ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
MISS YOU 4

4 

 

[เดี๋ยวไปหา]  

'ไม่ต้อง' 

[ช่วยจัดบ้าน]  

'ช้าไปแล้ว จัดเสร็จแล้วไง-_-'  

[ว้าา เสียดายจัง]  

'ตอแหลมาก' 

.. 

.. 

วันต่อมา..  

ฉันตื่นขึ้นมาซักผ้าแต่เช้า? ก็ไม่เช้าหรอกจ้าสิบเอ็ดโมง ฮ่าๆ ระหว่างที่รอผ้าปั่นอยู่ก็เดินออกไปซื้ออาหารที่เซเว่นหน้าปากซอย  

เมื่อคืนหลังจากวางสายจากไอ้เด็กน้อยก็นั่งดื่มเบียร์หมดไปห้ากระป๋อง ดูหนังจบไปสองเรื่องเท่านั้นก็เข้านอนตอนตีสองเองค่ะ  

"ทั้งหมดสองร้อยสามสิบสี่บาทค่ะ"  

"..." ฉันควักเงินออกมาจากกระเป๋าสตางค์แบงค์แดงสองใบและแบงห้าสิบหนึ่งใบยื่นให้พนักงานเซเว่นและก็รู้สึกว่าเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองมาที่ฉันจากหน้าเคาท์เตอร์ถัดไป  

ควับ!  

"..." ฉันหันไปมองก็เห็นว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาติดว่าดีมากกำลังมองมาที่ฉัน และพอสบตากันเข้าถ้าเป็นคนอื่นก็คือต้องหลบตาแล้วแต่เขาคนนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้น  

"..."  

"เงินทอนสิบหกบาทค่า โอกาสหน้าเชิญใหม่นะค้า"  

ฉันหันกลับมารับเงินทอนและหางตาก็เห็นว่าผู้ชายคนนั้นกำลังจ่ายเงินอยู่ เป็นงงมากกกกก คือจะมองออกหน้าออกตาขนาดนี้ก็ไม่ได้ป้ะแม่ เหลือเกิน..  

ว่านไม่ไหวจะเคลียร์จริงๆ  

ฉันเดินออกมาข้างนอกก่อนจะเดินเลี้ยวเข้ามาในซอยบ้านตัวเองมาเรื่อยๆ  

ตึกตึกตึก  

ฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลังเหมือนกำลังวิ่งเข้ามาประชิดตัวฉันจนต้องรีบหันไปมอง  

ขวับ!  

กึก!  

ผู้ชายคนนั้นที่มองฉันในเซเว่นหยุดชะงักกึก "..."  

"อะไร มองตั้งแต่ในเซเว่นนี่จะตามมาอีกเหรอ?" ฉันถามขึ้นมือก็เท้าสะเอวเพราะติดจะรำคาญแล้ว  

"ใครตามเธอ" เขาคนนั้นตอบกลับแทบจะในทันที  

"ก็เห็นๆอยู่"  

"จะกลับบ้านต่างหาก"  

"ก็ไปดิคะ?" ฉันขมวดคิ้วและมองผู้ชายตัวสูงที่อยู่ในเสื้อยืดสีเทาบางๆและกางเกงขายาวลายสก็อตเหมือนยังไม่ได้อาบน้ำเดินผ่านตัวฉันไป แสดงว่าบ้านอยู่ซอยนี้เหมือนกัน?  

"..."  

ฉันถอนหายใจและส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินช้าๆ พยายามมองคนตัวใหญ่ที่เดินนำไปก่อนอย่างวาดระแวง เพราะอาจจะหลอกว่าอยู่ซอยเดียวกันก็เป็นได้  

ตึกตึกตึกตึกตึก  

ฉันเดินมาถึงหน้าบ้านตัวเองและหยุดมองคนตัวใหญ่ที่หยุดอยู่บ้านตรงข้ามฉัน "บ้านนายแน่เหรอ?"  

