ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
MISS YOU 5

5 

 

หลังจากที่เมื่อคืนบลูมานอนด้วย และตั้งแต่ที่ไปเดินห้างกันเมื่อเย็นวานตอนที่ออกมาจากห้องน้ำมาสีหน้าบลูก็เหมือนอย่างกับเห็นผี พอถามว่าเป็นอะไรก็เลิ่กลั่ก  

'เป็นอะไรของมึงเนี่ย?'  

'เปล่าๆ กูเจอเพื่อนน่ะ'  

'เพื่อนไหน กูรู้จักป้ะ?'  

'เพื่อนที่ทำงานเจ้านายน่ะ'  

แบบนั้นฉันก็ไม่ได้ถามอะไรอีกแต่มันกลับให้ฉันรีบเดินและก็รีบกลับเหมือนกลัวว่าจะมีใครมาเห็นอะไรทำนองนั้น  

สามวันผ่านไป..  

วันจันทร์..  

วันนี้แล้วที่ฉันจะได้ไปทำงานวันแรก แอบตื่นเต้นตื่นตั้งแต่ตีห้ามาอาบน้ำแต่งตัวนั่งรอเวลา ที่ทำงานอยู่ห่างจากบ้านฉันต้องนั่งแท็กซี่หรือต้องนั่งวินไปขึ้นบีทีเอสก่อน 

แต่วันนี้ฉันเลือกที่จะขึ้นบีทีเอสเอา เปลี่ยนบรรยากาศเพราะเช้าๆแบบนี้รถติดแน่นอน  

ระหว่างที่กำลังเดินไปสะพายกระเป๋าก็เลยโทรฯหาแม่สักหน่อย แต่ยังไม่ทันได้กดโทรสายโทรเข้าจากแม่ก็ดังมาซะก่อน  

ติ๊ด!  

"ว่านกำลังจะโทรฯไปพอดีเลย" ฉันยิ้มและนั่งลงโซฟามองนาฬิกายังพอมีเวลาคุยได้ 

[แม่เลยโทรมาก่อนไง..]  

"ตื่นเต้นมากเลยอ่ะแม่"  

[สู้ๆน่า แม่กับยายเป็นกำลังใจให้]  

"สู้ค่ะ!" ฉันยิ้มกว้าง  

เนี่ยแหละคือไฟในการทำงานของฉัน :)  

[แล้วนี่ทานข้าวเช้าหรือยังเนี่ย]  

"ว่านอุ่นไข่ตุ่นจากเซเว่นทานแล้วแม่"  

[จะอิ่มเหรอนั่น?]  

"อิ่มค่ะ ตื่นเต้นแบบนี้ว่านทานอะไรไม่ลงอ่ะ ฮืออ"  

[เรานี่จริงๆเลย ตั้งใจทำงานนะรู้มั้ย]  

"รู้ค่า งานนี้ว่านจะตั้งใจสุดๆเลยนะไม่ทำให้แม่กับยายผิดหวังแน่นอน" ฉันยืนยันเสียงหนักแน่น  

ได้งานดี บริษัทดีขนาดนี้แล้ว ว่านจะสู้!  

หลังจากที่คุยกับแม่เสร็จเรียบร้อย ยายให้พรแต่เช้าฉันก็เตรียมตัวออกไปทำงานเป็นเช้าวันจันทร์ที่ฉันตื่นเต้นกว่าตอนเรียนอีก ถ้าตอนเรียนเป็นวันจันทร์ทีไรไม่อยากลุกออกจากเตียงเลยแม่เอ๊ย!  

"สาธุ!! ขอให้ราบรื่นๆด้วยเถิ้ดด" เพี้ยง!  

ฉันปิดประตูบ้านและเดินออกมาปิดรั้วพร้อมกับบ้านตรงข้ามดังขึ้นจนทำให้ฉันต้องหันไปมอง "..."  

ไม่ทักทายหรอกนะ!  

"ไปทำงานเหรอ?"  

"..." ฉันพยักหน้ารับล็อครั้วเสร็จก็เดินออกมาพร้อมกับผู้ชายตัวสูงที่เดินตีคู่มาติดๆ  

"ทำงานที่ไหนล่ะ?"  

"ม่ายบอก.."  

