รักร้ายๆของนายมาเฟีย
รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 14
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 14

ณ จังหวัดเชียงใหม่

นนท์และวาโยมาถึงสนามบินเชียงใหม่ประมาณ5 ทุ่มได้ เพราะกว่าเครื่องจะออกก็เกือบ4ทุ่ม วาโยให้คนที่บ้านมารอรับที่สนามบิน เมื่อลงเครื่องทั้งสองก็ออกมาจากสนามบินเพื่อที่จะขึ้นรถกลับบ้าน นนท์ได้แต่นั่งเม่อนึกถึงอีกคนที่ป่านนี้คงอะละวาดบ้านแตกไปแล้ว เขารู้ว่าพีต้องซวยแน่ๆที่พลาดปล่อยให้เขาหนีมาได้ แต่จะให้ทำไงล่ะถ้าไม่หนีตัวเองก็เจ็บ ซึ่งนนท์ก็คงไม่ทนเจ็บอยู่แบบนี้ เขารู้สึกวูบไหวในใจเมื่อคิดถึงหน้าคนที่ทำร้ายเขาได้ทุกวี่ทุกวัน ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคนคนนั้นรู้สึกอะไร หรือแค่สะใจที่ได้แก้แค้นให้แฟนสาวของเขากันแน่

"นนท์ ไม่สบายป่าววะ เห็นเม่อๆ หรือว่าคิดถึงใคร" วาโยถามเพื่อนๆด้วยความเป็นห่วงแต่ก็ไม่วายแย่เพื่อน

"ปล่าว คงเหนื่อยแหละ" นนท์ตอบออกมาก่อนจะหันหน้ากลับไปมองข้างทางหมือนเดิม วาโยซึ่งเห็นเพื่อนน่าจะเหนื่อยก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาอีก

ไม่นานรถก็เลี้ยวเข้าจอดในบ้านหลังหนึ่ง ทันทีที่รถจอดก็มีหญิงวัยประมาณ 50 ปลายๆเดินออกมาพร้อมยิ้มหวานมายังรถที่จอดสนิท

"คิดถึงจังเลยครับ" วาโยว่าออกไปก่อนจะโอบกอดแม่ของตนอย่างคิดถึง

"แล้วไหนละของขวัญที่ว่าจะเอามาฝากแม่" แม่ของวาโยถามด้วยเสียงอ่อนโยน ถ้าไม่บอกว่าแม่เขาอายุจะ60 แล้วคงไม่มีใครเชื่อ เพราะเธอยังสาวและสวยมากเหมือนพึ่งจะ40 ต้นๆเอง

"โถ่แม่ ผมมาถึงก็ถามหาของขัวญเลยนะ ไอ้เราก็นึกว่าที่ยิ้มเนี่ยคิดถึงเราซะอีก แต่ที่แท้อยากได้ของขวัญนี้นา" วาโยว่าเสียงกระเง้ากระงอด นนท์ได้แต่นั่งมองทั้งคู่ยิ้มๆ ไม่วายเผลอคิดถึงอีกคนที่อยู่กรุงเทพ นนท์สะบัดหน้าไปมาเล็กน้อยก่อนที่วาโยจะเปิดประตูรถออกแล้วเชื้อเชิญให้เขาลงไป

"นี้ไงครับของขวัญที่ผมว่า" นนท์หันไปส่งยิ้มและยกมือไหว้แม่ของวาโยอย่างอ้อนน้อม แม่วาโยยิ้มรับและเดินเข้ามากอด

"ตานนท์ เป็นไงลูกสบายดีไหมไม่มาเยี่ยมแม่บ้างเลยนะ" แม่ของวาโยถามออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม

"สบายดีครับ แล้วแม่กับคุณพ่อละครับสบายดีไหม" นนท์ตอบกลับอย่างอ่อนน้อม เขานับถือพ่อแม่ของวาโยเหมือนพ่อแม่ของเขา เพราะตั้งแต่ที่พ่อแม่ของนนท์จากไปก็มีแต่พ่อแม่ของวาโยนี้แหละคอยช่วยเหลือ

