ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
บทที่18 ออกอาการ (100%)

บทที่18  ออกอาการ

 

"ตายไปแล้วครับ!"

“เขาตายไปจากใจพวกเราแล้ว”

พูดเสียงแผ่วพร้อมกับลูกแผ่วเบาที่หน้าท้องที่เริ่มนูนนิดๆ  ถึงแม้เขาจะโกรธ จะเกลียดคนๆนั้นอย่างไรก็คงไม่ใจร้ายขนาดจะตัดขาดจะสาปแช่งให้ถึงแก่ชีวิตหรอก และเรนก็คิดว่าจันทร์คงคิดไม่ต่างจากตนถึงได้นิ่งเงียบอยู่แบบนี้

“อ้อ คงเลิกกันสินะ ขอโทษนะครับทุกคน”

แม็คซิมิเลียนเอ่ยขอโทษจากใจจริงเพราะคิดว่าคงไปกระทบใจสองหนุ่มเข้าอย่างจัง และไม่คิดจะละลาบละล้วงอะไร จึงเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

“เอาละ การตรวจวันนี้ผ่านไปด้วยดีนะเด็กๆแข็งแรงสมบูรณ์ดี แต่ยังไงก็ต้องระวังเป็นพิเศษสำหรับการตั้งครรภ์ในเพศชายนะ”

“มีข้อระวังอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”

คุณแอนนาที่นั่งเงียบมานานเอ่ยถามอย่างใส่ใจ เพราะเคยตั้งครรภ์มาก่อนจึงรู้ว่าต้องทำอะไรและระวังตัวเองมากแค่ไหนแต่สำหรับท้องผู้ชายนี่เธอไม่เคยเจอมาก่อนเลยค่อนข้างกังวลแทนสองหนุ่มมาก

“ไม่ต้องเป็นห่วงครับปฏิบัติเหมือนหญิงตั้งครรภ์ปกติเลย แค่เพิ่มความระวังขึ้นเท่านั้นเอง  ส่วนเรื่องอาการก็อาจจะมีพฤติกรรมแปลกไปจากเดิม ไม่ต้องตกใจนะครับเพราะมันเป็นอาการธรรมดาของคนท้อง”

“ครับ”

เรนและจันทร์เอ่ยพร้อมกัน ความรู้สึกตื้นตันยังไม่จางหายไปถึงแม้พวกเขาจะทำให้คิดถึงเรื่องร้ายๆที่ตนเจอมาแต่พวกเขาที่กำลังจะเกิดมาไม่ได้ทำอะไรผิด เรนกับจันทร์ไม่คิดจะเก็บความคิดแค้นเคืองให้ตนเป็นทุกข์ จากนี้พวกเขาจะเริ่มต้นใหม่ กับชีวิตน้อยๆที่กำลังจะถือกำเนิดนี้

“หมอจะเพิ่มยาบำรุงครรภ์และยาแก้แพ้ให้นะครับ ส่วนเรื่องฝากครรภ์เรียบร้อยแล้ว มาตรวจตามตารางนัดเลยนะครับ ครั้งหน้าเจอกัน”

“ครับ ขอบคุณหมอแม็คซ์มากครับ”

แล้วทุกคนก็เอ่ยลาแม็คซิมิเลียนก่อนจะออกจากห้องตรวจเพื่อไปรับยาและเดินทางกลับ

 

17.40 น.

หลังจากที่กลับมาจากโรงพยาบาลตอนบ่ายสองเรนและจันทร์ก็เพลียจนหลับไป คุณไมเคิลขึ้นไปบนห้องทำงานส่วนคุณแอนนาก็รีบไปจัดแจงแจ้งข้าวแก่คนของตนและกำชับให้ดูแลจันทร์และเรนให้ดี

“เด็กๆ มาทานข้าวได้แล้ว”

คุณแอนนาขึ้นมาตามจันทร์และเรนมาทานอาหารเย็นเนื่องจากได้เวลาแล้ว  นางไม่อยากให้ทั้งสองอยู่ชั้นบนเลยเพราะเกรงว่าจะเป็นอันตรายกันทั้งคู่ สงสัยคงต้องปรึกษาสามีดูว่าจะแก้ไขอย่างไร

“อีกแป็บนึงนะครับคุณแม่”

จันทร์ตอบเสียงงัวเงียในขณะที่เรนยังไม่ยอมตื่น

“ไม่ได้จ้ะ ลุกเร็วเราต้องทานอาหารให้เป็นเวลา ไม่อย่างนั้นเจ้าตัวน้อยจะไม่แข็งแรงนะ”