"นางว่าน คนเค้าถามดีๆ"  

"บ.xxxx ผู้ช่วยฝ่ายการตลาดต่างประเทศ" ฉันถอนหายใจและมองหน้าคนตัวสูง  

"เอาดีๆ จริงป่ะเนี่ย?" เขาเบิกตากว้าง  

"จริง"  

"โชคดีแล้วกันนะ :)"  

ฉันขานรับในใจเมื่ออีกคนที่เดินมาถึงหน้าปากซอยและโบกพี่วินซ้อนท้ายไปเลย ฉันเองก็ต้องนั่งวินไปลงสถานีบีทีเอสเหมือนกัน วันนี้ก้าวเท้าขวาออกจากบ้านจะเจอแต่สิ่งดีๆ!  

เวลาต่อมา  

เพราะก่อนหน้าที่มาสมัครฉันได้เพื่อนอีกคนที่ได้รับทำงานเหมือนกันเลยนัดเจอกันหน้าบริษัทก่อน 

"ว่าน ทางนี้ๆ"  

ฉันมองตามเสียงเมื่อมองไปเห็นคนที่ยืนเยื้องๆประตูบริษัทยกมือโบกมาทางฉัน "มานานยังอ่ะ?"  

"ก่อนแกมาเนี่ย" อ้อน.. เพื่อนร่วมงานที่สนิทกันได้ตอนวันมาสัมภาษณ์เหมือนกันแต่อยู่คนละฝ่าย 

"ไปเลยมั้ย?" ฉันกำชับกระเป๋าแน่น  

"โคตรตื่นเต้นอ่ะ เมื่อคืนนอนไม่หลับเลย" อ้อนหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกับเราที่เดินเข้าไปในบริษัทภายในตกแต่งอย่างทันสมัยสไตล์โมเดิร์นมากๆ  

"เออ นี่ก็ตื่นตั้งแต่ตีห้า" ฉันเอ่ย  

"เหมือนกันนน" เห็นอ้อนแล้วนึกถึงลลินเลย อ้อนเป็นผู้หญิงนุ่มนิ่มมากๆการพูดจาเอย จนฉันไม่กล้าพูดคำหยาบด้วยเลย ละไว้ในฐานที่เกรงใจละกันนะ  

ทั้งฉันและอ้อนเราต่างเดินไปหาพี่นัทHRก่อน เพราะพี่เขาบอกว่าเดี๋ยววันทำงานให้มาหาพี่เขาก่อน ซึ่งตอนนี้ก็มายืนอยู่ในห้องพร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีกสองคน รวมฉันกับอ้อนด้วยก็เป็นสี่คน  

ตึกตักตึกตักตึก 

"ยินดีต้องรับน้องๆอีกครั้งนะคะ^^" พี่นัทเอ่ยและยิ้มบางๆ "เดี๋ยวพี่พาไปที่แผนกเนอะ"  

"ค่ะ" ฉันและคนอื่นๆขานรับ  

"ส่วนกัญญาวีร์ เดี๋ยวไปเจอผู้จัดการฝ่ายเราที่ชั้นสิบเลยนะ เขาบอกจะพาเราไปที่โต๊ะทำงานเอง"  

"..." ฉันทำหน้างงและมองหน้าอ้อนที่หันมามองหน้าฉันเช่นกัน "ได้ค่ะ"  

"ไปก่อนนะแก เจอกันตอนเที่ยงนะเว้ยTT" อ้อนโบกมือลาทำหน้างอเหมือนจะร้องไห้ที่ไม่ได้เดินไปพร้อมกัน  

"ได้ๆ เดี๋ยวไลน์หานะ" ฉันยิ้มให้อ้อน "สู้ๆ"  

"แกด้วยว่าน"  

ฉันพยักหน้ารับและมองพวกเขาสามคนที่เดินออกจากห้องไป ฉันค่อยๆเดินออกมาจากห้องพี่นัทและเดินไปทางลิฟต์ก่อนจะเอื้อมมือไปกด  

ตริ๊ง!  

'...' ลิฟต์เปิดออกพร้อมกับคนด้านในสองคนที่ยืนอยู่ ฉันก้มศีรษะและก้าวเท้าไปในลิตฟ์เอื้อมมือกดเลขสิบ ท่องยุบหยอพองหนอในใจไปด้วย  

ชั้น 8.. 9 และ..  

