ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ใต้เงา XXIII

 

23

 

 

ผลัก!!

 

“พี่แบท”

 

เสียงเปิดกรงมาพร้อมกับร่างอ่วมๆของพี่ชายถูกผลักโอนเอนหน้าถลา ถ้าไม่ติดว่าน้องบีวิ่งเข้าไปโอบรับทั้งน้ำตา หวาดกลัวรึก็หวาดกลัว แต่การที่เห็นคราบเลือดบนร่างกายพี่ชายเธอมันก็ปวดใจไม่น้อย คราวนี้ไม่ได้มีแค่รอยซ้อมเหมือนทุกครั้ง แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น พี่แบทถึงได้มีผ้าพันแผลตรงขา เดินกะเผลกเข้ามา

 

“พี่เป็นยังไงบ้าง”

 

หญิงสาวสะอึกสะอื้น ใจนึกกังวลห่วงใยพี่ชายไม่น้อย แต่ไหนแต่ไรมาครอบครัวเธอก็มีกันแค่สามคนอยู่แล้ว แท้จริงในใจหญิงสาวก็ไม่อยากเสียใครไปสักคน ทั้งพี่แบมผู้หัวอ่อนคอยแต่จะตามใจ ดูแลเทคแคร์ทุกคนในบ้านเหมือนแม่กับพี่แบทผู้เป็นหัวหลักของบ้าน ต้นเสาที่ประคับประคองดูแลพวกเธอมา

 

“ไม่เป็นไร เราเป็นยังไงบ้าง” 

 

แบทไอค่อกแค่กนิดหน่อยจากการบอบช้ำ ทั้งโดนอัด ทั้งโดนทรมานจากพวกบอดี้การ์ด ที่น่าแปลกคือ ปกติแล้วคุณต้วนจะไม่ยอมปล่อยผ่านให้ลูกหนี้รอดไป แต่คราวนี้เขากลับปล่อยให้มีชีวิตราวกับว่าจะยื้อให้ทรมาน เหมือนจะคอย คอยอะไรบางอย่างที่จะทำให้เขาเจ็บเจียนตาย หลายครั้งที่แบทชอบมาย้อนคิด 

 

ถ้าจะหนีก็ต้องหนีให้พ้น เพราะถ้าไม่พ้น ชีวิตในตอนนี้ มันก็ไม่ต่างจากตกนรกทั้งเป็น

 

“บีไม่เป็นอะไร”

 

“พวกมันไม่ได้ทำอะไรบีใช่ไหม” 

 

        น้ำเสียงอิดโรย เหนื่อยอ่อนถามด้วยความห่วงใย เห็นสุดที่รุดส่ายหน้า เขาก็ถอนหายใจโล่งอกไปหมด มันถือเป็นโชคดีที่คุณต้วนยังพอปราณีน้องสาวเขาบ้าง 

 

“บี..ไม่โกรธพี่ใช่ไหม” 

 

หญิงสาวพยักหน้า พอเข้าใจว่าทำไมพี่ชายถามแบบนี้ ก็ในเมื่อตอนอยู่ต่อหน้าคุณต้วนนั้น พี่แบทยื่นข้อเสนอเก่าที่จะให้เธออยู่รับใช้คุณต้วน เธอไม่ได้โกรธเกลียดอะไรพี่ชายเธอทั้งนั้น

 

“บีไม่โกรธ พี่แบทไม่ต้องกังวลนะ” 

 

ยกเว้นตอนที่พวกเขาพาเธอมามัดไว้กับศพ อันนี้เหลือเกินจะรับจริงๆ ถึงเธอจะเป็นพี่น้องเดียวกันกับพี่แบม แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่กลัวพี่แบมนะ ก็นั่นมันศพนิ จะให้มาโอบกอดแบบตอนมีเลือดมีเนื้อปกติได้ยังไง อีกอย่างตอนพี่แบมมีชีวิต เธอยังไม่โอบไม่กอดอะไรทั้งนั้นเลย ตอนเป็นศพอย่างได้หวัง สลบไปก่อนแล้วล่ะ

 

“เราเป็นครอบครัวเดียวกัน เราต้องช่วยกันสิ”

 

