รับจ้างตั้งครรภ์ Mpreg [END]
EP.2 ไม่ได้ขายตัว
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
EP.2 ไม่ได้ขายตัว

EP.2 ไม่ได้ขายตัว

[รับจ้างตั้งครรภ์] : สวีทการ์เดนท์

 

 

 

คุณแม่ของที่รักเลือกพักอาศัยที่เรือนหลังเล็กกับป้าใจ ทั้งที่คุณหญิงดารากานต์อยากให้ไปอยู่บ้านหลังใหญ่ด้วยกันแต่เธอกลับปฏิเสธ ไม่กล้าแม้แต่จะย่างกรายเข้าไปในบริเวณนั้น มันสวยหรูแถมยังใหญ่โตเกินกว่าที่คิดเอาไว้ แล้วนี่ก็เป็นสาเหตุทำให้ที่รักอยากอยู่กับแม่มากกว่าห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้เพื่อปั๊มทายาท คุณผู้หญิงยอมให้เขานอนที่เรือนหลังเล็กได้ แต่ต้องเป็นวันที่ไม่มีสัมพันธ์สวาทกับทัพฟ้าเท่านั้น คนฟังยิ้มรับทันทีเพราะคิดว่ามีเพศสัมพันธ์เพียงครั้งเดียวก็คงมีลูก หลังจากนั้นคงได้นอนกอดแม่ตัวเองสมใจอยาก

 

“นี่คุณหมอปาหนัน เป็นหมอประจำตัวของน้องรัก จะคอยดูแลทุกๆเรื่องเลย” คุณหญิงเอ่ยแนะนำ ตอนนี้ที่รักอยู่ในห้องที่มีอุปกรณ์ทางการแพทย์เยอะแยะเต็มไปหมด เสมือนว่าเอาคลินิกขนาดย่อมมาตั้งไว้ในบ้าน

 

“สวัสดีครับ” เขายกมือไหว้คุณหมอวัยกลางคน

 

“สวัสดีค่ะน้องสุดที่รัก เราจะอยู่ด้วยกันอีกนานเลยนะคะ ถึงคุณหมอจะไม่ได้พักที่นี่แต่สามารถโทรปรึกษาได้ตลอดค่ะ”

 

“ตายแล้ว ก็ว่าลืมอะไร ลืมซื้อโทรศัพท์มือถือให้น้องรัก” ดารากานต์แสดงท่าทีตกใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่าลืมสิ่งที่สำคัญและจำเป็นมากๆ

 

“ไม่เป็นไรครับ รักอยู่ที่นี่ตลอดอยู่แล้ว” ชายหนุ่มรีบบอก คิดว่าคงไม่ได้ติดต่อหาใครหรอก อีกอย่างคุณแม่ของเขามีมือถือที่ได้มาฟรีๆจากเจ้านายคนก่อน ถ้ามีเหตุต้องโทรหาใครสักคนก็ใช้เครื่องนั้นก็ได้

 

“แต่พี่ทัพฟ้าไม่ค่อยอยู่บ้านไง เผื่อมีอะไรต้องติดต่อกัน งั้นพรุ่งนี้ให้พี่เขาพาไปซื้อดีกว่า”

 

“เอ่อ...”

 

“ไม่ต้องเกรงใจ อ่อ! คุณหมอปาหนันอย่าลืมสอนให้น้องเข้าใจเรื่องเซ็กซ์หน่อยนะคะ พอดีว่าน้องยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง” รู้ดีว่าเด็กคนนี้ขี้เกรงใจ เธอจึงเบี่ยงเบนประเด็นไปคุยกับคุณหมอซะเลย

 

“ไม่มีปัญหาค่ะ เดี๋ยวหมอจะค่อยๆป้อนทีละเรื่อง งั้นตอนนี้เรามาคุยเกี่ยวกับพื้นฐานการมีเพศสัมพันธ์ทางช่องรักด้านหลังกันก่อน เพราะคุณดารากานต์บอกว่าคืนนี้น้องที่รักต้องได้ทำแล้ว” เมื่อได้ยินดังนั้นก็เกิดอาการเป็นกังวล แต่จะทำยังไงในเมื่อเขาเลือกทางเดินนี้แล้ว ต้องก้มหน้าก้มตาฟังสิ่งที่คุณหมอจะพูดต่อไป

