รักร้ายๆของนายมาเฟีย
รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 11
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 11

ไม่นานวายุก็ขับรถพานนท์มาส่งยังที่ทำงานของนนท์ วายุมองหน้านนท์นิดๆ นนท์เองก็ตื่นเต้นเพราะได้มาทำงานสักทีเขาคิดถึงบริษัทของเขามาก

"เลิกงานแล้วโทรหา เดี๋ยวกูมารับ" วายุเอ่ยขึ้นพร้อมมองหน้านนท์

"ไม่ต้องก็ได้ครับ ผมกลับเองได้" นนท์บอกออกมา

"ไม่! ถ้าเกิดมึงคิดหนีกูล่ะ" วายุว่าออกมาอีก นนท์ได้แต่มองหน้าอย่างเหนื่อยใจ เขาคิดได้ยังไงว่าคนอย่างนนท์จะหนีเขาได้

"ครับ ผมขอตัวก่อนนะ" นนท์จำใจตอบรับกลับไปและกำลังจะเปิดประตูรถลงไป

"เดี๋ยว" วายุดึงแขนนนท์ไว้ก่อนจะเอามือหนาล็อคคอให้นนท์หันหน้ามารับกับจูบของเขา นนท์ตาเบิกโพร่งไปนิดเพราะเขาไม่คิดว่าวายุจะกล้าทำอะไรในที่ ที่มีผู้คนผ่านไปมาแบบนี้

"อื้อออ" นนท์ร้องประท้วงออกมาก่อนที่วายุจะค่อยๆถอนจูบออกและกดย้ำๆอีกสองสามทีและปล่อยให้นนท์เป็นอิสระ นนท์ได้แต่ตวัดสายตามองด้วยความโมโห

"มองกูด้วยสายตาแบบนี้ ไม่อยากไปทำงานหรอ" วายุพูดยั่วออกมา

"ผมไปก่อนนะครับขอบคุณที่มาส่ง" นนท์หันไปบอกวายุก่อนจะเปิดประตูออกไปและปิดกระแทกเข้ามาแรงๆ นนท์หันมามองหน้าวายุที่นั่งอยู่ในรถนิดๆก่อนจะเห็นว่าเขาชีหน้าอย่างคาดโทษเอาไว้ แต่นนท์ก็ไม่สนใจและเดินเข้าไปในบริษัทของตนเองทันที ไม่นานรถหรูก็ขับออกไป

"สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะคุณนนท์" เสียงทักทายจากพนักงานทั้งหญิงและชายดังขึ้นนนท์ยกมือขึ้นรับไหว้ก่อนจะเดินไปที่ห้องทำงานของตนเอง

"อ้าวพี่นนท์ มาแล้วหรอคะหายไปนานเลยนะคะ" องุ่น เลขาหน้าห้องของนนท์ทักขึ้น นนท์ยิ้มรับก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงานอย่างคิดถึง ไม่นานองุ่นก็เอาเอกสารมาให้ นนท์นั่งทำงานไปเรื่อยๆจนเวลาล่างเลยมาเกื่อบเที่ยง นนท์ฉุดคิดขึ้นมาว่าตนยังไม่เจอหน้าวาโยเลย คิดได้แบบนั้นนนท์ก็บอกเลขาก่อนจะเดินไปหาวาโยที่ห้อง

เมื่อถึงหน้าห้องวาโยเลขาหน้าหน้าห้องบอกว่าจะโทรบอกวาโยให้แต่นนท์ห้ามไว้เพราะอยากเซอรไพร้เพื่อน ไม่พูดพร่ำทำเพลงนนท์เปิดประตูห้องเข้าไปโดยไม่ได้เคาะก่อนที่จะชะงักไปนิดกับภาพตรงหน้า คนในห้องเมื่อรู้แล้วว่ามีบุคคลที่สามเข้ามาจึงรีบผลักอีกคนที่หันมาทางนนท์ออก

"ไอ้นนท์" วาโยกระโจนออกจากเก้าอี้แล้ววิ่งมากอดนนท์ทันที ไม่ทันที่นนท์จะได้กอดตอบร่างบางของวาโยลอยละริ้วไปติดกับร่างสูงอีกคนที่อยู่ด้านหลัง วาโยมองเหวี่ยงไปด้วยสายตาดุๆ นนท์มองไปที่เพื่อนอย่างตกใจแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