หญิงสาวพูดอย่างมั่นใจ แววตาสวยวาววับวูบวาบ ถ้าในตอนนั้นเธอรู้ว่าคุณต้วนเป็นหนุ่มหล่อ เบ้าหน้าระดับไอดอลชื่อดังแบบนี้ เธอจะยอมให้พี่แบทพามาหาคุณต้วนตั้งแต่แรกๆ

 

แน่นอนว่า..เธอจะต้องไม่มีสภาพเป็นศพแบบพี่แบมในเวลานี้ บีคิดว่าด้วยรูปร่างหน้าตาสะสวยแบบเธอต้องได้สามีหล่อและรวยมาก คุณต้วนเองก็ดูปราณีบีมาก เขาไม่ได้สั่งบอดี้การ์ดให้ข่มขู่ข่มขื่นเธอในแบบละครมาเฟียหลายๆเรื่อง และเขาก็ไม่ได้ทำร้ายพี่แบทจนเจ็บหนักเจียนตาย 

 

บีคิดว่า..คุณต้วนอาจชอบบี

 

ไม่แน่คราวนี้อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการเสวยสุขในนามคุณนายต้วนของบีก็ได้นะ ที่นี้บีจะได้ปลดหนี้ที่พี่แบทเล่นพนันจนหมดตัวได้สักที

 

 

 

 

 

 

“แบบนี้จะดีหรอ”

 

“ทำไม นายชอบเด็กคนนั้น?” คุณหัวหน้าบอดี้การ์ดใหญ่เอ่ยแซวเพื่อนเลขาของเขา แจ็คสันนั้นทำท่าทำทางคิดอะไรมาตั้งแต่มาร์คลุกออกจากห้องมืดแล้ว คิดไม่ตกมาพักใหญ่จนกระทั้งเจ้าตัวเอ่ยปากนั่นล่ะ

 

“พูดอะไรก็ให้ไกลมือไกลเท้ายองแจหน่อยเถอะ เจบี”

 

“โอ๊ะ กลัวเมีย” เริ่มมีการล้อเลียนกันเล็กๆ

 

“ฉันจะบอกเนียร์เรื่องที่นายกลับมาช้า เพราะนายไปอ่อยสาว”

 

“พอๆ พูดเล่นกันอยู่ได้ เดี๋ยวก็เป็นเรื่องจริงๆหรอก” พออยู่กันเอง นิสัยรื่นเริงบันเทิงใจก็มักจะออก ถ้าไม่ติดว่ามาร์คขมวดคิ้วเหมือนคนอารมณ์ไม่ดีอยู่ หลายๆคนคงอยากจะเดินเข้ามาทำความรู้จักพวกเขาไม่น้อย

 

“แจ็คสัน นายทำลายแฟ้มพวกนั้นซะ” พ้นโซนส่วนล่างเข้ามาในลิฟท์ เขตซึ่งปลอดคนนอก มาร์คถึงได้เอ่ยปากบอกในสิ่งที่เขาต้องการ 

 

“ฉันไม่ต้องการให้แบมรู้เรื่องพวกนี้” 

 

แจ็คสันกับเจบีมองหน้ากัน ก่อนจะตอบรับ เป็นเขาก็ไม่อยากให้เด็กของตัวเองมาเจอกับเรื่องแบบนี้หรอก แทนที่จะปล่อยให้น้องได้รับรู้เรื่องคาวๆพวกนี้จนเปลี่ยนไป สู้ปิดเรื่อง ทำเป็นลืม ไม่ขุดขึ้นมาให้น้องระแคะระคายใจจะดีกว่า 

 

“ฉันคิดว่า เราควรย้ายมันไปที่อื่น”

 

“แต่ฉันว่าเก็บมันไว้ใกล้ตัวดีกว่า” ไม่ได้อยากจะขัดเพื่อน แต่จากการที่ได้พูดคุย(?) พวกเขาทั้งสามคนต่างก็คิดเห็นไปในทางเดียวกันว่า ลูกหนี้คนนี้เป็นคนเจ้าเล่ห์อย่างมาก ส่วนน้องผู้หญิงก็ดูจะเป็นปัญหาไม่น้อย

 

“ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้น แต่ถ้าน้องไปเจอล่ะ?” พูดตรงๆ พวกเขาทั้งสามก็ไม่มีใครชอบใจที่จะให้แบมได้เจอกับแบทหรือบีอีก ปัญหาแน่ๆ ไม่ต้องสืบให้มากความ

 

“พังไง ไม่ต้องคิดมาก ยังไงลูกสาวเนียร์ก็ต้องใจอ่อนให้พี่น้องเขาอยู่ล่ะ คิดดู ขนาดโดนเอาบริษัทพ่อมาคำประกันจนเป็นหนี้ถึงขนาดนี้แล้ว เจ้าตัวยังยอมมาใช้หนี้แทนเลย”

 

“เป็นความใจดีที่น่ากลัวจริงๆ ถ้าไม่ใช่มาร์ค ผ้าขาวแบบนั้น..จะเปรอะเปื้อนสี จะฉีกขาดแค่ไหนกัน”

 

จะให้พูดกี่ร้อยกี่พันรอบ พวกเขาก็พูดได้แค่ว่า ในที่นี้ไม่มีใครเป็นคนดีทั้งนั้น ตัวตนที่เห็นในมันก็ขึ้นอยู่กับคนที่อยู่ด้วยเท่านั้น อย่างมาร์คจะเป็นคุณมาร์คใจดีของลูกงู แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เป็นเจ้าสัวกาสิโนที่ค่อนข้างดุ โหด แต่ก็เข้าใจลูกน้องเป็นอย่างดี เจบีเป็นหัวหน้าการ์ดสุดขรึม จริงจัง กล้าได้กล้าเสีย แต่พอเขาอยู่กับเนียร์ กับเพื่อน กับน้อง เขาก็กลายเป็นเจบีคนชิลไปได้ง่ายดาย ยิ่งกับแจ็คสัน เห็นใจร้อน ทำนู้นทำนี่ด่วนไปหมด พออยู่กับบ้าน อยู่กับครอบครัว แจ็คสันนั้นเป็นตัวเฮฮาของบ้านยิ่งกว่าใครๆ

 

“เอาเถอะ นายก็ทำลายมันให้หมด อย่าปล่อยให้ใครคิดโง่ๆเอาแฟ้มปัญญาอ่อนนั่นให้น้อง อีกอย่าง ส่งคนไปดูบริษัทพ่อแบมด้วย อย่าปล่อยให้ของๆน้องเสียหายเยอะ”

 

“โอเค”

 

“ส่วนนายมีหน้าที่ต้อนรับแขกของเราให้ดีๆ” เป็นคำสั่งที่ทำให้คนชิลเผยรอยยิ้มมีเล่ห์นัยสุดๆ มาร์คต้วนหัวเราะในลำคอก่อนจะพาร่างสมส่วนโบกมือลาเพื่อนเดินเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว คล้อยหลังเพื่อนไป เจบีก็หันมาหาเพื่อนอีกคนที่ยืนส่ายหัวอยู่เบาๆ พวกเขามีลางจะได้เห็นคนหลงเมียเด็กในระยะใกล้ๆนี้

 

“ถ้านายว่างก็ไปด้วยกันได้นะ แจ็คสัน”

 

“กำลังอยากหาอะไรคลายเครียดอยู่พอดี”

 

 

 

 

 

ประตูห้องทำงานส่วนบนกาสิโนถูกขยับเปิดช้าๆ เจ้าของห้องค่อยๆเดินเข้ามา ขายาวสัมพันธ์กับความคิดเดินตรงเข้าหาเจ้าลูกงูตัวน้อยที่นอนขดซุกใต้เสื้อสูทเข้าสบายอารมณ์

 

ฟอดดด

 

ก้มลงไปหอมแก้มกลมเล็กนั่นหนึ่งที นี่ถ้าเผลอลงไปฟัดจะเป็นอะไรไหม ในเมื่อเจ้าลูกงูน่ารักขึ้น ขี้อ้อนขึ้น เต็มไม้เต็มมือมากขึ้น ถ้าเผลอไปเจ้าลูกงูของเขาคงช้ำไปหลายวัน

 

นี่เขาต้องขอบคุณเนียร์หรือเปล่า หรือจะต้องบอกเจบีให้คอยดูคอยกันเนียร์มาสอนเทคนิคมารยาสไตล์แม่เบี้ยให้น้อง คือถ้ามากกว่านี้มีลางจะโยนเด็กลงบนเตียง..