 

“เดี๋ยวขอตัวไปโทรหาลูกชายแป๊บนึงค่ะ ถ้าน้องรักมีเรื่องสงสัย สามารถสอบถามกับคุณหมอปาหนันได้เลยไม่ต้องอาย เรื่องเซ็กซ์เป็นเรื่องธรรมชาติ” คุณหญิงว่าด้วยรอยยิ้ม

 

“จริงค่ะ” คุณหมอก็ยิ้มให้เขาเช่นกัน

 

“ครับ”

 

ดารากานต์เดินแยกออกมาอีกมุมของห้องพร้อมกับต่อสายหาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่วันๆเอาแต่ทำงาน บ้างานหนักกว่าเดิมซะอีกหลังจากที่เธอเอ่ยความต้องการว่าอยากมีหลานตัวน้อย

 

“ตาทัพ วันนี้กลับบ้านก่อนสี่ทุ่มได้หรือเปล่า” เมื่อฝ่ายนั้นกดรับ คุณแม่ก็รีบออกคำสั่งทันที พลางเคลื่อนสายตากลับไปมองคุณหมอและหนุ่มน้อยที่กำลังคุยกันอยู่ เด็กคนนี้น่ารักมากจริงๆ น่ารักทั้งหน้าตาทั้งลักษณะนิสัย เธอรู้สึกถูกชะตาเป็นอย่างมาก

 

(“ดูก่อนครับ”)

 

“ทัพช่วยหยุดทำงานก่อนได้ไหม แม่มีเรื่องด่วนและสำคัญมากจะคุยกับลูก”

 

(เรื่องที่คุณแม่พาเด็กในสลัมเข้ามาอยู่ในบ้านน่ะเหรอ จ่ายไปเท่าไหร่ละครับรอบนี้”) เสียงทุ้มถามกลับ

 

“เท่าไหร่มันก็เป็นเงินแม่ ลูกมีแค่หน้าที่ปั๊มทายาท หรือจะไม่ทำตามที่เคยพูดเอาไว้”

 

(“ตรวจร่างกายดีแล้วเหรอครับที่บอกว่าสามารถตั้งครรภ์ได้ ไม่ใช่ย้อมแมวเพื่อหลอกเอาเงินเฉยๆหรอกนะ”) ปากร้าย นั่นคือนิสัยลูกชายของเธอ แถมยังเป็นคนไม่เชื่ออะไรง่ายๆอีกด้วย ที่เธอและป้าใจยกยอปอปั้นว่าทัพฟ้าดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ก็เพื่อให้สุดที่รักยอมเซ็นสัญญา

 

“แม่เป็นคนฉลาดและรอบคอบเสมอ”

 

(“ผมไม่ค่อยพอใจนักที่คุณแม่เอาคนแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาอยู่ในบ้าน ไม่กลัวของมีค่าโดนขโมยหรือไง ทำไมคนนี้ถึงมีสิทธิพิเศษขนาดนั้น ทีกับคนอื่นต้องนัดดูตัวก่อน”)

 

“จะดูตัวไปเพื่ออะไรในเมื่อตัวเองเป็นคนพูดว่าจะปั๊มทายาทให้ทันทีหากพบเจอผู้ชายที่อุ้มท้องได้ แล้วก็ห้ามพูดจาดูถูกเหยียดหยามน้อง แม่ไม่โอเค” แม่กับลูกไม่เคยยอมกันเลยถ้าเป็นเรื่องนี้ ฝั่งแม่อยากมีหลาน ส่วนฝั่งลูกไม่ชอบเด็ก

 

(“เฮ้อ...”) ปลายสายถอนหายใจอย่างหนัก

 

