รักร้ายๆของนายมาเฟีย
รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 7
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 7

เพียะ !!

"อ๊ะ" ใบหน้าหวานสะบัดไปตามแรงตบ

"ด่ากูได้ด่าไป เดี๋ยวมึงก็ได้มาครางให้กูแล้ว" ไม่ทันที่นนท์จะได้พูดอะไรวายุก็ขึ้นค่อมและเอาแท่งร้อนของเขาที่ตื่นตัวขึ้นเต็มที่ตอนไหนก็ไม่รู้ไปจ่อที่ช่องทางด้านหลังของนนท์ก่อนจะกดเข้าไปโดยไม่ได้เบิกทางให้ก่อน

"อ๊ะ อ๊ะ,,,,อื้อออ" นนท์ร้องครงออกมาด้วยความเจ็บที่ร้าวไปทั่วสันหลัง แผลเก่ายังไม่หายร่างสูงก็มาสร้างแผลใหม่ไว้อีก

"ซีดดด อื้มมม...แน่นชะมัด" ร่างสูงหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะกดลงไปอีกครั้ง "ถ้ามึงไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้ก็อย่าเกรง" ไม่ทันที่ร่างบางจะตอบร่างสูงก็กระแทกเข้าไปจนมิดด้าม

"อื้อ....เจ็บ"ร่างบางสะบัดหน้าไปมาด้วยความเจ็บ "เอาออกไปได้โปรด....อื้อออ" ร่างบางสั่นคลอนไปตามแรกกระแทกของร่างสูงที่ถ่าโถมเข้ามาอย่างเร็วไม่รอให้ร่างบางได้ปรับตัวเลยสักนิด

"ซีดด... อื้มมมอ่าา แน่นชิปหาย" ร่างสูงเองก็ครางออกมาอย่างพอใจ เขาไม่คิดจะอ่อนโยนกับคนตรงหน้าแต่อย่างใด

"อื้อออ่าาา พะ...พอ อื้อออ...เจ็บ"

"ปากด่ากูแต่ตอดกูไม่หยุดเลยนะ"ร่างสูงพูดออกมาอย่างเยอะเย้ย เขาหยุดการกระทำทั้งหมดก่อนที่จะทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือกอีกครั้ง ร่างสูงของวายุได้จับให้ร่างบางนอนคว่ำหน้าไปกับเตียงโดยหันหลังให้เขาก่อนจะช้อนเอวของร่างบางให้ยกขึ้นมาในท่าที่ก้มหน้าราบไปกับเตียงแต่สะโพกลอยเด่นอยู่ตรงหน้าร่างสูง ร่างสูงไม่รอช้าจับแท่งร้อนของเขากดลงไปที่ช่องทางด้านหลังของร่างบางทันที

"เจ็บ อื้ออ...บะ...เบาหน่อย อ่าา" นนท์ร้องประท้วงออกมาเมื่อร่างสูงไม่ยอมเบามือกับเขาเลย

พลั่บ พลั่บ พลั่บ

เสียงเนื้อกระทบกันของทั้งสองดังขึ้นเรื่อยๆยิ่งทำให้เพิ่มความดิบเถือนในตัวของวายุได้ วายุกระโหมแรงใส่ร่างบาง จนร่างเล็กสั่นคลอนไปตามแรงโยกของตน

"อ่าา อื้มมม ตอดดีชะมัดเลยนะ" วายุยังคงกระแทกเข้าออกอยู่อย่างไม่รู้จักเหนื่อยพร้อมเอื้อมมือไปจับแก่นกายของนนท์ที่สั่นริกๆอยู่

"อ๊ะะ อ๊าาา เร็วๆอื้ออ..." ร่างบางครางออกมาเสียงสั่น

"อืมมม,,,,อ่าาาา....ชอบหรอหืม" ร่างสูงพูดไปพร้อมกระแทกไปไม่หยุด เขาแค่ได้เห็นร่างตรงหน้าอายเขาก็สะใจแล้ว

"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ มะ...อื้อออ...,ไม่ไหวแล้ว" ร่างบางปัดมือร่างสูงที่คอบกุมแก่นกายของตนออกก่อนจะทำให้ตัวเองเสร็จเร็วๆ แต่ร่างสูงก็เอามือมาจับมือร่างบาง นนท์เอียวหน้าหันมาวายุอย่างเคืองๆ