 

[งื้อ คุณมาร์ค]

 

ท่าทางลูกงูเหมือนจะงอแง เด็กแก้มแดงตัวน้อยเห็นเจ้าของก็โผทั้งๆที่ง่วงนอน แบมง๊วงง่วง คุณมาร์คทิ้งแบมไปไหนก็ไม่รู้น๊านนาน แบมคิดถึงคุณมาร์ค

 

“นอนต่อไหม?”

 

แบมแบมเอนตัวอิงโซฟานอนเป็นคำตอบ ไม่นานนักเสียงฟี้ผ่อนคลายก็บอกได้ว่า เจ้าตัวนั้นกำลังจะไปผจญฝันอีกครา วัยกำลังกินกำลังนอนแท้ๆ คุณมาร์คส่ายหัวเดินไปนั่งโต๊ะทำงานดูงานกาสิโนของเขาต่อ 

 

[คุณมาร์ค] 

 

แต่แล้วไม่นานมาร์คก็ต้องเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเจ้าตัวน้อยที่เขาคิดว่าหลับเดินดุ๊กดิ๊กมาหา ไม่ต้องผายมือไม่ต้องเชื้อเชิญให้มากความ เจ้าตัวน้อยโดดเข้าตักหนา ปากก็จุ๊บๆทักทายมาร์คอย่างที่เขาเคยสอนและล่อหลอกให้น้องทำจนชิน จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ

 

“ไม่นอนต่อหรอ?”

 

[อยู่กับคุณมาร์ค]

 

เจ้าของชื่อยิ้มๆมองน้องทำท่าโน่นนี่ให้ดูไปเรื่อย สักพักพอพูดจนเจ้าตัวก็หยุดรอ แล้วก็ตอบโต้ใหม่ ทั้งมาร์คและแบมต่างคนต่างชินที่จะใกล้ชิดกันแบบนี้ แม้ว่าเมื่อกี้มาร์คโมโหไปกับเทคนิคการโกหกหน้าตายของลูกหนี้อย่างแบท แต่พอเดินขึ้นมา เห็นแบมที่หลับอยู่อารมณ์ต่างๆก็ปลิวหายไปดั่งสายลม

 

ยิ่งน้องตื่นมาคลอเคลีย มานั่งคุยด้วย อารมณ์ยิ่งดีขึ้นอีกเป็นกอง

 

ถ้าให้มาร์คพูดบรรยายเกี่ยวกับแบม เขาก็บอกได้ว่า แบมนั้นมีบรรยากาศที่ทำให้รู้สึกสงบ ยิ่งแบมนั่งอยู่กับตักเขาแบบนี้ กลิ่นหอมๆของครีมอาบน้ำอยู่บนตัวก็ยิ่งกระจาย หอมจนน่าฟัด

 

นี่ใช้ครีมอาบน้ำเดียวกันแน่หรือ..ทำไมตัวน้องหอมกว่าเขาอีกล่ะ

 

ฟอดดดด

 

[คุณมาร์ค]

 

น้องอ้าปากแก้มแดง มือตีคุณมาร์คที่หอมไม่มีปี่ขลุ่ย นี่แบมนอนน้ำลายยืดหรือเปล่าก็ไม่รู้ จู่ๆก็หอม คุณมาร์คต้องให้เวลาแบมเตรียมตัวบ้างนะ

 

ฟอดดด

 

ไม่มีเวลาแม้แต่โวยวายซ้ำ แบมหมุนหลบซ้ายหลบขวา ปากหยักกดเฉียดแก้มไปมา บางครั้งก็กดลึกเข้าไปเต็มเปา คลอเคลียยิ่งกว่าเป็นแมว..ไม่สิ อย่างคุณมาร์คต้องเรียกเสือขาว

 

ดุ โหด และมีความสง่างาม 

 

แบมแบมนั้นหลบแล้วหลบอีก เมื่อหนีไม่ได้ เจ้าตัวก็หันหน้าซุกอกคุณเจ้าของกาสิโนซะเลย พอเห็นคุณมาร์คหยุดบ้าแล้ว เจ้าลูกงูน้อยก็จิ้มแก้มกลมของตัวเอง ก่อนจะทำหน้ามุ่ยคาดโทษคุณมาร์ค