“น้องที่รักนิสัยดีมากนะตาทัพ คุณพ่อของเรายังเอ่ยชมว่าน้องเป็นเด็กที่มีความอ่อนน้อมถ่อมตนและมีสัมมาคาราวะ” สามีของเธอกลับมาจากบริษัทสักพักแล้วและได้ทำความรู้จักกับที่รักแล้วด้วย

 

(“เอาเถอะครับ ผมขอตัวทำงานต่อก่อน”) ทัพฟ้าบอกด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจ

 

“ไม่เกินสี่ทุ่มนะแม่ขอร้อง น้องเตรียมตัวรอแล้ว อย่าให้ต้องรอเก้อ” ต้องย้ำหลายๆรอบ

 

(“อำนาจเงินนี่มันดีจริงๆ นี่ถึงขั้นเตรียมตัวรอเลยเหรอ”)

 

“ใช่ แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่แม่มีความสุขมาก ไม่อยากจะคิดถึงวันที่ยัยหนูตาหนูเข้ามาอยู่ในท้องของน้องที่รักเลย แม่คงปลาบปลื้มสุดๆ”

 

(“แค่นี้ก่อนนะครับ”) พูดจบก็ตัดสายไป ทำเอาคนที่วาดฝันถึงอนาคตต้องหุบยิ้มกะทันหันก่อนจะขึงตาใส่เครื่องมือสื่อสารอย่างกับคนบ้า

 

...

 

รอแล้วรอเล่าทัพฟ้าก็ยังไม่กลับมาสักที จนคุณหญิงต้องให้ที่รักขึ้นไปรอบนห้องก่อน ส่วนเธอจะนั่งรอลูกชายอยู่ตรงนี้แหละ สามีเดินลงมาตามให้ขึ้นไปพักผ่อนแต่เธอก็ไม่ยอม เหมือนอย่างที่คิดไว้ไม่ผิดเพี้ยนว่าทัพฟ้าจะต้องเล่นแง่ใส่ พอจนมุมเข้าหน่อยก็จะอิดออดไม่ยอมทำตามที่เคยลั่นวาจาเอาไว้ เธอถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย แค่อยากมีหลานสักคนทำไมต้องลำบากมากมายถึงเพียงนี้

 

ไม่นานนักเสียงรถยนต์คันหรูก็แล่นเข้ามาจอด เธอรีบวิ่งออกไปหาทันที ลูกชายของเธอหอบงานกลับมาทำที่บ้านอย่างเช่นทุกวัน เวลานี้ยังจะทำงานต่ออีกน่ะเหรอ ชักจะเกินไปแล้ว อย่าให้ถึงขั้นต้องออกคำสั่งให้ผู้บริหารลาพักร้อนเพื่อปั๊มทายาทเลย ไม่อยากเป็นบ้าเป็นหลังถึงขั้นนั้น

 

“ตาทัพ นี่มันเลยเวลาที่แม่นัดตั้งเท่าไหร่ น้องหลับไปแล้วมั้ง” ผู้เป็นแม่เริ่มบ่น ปกติทัพฟ้าเป็นคนตรงต่อเวลาเสมอ จึงรู้ได้ทันทีว่าที่กลับมาช้าเพราะตั้งใจ ไม่ได้มีเหตุฉุกเฉินอะไรหรอก

 

“ไหนครับ ผมอยากเห็นหน้า” ร่างสูงถามกลับพลางชะเง้อมองเข้าไปในตัวบ้าน

 

“ถ้าอยากเห็นจริงๆทำไมไม่กลับให้เร็วกว่านี้ล่ะ รีบขึ้นไปอาบน้ำเลย น้องรออยู่ห้องตรงข้าม ถ้าแม่ขอแบบครั้งเดียวติดจะมากเกินไปหรือเปล่า”

 

“ผมเหนื่อยจะตาย ไม่มีแรงหรอกครับ”

 