"หมอ" นนท์อุทานออกมาอย่างแผ่วเบา

"ผมไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี้นะครับ คุณนนท์" หมอวิทตอบกลับมา

"เดี๋ยวรู้จักกันได้ไง" วาโยถามขึ้นพร้อมมองทั้งสองอย่างขอคำตอบ

"จำไม่ได้รึไง ว่าเขาเป็นคนไข้ของพี่" วาโยคิดตามก่อนจะตาโตขึ้นมาทันที

"นนท์รอกูอยู่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวมาแปปนึง" วาโยบอกก่อนจะลากแขนหมอวิทออกไปคุยด้านนอก นนท์ได้แต่ยืนคิดนิ่งๆ เขาไม่รู้ว่าวิทจะบอกเรื่องของเขากับวายุหรือไม่ นนท์กุมขมับตัวเองก่อนที่วาโยจะเปิดประตูเข้ามา

"โทษทีมึงที่ให้รอ ว่าแต่มึงเถอะไอ้นนท์หายไปไหนมา แล้วมาทำงานตอนไหน มึงเป็นอะไรรึป่าว " วาโยถามออกมาเป็นชุด นนท์ได้แต่ยิ้มขำกับท่าทีที่เป็นห่วงของเพื่อน

"ให้กูตอบคำถามไหนก่อนวะ" นนท์ถามออกมายิ้มๆ

"เอ่อ ทุกคำถามแหละ ห่ากูเป็นห่วงจะตาย" วาโยบอกออกมา นนท์ยิ้มบางๆไปให้เขารู้ดีว่าเพื่อนคนนี้ห่วงเขามากแค่ไหน

"กูก็บอกมึงไปแล้ว ว่าแต่มึงกับหมอ เอ่อเมื่อกี้ทำไรกันวะ" นนท์ถามออกมาพร้อมลอบมองอาการของเพื่อนก่อนจะหันไปเห็นว่าวิทยืนยิ้มอยู่ด้านหลัง

"ไม่มีอะไรหรอก" วาโยตอบเสียงอ้อมแอ้ม นนท์ยิ้มออกมาน้อยๆ หลังจากคุยกันไปได้สักพักวาโยก็ชวนออกไปทานข้าวกลางวัน นนท์ตอบรับก่อนจะกลับไปที่ห้องเพื่อเก็บของ ไม่นานนนท์ก็ออกมาหาวาโย และวิทได้บอกว่าให้เอารถเขาไปคันเดียว เมื่่อทั้งสามตกลงกันได้ก็ขึ้นรถและขับออกไปยังห่างเพราะว่าวาโยอยากกิน mk

ขับมาได้ไม่นานวิทก็จอดที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งแล้วให้วาโยลงไปซื้อให้เหมือนเขารู้ว่านนท์มีเรื่องจะคุยกับเขา

"วาโยไม่อยู่แล้ว คุณมีอะไรจะถามผมหรอครับ" วิทไม่รอช้าถามออกมาทันที

"คือ คุณได้บอกเรื่องผมกับคุณวายุให้วาโยรู้ไหมครับ" นนท์ถามออกมาใจเต้นตึกตักเพราะกลัวว่าวิทจะบอกวาโยไปแล้ว

"ไม่ครับ" ไม่ทันที่วิทจะได้ตอบเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เมื่อวิทวางสายไปแล้วก็ได้รู้ว่าคนที่โทรมาเป็นวายุเพราะว่ามีการพูดถึงเขาด้วย และก่อนที่นนท์จะได้ถามอะไรต่อวาโยก็เดินกลับมาพร้อมแก้วกาแฟ เมื่อวาโยกลับขึ้นมาแล้ววิทก็ขับรถไปยังห้างทันที ไม่นานทั้งสามคนก็มาถึงร้าน mk และหาที่นั่งในทันที

"วายุจะมาทานข้าวด้วยนะ" วิทพูดบอกกัยบวาโย นนท์ชะงักไปนิดก่อนจะทำตัวให้กลับมาเป็นปกติ วาโยซักไซวิทนิดหน่อยว่าวายุทำไมถึงอยากจะมาทานด้วย เมื่อได้คำตอบวาโยก็เลิกถามและสั่งอาหารกันต่อ ไม่นานวายุก็มาถึงร่างสูงเดินเข้ามาแล้วนั่งลงข้างๆนนท์ นนท์ชำเลืองมองนิดๆก่อนจะหันมาสนใจอาหารตรงหน้าต่อ