"เดี๋ยวกูทำให้มึงเสร็จโดยไม่ต้องจับเอง อ่าา" วายุไม่พูดมากกระแทกแรงๆจนร่างบางแทบจะรับไม่ไหว

"อือ อื้อ อื้ออ อ่าาา..." ร่างบางกระตุกเล็กน้อยก่อนที่น้ำสีขาวขุ่นจะเลอะเต็มที่นอน

"ซีดดด อ่าา อืมมม..." ร่างสูงกระตุกเกรงก่อนจะกระแทกย้ำๆสองสามครั้งแล้วถอนแก่นกายออกจากช่องทางด้านหลังของร่างบาง ร่างสูงไม่รอให้ร่างบางได้พักนานก่อนจะพลิกให้ร่างมานอนหงายหน้าและระดมจูบไปทั่ว

"อื้ออ พอแล้ว...อุ๊ปปป" ไม่ทันที่ร่างบางจะได้พูดร่างสูงก็จูบปิดปากร่างบางไว้ ก่อนที่จะเริ่มกิจกรรมในคืนนี้ต่อซึ่งไม่รู้ว่ามันจะหยุดลงไปได้ตอนไหน

 

********************************************************************** 

เช้า

หลังจากเสร็จกิจกรรมบนเตียงเสร็จก็ปาไปเกือบถึงตี3 ซึ่งหยุดได้ก็เพราะร่างบางสลบ ร่างสูงหันมองคนที่นอนหลับอยู่ข้างกายก่อนจะลุกขึ้นอาบน้ำออกไปทำงานโดยที่เขาก็ไม่ได้ทำความสะอาดให้ร่างบางเลยแม้แต่นิด

"เอาข้าวขึ้นไปให้มันกินด้วยนะครับป้าละไม เดี๋ยวมันตายไปสะก่อน" วายุพูดบอกกับละไม

"ทำไมถึงว่าแบบนั้นล่ะคะ" ละไมถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน วายุยิ้มนิดๆและเดินออกจากบ้านไปเพื่อไปยังบริษัทของเขา

ทางด้านนนท์

ร่างบางลืมตาตื่นด้วยความหนักอึ้ง และกว่าเขาจะตื่นก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายๆเพราะสังเกตได้จากแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ร่างบางค่อยๆขยับตัวทีละนิดแต่เมื่อขยับตัวได้ก็เกิดอาการเจ็บแปล๊บที่ช่องทางด้านหลัง เมื่อคืนกว่ากิจกรรมบนเตียงจะเสร็จเขาก็ไม่รู้สติอีกเลย เขารู้สึกเพียงว่าเหนื่อยและไม่ไหว ตลอดระยะเวลาวายุไม่เคยอ่อนโยนกับเขาเลย พอคิดได้แบบนั้นน้ำตาก็ปริ้มที่หางตา นนท์รู้สึกจุกในอก เขาไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมเขาต้องมาอยู่ในสถานะนี้ด้วย

"อื้อออ เจ็บ" ร่างบางที่พยายามลุกขึ้นเอ่ยออกมาด้วยความเจ็บ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก-----

แอร๊ดด เสียงเปิดประตูเข้ามา ร่างบางมองไปที่ประตูเขาภาวนาให้คนที่เข้ามาไม่ใช่วายุเขาไม่อยากต่อกรกับวายุในสภาะแบบนี้

"ขอป้าเข้าไปนะคะคุณนนท์" เสียงของป้าละไมเอ่ยถามขึ้นมาก่อนที่จะเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดอาหาร

"ตายจริง ทำไมเป็นสภาพแบบนี้ละคะ"ป้าละไมถามขึ้นด้วยความตกใจเพราะเห็นตามขาของนนท์ที่ลอดออกจากผ้าห่มมีแต่รอยแดงอีกทั้งคราบต่างๆที่เลอะเปอะเปื้อนเต็มเตียง

นนท์ได้แต่ก้มหน้างุดลงกับหมอนใบโตพร้อมน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ เขารู้สึกอายมากที่คนอื่นต้องมาเห็นสถาพของเขาที่โดนผู็ชายด้วยกันทำแบบนี้

"ทำไมคุณวายุถึงใจร้ายแบบนี้" ป้าละไมพูดต่อก่อนจะเดินเข้ามาหาร่างบาง "ป้าขอโทษแทนคุณวายุด้วยนะคะ"ป้าละไมว่าพร้อมลูบหัวร่างบางเบาๆ