เขาไม่อยากมีความสัมพันธ์กับเด็กเหลือขอคนนั้น ถึงจะมีฐานะยากจนก็ไม่ควรขายร่างกายแลกกับเงินแบบนี้ หากยังครบสามสิบสองประการก็ควรหางานดีๆทำสิ ไม่ใช่มานอนแหกขารอ รู้ทั้งรู้ว่ารับจ้างตั้งครรภ์ในที่นี้ไม่ใช่แค่การนำสเปิร์มของเขาเข้าสู่ร่างกายโดยวิธีทางวิทยาศาสตร์ แต่ก็ยอมทุกอย่าง ไม่รักตัวเองก็ยากที่จะรักคนอื่น แล้วจะมาอุ้มท้องลูกของเขาได้อย่างไร ความรู้สึกในตอนนี้คือไม่อยากเจียดเข้าไปใกล้คนเห็นแก่เงิน เขาจะไม่ยอมปั๊มทายาท แต่จะทำทุกวิถีทางให้ฝ่ายนั้นทนไม่ได้แล้วหอบข้าวของหนีไปเอง

 

“มียาเพิ่มสมรรถภาพนะ เอาไหม”

 

“คุณแม่ครับ เอาเป็นว่าถ้าเด็กนั่นน่าสนใจพอ คุณแม่จะได้อุ้มหลานในเร็วๆนี้แหละ” ร่างสูงว่ากลับอย่างเอือมระอา

 

“แม่มั่นใจมาก น้องน่ารักที่สุด”

 

ชายหนุ่มลอบถอนหายใจออกมาอีกหนเมื่อได้ยินคำสรรเสริญเยินยอรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของวัน เขาเดินขึ้นบันไดพลางคลายเนคไทออกอย่างเหนื่อยล้า ก่อนเข้าห้องตัวเองก็ไม่ลืมที่จะหันกลับไปมองห้องฝั่งตรงข้าม และนึกถึงเรื่องราวที่บอดี้การ์ดรายงาน ยอดเงินที่แม่ของเขาจ้างบุคคลนี้มาอุ้มท้องเป็นตัวเลขเจ็ดหลักเลยทีเดียว เพราะฉะนั้นหากเขาจะไล่ตะเพิดเหมือนรายก่อนๆคงต้องใช้จำนวนเงินมากกว่า ซึ่งมันเกินความจำเป็นที่จะเอาเงินไปโปรยเล่นกับเรื่องพวกนี้แล้ว

 

“ทัพต้องอยู่กับน้องจนถึงเช้านะ อย่าให้แม่รู้ว่าทิ้งให้น้องตื่นมาคนเดียว” คุณหญิงที่เดินตามมาติดๆเอ่ยขึ้นอีก

 

“แค่รับจ้างอุ้มท้องเฉยๆไม่ใช่เหรอครับ ทำอย่างกับว่าจะจับคู่ให้อย่างนั้นแหละ”

 

“แม่แค่ไม่อยากให้น้องตื่นมาแล้วไม่เจอใคร ครั้งแรกของน้องนะ ถึงจะต้องการแบบครั้งเดียวติดแต่ขอให้ลูกอ่อนโยนด้วย น้องตัวเล็กๆเอง”

 

“ครับ ผมจะอยู่กับเขาจนถึงเช้า” ลูกชายรับคำก่อนจะเดินเข้าห้อง ส่วนคุณแม่ก็ระบายยิ้มอย่างสบายใจ

 

ทัพฟ้าใช้เวลาอาบน้ำนานกว่าครึ่งชั่วโมงเพราะยังไม่อยากไปที่ห้องนั้น เขาไม่เคยเอาผู้ชายมาก่อน ที่บอกคุณแม่ว่าไม่ได้ชอบผู้หญิงเป็นเพราะต้องการตัดปัญหาเรื่องการจับคู่ แต่ก็ไม่ถึงขั้นว่าไม่ชอบผู้ชายซะเลย หากตรงสเปกก็โอเค ส่วนคนที่แม่หามายังไงก็ไม่ตรงสเปกแน่เพราะเขาไม่ชอบคนหน้าเงิน ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้คงไม่พูดคำนั้นออกมาหรอก จะหาคุณแม่อุ้มบุญสักคนแล้วใช้วิธีทางวิทยาศาสตร์เข้าช่วย มันคงจะไม่ยุ่งยากวุ่นวายเท่านี้

 

แกร๊ก!