ตริ๊ง! 10.. 

เมื่อมาถึงชั้นสิบลิฟต์เปิดออกฉันก็ก้าวเท้าออกมานอกลิฟต์และค่อยๆเดินช้าๆล้วงไปหยิบยาดมโป๊ยเซียนออกมาสูดทีหนึ่ง โอเคโล่ง!  

เมื่อเดินมาถึงห้องหนึ่งกระจกฝ้าทึบที่มีป้ายติด 'ผู้จัดการฝ่ายการตลาด (ต่างประเทศ)' 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก  

"..." ฉันเอื้อมมือไปเคาะประตูก่อนที่จะเงียบอยู่อึดใจเมื่อคนด้านในไม่ได้พูดอะไรออกมา ฉันเสียมารยาทเปิดเข้าไปเลยหรือว่าควรเคาะอีกทีดี?  

ก๊อก!  

"เข้ามาเลยครับ!"  

ฉันผงะเมื่อเสียงด้านในตะโกนก่อนจะจับลูกปิดและเปิดเข้าไป "..."  

ตึกตึกตึกตึก  

"สวัสดีค่ะ" ฉันเอ่ยพยายามคุมเสียงไม่สั่นทักทายผู้จัดการที่กำลังหันหลังถอดสูท คิ้วฉันขมวดเข้าหากันคิดไปแล้วสูทคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลยว่ะ 

"..มาช้ากว่าที่คิดนะ" เสียงก็คุ้นด้วยเหมือนเพิ่งได้ยินเมื่อไม่นานมานี้  

"ขอโทษค่ะ.." ฉันหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงานของเขา  

ฉันมองร่างสูงที่ค่อยๆหันกลับมาก่อนที่จะเบิกตากว้างเมื่อคนตรงหน้าส่งยิ้มให้  

O.O!!  

"นายติน!!" ฉันเรียกชื่อพร้อมกับอ้าปากเหวออย่างไม่เชื่อสายตาว่าคนตรงหน้าจะคือนายตินเพื่อนบ้านตรงข้ามของฉัน นะ นี่ๆๆ มะ มันเกินคาดไปมาก..  

วั้ท!!??  

ก็ว่าทำไมสูทคุ้นๆแล้วเสียงคุ้นๆที่ไหนได้เพิ่งเจอและคุยกันก่อนออกมาทำงานนี่เอง! ได้ยังไง! ประเด็นก็ออกมาจากบ้านพร้อมๆกันอ่ะ บ้าบอมากกก 

"เอ้า แมลงวันบินเข้าปากแล้ว" นายตินหลุดหัวเราะและนั่งลงกับเก้าอี้ "เหลือเชื่อล่ะสิ"  

ก็ว่าที่มองเฉียบหน้าที่การงานตอนเห็นสูทที่ห้อยอยู่ก็คือ มองไม่ผิดจริงๆนั่นแหละค่ะ ฮือออ หยักตัยตั้งแต่ยังไม่เริ่มงานTT  

"มาก.." ฉันมองหน้าเขาตอบช้าๆเหมือนสติหลุด "นายคือตินเพื่อนบ้านตรงข้ามฉันแน่ใช่มั้ย?"  

"เออดิ"  

"..." ชัดเจน  

"ยัยเพื่อนบ้านจอมร้ายกาจ!" ตินเอ่ย  

หัวหดแล้วกัญญาวีร์TT ก่อนจะลากสายตามองป้ายชื่อที่วางอยู่ 'มาร์ติน บีเบอร์'  

"เป็นญาติกับจัสติน บีเบอร์เหรอ?" ฉันถามอย่างอึ้งๆ  

"ไม่ใช่สิ" ตินหัวเราะ  

อีตานี่เป็นลูกครึ่งเหรอ? แต่ทำไมหน้าไม่เหมือนลูกครึ่งเลยนะ แต่รวมๆคือหล่อ  

"งี้นายก็รู้แล้วว่าฉันทำงานที่เดียวกับนายงั้นสิ?"  

"ใช่น่ะสิ ยัยกระจ๊อย" เขาเบ้หน้า  

ฉันมุ่ยหน้า "..." 