โลกกลมแต่ไม่ใช่พรหมลิขิตแน่นอนนนนน 

"แน่สิ"  

"..." ฉันเงียบและพยักหน้า  

"เพิ่งย้ายมาใหม่?" เขาถามขึ้น 

"ไม่มั้ง" เออ ขอกวนตีนหน่อยเถอะเห็นหน้าครั้งแรกว่านไม่ถูกชะตาเอาซะเลย  

"โอเค้" เขาเบะปาก "ชื่อตินนะ ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนบ้าน"  

"อืม ชื่อว่านแต่ไม่ได้อยากรู้จัก"  

เพราะดูไปแล้วก็น่าจะรุนราวคราวเดียวกัน และตั้งแต่ย้ายมาก็ยังไม่เคยเห็นเขาเลยปกติเจอแต่เปิดไฟหน้าบ้านไว้เฉยๆอ่ะ แต่เซ้นท์ฉันมันบอก(เซ้นท์อีกแล้ว-_-) มันบอกว่าตินคนนี้ไม่น่าจะชอบผู้หญิง  

หมายถึงในเชิงรักแบบชายหญิงอะไรทำนองนี่อ่ะแม่ เพราะดูจากการพูดจากมีบางครั้งที่เขาอยากจะขยุ้มหัวฉันอ่ะค่ะ 

"แรงอยู่นะ"  

"..." ฉันยักไหล่มองผู้ชายที่บอกว่าชื่อตินอะไรนี่ ก็ดูไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรหรอก แต่ดูท่าไปแล้วน่าจะมีหน้าที่การงานดีเหมือนกันจากสูทที่ตากอยู่ราวตากผ้าหน้าบ้าน  

ไง ฉันดูเฉียบเกินไปมั้ย? ฮ่าๆๆ  

"ปกติไม่เห็นอยู่บ้านแล้วนี่ไม่ไปทำงาน?" ฉันถาม  

"ไม่ได้อยากรู้จักแล้วถามทำไมฮะ?" เขาเชิดหน้า  

เอาล่ะ..  

"เค" ฉันขานรับและเปิดประตูเข้ามาในบ้านและมองผ่านรัวก็เห็นว่าตินกำลังหัวเราะสนุกสนานที่ได้ย้อนกลับฉัน ก็คือว่าเราศีลเสมอกันดีนะคะ หึ!  

ฉันจัดการข้าวที่ซื้อมาเสร็จเรียบร้อยและทำงานบ้านเสร็จ อาบน้ำอาบท่านอนอืดตรงโซฟาเหมือนเดิมวนลูปแบบนี้เพราะไม่รู้จะออกไปไหน อุปกรณ์เครื่องครัวอะไรเจ้าของบ้านเขาก็มีให้ครบแล้ว  

นั่งๆดูทีวีไปก็เห็นรายการน้องหมาแล้วก็อยากเลี้ยงน้องหมาอยู่เป็นเพื่อนชะมัดเลยอ่ะ เห็นน้องหมาบ้านตรงข้ามแล้วก็อยากเลี้ยงอ่ะ ปกติที่บ้านฉันก็เลี้ยงน้องหมาอยู่แล้วพันธ์เวสตี้ เทอร์เรียร์ จริงๆเป็นน้องหมาของแม่น่ะค่ะ แม่ฉันเป็นทาสน้องหมาก็เลยซื้อมาเลี้ยงได้สี่ปีแล้ว  

จะเอามาเลี้ยงที่นี่แม่ก็ไม่ให้อีก ซื้อเองราคาก็แอบแรงอีกต่างหาก แง..  

เดี๋ยวขอทำงานสักสามสี่เดือนก่อนนะ TT ถ้าไม่โดนไล่ออกซะก่อนนะ แหะๆ-..- 

15.35 น. 

ไลน์ ~  

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพดูข้อความไลน์ที่แจ้งเตือนดัง "..."  

BLUE : ว่านนนน  

BLUE : อยู่บ้านป้ะะ  

BLUE : จะไปเล่นด้วย  

Wan : รีบมา!!  

Wan : เหงามากกกก  

Wan : เร็วๆเลย!  

เหมือนหมูบลูเป็นแสงสว่างของฉันวันนี้มาก เพราะนั่งๆนอนๆ เดินไปรีดผ้า ดูหนังอยู่แบบนั้นก็ได้บลูเนี่ยแหละที่ทำให้ฉันไม่เบื่อ อย่างนี้ชวนไปเดินห้างกันดีกว่า  

เพราะบลูทำงานที่ผับเจ้านายที่อยู่คนละโยดกับบ้านฉันยังไงล่ะ นัดให้ไปเจอที่ห้างเลยดีมั้ยวะ?  