ไม่มีการเคาะประตูใดๆทั้งสิ้น ทัพฟ้ามองผ้าห่มที่กองอยู่บนเตียง ต้องเดินเข้าไปใกล้อีกถึงได้รู้ว่ามีคนอยู่ข้างใน ทั้งยังซุกหน้าลงกับหมอนใบใหญ่จนมองเห็นเพียงเสี้ยวเดียว เขาถือวิสาสะกระชากผ้าห่มผืนนั้นออกให้พ้นทางเพียงเพราะอยากรู้ว่าเด็กคนนี้มีการเตรียมความพร้อมอย่างที่คุณแม่ของเขาบอกไว้หรือไม่ ที่คิดเอาไว้คือไม่สวมเสื้อผ้าสักชิ้น แต่กลับผิดคาด สุดที่รักสวมชุดนอนเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวอย่างมิดชิด

 

“อือ” เสียงอื้ออึงดังขึ้นมาแต่ก็ไม่ตื่น

 

ทัพฟ้าจ้องสำรวจผิวขาวเนียนบริเวณข้างแก้ม ต้นคอ ไล่ลงมาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงข้อเท้าเล็ก ให้ตายเถอะ...ขาวมาก ไหนบอดี้การ์ดรายงานว่าเด็กคนนี้ยากจนดิ้นรนมาทั้งชีวิต ทำไมผิวพรรณดีอย่างกับไม่เคยลำบาก เขาแกล้งกระแอมไอเสียงดังเพราะอยากเห็นใบหน้าเต็มๆ ความจริงจะจับพลิกขึ้นมาก็ได้แต่เขาไม่ทำ ไม่ค่อยอยากแตะตัวคนแปลกหน้าเท่าไหร่นัก

 

“ตื่นมาคุยกันหน่อย” เขากระแทกเสียงใส่

 

ร่างเล็กบนเตียงเริ่มขยับตัวพลางเปิดเปลือกตาขึ้นมอง กระทั่งเห็นชายร่างสูงยืนอยู่ใกล้ๆ ซึ่งเป็นคนเดียวกันกับในรูปที่แขวนประดับไว้ในห้องแห่งนี้ เขาเบิกตากว้างและรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง

 

“เอ่อ...สวัสดีครับ” สุดที่รักยกมือไหว้อย่างคนมีมารยาทพลางจ้องใบหน้าคมคาย นี่น่ะเหรอคนที่เขาจะต้องร่วมหลับนอนด้วย แววตาคู่นั้นช่างน่ากลัวเหลือเกิน

 

“...” ทัพฟ้าไม่พูดอะไร เอาแต่จ้องใบหน้าเรียวเล็กพลางสำรวจไปทั่ว

 

“จะทำเลยหรือเปล่าครับ” เมื่อความเงียบปกคลุมนานเข้า ที่รักจึงเอ่ยถาม

 

“ทำอะไร” เขาถามกลับทันทีทั้งที่รู้แก่ใจว่าต้องปั๊มลูก

 

“ก็...” พูดเพียงแค่นั้นก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ช่างไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย

 

“ว่าไง จะทำอะไร” ยังคงเร่งเอาคำตอบ

 

“มีเพศสัมพันธ์กัน” ที่รักตอบแบบไม่เต็มเสียงแถมยังหลบสายตาอีกต่างหาก

 

“บ้านฉันเรียกว่าเอากัน” ประโยคนั้นทำเอาคนฟังเม้มปากแน่น ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องใช้คำที่ไม่เสนาะหู

 

“นั่นแหละครับ”

 

“ท่าทางไม่ประสีประสาแบบนี้ต้องน่ารำคาญมากแน่ๆ ดูก็รู้ว่าจืดชืดไม่มีความน่าสนใจ” คนตัวโตว่าตามที่ใช้สายตาประเมิน คุณแม่ของเขาเตือนว่าห้ามพูดจาดูถูกเหยียดหยาม แต่เขาจำเป็นต้องทำตามด้วยเหรอ

