ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
บทที่ 17 ยอมรับ(100%)

บทที่ 17  ยอมรับ   

“ถ้านายอยากไปตามหาจันทร์ของนายละก็ รักษาตัวก่อนเถอะนะ”
“ฉันเห็นด้วยกับแมทนะ  คาร์ลนายควรรักษาตัวให้หายดีก่อน”
“ใช่ส่วนเรื่องที่บริษัทพวกฉันจะดูแลให้เอง แกไม่ต้องห่วง”
แมทธิว แดนเนียล และเอ็ดเวิร์ด บอกเพื่อนอย่างเอื้อเฟื้อเมื่อเห็นว่าเพื่อนใจเย็นลงแล้ว พวกเขาเป็นเพื่อนกันมานานหากมีใครคนใดคนหนึ่งเดือดร้อน คนที่เหลือก็พร้อมจะยื่นมือไปช่วยเสมอ  
“ครับนาย ผมกับเอริคก็จะช่วยตามหาคุณจันทร์ และเรนกลับมาให้ได้”
โรเบิร์ตพูดเสียงมุ่งมั่น ถึงแม้เขาจะร้อนใจมากแค่ไหนแต่ตอนนี้ผู้มีพระคุณที่เป็นทั้งเจ้านายและเพื่อนกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากแบบนี้ เขาจำเป็นต้องอดทนและเข้มแข็งเพื่อเป็นหลักให้ลูกน้องที่ตอนนี้ต่างระส่ำระส่ายหลังจากทราบอาการของผู้เป็นนาย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครคิดจะทิ้งผู้มีพระคุณอย่างคารอสไปเลย
“ขอบใจ”
คารอสเอ่ยเสียงเหนื่อยอ่อนดวงตาว่างเปล่าไร้แววปิดลงอย่างต้องการหยุดพักจากเรื่องเลวร้ายที่ประเดประดังเข้ามาจนตั้งรับไม่ทัน เขาเพียงแค่ต้องการเวลาเท่านั้นแล้วพรุ่งนี้เขาจะตื่นขึ้นมาเผชิญหน้าและแก้ไขปัญหาทุกอย่าง รวมทั้งตามคนคนนั้นกลับมาให้ได้ คนที่เป็นดังดวงใจของเขา

โรงพยาบาล xxx

“มิสเตอร์วิเศษโยธาและมิสเตอร์วิลสันค่ะ”
เสียงประกาศเรียกชื่อตนและเรนพร้อมกันก็ทำให้สองหนุ่มน้อยหันไปมองหน้ากันอย่างตื่นเต้น  วันนี้พวกเขามาตรวจอย่างละเอียดและฝากครรภ์เลยเพื่อความปลอดภัยของเด็กในครรภ์ด้วย
“ไปกันเถอะ หมอเรียกแล้ว”
คุณแอนนาที่ตื่นเต้นกว่าว่าที่คุณแม่ทั้งสองเสียอีกเอ่ยบอกพร้อมทั้งรีบพยุงร่างบางของจันทร์เข้าไปยังห้องตรวจที่พยาบาลยืนคอยอยู่แล้ว เพราะอยากรู้พัฒนาการของเจ้าตัวน้อยในท้องแล้ว
“ใจเย็นสิคุณ คุณนี่ตื่นเต้นกว่าเจ้าตัวเขาอีกนะ”

คุณไมเคิลเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะอย่างขันๆกับท่าทางของภรรยา

“คุณนี่ก็”

เอ่ยเรียกสามีเสียงขัดใจที่ถูกเอ่ยล้อ ก็จะไม่ให้เธอตื่นเต้นได้อย่างไรเล่า มีลูกกับเขาแค่คนเดียวก็ทำแต่งาน แล้วเมื่อไหร่จะมีเจ้าหนูตัวน้อยๆมาวิ่งเล่นที่บ้านกันสักทีล่ะ

“ก็ฉันดีใจที่จะได้มีหลานตัวน้อยๆมาวิ่งเล่นให้บ้านหายเหงานี่คะ”

“555”

แล้วทุกคนก็หัวเราะกับคำตอบของคุณแอนนาและใบหน้าที่แสดงถึงความสุขอย่างชัดเจน

“ผมว่าเรารีบเข้าไปเถอะครับ ผมก็ชักตื่นเต้นอยากเห็นเจ้าตัวน้อยแล้ว”