Wan : มึงๆ ไปเจอกันที่ห้างเลยก็ได้  

Wan : ดีลม้ะ?  

ไลน์ ~  

BLUE : เออได้ๆๆ เดี๋ยวให้เจ้านายไปส่ง  

BLUE : งั้นเดี๋ยวคืนนี้นอนด้วยเลย  

Wan : กรี๊ดดดดด ดีมากแม่! 

ฉันโดดโลดเต้นและลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะไปเดินห้างด้วยความดีใจ เอิ๊กๆๆ วันนี้ต้องขอบคุณนังบลูมันจริงๆที่เอ่ยปากจะมานอนด้วยคืนนี้  

แสดงว่าเจ้านายอนุญาตสินะ แงงงง กราบไอ้นายยย!  

.. 

.. 

[ BLACK : TALKS ] 

16.35 น.  

ผมกลายเป็นคนเป็นไม่ชอบเดินห้างไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ? แต่ตอนนี้เท้าทั้งสองข้างของผมกำลังเดินตามคุณหญิงท่านหนึ่งที่ลากผมมาเดินช็อปปิ้งตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงที่แล้ว  

ลากผมมาเหมือนว่าผมไม่มีงานที่ต้องทำและทั้งที่ตัวเองก็มีงานอยู่ที่บริษัทแท้ๆนะครับ 

ผมถอนหายใจทิ้งเสียเวลาทำงานหมด "..."  

"แกว่าตัวไหนดี?" ผู้หญิงที่อยู่ในชุดเดรสสีกรมชี้ไปที่กระเป๋าแบรนด์ดังหนึ่ง 

"แล้วแต่ครับ" ผมตอบแบบไม่ใส่ใจเพราะใบไหนมันก็สวยหมด แล้วก็แพงหมดทุกใบด้วย  

"ฉันให้แกเลือก"  

"แต่ผมไม่ได้ใช้ด้วยสักหน่อย-_-"  

"ตาแบล็ค!"  

"ใบนี้เลยม้า สวยและเหมาะกับม้ามากๆ" ผมชี้ไปที่คอลเลคชั่นใหม่ล่าสุดที่เพิ่งเข้าไทย "จ่ายเงินเลย ไม่ต้องคิดเยอะ"  

ขวับ!  

ผู้หญิงวัยเลขห้าเข้าไปแล้วหันมามองหน้าผมนิ่งๆและชี้ไปที่กระเป๋า "..ได้"  

ผมยกยิ้มและมองคุณหญิงที่เดินไปกับพนักงานขายเป็นที่เรียบร้อย รีบซื้อรีบกลับผมไม่อยากเดินแล้ว  

"..ม้า ไปเข้าห้องน้ำ" 

"จ้ะ.."  

ผมส่ายหน้าไปมาได้กระเป๋าแล้วก็เหมือนจะลืมผมว่าเป็นคนเลือกแบบซุ่มๆให้ด้วยซ้ำ ก่อนที่ผมจะเดินมาเรื่อยๆยังห้องน้ำแต่ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเจอผู้หญิงตัวเล็กผมสั้นยืนอยู่หน้าห้องน้ำ  

เดี๋ยวนะ..  

"บลู?.." ผมทักแฟนไอ้เจ้านายอย่างบลูที่เงยหน้าจากโทรศัพท์และเบิกตากว้างเมื่อเห็นผม  

O.O!  

"อะ อ้าว..แบล็ค"  

"อืม อะไรหอบให้มาเดินห้างถึงนี่?" ผมถามอย่างแปลกใจ  

"อะ เอ่อ..ก็เปลี่ยนห้างบ้างน่ะ^^"  

"เหรอ?" ผมยิ้มขำ  

"อะ อื้อ!"  

"ทำไมเห็นฉันแล้วตกใจแปลกๆวะ"  

"ปะ เปล่าๆเลย" 

ผมพยักหน้า "แล้วนี่มากับใคร?"  