"นี้ไงพี่วายุ ผมเจอนนท์แล้ว จำได้ไหมคนที่ผมบอกพี่ตามหาให้อ่ะ" วาโยพูดบอกกับพี่ชายตนเอง วายุหันมามองนนท์ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก

เมื่อทานไปได้สักพักวาโยก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำและวิทก็ได้ตามออกไปด้วยเช่นกัน

"ทำไมไม่บอกว่าจะออกมาข้างนอก" วายุถามขึ้นเสียงเรียบ พร้อมกับมือที่กอดเอวบางของนนท์ไว้อยู่ วายุลูบๆวนๆและบีบไม่มา

"ผมเจ็บ" ไม่วายที่นนท์จะว่าออกมา

"กูถามก็ตอบ" วายุยังคงลูบเอวบางของนนท์ไม่หยุด

"ก็แค่ออกมาทานข้าว อ๊ะ" นนท์ร้องครางออกมาเพราะมือของวายุเลื่อนมาลูบที่หน้าท้องและวนหยอกที่หลุมกลางท้องของนนท์

ไม่นานวาโยก็กลับมา นนท์ขยับตัวนิดๆเป็นเชิงบอกให้วายุเอาแขนออกไปได้แล้ว แต่วายุก็ยังกอดอยู่แบบนั้นไม่ได้ปล่อยออกแต่อย่างใดและวาโยเองก็ไม่ได้สังเกตอะไร ทั้งสี่คนนั่งทานก้นไปเรื่อยอย่างไม่รีบร้อน

"นนท์จริงๆด้วย" เสียงใสของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น ทั้งสี่คนหันหน้าไปมองทางต้นเสียง

"สวัสดีวาโย สวัสดีค่ะ" หญิงสาวกล่าวสวัสดีกับวาโยและอีกสองคนที่อยู่โต๊ะ

"แพน" นนท์เรียกชื่อหญิงสาวออกมาเสียงแผ่ว นนท์หันกลับมามองวายุนิดๆก็เห็นว่าวายุจ้องตนเองอยู่ นนท์หันไปสนใจหญิงสาวตรงหน้าต่อ

"แพนมากับใครหรอครับ" นนท์พูดออกมาเสียงนุ่มและสุภาพกัญหญิงสาวเหมือนเดิม ถึงว่าหญิงสาวจะเคยทำลายหัวใจของเขาก็ตาม

"แพนมากับเพื่อนค่ะ นนท์คะออกไปคุยกับแพนข้างนอกได้ไหมคะ คือแพนเกรงใจพี่ๆเขา" แพนบอกออกมาเพราะเขารับรู้ได้ถึงสายตาอันไม่พอใจของวายุ

"เอ่อ ได้ครับ" นนท์บอกกลับก่อนจะลุกขึ้นเดินตามหญิงสาวออกไป นนท์รู้ว่าวายุมองตามตนเองตลอดและสายตาที่มองมาเหมือนอยากจะฆ่าให้ตาย

"ใครหรอ" เป็นวิทเองที่ถามออกมาแทนวายุ

"แฟนเก่านนท์อ่ะ" วาโยตอบออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่หารู้ไม่ว่ามีอีกคนกำลังเดือดอยากไปลากนนท์ออกมา

ทางด้นของนนท์เมื่อเดินตามแพนออกไปเขาก็มองกลับเข้ามาในร้านเป็นระยะ นนท์เห็นสายตาของวายุที่มองมาทำให้เขาต้องรีบหันหลบสายตานั้นทันที

"นนท์คะ" แพนเอ่ยเรียงนนท์เสียงแผ่วเบา นนท์หันมามองหน้าหญิงสาว

"แพนขอโทษนะคะนนท์ นนท์ไม่โกรธแพนใช่ไหม" หญิงสาวถามออกมาพร้อมเอื้อมมือไปจับมือนนท์มากุมไว้ นนท์ชะงักไปนิดก่อนจะหันกลับไปมองในร้านอีกที นนท์เห็นร่างสูงของวายุลุกขึ้นและเดินเข้าไปยังโซนที่จัดไว้ให้สูบบุหรี

ด้านวายุเขาพยายามสงบสติอารมณ์เอาไว้ เขาอยากอาละวาดออกมาใจจะขาด ยิ่งเมื่อเห็นหญิงสาวจับมือนนท์ขึ้นมากุมเขายิ่งอยากเดินออกไปกระชากนนท์ออกมา วายุลุกออกจากโต๊ะเพื่อไปสูบบุหรี่เพื่อระงับอารมณ์ตัวเองเขารู้ว่านนท์เองก็หันกลับมามองเขาเป็นระยะ เขาเริ่มรู้สึกสับสนกับตัวเองว่าทำไมเขาถึงไม่ชอบใจนักเมื่อมีคนมายุ่งกับนนท์