 

“...” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากก็เริ่มคว่ำตาม รู้ตัวดีว่าเป็นอย่างที่ทัพฟ้าพูดทุกประการเลย

 

“ไม่มีอารมณ์”

 

“ขอโทษด้วยที่ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน แต่รักจะขยันหาความรู้ใส่ตัวให้เยอะๆตามที่คุณผู้หญิงแนะนำมานะครับ”

 

“หาความรู้ใส่ตัวแบบไหน เคยดูหนังโป๊มาก่อนไหม” แววตาดุดันจ้องเขม็ง

 

“...” ที่รักเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะส่ายหน้าไปมา

 

“อยากดูหรือเปล่าล่ะ”

 

“ไม่ครับ” เสียงใสตอบกลับทันควัน

 

“จืดจริงๆ คืนนี้คงจบลงด้วยการนอนเฉยๆล่ะมั้ง เพราะฉันเองก็เหนื่อยเต็มทีแถมยังมาเจอเด็กแบบนี้อีก” น่าเบื่อหน่ายไปหมด ควรจะตอบว่าอยากดูหนังแนวกระตุ้นอารมณ์ทางเพศสิ แต่นี่กลับส่ายหน้า

 

“งั้นไว้เราค่อยทำวันหลังก็ได้”

 

“จะวันไหนก็ไม่ทำหรอก ฉันไม่ชอบคนไร้เดียงสาอ่อนต่อโลก ไม่อยากเสียเวลามานั่งสอน ไหนแม่ฉันเคลมนักเคลมหนาว่าน่ารักอย่างนั้นอย่างนี้ ยังไม่เห็นมีอะไรถูกตาเลย”

 

“...”

 

“ไม่สมกับคำโฆษณา เสียดายเงินที่ซื้อตัวมาเหลือเกิน เป็นเด็กขายแต่ไม่มีอะไรดึงดูดใจลูกค้า” น้ำเสียงเริ่มรุนแรงตามรูปประโยค

 

“รักไม่ได้ขายตัวนะ” คนตัวเล็กว่ากลับด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติ ใบหน้าเริ่มงองุ้มที่โดนกล่าวหา

 

“การที่แม่ฉันจ่ายเงินให้นายมาอุ้มท้อง มันต่างอะไรจากการขายตัวนักล่ะ ฉันได้ปลดปล่อยความต้องการ ส่วนนายได้เงิน”

 

“รักไม่ได้ขาย” ก็ยังยืนยันคำเดิม สัญญาเขียนไว้ชัดเจนว่ารับจ้างตั้งครรภ์ ไม่ใช่การซื้อตัวมาเพื่อระบายความใคร่

 

“แต่รักทำทุกอย่างเพื่อเงินเลยนะ รักจะไม่ใช่คนเห็นแก่เงินหรอกเหรอ แต่รักก็รับเงินหลักล้านเพื่อมาทำตรงนี้ รักเป็นคนยังไงล่ะช่วยบอกหน่อย”

 

“คุณ!” ร่างบางไม่พอใจที่อีกฝ่ายล้อเลียนด้วยการพูดชื่อของเขาซ้ำไปซ้ำมา ไม่เห็นจะใจดีและเป็นมิตรอย่างที่ป้าใจบอก

 

“แล้วรักจะทำไม” คิ้วเข้มเลิกขึ้น ปากหยักยกยิ้มอย่างผู้ชนะ เด็กคนนี้ซื่อบื้อจนเขามั่นใจว่าจะกำจัดได้ในเร็ววัน

 

“...” ที่รักไม่ต่อความ

 

“กล้าด่าฉันในใจ เก่งจริงๆ” เมื่อเห็นแบบนั้นก็รู้ได้ทันที แววตากลมโตตวัดมองเหมือนไม่พอใจ

 

“ไม่ได้ด่า”

 