"ฮึก ฮื้อออ" นนท์เงยหน้าขึ้นพร้อมร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อาย เขาพยายามกั้นมาตลอดตั้งแต่ป้าละไมเห็นแบบนี้ แต่เมื่อป้าละไมเข้ามาปลอบเขาแบบนี้ก็ทำห้บ่อน้ำตาที่มันกำลังจะไหลแตกลงมา "ฮึก,,,ทำไมหรอครับ ทำไมเจ้านายของป้าต้องทำกับผมแบบนี้ ฮึก" นนท์ถามออกมาด้วยความสะอื้น

"โถ่ น่าสงสารจับใจ ป้าก็ไม่รู้ว่าคุณวายุทำไปทำไม ป้าเห็นคราบแบบนี้ตั้งแต่เมื่อวานแต่ไม่คิดว่าคุณวายุเขาจะทำขนาดนี้" หญิงวัยกลางคนพูดออกมาพร้อมมองหน้าร่างบางอย่างสงสาร

"ป้าละไมช่วยผมได้ไหมครับ ช่วยผมออกไปจากที่นี้ทีได้ไหมครับ" ร่างบางพยายามอ้อนวอนให้ละไมช่วย

"ป้าขอโทษนะคะคุณนนท์ ป้าช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ" หญิงวัยกลางคนพูดออกมาอย่างสงสาร "ไปอาบน้ำมาทานข้าวเถอะจ้ะเดี๋ยวป้าพยุงไปห้องน้ำ" นนท์ได้แต่ยอมพยักหน้าช้าๆเพราะรู้ว่าป้าละไมคงช่วยไม่ได้จริงๆ ป้าละไมเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วส่งให้นนท์ นนท์รับไว้ก่อนจะรีบพันช่วงล่างของตนไว้และขยับลงจากเตียงช้าๆโดยมีป้าละไมคอยช่วย

เมื่อเข้าไปในห้องน้ำนนท์ก็บบอกให้ป้าละไมไปทำงานต่อได้เลยเพราะตนคงออกจากห้องน้ำเองได้ ป้าละไมหลังที่เตรียมเสื้อผ้าและเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่เรียบร้อยได้ลงไปทำงานในส่วนของตัวเองต่อ แต่หารู้ไม่ว่าร่างสูงได้กลับมาบ้านและตรงมายังห้องที่ร่างบางอยู่

แกร๊ก !!

เสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออกแต่ร่างบางที่นั่งแช่น้ำอยู่ในอ่างกลับไม่ได้หันมามองเพราะคิดว่าเป็นป้าละไมที่เข้ามาดูตน

"ผมบอกแล้วไงครับเดี๋ยวผมออกไปเองได้" นนท์พูดบอกออกมา

"สบายจังเลยนะ" ร่างสูงพูดขึ้นเสียงเรียบ ร่างบางเมื่อได้ยินเสียงตัวก็ชาวาบทันที เขาไม่คิดว่าวายุจะกลับมาเร็วขนาดนี้

"คะ,,,คืออ" ร่างบางตอบตะกุกตะกักไม่กล้าหันหลังไปมองร่างสูงที่ยืนมองตนไม่วางตา

"กูอาบด้วยสิ" ว่าแล้วร่างสูงก็ปิดประตูห้องน้ำและถอดเสื้อผ้าก่อนจะเดินเข้ามาหานนท์ที่นั่งแช่น้ำอยู่ในอ่างอย่างช้าๆ

"ผะ...ผมเสร็จแล้ว จะออกไปแล้ว" นนท์รีบชิ่งเขาไม่อยากอยู่กับวายุในสภาพแบบนี้

"แต่กูยังไม่เสร็จ" วายุว่าออกมาอย่างกำกวม ก่อนจะจับร่างบางเอาไว้ไม่ให้ไปไหน

"อย่าทำอะไรผมเลยนะ แค่นี้ผมก็ไม่ไหวแล้ว" ร่างบางอ้อนวอนออกมา

"ถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้ก็นอนอยู่เฉยๆแล้วก็อ้าขาให้กูเอาก็พอ" ร่างบางตาโตด้วยความตกใจก่อนที่ร่างสูงจะคว้าหมับเข้าที่คอของร่างบางและประกบจูบลงไป ก่อนจะได้เริ่มกิจกรรมกามที่ร่างสูงยัดเยียดให้