จันทร์เอ่ยขึ้นเมื่อตนเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน แล้วทั้งหมดก็เข้าไปในห้องตรวจทันที

 

ภายในห้องตรวจ

“สวัสดีครับ เจอกันอีกแล้วนะครับ”

หมอหนุ่มดีใจที่ได้เป็นหมอดูแลเคสของทั้งคู่ เขารู้สึกถูกชะตากับสองคนนี้เหลือเกิน

“ผมแมคซิมิเลียน ครูส เรียกผมแม็คซ์เถอะ”

แมคซิมิเลียนเอ่ยแนะนำตัวกับทุกคนเพราะคิดว่าต่อไปนี้เขาและว่าที่คุณแม่ทั้งสองคนคงต้องเจอกันไปอีกนานแน่

“ครับหมอแมคซ์ ผมเรน นี่จันทร์ และนี่ก็คุณพ่อคุณแม่ของเราครับ”

เรนเป็นคนแนะนำตนและคนอื่นๆให้หมอรู้จักหลังจากที่คุยกับคุณไมเคิลและคุณแอนนาแล้วว่าจากนี้พวกท่านทั้งสองจะรับพวกเขาเป็นลูกบุญธรรม เพื่อความปลอดภัยของเขาและเรน ในระหว่างที่อยู่ที่นี่คุณไมเคิลและคุณแอนนาได้ตกลงกันว่าจะให้ทั้งสองใช้นามสกุลของพวกเขาและให้เรียกพ่อกับแม่

“เอาล่ะ เรามาดูอายุครรภ์และความสมบูรณ์กันดีกว่า”

“ครับ”

ทั้งคู่รับคำพร้อมกันอย่างตื่นเต้น ที่จะได้เห็นเจ้าตัวน้อยในท้องแม้จะยังเป็นแค่ตัวอ่อนก็เถอะ คงเป็นเพราะสัญชาตญาณความเป็นแม่ล่ะมั้ง

“เอาละครับมาดูผลตรวจกันดีกว่า”

หลังจากที่แม็คซิมิเลียนทาเจลที่ใช้สำหรับการตรวจทาบริเวณหน้าท้องของทั้งสองเนื่องจาก จันทร์และเรนขอตรวจพร้อมกันทีเดียวเลยเพราะจะได้ลุ้นรอบเดียว

 

<<<< ต่อ >>>>

 

 

“ไม่อยากจะเชื่อเลย ทั้งสองคนตั้งครรภ์ได้สามเดือนเหมือนกันเลยนะ”

แม็คซิมิเลียนเอ่ยเสียงขันๆอย่างตื่นเต้นไปด้วยตั้งแต่ที่เป็นหมอมา เคสของสองคนนี้แปลกสุดแล้ว นอกจากเป็นผู้ชายท้องได้แล้วทั้งสองคนยังมีอายุครรภ์เท่ากันอีก โดยไม่ทันสังเกตสีหน้าของทั้งสี่คนที่หม่นลงเพราะถูกสะกิดเรื่องร้ายๆที่จันทร์และเรนอยากจะลืม

มากที่สุด

“เอาล่ะครับมาดูความสมบูรณ์ของเจ้าตัวเล็กกันดีกว่า แล้วใครจะดูก่อนเอ่ย”

“เรนเองครับ”

เรนขอตรวจเป็นคนแรกเพราะเขารู้ว่าจันทร์กลัวการตรวจครั้งนี้มาก เขาเลยเสนอตัวก่อนเพื่อให้จันทร์ได้คลายกังวลลงได้บ้างหากเห็นว่ามันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด  เพราะเขาก็เป็นหมอเหมือนกันถึงแม้จะตัดขาดจากหน้าที่นี่แล้วก็เถอะสน

“โอเค งั้นระหว่างรอผลตรวจเราก็มาดูเรนน้อยกันก่อนดีกว่านะ”

แม็คซิมิเลียนบอกพลางใช้เครื่องตรวจตรวจบริเวณท้องของเรน แล้วสิ่งที่ปรากฎบนหน้าจอเล็กๆสำหรับใช้ดูผลก็ทำให้มุกคนแทบหนุดหายใจด้วยความตื่นเต้น  เพราะมันมีสิ่งมีชีวิตเคลื่อนไหวอยู่ในท้องจริงๆ เรนนั่งนิ่งสายตาจับจ้องแค่ที่หน้าจอนั้นราวกับต้องมนต์สะกด นั่นลูก ลูกเขาจริงๆใช่ไหม