"สบายดีจ๊ะ ปะเข้าบ้านกันพ่อเขาอยู่ด้านในนั้นแหละ" แม่วาโยชวนเข้าบ้าน วาโยและนนท์เดินมาสวัสดีพ่อของวาโยก่อนแล้วค่อยขึ้นไปเก็บของไว้ห้องด้านบน วาโยและนนท์นอนคนละห้อง เพราะที่บ้านของวาโยมีห้องรับแขกไว้อยู่2-3ห้องเอาไว้รับรองแขก และวาโยก็ไม่อยากให้นนท์อึดอัด นนท์เปิดประตูเข้าไปแล้วเก็บของก่อนจะเดินไปเปิดประตูระเบียงออกเพื่อสูดบรรยากาศธรรมชาติยามค่ำคืนของจังหวัดเชียงใหม่ มองไปรอบๆก็พลันทำให้นึกถึงใบหน้าของอีกคน ที่นี้มันคล้ายๆกับบ้านของวายุที่อยู่กรุงเทพ เพราะมีชายชุดดำเดินขวักไขว่ไปมา ทั้งนอกบ้านในบ้าน ก็อย่างว่าแหละพ่อของวายุเป็นมาเฟียมาก่อนถึงจะวางมือและยกตำแหน่งให้วายุแล้วก็เถอะ

ทางด้านของวายุตอนนี้ลูกน้องของเขาได้ออกตามหานนท์โดยไม่ได้พักเลยสักนิด ร่างสูงเดินลงมาจากห้องและสั่งให้ภพโทรบอกพวกที่ตามหานนท์อยู่ให้กลับมาพักก่อน เขาได้แต่คิด คิดว่านนท์จะไปไหนแต่ก็คิดไม่ออกจนความรู้สึกบางอย่างแวบเข้ามาในหัว

"เคน ขับรถให้ฉันหน่อย ฉันจะเข้าไปผับสักหน่อย" นนท์ว่าออกมาสายตาเรียบทอดออกไปยังด้านหน้า

"ครับ" เคนตอบรับก่อนจะเดินไปขึ้นรถแล้วสตาร์ทและขับออกไป เคนมองวายุผ่านกระจกหลังเขารู้ว่าตอนนี้เจ้านายของตัวเองมีความคิดอะไรบางอย่างอยู่ แต่เขาแค่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรเท่านั้น

เมื่อถึงผับร่างสูงเดินขึ้นไปยังห้องทำงานที่คุณเคย นั่งลงเก้าอี้ทำงานพร้อมมองมาที่โซฟาที่นนท์เคยนอนหลับตรงนี้ เขารู้สึกสับอย่างบอกไม่ถูก ตอนแรกเขาตั้งใจจะจับนนท์มาเพื่อให้เขาชดใช้ความผิดแต่ตอนนี้เขารู้สึกว่ามันไม่ใช่ มันมากกว่านั้นซะอีก

"นายจะดื่มไหมครับ" เคนที่เดินเข้ามาแล้วถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้านายของตนดูเครียดๆ

"ไม่ ผู้หญิงคนนั้นมารึยัง" วายุถามขึ้นสายตายังคงแข็งกร้าวเช่นเดิม เขาบอกให้เคนจับตาดูผู้หญิงคนหนึ่งเอาไว้และถ้ามาเมื่อไหร่ให้พาตัวมาหาเขาทันที

"ยังครับ" เคนตอบกลับ ผู้หญิงที่วายุถามถึงคือแพน เพราะเธอชอบมาดื่มกับเพื่อนที่นี้เกือบทุกคืน