"ไม่ต้องทำหน้าดีใจขนาดนั้นหรอกกัญญาวีร์.." ร้าย คนนี้ร้ายค่ะคุณผู้จัดการ!  

แต่เขาก็เป็นผู้จัดการจริงๆนี่หว่า แง!!TT 

"..." ฉันมองหน้ามาร์ตินอย่างไม่วางตาเมื่อเขาลุกเดินล้วงกระเป๋ามาหยุดตรงหน้าฉัน  

"ยินดีต้อนรับคุณผู้ช่วยผู้จัดการคนใหม่นะครับ^^"  

ฉันขบกรามแน่นมองมือหนาที่ยื่นมาตรงหน้าให้จับ "!"  

หมับ!!  

"^^" มาร์ตินชะงักเมื่อฉันคว้าจับเข้าที่มือหนาเป็นการเชคแฮนด์ด้วยเหมือนกัน  

"เช่นกันค่ะคุณผู้จัดการ.." กัดฟันพูดมาก!  

"มาร์ตินครับ"  

"กัญญาวีร์ค่ะ"  

"เรียกตินก็ได้ครับ" ได้ จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย?  

"เรียกว่านก็ได้ค่ะ" ฮึ่ม! ควันจะออกหูแล้วนะ!  

"ครับ^^"  

"ค่ะ^_____^" ประเด็นคือบีบมือกันไปมาด้วยความแรงที่ฉันเจ็บสุดๆ แต่มีหรือว่านจะยอม! บีบกลับดิ!  

"โอเคๆ แรงเยอะเหมือนกันนะ" มาร์ตินเบ้หน้าหน่อยๆ  

"นายก็ด้วย" ฉันถอนหายใจและต่างคนต่างปล่อย  

“ฉันอายุมากกว่าเธอ”  

“ค่ะ^____^” แต่ขอโทษเขาในใจน่ะนะ แหะๆ 

หลังจากทำความรู้จักกันรอบที่สองเสร็จ นั่งคุยกันสักพักโหมดจริงจังของมาร์ตินคือทำเอาฉันอดชมเขาไม่ได้จริงๆเลยนะ ก่อนที่เขาจะพาไปยังโต๊ะทำงานแผนกเรา ที่หันหน้าเจอกับโต๊ะเขาในห้องทำงานพอดี กระจกด้านหน้าเป็นฝ้าทึบแต่ข้างๆใสแจ๋วไว้มองคนในแผนกสินะ  

เขาแนะนำให้ฉันได้รู้จักกับพี่ๆในแผนกก่อนที่จะเดินมาที่โต๊ะฉันคือแบบ.. เขามองออกมาก็รู้ว่าฉันทำอะไร แจ่มมากTOT 

คุณผู้จัดการบอกว่าวันนี้ยังไม่มีอะไรมากให้ฉันศึกษาแฟ้มที่เขาเอามาให้ฉันอ่านก่อน หวังว่าเราจะร่วมงานกันไปได้สวยนะคะคุณมาร์ติน เพี้ยง!  

"สงสัยอะไรก็เข้าไปถามได้นะว่าน"  

แหม..  

"..ค่ะ" ฉันก้มศีรษะเล็กน้อยและถอนหายใจออกมาเมื่อเขาเดินออกไป ฟู่วว  

ฉันนั่งอ่านไปเรื่อยๆ แล้วรู้มั้ยว่าคุณผู้จัดการตัวดีเนี่ยเวลาหันไปมองก็เหมือนสนุกที่ได้เห็นฉันทำหน้าบุญไม่รับใส่เขาเนี่ย  

ความที่เห็นกันมาก่อนที่ฉันจะมาทำงานอ่ะ ความกวนที่ฉันใส่เต็มกับเขามันก็มีมากพอมารู้ว่าหน้าที่การงานเขาดีกว่าก็แบบ ไม่ ไม่ว่านแกต้องเบาได้เบานะตอนนี้ ฮืออ 

จนกระทั่งพี่ๆในแผนกลุกขึ้นเมื่อถึงเวลาพักเที่ยง  

"ว่าน ไปทานข้าวได้เลยนะ"  

ฉันยิ้มรับพี่ๆที่ก่อนจะเดินออกไปหันมาพูดกับฉัน "ค่ะพี่.. เดี๋ยวว่านรอเพื่อนค่ะ:)"  

ครืด.. 