ได้ยินดังนั้นทั้งสองก็ดีดตัวผึงขึ้นมาทันทีโดยที่ยังมีทีท่างงๆอยู่ ปกติทั้งสองคนไม่ใช่คนขี้เซา นี่คงเป็นอาการแพ้ท้องอย่างที่หมอแม็คซ์บอกแน่ๆ  พอพูดถึงเจ้าตัวเล็กในท้องทั้งสองก็รีบตื่นแล้วลงไปกินข้าวกันเลย

“มีอะไรกินบ้างครับเนี่ย”

“มีซุปเห็ดทรัปเฟิล ผักโขมอบชีส แล้วก็อีกเยอะเลย เราไปดูกันดีกว่าป้ะ”

“อื้อหือ ของโปรดผมกับพี่เรนเลยครับ  ”

จันทร์เอ่ยตอบเสียงตื่นเต้นเรียกสายตาเอ็นดูจากอีกสองคนได้อย่างดี แล้วทั้งสามก็มาถึงโต๊ะอาหารที่มีคุณไมเคิลนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“อ้าว มากันแล้วเหรอ มานั่งสิจะได้ทานข้าววกัน”

“มีอาหารไทยด้วยเหรอครับ”

เรนเอ่ยอย่างตื่นเต้น ไม่รู้เป็นอะไรถึงอยากทานแต่อาหารไทยอย่างเดียว ไม่อยากทานอาหารอื่นเลย

แต่พอทั้งหมดนั่งเรียบร้อยแล้วยังไม่ทันได้ทำอะไรจันทร์ก็ทำท่าจะอาเจียนออกมาเสียก่อน

“อะ อุ๊ก”

จันทร์รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำเพื่อไปปล่อยของเก่าทันที เขารู้สึกเห็นกลิ่นชีสมากทั้งๆที่เป็นของโปรดของตนแท้ๆ แต่ไม่รูทำไมคราวนี้ถึงเหม็นจนทนไม่ไหว

“เป็นไงบ้างจันทร์”

เรนถามอย่างเป็นห่วงแม้จะสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่เป็นอะไรเลยก็เถอะ

“ผมเหม็นชีสจังครับ”

เดินกลับมาท่าทางอ่อนระโหยโดยมีแม่บ้านช่วยพยุงไว้ ได้ยินดังนั้นคุณแอนนาเลยสั่งให้เอาผักโขมอบชีสไปเก็บอย่างเร่งรีบแม้จะสงสัยเพราะปกติจันทร์ไม่เคยพลาดเมนูชีสเลย แต่คราวนี้คงเป็นฤทธิ์เจ้าตัวเล็กแน่ๆเล่นเอาว่าที่คุณแม่หมดแรงเลยทีเดียว

“แล้วจันทร์อยากกินอะไรล่ะลูก”

“ส้มตำครับ”

จันทร์ตอบเสียงชัดเจน อยู่ดีๆก็อยากกินส้มตำขึ้นมาทั้งๆที่ตนไม่ชอบกินส้มตำด้วยซ้ำ เล่นเอาทุกคนตกใจไปตามๆกัน  ใครๆก็รู้ว่าจันทร์ไม่ชอบกินส้มตำแต่ความนี้กลับเหม็นสิ่งที่ตนชอบแล้วร้องหาสิ่งที่ตนไม่ชอบซะอย่างนั้น งานนี้ทุกคนเลยได้เห็นฤทธิ์ของเจ้าตัวแสบกันเต็มๆ  ผิดกับคนท้องแฝดที่ส่วนมากจะแพ้ท้องหนักกว่าท้องเดียวแต่นี่กลับไม่เป็นอะไรเลย แถมยังกินเอาๆไม่สนใจใคร แต่พอกินอิ่มก็เริ่มงอแงเพราะง่วงนอน สรุปแล้วเจ้าตัวแสบทั้งหลายออกแนวร้ายตั้งแต่เด็กแถมยังร้ายกันคนละแบบเสียด้วย  ไม่รู้ว่าดีหรือไม่ดีที่ทั้งคู่มาท้องพร้อมกันอย่างนี้แถมเรนยังท้องแฝดอีก ยังดีที่จันทร์ไม่ได้ท้องแฝดด้วย ไม่อย่างนั้นคุณ

ไมเคิลและคุณแอนนาไม่อยากจะคิดเลยว่าจะยุ่งกว่านี้สักแค่ไหน

 

<<<< ต่อ >>>>

 