"ถ้ามาแล้วพาตัวมาหาฉัน" วายุพูดบอกและเอาบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างไล้ความเครียดออกไป ถ้าแพนไม่รู้ว่านนท์หายไปไหนเขาก็ไม่รู้แล้วว่าจะหานนท์ได้ที่ไหน

"เป็นไง ได้ข่าวว่าเมียหายหรอวะ" วิทเปิดประตูเข้ามาโดยไม่ได้เคาะถามขึ้นก่อนจะเดินเข้ามา

"มันไม่ใช่เมียกู!"วายุว่าออกมาก่อนจะมองหน้าเพื่อนอย่างไม่สบอารมณ์นิดๆ

"หึ ไม่ใช่เมีย แต่สภาพมึงตอนนี้ไม่ต่างกับคนที่เมียหายเลยว่ะ" วิทยังคงพูดยั่วออกมา เขารู้ว่าเพื่อนเขาอยู่ในอารมณ์ เขาแค่ไม่อยากให้เพื่อนเครียดไปมากกว่าเดิมเท่านั้นเอง

"มึงอยากตายรึไงไอ้หมอ" วายุว่าออกมาไม่จริงจังนัก

"เขาไม่ใช่เมีย เขาหายไปมึงก็ควรจะปล่อยเขาแล้วป่ะ จะแก้แค้นอะไรนักหนา" วิทว่าออกมา บางทีเขาเองก็รู้สึกสงสารนนท์เพราะเขาก็เป็นเหมือนชนวนที่ก่อให้เกิดปัญหาแบบนี้

"มึงไม่ต้องมายุ่ง มันเรื่องของกู" วายุว่าออกมาสายตากลับไปแข็งกร้าวเหมือนเดิม

"ตามใจมึง วันไหนเสียใจมากูไม่ปลอบ" วิทพูดพร้อมเดินออกไปโทรสั่งเหล้าขึ้นมาบนห้องทำงานของวายุพร้อมทั้งเคนพาผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปในห้อง

"เธอมาแล้วครับนาย" เคนบอกก่อนจะก้มหัวให้แล้วถอยหลังไปเล็กน้อย

"คุณ คนที่กระชากนนท์ไปวันนั้นนิ คุณเอานนท์ไปไว้ไหน เอานนท์คืนมานะ" หญิงสาวว่าออกมาด้วยความโกรธถึงแม้จะรู้สึกกลัวไปด้วยก็ตาม

"ผมต่างหากที่ต้องถามคุณ นนท์มันอยู่กับคุณรึป่าว" วายุถามออกมาเสียงเรียบแต่ดวงตาวาวโรจน์ วิทที่เปิดประตูเข้ามาได้แต่ยืนมองเงียบๆ

"อย่ามาโกหก นนท์นั้นแหละที่อยู่กับคุณ คุณเอาเขาไปไว้ไหนเขาเป็นแฟนฉันนะ" หญิงสาวตวาดกลับมาอย่างไม่กลัว

"หึ แฟนคุณงั้นหรอ งั้นคุณก็รู้ไว้ ว่าแฟนคุณ มัน เป็น เมีย ผม" วายุบีบแขนหญิงสาวอย่างแรงก่อนจะพูดขึ้นและกระซิบต่อในคำท้าย หญิงสาวที่ได้ยินได้แต่นิ่งอึ้งพูดไม่ออกตัวสั่นระริก เขาไม่อยากถามไปมากกว่านี้เพราะเขากลัวพลั้งมือฆ่าผู้หญิงคนนี้

"พาออกไปได้แล้ว" วายุหันมาสั่งเคน เคนเดินมาเชิญหญิงสาวก่อนจะเปิดประตูออกไปแต่หญิงสาวต้องชะงักกับคำพูดของวายุ

"ถ้าคุณยังอยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้เลิกยุ่งกับไอ้นนท์ซะ" วายุว่าออกมาก่อนจะเดินมานั่งโซฟาโดยไม่สนใจหญิงสาวที่เดินออกไปเลยว่าเธอจะมีหน้าตาเป็นยังไง