"นนท์คะ" หญิงสาวเรื่องชื่อนนท์อีกครั้งเมื่อเห็นว่านนท์ไม่ตอบตนเอง

"ครับ" นนท์ตอบออกมา และหันมาสนใจหญิงสาวตรงหน้า

"นนท์ไม่โกรธแพนใช่ไหมคะ" หญิงสาวพูดออกมาเสียงอ่อน

"ไม่ครับ ไม่โกรธ" นนท์บอกออกมา หญิงสาวยิ้มกว้างทันทีที่ได้ยิน

"แพนเลิกกับเขาแล้วนะคะ แพนขอโทษที่แพนเลือกคนผิด แพนคิดว่าเขาจะรักแพนจริงๆ แต่ไม่เลย ไม่มีใครรักแพนจริงๆเหมือนกับนนท์ นนท์คะ เรากลับมาคบกันได้ไหม แพนรู้นะว่านนท์เองก็ยังรอแพนอยู่" หญิงสาวพูดออกมาเป็นชุด นนท์มองหน้าหญิงสาวนิ่ง จริงอยู่ว่าแต่ก่อนนท์ยังรอให้แพนกลับมาแต่ในตอนนี้ความรู้สึกนนท์กลับไม่เป็นแบบนั้น เขารู้สึกกับหญิงสาวเพียงแค่เพื่อนเท่านั้น

"ผมขอโทษนะครับแพน ผมคง.." นนท์ชะงักไปนิดเมื่อจู่ๆหญิงสาวก็เข้ามาสวมกอดเขา เหมือนหญิงสาวจะรู้ว่านนท์จะปฏิเสธ

"แพนรู้ว่าแพนผิด แต่แพนขอโอกา..." ไม่ทันที่แพนจะพูดจบร่างบางของนนท์ก็ลอยระริ้วตามแรงดึงของอีกคนไป

วายุที่สูบบุหรี่เสร็จเดินออกมาเห็นนน์กอดกับหญิงสาวอยู่ถึงกับเลือดขึ้นหน้า เขารู้สึกโมโหจนระงับยังไงคงไม่หาย วายุเดินจ่ำอ้าวออกมากระชากแขนนนท์ออกจากอ้อมกอดหญิงสาว ก่อนจะลากนนท์ออกไปจากตรงนั้นทันที วาโยที่หันมาเห็นเหตุการณ์กำลังจะวิ่งตามนนท์ไปก็ต้องถูกวิทดึงไว้และส่ายหน้าเชิงบอกว่าไม่ต้องตามไป ทั้งสองจึงได้เดินกลับมานั่งที่เดิม ส่วนหญิงที่ตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าก็รีบเดินกลับไปหาเพื่อนด้วยความอาย

"คุณวายุ ผมเจ็บ" นนท์ว่าออกมามือก็พยายามแกะมือวายุออกขาก็พยายามเดินให้ทันวายุ

"แล้วตอนกอดกันไม่คิดหรอว่ากูจะทำมึงเจ็บมากกว่านี้" วายุลากนนท์มาถึงรถก่อนจะเปิดประตูแล้วเหวี่ยงนนท์เข้าไปด้านในก่อนจะชี้หน้าเป็นเชิงบอกว่าถ้าออกมามึงตาย นนท์ได้แต่จำใจนั่งอยู่เฉยๆ วายุเดินอ้อมมาทางคนขับก่อนจะสตาร์ทแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว นนท์ได้แต่นั่งกระชับสายเข็มขัดนิรภัยไว้อย่างแน่น

ไม่นานวายุก็พานนท์มาถึงบ้าน นนท์นึกโล่งใจอย่างน้อยวายุก็ไม่พาไปที่อื่น วานุอ้อมมาเปิดฝั่งที่นนท์นั่งก่อนจะกระชากนนท์ออกจากรถอย่างไม่กลัวว่าจะเจ็บเลยสักนิด นนท์เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ต้องรีบก้าวเท้าให้ทันวายุร่างบางนิ้วหน้าเพราะความเจ็บ

"คุณวายุคะ" ป้าละไมที่เดินออกมาเห็นทักขึ้นเมื่อเห็นวายุลากนนท์และมีสีหน้าที่โกรธจัด