 

[คุณมาร์ค แก้มแบมช้ำนะ]

 

“อะไร? ให้หอมอีกหรอ”

 

คุณมาร์คอ่อยแบมมมมมมมม

 

แบมแบมส่ายหัวใหญ่ ทักษะภาษาคุณมาร์คลดลงอีกใช่ไหม ทำไมถึงไม่เข้าใจแบมอ่ะ แบมแก้มช้ำ..ไม่ได้จะให้คุณมาร์คหอมแก้มซะหน่อย ลูกงูอมลมพองแก้ม หน้าบึ้งใส่ซะเลย

 

“โอเค ไม่แกล้งแล้ว”

 

ทำท่าชมว่าดีมาก เสร็จแล้วก็นั่งพักเล็กน้อย เหนื่อยเหมือนกันนะ ใจก็เต้นแรงด้วย นี่ถ้าแบมเป็นโรคหัวใจไป คุณมาร์คจะทำยังไง คุณมาร์คต้องรับผิดชอบแบมนะ

 

หาววว

 

ลูกงูตัวน้อยอ้าปากหาวใหญ่ มือขยับปัดๆเสื้อเชิ๊ตใกล้ตัวแปะๆ ก่อนจะเอนหัวทุยเข้ากับอกคุณมาร์ค ตากลมโตจ้องงาน มีแต่ตัวเลขตัวอักษร เห็นแล้วก็หาวอีกรอบ 

 

หาววววววว

 

“นอนๆ ไม่ต้องฝืน” มาร์คกล่อมเจ้างูน้อยให้หลับ ตาก็กวาดอ่านงานด้วยความรวดเร็ว ช่วงนี้งานเขาวุ่นวายน่าดู ทั้งงานบริษัท ทั้งงานกาสิโน แต่มันก็ไม่ได้ลำบากแต่อย่างใด ในเมื่อเขามีกำลังใจตัวน้อยนิดอยู่ใกล้ตัวนี่นา ช่วยอะไรไม่ได้ก็มานั่งเฝ้า นั่งอ้อยอิ่งดู เป็นของหวานเล็กๆให้เขาซะอีก

 

[ฟี้]

 

ไร้เดียงสาเป็นผ้าขาวเปื้อนง่ายแบบนี้ ถ้าเป็นลูกหนี้คนอื่น มาร์คคงทำลายไปด้วยมือของตัวเองแล้ว แต่นี่คือน้อง นี่คือเด็กแก้มแดง มาร์คถึงได้ลดความแข็งกร้าวของมาร์คต้วนมาเป็นมาร์คในตัวตนปกติ

 

เด็กน่ะ ยิ่งเข้มแข็งมากเท่าไหร่ ยิ่งมองโลกในแง่ดีมากเท่าใด เมื่อโลกสวยๆมันแตกสลายไป ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็จะพังทลายไป มันจะไม่เหลืออะไรเลย ทั้งความดี ทั้งความไร้เดียงสา มาร์คไม่ต้องการเห็นลูกงูแสนหวานของเขากลายเป็นตุ๊กตาไร้วิญญาณ เพราะฉะนั้นเรื่องที่เขารู้ น้องก็ไม่สมควรจะได้รู้

 

“พี่จะปกป้องแบมนะ”

 

 

 

 

 

‘เพราะแกน้องฉันถึงต้องตาย แกสมควรตาย!’

 

มีเพียงแค่เด็กร้องไห้ น้ำตาใสๆไหลออกมาจากดวงตากลมใส หลังจากที่แบมแบมในวัยแปดขวบตื่นขึ้นมา เขาก็พบกับฝันร้าย ญาติของธนาต่างพากันมาต่อว่า ทั้งๆที่แบมก็ไม่รู้เรื่อง ทั้งๆที่แบมก็ไม่ได้ทำอะไร แต่พวกเขาต่างโทษแบม เพราะแบมเป็นคนเดียวที่รอดจากเหตุการณ์รถพลิกคว่ำทั้งสองครั้งสองครา

 

‘พวกลุงไม่มีสิทธิมาพูดกับน้องผมแบบนี้นะ’ 

 

‘มันเป็นน้องแกที่ไหน ไอเด็กนี่ กาลกิณี อยู่กับใคร ใครก็ตาย แกเองก็ระวังไว้เถอะ แบท..’