"มา.. มะ มากับเพื่อนน่ะ" ทำไมต้องเสียงสั่นทุกประโยคที่ตอบผมด้วยเนี่ย  

"อ๋อ เคๆ " ผมไม่ได้ถามอะไรมากก่อนจะตอบไปและขอตัวเข้าห้องน้ำ เออ มาไกลขนาดนี้ไอ้นายให้มาได้ไงวะ ฮ่าๆๆ ปกติห่างจากตัวได้ที่ไหน  

หลังจากที่ออกมาจากห้องน้ำเดินมาก็ไม่เห็นบลูแล้ว ผมรีบสาวเท้าเดินกลับไปทางม้าที่เดินดูของรอก่อนที่จะหมดเวลาช็อปสำหรับคุณหญิงแล้ว  

ผมจะไปทำอย่างอื่นของผมบ้าง ระหว่างที่ขับมาส่งที่บ้านของคุณนายไปเรื่อยๆคุยเรื่องงานบ้าง เรื่องทั่วไปบ้าง  

"แล้วนี่แกจะไปไหนต่อ?" หม่าม้าที่ลงจากรถเมื่อผมขับมาจอดยันประตูหน้าบ้าน  

"ไปเรื่อย" ผมลดกระจกและตอบม้าขำๆ  

"ตอบฉันมาเลยนะ!"  

"ม้า ผมจะไปหาไอ้นายที่ผับ"  

"ตอนห้าโมงเย็นแบบนี้เนี่ยนะ?"  

ผมพยักหน้า "อื้อ ไปนั่งเล่นเฉยๆ"  

"แต่ผับยังไม่เปิด"  

"ห้องทำงานมัน"  

"แล้วก็ไม่ต้องหิ้วสาวขึ้นคอนโดล่ะ" หม่าม้าชี้หน้าผม  

"ม้าก็เลิกจ้างคนตามผมสักทีสิจะได้ไม่ต้องมารับรู้เรื่องแบบนี้" ผมยกยิ้มมุมปาก  

"ฝัน!" ว่าแล้วคุณหญิงเขาก็สะบัดป๊อบเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ที่อยู่กันสองคนและเหล่าแม่บ้านนับสิบ  

บรื้นนนนน บรื้นนนน  

ผมขับรถออกมาจากบ้านและตรงไปยังผับไอ้นายทันที ตอนแรกบ่นงานเยอะแต่ตอนนี้มีเวลาไปนั่งเล่นผับไอ้นายทั้งๆที่ยังไม่ถึงเวลาเปิด นั่นแหละครับ ผมเบื่อ..  

คนเดียวที่ผมคุยได้คือไอ้เจ้านายเพื่อนยากตั้งแต่สมัยเรียนมหา'ลัยและคบกันถึงทุกวันนี้ ส่วนไอ้เอิร์ทแม่งก็คุยกันทุกวัน แต่มันไม่ได้เจอหน้ามานั่งดื่มด้วยกันไง  

ผมค้ำแขนกับประตูรถ เพลงที่เปิดขึ้นก็บิ้วท์อารมณ์กูชิบหาย  

ตั้งแต่จบมาชีวิตผมก็ด่ำดิ่งเหมือนกับตอนที่เรียนไฮสคูลที่เมกา ง่ายๆคือไม่เอาเหี้ยอะไรเพราะทั้งหมดผมทำตัวเองล้วนๆ 

ชีวิตหลังเรียนจบที่กู่ไม่กลับจนม้าส่งไปอยู่กับตัวเองที่เมกาเจ็ดเดือนได้ แต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่หม่าม้าหวังผมอยู่กับตัวเองจริงและคิดได้ในตอนนั้น แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไรมาก ดื่มสนุก เที่ยวกระจาย งานไม่ทำ  

แต่หม่าม้าให้เวลาเท่านั้นผมก็กลับมาช่วยงานบริษัทเหมือนทุกวันนี้.. แม้อายุจะน้อยแต่การทำงานของผมก็เป็นที่ยอมรับของใครหลายๆคนเพราะตอนเรียนม้าก็เรียกไปให้ช่วยงานบ่อยๆ 'นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง' ที่หลายคนพูดกัน-_- 

ระหว่างที่ติดไฟแดงสายตาที่มองออกไปนอกหน้าต่างก็เหลือบไปหน้าคอนโซลรถเจอกับรูปขนาดเล็กที่มีชายหญิงคู่หนึ่งในชุดนักศึกษายืนข้างกันและยิ้มให้กล้อง..  