หลังจากที่เมื่อสองวันก่อนจันทร์ได้คุยกับที่บ้านเรียบร้อยแล้วทำให้สบายใจมากขึ้น พ่อและแม่ไม่ว่าอะไรท่านเข้าใจไม่คิดเก็บความผิดพลาดครั้งนี้มาคิดแค้นอะไร ท่านบอกว่ามันคงเป็นเวรกรรมที่เราเคยทำไว้เมื่อผ่านมาแล้วก็ไม่ควรจองเวรต่อกันอีก แถมยังดีใจที่ตนจะมีหลานด้วยซ้ำ ส่วนเมฆินทร์แม้จะมีท่าทีฮึดฮัดแต่ก็ตามนั่นถามนี่เกี่ยวกับเจ้าตัวน้อยจนตอบแทบไม่ทันเลยล่ะ สรุปแล้วทุกคนรับได้ที่ผู้ชายอย่างเขาดันมาท้องได้เพราะเดี๋ยวนี้ถือเป็นเรื่องปกติแล้ว และทุกคนต่างก็ดีใจโดยไม่มีใครพูดถึงสิ่งร้ายๆที่ผ่านมาเลย

“ฮึก อึก อืม”

แล้วจันทร์ก็ต้องตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของคนข้างกาย  ตั้งแต่รู้ว่าท้องจันทร์และเรนมักจะต้องนอนกลางวันเสมอ เพราะเพลียมากทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

“พี่เรน เป็นอะไรครับ!

จันทร์เอ่ยถามคนที่นอนน้ำตานองหน้าอย่างตกใจ

“ฮึก หิว ยะ อยากกินส้ม”

แล้วคำตอบของเรนก็เล่นเอาจันทร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่เลยที่เดียว จริงๆแล้วนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เรนเป็นแบบนี้ เพราะสองวันมานี้เรนมักจะร้องไห้ด้วยสาเหตุเล็กๆน้อยๆบ่อยมา แต่พอเจ้าตัวได้ทำแล้วก็จะอารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็นเชียวล่ะ ดีนะที่เขาไม่ได้มีอาการแบบนั้น แต่ก็เหม็นอาหารที่ชอบหมดเลยแถมยังอยากกินของแปลกๆที่ไม่เคยกินมาก่อนอีก

“อ้อ งั้นเดี๋ยวผมไปเอาขึ้นมาให้นะ”

“ไม่เอา ฮือ ไปด้วย ไม่อยู่คนเดียว”

“อ้าวเฮ้ย ไม่เอาไม่ร้องครับไปด้วยกันก็ได้เนอะ”

เพียงแค่บอกว่าจะลงไปเอาส้มมาให้เพราะไม่อยากให้เรนเดินเยอะ เจ้าตัวก็โฮออกมาซะอย่างนั้น เล่นเอาจันทร์ตกใจจนทำอะไรแทบไม่ถูก เลยต้องปลอบกันอยู่พักหนึ่งเรนถึงยอมเงียบและลงไปข้างล่างพร้อมกัน

“อ้าวจันทร์ แล้วนั่นเรนเป็นอะไรลูก”

คุณแอนนาถามอย่างไม่ค่อยตกใจเท่าใดนักเพราะเริ่มจะชินกับอาการแพ้ท้องของเรนแล้วเพราะช่วงนี้เรนติดท่านมากก็เลยต้องรับมือกับอาการขี้แยไปเต็มๆ อยากรู้จริงๆว่าเจ้าตัวเล็กเพศอะไรกันนะแม่ถึงได้อ้อนขนาดนี้

“แม่ครับเรนอยากกินส้ม”

พอเห็นคุณแอนนาเรนก็โผเข้ากอดแล้วอ้อนทันที จนทุกคนที่เห็นอดยิ้มไม่ได้

“โอเคงั้นไปนั่งก่อนนะ เดี๋ยวแม่ให้เด็ไปเอามาให้”

“ครับ”

เรนรับคำอย่างง่ายดาย เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกอบอุ่นเวลาอยู่กับคุณแอนนา แล้วยังอาการเจ้าน้ำตานี่อีก ปกติเรนไม่ใช่งอแงแล้วก็เอาแต่ใจแบบนี้แต่นี่เขากับรู้สึกอยากร้องเวลาไม่ได้ดังใจเสียอย่างนั้น

“พี่เรน มานั่งนี่เร็ว”

จันทร์เรียกให้เรนมานั่งข้างส่วนอีกคนก็ไม่ปฎิเสธ เดินมานั่งข้างกันแล้วก็คุยกันกระหนุงกระหนิงจนเด็กรับใช้เอาส้มมาให้นั่นแหละทั้งสองถึงได้หยุดคุยแล้วหันมาทานส้มกันอย่างตั้งอกตั้งใจเชียว

“เฮ้อ”