หลังจากที่วายุสูบเอาพลังงานจากนนท์จนหมดทำให้นนท์สลบลงไปอีกรอบ วายุทำความสะอาดให้นนท์ก่อนจะอุ้มมานอนที่เตียง เขายอมรับว่าเขาตื่นตัวง่ายมากเพียงแค่ได้สัมผัสหรือเห็นนนท์เปลือยปล่าวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรกันแน่

หลังจากที่อาบน้ำเสร็จวายุก็เข้ามาที่ห้องทำงานเพื่อเคลียเอกสาร ถึงแม้เค้าจะเป็นมาเฟียเขาก็มีงานให้ต้องยุ่งยากและปวดหัว เขาต้องดูแลบริหารบริษัทของเขาที่เปิดบังหน้าธุรกิจสีดำไว้ ซึ่งน้องชายของเขาก็ไม่ได้เข้ามาช่วยเพราะน้องชายของเขาก็มีบริษัทเล็กๆของตัวเองไว้ดูแล วายุได้รับการสืบทอดทายาทมาเฟียมาจากพ่อของเขาเพราะเขาเป็นพี่ชายคนโต และน้องชายของเขาก็ไม่ได้คิดเรื่องแบบนี้ด้วย พ่อของวายุวางมือเพราะท่านเรื่มแก่ตัวแล้วจึงได้ให้วายุมาดำรงตำแหน่งนี้แทนซึ่งต่างก็มีแต่คนเกรงขามและเคารพอย่างมากมาย

วายุนั่งทำงานไปเรื่อยๆก่อนจะหันไปเห็นรูป รูปหนึ่งซึ่งเป็นรูปที่แฟนของเขาตั้งใจจะเซอร์ไพร้เขาแต่ก็เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน พอคิดถึงตรงนี้เขาก็นึกโกรธแค้นคนที่นอนอยู่ในห้องของเขา

"ผมจะทำให้มันทรมานกว่าเรานะน้ำหวาน" วายุพึมพำพร้อมกับมองรูปด้วยสายตาเจ็บปวด

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนนนท์ที่เริ่อมรู้สึกตัวก็ลืมตาขึ้น เขารู้สึกปวดหัวปวดตัวรู้สึกระบมไปหมด

"กว่าจะฟื้นได้นะมึง" วายุพูดออกมาเสียงเรียบ

"คุณ" นนท์เอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบแห้งเขารู้สึกเจ็บคอไปด้วย

"อย่าพึ่งตายไปสะก่อนล่ะ เพราะถ้ามึงตายตอนนี้กูคงไม่สะใจ" วายุพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปยังระเบียงเพื่อไปดูดบุหรี่ นนท์มองตามไปด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ วายุได้โทรตามเพื่อนของเขาที่เป็นหมอมาดูอาการของนนท์เพราะตอนที่เขาจะมาปลุกนนท์ก็พบว่านนท์ตัวร้อนหนัก ให้ป้าละไมมาเช็ดตัวแล้วไข้ก็ไม่ลด

เสียงเปิดประตูห้องเข้ามาโดยป้าละไมเดินเข้ามาและตามมาด้วยผู้ชายอีกคนนึงเดินตามเข้ามา วายุเห็นเพื่อนตนมาแล้วจึงดับบุหรี่แล้วเข้ามาในห้องนอน วิท มองหน้าเพื่อนตัวเองเป็นเชิงถามว่านนท์มาอยู่ในห้องนอนของวายุได้อย่างไร

"มันเป็นไข้ มึงดูหน่อยละกันกูยังไม่อยากให้ใครมาตายในบ้านกู"

"อืม มึงออกไปก่อนก็ได้นะ"

"ทำไมกูต้องออกไปมึงจะรักษาก็รักษาไปสิ" วายุว่าออกมาเสียงเรียบพร้อมหันไปมองหน้าของนนท์

"เอ่อ ไม่ออกก็ไม่ออก" วิท หันไปตอบเพื่อนก่อนจะหันมาหาร่างบางที่นอนซมอยู่ "ผมขอดูอาการหน่อยนะครับ" วิทถามร่างบางก่อนจะเปิดผ้าห่มออกเพราะเขาทราบมาจากป้าละไมว่าร่างบางอาจจะป่วยเพราะเรื่องที่วายุทำ ร่างบางสะดุ้งตกใจเพราะร่างกายของเขามีแต่รอยที่วายุสร้างไว้ วายุเองก็ตกใจที่อยู่ดีๆเพื่อนของเขาก็เปิดผ้าห่มของนนท์ออก