"ห้ามให้ใครขึ้นมาข้างบนจนกว่าผมจะสั่ง" ไม่รอให้ป้าละไมค้านอะไรวายุก็ลากนนท์ขึ้นไปทันที ป้าละไมได้แต่มองตามนนท์ไปด้วยความสงสาร

วายุลากนนท์ขึ้นมาบนห้องก่อนจะเปิดประตูเข้าไปและเวี่ยงร่างบางลงพื้นอย่างไม่กลัวร่างบางเจ็บ เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงโกรธได้มากเพียงนี้ เพียงแค่นนท์กอดแฟนเก่าแค่นั้นเอง

เพียะ!!

ใบหน้าหวานสะบัดไปตามแรงตบอย่างไม่ทันตั้งตัว กลิ่นคละคลุ้งคาวเลือดในปากก่อนตัวขึ้น นนท์ตวัดสายตามองวายุด้วยความโกรธปนตัดพ้อ มือเล็กๆค่อยๆยกขึ้นมาจับแก้มเบาๆ

"ทำไม มีกูคนเดียวมันไม่พอรึไงห๊ะ ถึงอยากกลับหาแฟนเก่ามึง" วายุตะคอกออกมาด้วยความโกรธ เขาเดินตรงมากระชากแขนของนนท์ให้ลุกขั้นก่อนจะเวี่ยงไปที่โซฟาตัวยาว

อุ้ก!!

นนท์นิ้วหน้าด้วยความเจ็บ มั้งเจ็บทั้งจุกไม่รอช้าวายุเดินไปเปิดลิ้นชักแล้วเอาโซ่ออกมา นนท์เห็นถึงกับตาโต เขาไม่ชอบโดนวายุมัด

"ไม่เอา คุณวายุอย่ามัดผมเลยนะ ผมกับแพนไม่ได้มัอะไรกันจริงๆ นะคุณวายุ" นนท์อ้อนวอนออกมาอย่างหน้าสงสาร เขาตื่นกลัวทุกครั้งที่วายุมัดเขาไว้ด้วยโซ่แบบนี้ แต่จะมีหรอที่วายุจะฟัง เขาเดินมาแล้วจับนนท์ให้พลิกคว่ำไปกับโซฟา และถอดเสื้อของนนท์ออกก่อนจะจับแขนทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวและพันไว้ด้วยโซ่ก่อนจะไปล็อคกับขาโต๊ะตัวสูงที่อยู่ข้างโซฟา นนท์ที่เห็นแบบนั้นก็ตื่นกลัวน้ำตาคลอเบ้า เขาไม่เคยเห็นวายุน่ากลัวขนาดนี้

"ผมกับแพนไม่ได้มีอะไรกันจิงๆนะคุณวายุ" นนท์ยังบอกวายุด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

"อ๊ะ เจ็บ" นนท์ร้องมาด้วยความเจ็บเมื่อวายุเดินมาแล้วกระดึงกลุ่มผมด้านหลังของนนท์เพื่อให้ร่างบางเงยหน้าขึ้นมามองตน

"หึ ไม่ได้มีอะไร แต่พวกมึงกอดกันกลางห้างที่คนเดินผ่านไปผ่านมาเยอะๆน่ะหรอห๊ะ" วายุวาออกมา เขารู้สึกโกรธอย่างบอกไม่ถูก

"ผมเจ็บ" นนท์ว่าออกมาเสียงสั่นด้วยวามกลัวและเจ็บเมื่อวายุยังไม่ยอมปล่อยมือจากกลุ่มผมของเขา

"หึ มึงได้เจ็บกว่านี้แน่" วายุพูดจบก็ปล่อยผมร่างบางก่อนจะเอื้อมมือไปปลดกระดุมกางเกงแล้วถอดออก นนท์ขัดขืนดิ้นไปมาจนผิวที่ขาวแดงเถือกเพราะแรงเสียดสี หน้าหวานของนนท์ที่ตอนนี้เปียกโชกไปทั้งน้ำตา เขาไม่อยากให้วายุทำอะไรกับเขาตอนที่วายุกำโกรธ นนท์รู้ดีว่ามันทรมานแค่ไหน

 

 

 

สงสารนนท์จังดีกันได้ไม่กี่ตอนเอง แง่งง

กลับหน้าเรื่อง

เพิ่งเริ่มเขียนนิยายเรื่องแรกค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น