คุณแอนนาลอบถอนหายใจเบาๆอย่างโล่งใจ แม่จะปวดหัวกับอาการแพ้ท้องของทั้งสองไม่น้อย แต่ก็รู้สึกมีความสุขและไม่เหงาเลยยามที่สามีไม่อยู่บ้านเช่นนี้  แค่สามเดือนเจ้าตัวน้อยทั้งหลายก็ออกลายกันขนาดนี้ แล้วกว่าจะคลอดออกมาเธอและสามีคงมีเรื่องมาให้พวกเขามึนหัวเล่นกว่านี้แน่  แต่ก็ดีเหมือนกันที่ต่อไปนี่บ้านแอนเดอร์สันจะได้ไม่เงียบเหงาอีกต่อไป

 

 

ในขณะที่เรนและจันทร์มีอารมณ์สลับขั้วจากอาการแพ้ท้องทางด้านของคนที่ทั้งสองหนีไปก็ดูจะชุลมุนวุ่นวายไม่ต่างกัน

“เฮ้ย ร็อบ!

เอริคตะโกนเรียกโรเบิร์ตอย่างตกใจที่อยู่ๆคนตัวใหญ่ก็ทรุดลงกับพื้น หมดสติไปต่อหน้าต่อตาตนแบบนี้

“พวกนายน่ะ!! มาพยุงโรเบิร์ตไปหาหมอสิ”

ไม่แปลกหรอกที่เอริคจะเรียกให้ลูกน้องที่เดินตามเขามานั้นให้พาโรเบิร์ตไปหาหมอ ก็ในเมื่อตอนนี้พวกเขาอยู่ที่โรงพยาบาลที่เจ้านายรักษาตัวอยู่เพราะต้องมารายงานความคืบหน้าของบริษัทให้คารอสฟังเป็นประจำอยู่แล้ว

“ร็อบเป็นไงบ้างครับหมอ”

เอริคเอ่ยถามหมอหลังจากออกมาจากห้องฉุกเฉินแล้ว

“ไม่เป็นอะไรมากแล้วครับ ความดันโลหิตต่ำเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอ บวกกับอาการเครียดอย่างรุนแรงเลยทำให้เป็นลมหมดสติไปอย่างนี้ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ หมอฉีดยาให้แล้วแต่คงต้องนอนพักสักคืน”

“ย้ายไปข้างห้องเจ้านายผมเลย”

เอริคบอกหมออย่างเร็ว ช่วงนนี้เขาเข้าโรงพยาบาลบ่อยเสียจนบรรดาหมอและพยาบาลจำหน้าได้แล้ว แถมยังได้อิทธิพลจากคุณแมทธิวอีก

 

 “นายล่ะ”

เอ่ยถามบอดิการ์ดที่อยู่หน้าห้อง  เพราะไม่รู้ว่าวันนี้เจ้านายเขามีนัดกับหมอรึเปล่า

“อยู่ในห้องครับ”

“หลับรึเปล่า”

“ไม่ครับ ท่านสั่งไว้ว่าถ้าพี่กับพี่โรเบิร์ตมาก็ให้เข้าไปได้เลย”

เอ่ยกับลูกพี่ตามที่ผู้เป็นเจ้านายสั่งเอาไว้ แม้จะสงสัยว่าทำไมโรเบิร์ตถึงไม่มาด้วยกันแต่เพราะคิดว่าเอริคอาจจะมีธุระด่วนกับเจ้านายเลยเงียบเอาไว้ก่อน  รอให้เอริคออกมาแล้วค่อยถามก็คงไม่เป็นอะไร

ก๊อกๆ

เคาะประตูพอเป็นพิธีแล้วเข้าไปหาผู้เป็นนายแต่กลับไม่เจอก็แปลกใจ กำลังจะออกไปถามลูกน้องคนเดิมอยู่แล้วหากไม่ได้ยินเสียงอาเจียนออกมาจากในห้องน้ำเสียก่อน

อ้วก!!

“เฮ้ย นายครับ!!!

 

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/909228961.gif

อ้ะๆๆ  เขาเอามาลงให้จ้า ช่วงนี้จะลงถี่หน่อยนะคะ อย่าพึ่งเบื่อกันน้า อิอิ

ไรท์คิดว่า คงอีกไม่นานเกินรอที่ทุกคนจะได้พบกับเจ้าตัวแสบทั้งหลาย เป็นกำลังใจให้พวกเขาด้วยน้า

ขอบคุณสำหรับการติดตามของรีดๆทุกคนนะคะ ทั้งเก่าและใหม่  ไรท์จะสร้างสรรค์เรื่องนี้ให้ออกมาดีที่สุด

เพื่อตอบแทนทุกกำลังใจจากรีดนะคะ ขอบคุณค่ะ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/yv01..gif

 

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น