 

แบทนั่งนิ่งฟัง ไม่เถียง ไม่หือ ไม่อือ ราวกับว่าเขาเป็นพี่ชายที่แสนดี รักแบมหลงแบมแบบพ่อธนาที่ตกหลุมรักเข้าน้องแก้มยุ้ยเพราะแบมน่ารักเหมือนแม่ หน้าสวยเหมือนแม่ ทั้งที่ในใจกลับคิดกันไปอีกแบบ เขาน่ะไม่มีวันตายเพราะแบมไหมล่ะ ในเมื่อเขานี่แหละเป็นต้นเหตุของเหตุการณ์ในครั้งที่สอง..ส่วนต้นเหตุแรกก็พ่อธนาของเขาไง ถ้าจะโทษก้ต้องโทษเพราะรัก โทษเพราะแค้น ไม่เกี่ยวอะไรกับอาถรรพ์แบมสักนิด 

 

หากคุณคิดว่า เป็นคนวัยยี่สิบกว่าๆที่ไม่มีงานจะไม่มีปัญญาเลี้ยงน้องได้ ก็ถือว่าทุกคนคิดผิด อย่าลืมสิ เขายังมีเงินประกัน แบทนำเงินที่ได้มาจัดการดูแลน้องทั้งสองคน ทั้งแบมที่รอดกลับมาได้ราวกับมีเทพคุ้มครองกับน้องบี น้องสาวสุดที่รักวัยสี่ขวบ

 

เหมือนจะง่ายดายแต่ก็ยากเย็น เงินที่ได้มาเริ่มสูญเสียไปเรื่อยๆ จากคนที่พอมีกลับกลายเป็นคนชั้นกลาง หาเช้าแลกค่ำ ดูแลเด็กทั้งสองที่ยังอยู่ในวัยเป็นภาระ อาจเพราะเหนื่อย อาจเพราะเครียด อาจเพราะอยู่ในช่วงชีวิตอยากลอง แบทถึงได้เดินตามเพื่อนเข้าไปในกาสิโนแห่งหนึ่ง เล่นได้บ้าง เล่นไม่ได้บ้าง ผลัดเปลี่ยนไปเรื่อย พอเล่นได้ก็หายหัว พอเล่นไม่ดีก็จมสิงสถานกาสิโน

 

นานๆเข้า ทรัพย์สินของพ่อแม่ก็เร่ิมร่อยหรอหดหายไปมากกว่าเก่า ทั้งหุ้นบริษัท ทั้งเงินทอง แบทนั้นลองผิดลองถกกับทุกกาสิโน จนกระทั้งแบทมาเจอกาสิโนของคุณต้วน ครั้งแรกที่เข้ามา เขาก็เล่นได้ ได้ ได้ ความรู้สึกเหมือนดวงสมพงศ์ มันยิ่งทำให้แบทมีความสุข มันยิ่งทำให้แบทเลือกที่จะนำเงินก้อนเล็กๆมาลงทุนเรื่อยๆ

 

นิสัยไม่รู้จักพอมักมีอยู่ในมนุษย์เสมอ ยิ่งเล่นยิ่งได้ ยิ่งเล่นได้มากยิ่งลงทุนมากเพราะคิดว่าดวงดีและมันก็ต้องดีตลอดไป หากแต่ด้วยฮวยจุ้ย ด้วยดวงใหญ่ของเจ้าสัวตัวจริงกลับกดนักพนันตัวยงทั้งหลาย เล่นได้แรกๆ หากไม่มีความพอดี ฮวยจุ้ยมังกรของกาสิโนมาร์คจะบดเคี้ยวทุกสิ่งให้ราบคาบ แบทเองก็ไม่เคยรู้ เขาสนแต่การลงทุนที่พลาดของเขา สิ่งที่ลงทุนไปก็สูญ เจ้าหนี้เริ่มตามล่า เขาเริ่มมีปากเสียงกับเจ้าหน้าที่ แต่ถ้าให้เลิกก็เลิกไม่ได้ ในเมื่อกาสิโนนี้เป็นกาสิโนแห่งเดียวที่แบทคิดว่าเขามีดวงสมพงศ์กับมันมากที่สุด เพียงแต่เขาต้องหาเงินมาลงทุน ต้องเอาอะไรที่ใหญ่ เอาอะไรที่มีเงินหมุนมากพอ 

 

บริษัทพ่อแบม..