"ทำอะไรไอ้หมอ" วายุรีบถลาเข้ามากระชากแขนหมอออก

"ก็แค่จะดูอาการ เพราะถ้าไข้ปกติคงไม่ซมขนาดนี้ แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าไข้เพราะอะไร" วิท ว่าออกมาเพราะแค่เห็นร่องรอยตามแขนตามขาของนนท์เขาก็พอจะเดาได้

วิทตรวจนนท์ไปสักก่อนจะให้ยาเอาไว้และบอกให้ทราบวิธีการกินอย่างละเอียดให้กับป้าละไม ส่วนร่างบางวิทให้ทานยาไปก็หลับสนิททันที

"น้องมึงรู้เรื่องนี้ไหม" วิทถามขึ้นอย่างสงสัย

"ไม่ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้" วายุว่าออกมาโดยไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนอะไร

"กูหวังว่าสิ่งที่มึงกำลังทำอยู๋ตอนนี้มันจะไม่กลับมาทำร้ายมึงนะวายุ" วิท กล่าวเตือนเพื่อนออกมา เพราะเขาไม่อยากให้เพื่อนของเขาเจ็บอีกเป็นรอบที่สองแน่นอน

"นายครับคุณวาโยมาครับ" ลูกน้องคนนึงในบ้านเดินขึ้นมาบอกวายุ

"วาโยมางั้นหรอ อืมเดี๋ยวฉันลงไป"

"ไอ้พี่หมอ มาอยู่ที่นี้ได้ยังไงใครป่วย พี่หรอ" วาโยหันไปถามวิท แล้วก็หันมาถามวายุที่ยืนมองทั้งคู่เงียบๆ วายุรู้มาตลอดว่าวิทชอบวาโยมานานมากแต่เขาก็ไม่กล้าเผยความรู้สึกสักที

"ทำไมหรอ พี่จะมาหาเพื่อนทั้งทีต้องมีคนป่วยรึไง" วิทตอบกลับวาโยอย่างยี่ยวน

"แล้วถือมาทำไมกระเป๋าพยาบาลหนะ" วาโยเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้เช้่นเดียวกัน

"เอาล่ะ พวกแกนี้ยังไงเห็นหน้ากันทีไรกันกัดตลอด" วายุว่าออกมาอย่างเบื่อหน่าย เพราะเวลาเพื่อนของเขากับน้องเขามาเจอกันเป็นต้องทะเลาะกันทุกที "แล้วแกมีเรื่องอะไรมาหาพี่นี้"

"เออ จริงสิ พี่วายุพี่จำนนท์ได้ใช่ไหมที่เจอกันที่ผลับวันนั้นอ่ะ" วาโยเกรินขึ้น วายุพยักหน้านิ่งๆ"คือผมติดต่อมันไม่ได้เลยตั้งแต่วันนั้น ผมเป็นห่วงมัน มันยิ่งตัวคนเดียวอยู่ด้วย" วายุได้แต่ฟังน้องชายตนเองพูดพร้อมกับนึกถึงหน้าของร่างบางที่น้องชายตนเองตามหา

"แล้ว?"

"คือ ผมอยากให้คนของพี่ช่วยตามหาอีกทางอ่ะ ผมเป็นห่วงมัน" วาโยบอกออกมาอย่างร้อนรน เขาพยายามตามหานนท์ทุกที่แต่ก็หาไม่เจอ เลยคิดถึงทางออกสุดท้ายคือพี่ชายเขา

"อืม เดี๋ยวฉันตามหาให้ วาโย พี่ฝากไปส่งไอ้หมอด้วยนะพอดีพี่ให้คนไปรับมัน แต่ตอนนี้พี่จะออกไปธุระไม่ว่างไปส่ง" วายุพูดบอกออกมาแล้วเดินขึ้นไปด้านบนห้องโดยไม่สนใจเสียงโวยวายของวาโย

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ อาจจะไม่สนุกเท่าไหร่ ติชมได้นะคะ

กลับหน้าเรื่อง

เพิ่งเริ่มเขียนนิยายเรื่องแรกค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น