ผมเอื้อมมือไปดึงออกมาก่อนที่จะโยนไปด้านหลัง ผมว่าผมเอาออกจากหน้ารถไปหลายรอบแม่งก็กลับมาวางให้เห็นทุกรอบ และเพราะฝีมือคุณหญิงที่เพิ่งไปส่งมานี่แหละครับเอามาไว้เหมือนเดิม 

ฟื้วว  

ปึก!  

ผมแค่นหัวเราะและนึกถึงคำพูดของเธอที่เคยบอกเมื่อสามปีก่อน "บอกห่างกันสักพักสุดท้ายก็เลิกกับกู!"  

ขอห่างแต่ตัวเองไปมีใหม่ เหอะ!  

บรื้นนนน!  

เมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียวผมก็เหยียบคันเร่งแรงพอๆกับอารมณ์ตัวเองตอนนี้ จนขับไปถึงผับไอ้นาย  

ปัง!  

ผมเดินดุ่มๆเข้ามาภายในผับที่ลูกน้องเดินกันให้ควัก ก่อนจะสาวเท้าขึ้นบันไดไปยังชั้นสามห้องทำงานของไอ้นาย  

แกร๊ก!  

"ไอ้เวรเคาะประตูก่อนก็ได้ไอ้สัส!" ไอ้เจ้านายที่นั่งทำงานถึงกับเงยหน้ามามองผมที่เดินมานั่งลงโซฟาตรงหน้ามันนิ่งๆ "เป็นเหี้ยไรอีก? หงุดหงิดลูกน้อง?"  

ผมส่ายหน้าไปมา "ไม่"  

"ไม่ใช่?"  

"ไม่เสือก" ผมมองหน้าไอ้นายที่ชูนิ้วกลางให้  

"ออกจากห้องกูไปมั้ยละ?" มันมองหน้าผมแล้วส่ายหน้าไปมาก้มทำงานต่อ  

ผมถอนหายใจและนึกขึ้นได้ว่า "กูเจอเมียมึงที่ห้างแถวบริษัทกู"  

กึก..  

"..." ผมมองไอ้นายที่เขียนขยุกขยิกก่อนหน้านี้ชะงักไปและมองหน้าผม  

"บลูน่ะนะ?"  

"เออ หรือมึงมีเมียอีกกี่คน?" ผมยกยิ้ม  

"สัส แล้วมึงเห็นบลูคนเดียว?"  

"เออดิ เมียมึงบอกมากับเพื่อน" ผมนึกถึงสีหน้าบลูที่เจอผม "เห็นกูเหมือนเห็นผี"  

"ผีห่าซาตานไง" ไอ้นายหลุดหัวเราะ  

"เพื่อนสนิทบลูมีใครที่กูไม่รู้จักด้วยเหรอวะ?" ผมถามขึ้น  

"เยอะแยะไป" ไอ้นายยักคิ้วให้ผมและยกมือขึ้นบิดขี้เกียจ "แล้วมึงพาสาวคนไหนไปเดินห้างมาล่ะ?"  

"คนที่คลอดกูออกมา" ไม่น่าถาม 

"อ้อ ม้ามึง.."  

"เออ"  

"ก็คิดว่าไปซื้อสาวมาเดินเป็นเพื่อน"  

"ไม่จำเป็น" ผมยักไหล่ "บอกลูกน้องมึงให้เอาเหล้าขึ้นมาให้กูดิ๊"  

"เอ้าไอ้สัส มึงจะแดกตอนนี้?" 

"อืม"  

"..." 

"เร็วๆ" ผมเร่ง 

"มาก็บ่อย เสือกให้กูคิดบัญชีตามหลังทุกเดือน" ไอ้นายบ่นแต่ก็กดโทรศัพท์ไปด้วย "ระดับVPอย่างมึงเงินเดือนเท่าไหร่กูถามหน่อย"  

"เท่าที่มึงให้เงินเมียมึงใช้" ผมทำหน้าเหนื่อย 

"ก็เยอะนี่หว่า จ่ายกูได้แล้ว" 

"ไม่หนีแล้วก็ไม่จ่าย" 

[ BLACK : END ] 

 

 

 

 

 

*พาพ่อแบล็คคนใจเย็นมาทักทายสาวๆ ฮ่าๆๆ  

1 เมนท์ 1 กำลังใจ ♥️  

กลับหน้าเรื่อง
ขอบคุณที่ติดตามและชื่นชอบนิยายไรท์นะคะ❤❤
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น