 

ไม่มีแม้แต่บอก ไม่มีแม้แต่ถามเจ้าของตัวจริง แลกกับเงินเพียงไม่กี่ล้าน บริษัทที่สร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของพ่อแม่แบมก็ตกไปอยู่ในกองกลางของกาสิโน ไม่เพียงแค่นั้น เงินที่แบทลงทุนไปมากกลับสูญเปล่าไปหมด จากมีมากเป็นเหลือน้อย จากเหลือน้อยกลับกลายเป็นติดลบร่วมสิบล้าน

 

เสียทั้งบริษัท เสียทั้งเงิน เสียทั้งเวลา เสียทั้งกาย

 

ในฐานะเป็นลูกหนี้ แบทย่อมอยากหนีหนี้เสมอ เงินของเขาเรายืมได้ แต่เงินของเรา เราหา เราหวง จนลืมไปว่า ต้องคืนในสิ่งที่คุณไปกู้ยืมมา ไม่เช่นนั้นคุณก็ต้องแลกกับอะไรที่เจ้าหนี้คุณพอใจ

 

คิดว่า หนีก็ต้องได้หนี ระหว่างทางที่แบทจะแอบพาน้องไปซ่อน คนชุดดำกลับทำเหมือนรู้ทัน พวกเขาเอารถมาดักก่อนจะหิ้วตัวแบทขึ้นมาพบกับคุณต้วน แรกเริ่มมาก็ดูดี แต่สุดท้ายด้วยข้อเสมอที่ยุ่งกับดวงใจของบ้าน เขาเลยคิดหนีอีกครั้ง โดยใช้น้องชายที่เขาเกลียดแสนเกลียด เลี้ยงมาเพื่อฆ่ามาเป็นตัวตายตัวแทน

 

ก็คิดว่า ถ้ามันไม่ตาย มันก็รอดมาใช้หนี้แทน เห็นมันดวงแข็ง ใจเขาก็เอนเอียงไปทางรอดมากกว่าแต่สุดท้ายเจ้าน้องชายมันก็ตายคามือคุณต้วนไป ซึ่งนั้นก็ทำให้สถานการณ์ที่ไม่ดีอยู่แล้วย่ำแย่ไปอีก..

 

บางทีการตาย..มันอาจจะดีกว่ามีชีวิตอยู่ก็ได้

 

 

 

 

 

     ลูกงูนางกลับมาทวงบัลลังก์ นั่งองนั่งอ้อนคุณมาร์คตลอดๆ

 

     ง่วงเบอร์แรงมาก ทั้งลูกงูทั้งไรต์เลย 

 

 

ช่วงคุยกับนักอ่านยาวขึ้นทุกวัน ไม่อ่านก็ข้ามๆไปล่ะกันเนอะ (แต่ช่วงคุยของตอนนี้ค่อนข้างอยากให้อ่าน)

* ถ้าจะอ่านก็มุ้งมิ้งไปตามประสาลูกงู อย่าใช้อารมณ์ในการอ่าน เพราะนี่คือเขตปลอดความรุนแรงสุดๆ

 

ปล.

     เรารู้พวกเธออินเนอร์แรง และรักลูกงูมาก 

      ดูได้จากการเรียกสติของน้องบี 200 กว่าคอมเม้น (ในเด็กดี) โหดกันแค่ไหนถามใจดู

     บอกเลยว่า มานั่งอ่านคอมเม้นนี่ตกใจแรงมาก บางคนดึงสติน้องนิ่มนวล แต่บางคนก็ฮาร์คคอจนสะดุ้งตาม

     ใจเย็น ลูก ใจเย็น อย่ารุนแรง เดี๋ยวลูกงูมาอ่านแล้วตกใจ

 