"หึงโหดนะมึง" วิทว่าออกมาอย่างขำๆก่อนจะนั่งดื่มแและชงเหล้าให้กับวายุ

ของนนท์ที่ตอนนี้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมจะนอนแล้ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะนึกได้ว่าถ้าเปิดเครื่องวายุต้องรู้แน่ว่าเขาอยู่ที่ไหนร่างบางวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมก่อนจะปิดไฟแล้วล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยกาย

2 วันผ่านไป วายุก็ยังตามหานนท์ไม่เจอไม่ว่าจะให้คนไปเฝ้าดูที่ทำงาน ที่คอนโด หรือคอนโดวาโย หรือบ้านเพื่อนคนนั้นแม้กระทั่งแพน แต่ก็ไม่มีวี่แววของนนท์เลย ร่างสูงรู้สึกหัวเสียอย่างบอกไม่ถูก นนท์หายไปจากเขาไม่สามารถตามหาตัวนนทืได้ตามคำที่นนท์บอก วายุได้แต่นั่งเครียดตั้งแต่ที่นนท์หายตัวไปเขาก็ไม่ได้เข้าบริษัทหรือไปบ่อนอีกเลย มีแต่เคนกับภพที่เขาสามารถไว้วางใจให้ดูแลแทนได้ชั่วคราว และเคนเองก็ทำหน้าที่นำเอกสารมาให้เขาเซนต์ที่บ้าน ส่วนภพก็ดูแลผับและบ่อนแทนเขาไปก่อน

"กูจะตามหามึงได้ที่ไหนวะไอ้นนท์" วายุพึมพำออกมาก่อนจะลุกขึ้นออกจากห้องไป เขาเดินมาสตาร์ทรถและขับออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว

วายุขับรถเลี้ยวเข้ามาในวัดย้านใจกลางกรุงที่หนึ่ง เขาเข้าไปกราบหลวงพ่อก่อนจะเดินถือดอกไม้มายังที่ไหว้ศพ เขามาหาน้ำหวานผู้หญิงที่เขารักมากมายเขาไม่ได้มาหาเธอเลยนับแต่วันที่นนท์เข้ามาในชีวิตของเขา วายุเดินไปหยุดอยู่ที่หน้ารูปผู้หญิงคนนึงก่อนจะส่งยิ้มบางๆไปให้ คนที่เขาเคยโหยหาเคยคิดถึงแต่ทำไมตอนนี้เขาไม่รู้สึกแบบนั้นกับคนคนนี้

"น้ำหวาน ผมไม่รู้ว่าตอนนี้เรื่องทุกอย่างมันเป็นยังไงกันแน่ ผมสับสน" วายุหลุบสายตาลงมองพื้นเขารู้สึกเสียใจที่เหมือนเขาจะแก้แค้นให้กับน้ำหวานไม่ได้

"ผมขอโทษนะน้ำหวาน" วายุพูดบอกก่อนะจะวางดอกไม้และส่งยิ้มบางๆไปให้รูปนั้นก่อนจะเดินออกมา

วายุขับรถกลับมาที่บ้านของตนก่อนจะสั่งให้ลูกน้องออกตามหานนท์อีกครั้งแต่ทำยังไงหายังไงก็ไม่มีทางเจอ แม้แต่บ้านที่ต่างจังหวัดของนนท์ก็ไม่มี

ทางด้วนของนนท์ที่ตอนนี้เดินอยู่ในห้างหรูของจังหวัด เขาเดินหาซื้อเสื้อผ้าสักสี่-ห้าชุดและของจำเป็นอีกเล็กน้อย เพราะเขาไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลยมีแค่โทรศัพท์กับกระเป๋าตังค์เท่านั้น วาโยเองก็ช่วยเลือกบ้างซื้อบ้าง เพราะนนท์บอกให้พาออกมา