“เป็นเด็กเป็นเล็กหัดโกหกผู้ใหญ่ อยากด่าก็ด่าเถอะ เพราะสิ่งที่ฉันพูดไปทั้งหมดมันคือความจริงทุกอย่าง นายเป็นคนเห็นแก่เงิน ลูกของฉันต้องมีเลือดของคนแบบนี้จริงๆน่ะเหรอ”

 

“คนใจร้าย ช่วยพูดอะไรที่น่าฟังหน่อยได้ไหม” หมดแล้วความอดทน นั่งฟังอยู่นานก็มีแต่คำพูดที่ทำร้ายจิตใจกัน ทั้งหน้าเงิน เห็นแก่เงิน และขายตัว

 

“อะไรล่ะที่น่าฟัง ต้องพูดว่าน้องที่รักน่ารักอย่างเช่นคุณแม่ของฉันอวยหรือไง ไม่มีทางซะหรอก” ทัพฟ้าแสดงอาการไม่ชอบใจอย่างชัดเจน

 

“ถ้าคืนนี้คุณไม่ทำ รักขอตัวนอนก็แล้วกัน” ร่างบางพูดตัดบท ความจริงอยากกลับไปนอนกับแม่ที่เรือนหลังเล็กแต่เวลานี้คงดึกเกินไป ทางเดินลัดเลาะไปหลังบ้านมีเพียงไฟสลัวเท่านั้น

 

“ฉันกลับห้องตัวเองไม่ได้ จะนอนครึ่งเตียงฝั่งนี้” เพราะหน้าห้องมีกล้องวงจรปิด ถ้าแม่ของเขารู้ว่าไม่นอนที่นี่คงโดนบ่นอีกตามเคย

 

“งั้นเดี๋ยวรักนอนพื้น” ร่างบางออกตัวทันที

 

“ผ้าห่มมีผืนเดียว นอนด้วยกันนี่แหละ ไม่ทำอะไรหรอก”

 

“แค่กลัวจะเกะกะ” รู้ว่ากลายเป็นสิ่งรกหูรกตาไปแล้ว แค่ไม่อยากให้ทัพฟ้าไม่พอใจมากกว่าเดิม

 

“เลิกพูดมากแล้วนอนซะ”

 

ผ่านไปเกือบชั่วโมง ทัพฟ้าพลิกตัวไปมาด้วยความรำคาญ กลิ่นกายหอมๆของคนข้างๆช่างเตะจมูกยิ่งนัก นับถือเด็กนี่เหลือเกินที่ชิงหลับก่อนทั้งที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง นอนหันหลังให้เขาอีกต่างหาก พยายามขยับตัวออกห่างทั้งหันหลังใส่ด้วยแต่กลิ่นหอมฟุ้งยังตามมากวนใจ ทั้งคู่อยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน สักพักเขาก็พลิกตัวกลับมาด้วยความหงุดหงิด

 

“คงจะพรมน้ำหอมมาอ่อยสินะ” เขาพึมพำพลางขยับใบหน้าเข้าไปใกล้อีก ถ้าอ่อยก็โปรดรู้ไว้ว่ามันได้ผล จมูกโด่งแตะลงตรงหลังคอของอีกฝ่ายเบาๆ รู้สึกหักห้ามใจตัวเองลำบากจนอยากสัมผัส ไวเท่าความคิด...มือหนาเคลื่อนไปลูบคลึงก้นเล็ก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันท่ามกลางความมืดสลัวเมื่อพบว่ากางเกงในของที่รักมีเพียงสายรัดแก้มก้น

 

ตั้บ!

“อื้อ!” ใช่ ทัพฟ้าดึงสายนั้นแล้วดีดกลับจนเกิดเสียง ทำให้ที่รักสะดุ้งตื่นทันที

 

 

 

—-TBC —-

 

 

 

เดี๋ยว ไหนบอกไม่อยากแตะตัว

กลับหน้าเรื่อง
  ขอสงวนสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ ฉบับเพิ่มเติม พ.ศ. 2558 ห้ามทำการคัดลอกหรือดัดแปลงเนื้อหานิยายทุกเรื่องของนักเขียนสวีทการ์เดนท์   ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่คอยติดตามผลงานค่ะ
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น