ปล.1

     เราคิดว่ารู้นะ ว่าทำไมทุกคนถึงอยากให้แบมพูดได้ 

      ทุกคนไม่อยากให้พี่มาร์คพูดคนเดียวใช่ไหม.. (เห็นเม้นอยู่)

     เรื่องอื่นเขามีแต่ ยัยก้อนพูดมาก พูดเก่ง แล้วพี่มาร์คจะเงียบ 

     แต่เรื่องนี้ไม่ค่ะ พี่มาร์คพูดอยู่คนเดียว (หัวเราะสะใจมาก)

     

     สำหรับเรื่องนี้บอกเลยว่า การคาดเดาไม่ได้นี่แหละคือ เสน่ห์แห่งการ 'ตามใจฉัน'  

     

     ว่ากันตามจริง นี่ก็ยังไม่คิดเรื่องจะให้น้องกลับมาพูดได้ หรือจะให้น้อง งุยๆ แบบนี้ต่อไป

     เพราะงั้น ไม่ต้องอ้อน ไม่ต้องถาม แล้วอินกับเรื่องราวที่จะเข้มข้นขึ้นไปเรื่อยๆ 

      (ให้น้องแบมส่งจูบให้ทุกคนหนึ่งที)

 

 

ปล.2

     ในสองตอนนี้จะเห็นได้ชัดว่า เด็กจะเป็นยังไง ขึ้นอยู่ที่การเลี้ยงดูของพ่อแม่

     

พี่แบท ถูกเลี้ยงดูด้วยความเกลียดชัง ทั้งเรื่องพ่อธนาที่ไม่สนใจ ทั้งแม่อิงอรที่มีแต่ความเจ็บแค้นในตัวพ่อธนา

          ยิ่งแบทเป็นคนรักแม่มาก ทำให้เขาได้รับเมล็ดแห่งความเกลียดชังในใจโดยไม่รู้ตัว

          เกลียดจนทุกอย่างที่เขาทำส่งผลร้ายต่อใครหลายคน คือเกลียดจนไม่สนว่าอะไรดีอะไรเลว

          เขาขอแค่กำจัดคนที่เขาไม่ต้องการได้ก็พอ

 

น้องบี แม้เกิดจากแม่อ่อนโยน แต่นางก็ถูกเลี้ยงดูมาโดยพี่แบท 

            แน่นอนว่านางไม่ได้ถูกปลูกฝังความเกลียดชังแม่ เพราะพี่แบทรักแม่อิงอรมาก

            ทำให้พี่แบทสอนให้นางรักแม่ รักครอบครัวพอสมควร เพียงแต่ด้วยความที่ว่าเป็นน้องเล็ก 

            ทำให้พี่ๆต่างสปอยนางจนโตมาเป็นเด็กที่มั่นใจตัวเองสูง ค่อนข้างคิดว่าทุกคนต้องรักนาง ตามใจนาง

            แบมเองก็ดุ แบมเองก็เตือนบ้าง..แต่คิดว่าจะสู้หัวหลักบ้านอย่างพี่แบทได้ไหมล่ะ?

 

แบม เกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่น มีอัปปาใจดีกับคุณแม่ที่แสนอ่อนโยน 

          ทำให้แบมที่เกิดมาจากความรักของพ่อและแม่เป็นเด็กที่น่าเอ็นดู และได้รับความรักการสั่งสอนอย่างดี

        แม้อัปปาเสียไปก่อนแต่แบมก็ยังมีคุณแม่คอยดูแลจนถึงช่วงแปดขวบที่สูญเสียอีกครั้ง

        น้องเสียเสาหลักไปก็จริง แต่ทุกคำสอนและของที่คุณแม่กับอัปปาทิ้งไว้ก็เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวใจน้องได้

        น้องถึงเป็นคนน่ารัก ไม่ถือสาว่าคนในครอบครัวจะเอารัดเอาเปรียบ 

        เพราะคุณแม่ชอบสอนน้องว่า ยามเป็นน้องต้องเชื่อฟัง ยามเป็นพี่ต้องคอยดูแล 

        ยิ่งแบมเป็นผู้ชาย แบมต้องปกป้องน้องสาวตัวเองให้ได้ แบมถึงได้เชื่อและคอยดูแลน้องบีกับพี่แบท

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น