"หิวว่ะ หาไรทานก่อนเถอะ" วาโยว่าออกมาก่อนจะลากแขนเพื่อนไปนั่งในร้านสเต๊ก

"ไม่ถามกูหน่อยหรอ กูอยากกินอะไร" นนท์ว่าออกมาขำๆเมื่อเพื่อนเขาบ่นหิวแต่ไม่ถามอีกคนว่าจะกินอะไร

"กูรู้ มึงตามใจกูอยู่ดี" วาโยว่าออกมายิ้มๆ นนท์ตามใจวาโยมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว

"พรุ่งนี้ไปเที่ยวกันไหมวะ ไปกลับแล้ววันหลังค่อยหาที่สวยๆแล้วค้างคืน" วาโยว่าออกมาพรางคิดหาสถานที่ท่องเที่ยวในเชียงใหม่

"อืมเอาสิ กูมาเชียงใหม่ครั้งไหนไม่เคยไปเที่ยวเลย" นนท์สนับสนุนความคิดของวาโย วาโยนั่งยิ้มก่อนจะลงมือกินอาหารที่มาเสริฟ

เช้า

"ขับรถดีๆนะโย ดูแลนนท์ด้วย" แม่ของวาโยบอกก่อนที่โยจะขนของ (ขนมและของกินเล็กน้อย) ขึ้นรถ

"แม่อ่ะ ห่วงแต่ไอ้นนท์แล้วผมล่ะ" วาโยพูดออกมาเสียงกระเง้ากระงอดไม่จริงจังนัก

"แม่รู้ว่าแกดูแลตัวเองได้ ไป ไปกันได้แล้วเดี๋ยวกลับมาถึงค่ำ"

"ครับ" วาโยว่าก่อนจะกอดแม่ของตนและขึ้นไปประจำที่คนขับ

"ไปก่อนนะครับแม่" นนท์บอกออกมาพร้อมส่งยิ้มไปให้ก่อนจะขึ้นรถและวาโยก็ขับออกไป

วาโยขับรถออกมาจากตัวจังหวัดได้ไม่นานเขาก็จอดแวะพักปั้มน้ำมันเพื่อเข้าห้องน้ำและทำธุระส่วนตัวกัน วาโยและนนท์ตั้งใจจะไปมันไม่ไกลจากตัวจังหวัดมากนัก เขากะจะไปทำบุญสักสองสามวัดแล้วก็กลับ วันหลังค่อยหาที่เที่ยวใหม่ที่ได้พักค้างคืนด้วย

"มึงจะพากูไปไหนก่อนวะ" นนท์ถามขึ้นด้วยความอยากรู้เขามาเชียงใหม่บ่อยก็จริงแต่เขาไม่เคยได้มาเที่ยวเลยสักครั้ง

"ไปวัดพระธาตุดอยสุเทพก่อน เพราะห่างจากตัวเมืองไป 6 กิโลเมตรได้นี้แหละ แล้วค่อยกลับมาวัดศรีสุพรรณ แล้วก็วัดโลกโมฬี เพราะสองวัดหลังอยู่ในตัวเมืองเชียงใหม่นี้แหละ" วาโยบอกออกมานนท์พยักหน้าเข้าใจก่อนจะหันไปหยิบขนมมาแกะกินอย่างสบายใจ

วายุที่ตอนนี้เขางัวเงียตื่นขึ้นมารับโทรศัพท์จากผู้เป็นแม่ เพราะเขาพึ่งได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบตี 4 แล้ว

"ครับแม่" วายุพูดออกมาทั้งๆที่ยังไม่ได้ลืมตา

"อะไรกัน สายป่านนี้แล้วยังไม่ตื่นอีกหรอลูก" แม่ของร่างสูงบ่นออกมาไม่จริงจังนัก

"เมื่อคืนนอนดึกหน่ะครับ แม่มีอะไรรึป่าวโทรมาแต่เช้าจัง" วายุลุกขึ้นนั่งดีๆเพื่อที่จะได้คุยโทรศัพท์ได้สะดวกๆ

