคยลืมคำสัญญา

"คุณอย่าทิ้งผมไปอีกนะคุณวายุ" นนท์พูดบอกพร้อมซุกหน้าไปกับอกแกร่งของวายุอีกครั้ง

"กูสัญญา จะไม่ทำให้มึงเสียใจ หรือว่าร้องไห้อีกแล้ว" วายุพูดบอกพร้อมก้มลงไปหอมหัวนนท์เบาๆ

"ว่าแต่ ทำไมทุกคนไม่บอกผม ทำไมต้องปล่อยให้ผมเสียใจอยู่แบบนี้ ฮึก" นนท์ผละออกจากอกแกร่งของวายุและถามออกมาอย่างสงสัย

"กูสั่งเองแหละกูไม่อยากให้มึงมาเห็นสภาพกูแบบนั้น" วายุพูดบอก นนท์นั่งนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมากอดวายุอีกครั้ง

"เล่าให้ผมฟังได้ไหม ว่ามันเกิดอะไรขึ้น" นนท์ถามออกไปพร้อมซุกอยู่ในอกของวายุ

"ได้สิ แต่มึงต้องไปอาบน้ำมากินข้าวก่อนนะ วาโยมันเล่าให้ฟังหมดแล้วว่ามึงทรมานตัวเองแค่ไหน" วายุว่าออกมาเสียงดุๆ นนท์ได้แต่ส่งเสียงจิจ๊ะในลำคอแต่ก็ยอมทำตามที่วายุบอกแต่โดยดี

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จนนท์ก็เดินออกมาที่ห้องรับแขกตรงโต๊ะทานข้าว ที่ตอนนี้มีกลิ่นอาหารหอมฟุ้งไปทั่วห้อง เมื่อไม่เห็นวายุอยู่ที่ห้องรับแขกนนท์ก็รีบมองหาและเดินตามหาวายุทันที

"เป็นอะไร" วายุถามขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

"ผมนึกว่า" ไม่ทันที่นนท์จะพูดจบวายุก็เดินไปดึงนนท์เข้ามากอดเอาไว้

"เลิกคิดได้แล้ว มึงไม่ได้ฝัน หรือว่าต้องให้กูพิสูจน์มั้ย" วายุพูดบอกพร้อมส่งสายตาโลมเลียไปให้ นนท์เมื่อเห็นสายตานั้นก็หน้าแดงก่ำรีบผลักวายุออกและเดินมาที่โต๊ะอาหารทันที

"ลามกนะคุณ" นนท์บ่นอุบออกมาด้วยความเขินอาย

"ลามกอะไร แค่จะกอดเมียตัวเองมันลามกหรอ มึงอ่ะคิดอะไร" วายุว่าออกมายิ้มๆยิ่งทำให้นนท์เขินมากกว่าเดิม

"ถ้าคุณไม่หยุดผมโกธรจริงๆนะ" นนท์ว่าออกมาพร้อมทำหน้าบึ้งตึก แต่วายุกลับมองว่ามันน่ารักซะเหลือเกิน

"อะ อะ พอแล้วๆ ทานข้าวเถอะ ทานข้าวเสร็จอยากรู้เรื่องอะไรจะบอก โอเคมั้ยครับเมีย" วายุพูดบอก นนท์พยักหน้างึกงักรับคำพร้อมรีบก้มหน้าทานข้าวด้วยความเขิน

 

 

ตอนหน้าตอนจบนะคะ ขอโทษที่ทำให้ทุกคนรอนาน ไรท์ไม่ว่างจริงๆค่ะ ขอโทษจากใจจริงเลยนะคะ🙏

ขอบคุณทุกๆคนที่อ่านนะคะ

 

 

 

 

 

 

กลับหน้าเรื่อง

เพิ่งเริ่มเขียนนิยายเรื่องแรกค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น