ฉันหยิบโทรศัพท์ที่ตั้งสั่นเพราะไม่อยากรบกวนคนอื่นๆสั่นขึ้น "..."  

อ้อน : อยู่หน้าแผนกแกเนี่ย 

"อ้าว" ฉันอ่านข้อความและลุกขึ้นหยิบกระเป๋าก่อนจะเดินออกไปเจอกับอ้อนที่ยืนรอ "มาตอนไหน?"  

"ตอนที่ส่งหาแกเนี่ย ป้ะไปทานข้าวกัน" อ้อนยิ้ม  

"ไปดิ หิวมากๆ" ฉันลูบท้องตัวเองและมองไปยังคนที่นั่งทำงานในห้องก่อนจะเคาะประตูและแง้มๆ "ไม่ไปทานข้าวเหรอ..คะ?^^"  

“กวน..” คำแรกเขาพูดไม่ออกเสียงแต่ฉันอ่านปากได้ชัดแจ๋วและสุดท้าย "..มานี่ก่อน"  

ฉันขมวดคิ้วหรี่ตามองก่อนจะเดินเข้าไป "คะ?"  

"ฝากซื้อลาเต้ที่ศูนย์อาหารหน่อย"  

"ได้ค่ะ" ฉันขานรับหนักแน่นก่อนจะแบมือของเงินคุณผู้จัดการ "..."  

คุณผู้จัดการมาร์ตินช้อนตามองมาที่ฉันและยิ้มมุมปาก "ออกให้ฉันก่อน"  

"คุณติน!" ฉันเอามือที่แบขอเงินเขาตรงหน้าแทบไม่ทัน  

"เออน่า เดี๋ยวจ่ายคืนนั่นแหละ"  

"แน่นะคะ?"  

"อื้ม" 

ทั้งฉันและอ้อนเดินมายังศูนย์อาหารของบริษัทหรูหราหมาเห่ามาก มีร้านอาหารให้เลือกทานหลากหลายร้านมากเช่นกัน ระหว่างที่เดินมาอ้อนก็ถามว่าฉันดูสนิทกับผู้จัดการเร็วจัง  

จะไม่สนิทได้ไง..  

"สรุปคือบ้านตรงข้ามกันงี้ แล้วก็เหมือนกวนๆใส่กันทั้งคู่?"  

"อื้อ" ฉันขานรับ  

"ดีว่ะ" อ้อนมองมาที่ฉัน "ฉันยังไม่กล้าคุยกับคนในแผนกเลย"  

"จะบอกว่าตัวเองเมคเฟรนด์ไม่เก่งงี้เหรอ?" ฉันเลิกคิ้วและเอื้อมมือไปจับบ่าเล็กที่พยักหน้ารับ  

"เออ โคตรแย่"  

"แกต้องเอาสกินการเมคเฟรนด์ของฉันไปใช้บ้างนะอ้อน" ฉันหัวเราะเบาๆ จริงๆอย่างฉันไม่น่าเรียกเมคเฟรนด์ได้มั้ง น่าจะกวนตีนใส่ก่อนมากกว่า เนี่ยมันไม่ดีนะคะ ฮือ.. 

"ได้ครึ่งของแกก็ดีดิ"  

"เอาน่า ค่อยๆปรับไปนั่นแหละนี่เพิ่งวันแรกเว้ย" ฉันให้กำลังใจ รวมถึงให้กำลังใจตัวเองด้วย ฮ่าๆ  

"แล้วพี่ที่แผนกพาฉันไปเจอรองประธานมา"  

"จริง?" ฉันเลิกคิ้ว  

"แกเอ๊ยยย ที่สุดของความเงียบและนิ่งสุดๆ" 

"..." 

"เซ็นอย่างเดียวไม่พูดไรเลยอ่ะ" 

 

 

 

 

 

*เอาล่ะ ใกล้ละนะ คิกคิก>< 

1 เมนท์ 1 กำลังใจ ♥️  

 

 

กลับหน้าเรื่อง
ขอบคุณที่ติดตามและชื่นชอบนิยายไรท์นะคะ❤❤
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น