"แม่ต้องมีด้วยหรอถึงจะโทรหาได้หน่ะหืม" แม่ของร่างสูงว่าออกมา วายุส่ายหน้าไปมายิ้มๆ

"ป่าวครับ แต่ปกติแม่ไม่ค่อยโทรหาผม" วายุแกล้งงอลกลับไป เขาเริ่มตื่นเต็มตัวแล้วเมื่อได้คุยกับผู้เป็นแม่

"ดูพูดเข้า น้อยใจเหมือนน้องแกเลยนะ แม่แค่จะโทรมาถามว่าไม่กลับมาหาแม่บ้างรึไง ทีน้องแกยังมาหาแม่ได้เลย" แม่ว่าออกมาเสียงงอลๆเหมือนกัน

"วาโยอยู่เชียงใหม่หรอครับ" วายุถามออกมาเขารู้สึเหมือนหัวใจกระตุกวูบไปนิด

"ใช่ มากับเพื่อนหนะ แล้วนี้ลูกจะมาหาแม่ไหมแม่คิดถึงแล้วนะตั้งแต่วันนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันเลย" แม่ตอบกลับมาเสียงงอลจริงๆ

"กลับครับ เดี๋ยวผมกลับเย็นนี้เลย แม่อย่าบอกโยนะครับว่าผมกลับผมอยากเซอร์ไพร้" วายุว่าออกมา เขาไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าถ้ากลับไปเขาต้องเจอคนที่ตนเองตามหา เขาแค่ทำตามสัญชาตญาณเท่านั้น

"จริงหรอ ปุปปับจังเลยนะลูกคนนี้ หรือเอะเป็นเพราะแม่บอกว่าเพื่อนของวาโยมาด้วยรึป่าวบอกก่อนเลยนะว่านนท์หน่ะเขาเป็นผู้ชายย๊ะ" ร่างสูงชะงักไปนิดเมื่อได้ยินชื่ออีกคนหัวใจเต้นตึกตัก ทั้งโกรธทั้งเหมือนดีใจที่จะได้เจอคนที่ตามหา

"เป็นเพราะแม่นั้นแหละครับ เดี๋ยวตอนเย็นเจอกันนะครับผมเข้าไปเคลียงานก่อน" พูดร่ำรากันจบวายุก็วางสายก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำและลงไปสั่งให้ลูกน้องเลิกตามหานนท์ ก่อนจะให้เคนขับรถให้พาไปบริษัทเพื่อที่จะเคลียงานและสั่งเลขาว่าจะไปทำธุระสักอาทิตย์ ใครมาติดต่ออะไรก็ให้เลื่อนไปก่อน

"เออ ไอ้หมอ ไปเชียงใหม่ด้วยกันไหม กูรู้ว่ามึงตามหาน้องชายกูอยู่ อืม ใช่อยู่เชียงใหม่ กูจองตั๋วตอน6โมงครี่ง อืมเจอกัน" วายุวางสายจากวิทก่อนจะขึ้นรถตรงกลับบ้านเพื่อเตรียมของเล็กน้อยก่อนจะออกมารอวิทที่สนามบิน

ทางด้านนนท์และวาโยหลังจากที่ได้เที่ยวทำบุญที่วัดพระธาตุดอยสุเทพ วัดวัดศรีสุพรรณ แล้วก็วัดโลกโมฬี อย่างสบายใจแล้ว และตอนนี้ก็เป็นเวลา6โมงกว่าๆแล้วทั้งสองจึงตัดสินใจเดินทางกลับบ้านทันที

 

ฝากด้วยงับ เม้นให้กำลังใจหน่อยน๊า นนท์จะได้เจอวายุไหมนะ หึหึ

กลับหน้าเรื่อง

เพิ่งเริ่มเขียนนิยายเรื่องแรกค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น