“ลูก”

“หมอแม็คซ์ครับ ทำไมมันมีสองจุดล่ะ”

จันทร์ที่มองอยู่ถามขึ้นอย่างกังวลระคนสงสัย หรือเด็กจะไม่สมบูรณ์ แล้วลูกเขาล่ะ จะเป็นอย่างไร แล้วคำตอบของแม็คซิมิเลียนก็ทำให้คนทั้งสี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอกและตื้นตันขึ้น

“จุดสีแดงเล็กๆนั่นหมายถึงสัญญาณชีพจรของเด็ก ไม่ต้องกังวลหรอกที่เห็นมีสองจุดก็เพราะเรนมีลูกทีเดียวสองคนเลยน่ะสิ  แหม่ร้ายไม่เบาเชียวนะ”

“เอาล่ะ มาดูเจ้าตัวน้อยทั้งสองดีกว่าเนอะ ตรงนี้คือส่วนหัวของเด็กนะ ตรงนี้คือแขนและขาแต่ที่เห็นไม่ชัดเพราะเจ้าตัวน้อยกอดกันกลมเลย สรุปแล้วเจ้าตัวเล็กทั้งสองสมบูรณ์ครบ 32 นะ”

“แล้วผมเป็นผู้ชายแต่ดันท้องได้แถมยังได้ลูกแฝดอีก มันจะไม่อันตรายเหรอครับ”

เรนถามขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอย่างพึ่งนึกขึ้นได้หลังจากที่หมอตรวจเสร็จแล้ว

“ไม่มีผลมากหรอกครับ หากคุณแม่ดูแลตนเองตามที่หมอสั่ง อย่าเครียดสิ เพราะการเครียดจะส่งผลกระทบต่อเด็กนะ”

“เอาล่ะ มาดูของจันทร์กันบ้างเนอะ”

จันทร์ตัวเกร็งเมื่อหมอแม็คทำแบบเดียวกับที่ทำให้เรน เขากลัว กลัวลูกไม่สมบูรณ์แข็งแรง กลัวครอบครัวจะรับไม่ได้ กลัวไปหมดทุกสิ่งทุกอย่าง

“ไม่ต้องกลัวหรอกครับ ทำใจให้สบายนะ”

เพราะคำปลอบใจของหมอแม็คและสัมผัสกระชับที่มือน้อยจากเรนทำให้จันทร์ผ่อนคลายขึ้นมาก

“นี่ ตรงนี้คือส่วนหัวนะ นี่คือใบหน้าของเด็ก แขน ขา นิ้วมือ และส่วนอื่นๆครบสมบูรณ์นะ”

แม็คซิมิเลียนไล่ให้เห็นอวัยวะส่วนต่างๆของตัวอ่อนซึ่งทุกคนเห็นได้อย่าชัดเจนเพราะเป็นภาพสี่มิติซึ่งเป็นเทคโนโลยีสมัยใหม่ จันทร์นัั่งนิ่ง พูดอะไรไม่ออก มันตื้นตันจนบอกไม่ถูก นี่สินะความรู้สึกของคนเป็นแม่ ความรู้สึกที่มีสิ่งมีชีวิตน้อยๆอยู่ในตัวเราด้วย สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ‘ลูก’

หลังจากที่ได้เห็นเจ้าตัวน้อยที่กำลังเจริญเติบโตในท้องของตน ความกังวลทั้งหมดก็หายไปเสียสิ้น มีเพียงความรัก ความตื้นตันใจและความห่วงใยที่แม่จะพึงมีต่อลูกเท่านั้น จากนี้ทุกสิ่งของเขาคือลูก ต่อให้ไม่มีเขาคนนั้น ต่อให้ลูกไม่มีพ่อ เขาก็จะทำให้ลูกสมบูรณ์พร้อมทุกอย่างด้วยความรักทั้งหมดของตน

"แล้วพวกเราอยากดูเพศเด็กเลยไหม"

"ดูได้แล้วเหรอครับ"

"ได้แล้วสิครับ เดี๋ยวนี้วิทยาทานทางการแพทย์ก้าวไกลมากนะ"

"พวกผมขอเก็บไว้ลุ้นดีกว่าครับ"

เรนตอบเมื่อหันไปปรึกษากับจันทร์แล้ว ไม่ว่าจะเพศไหนเขาก็รักอยู่แล้ว ลูกทั้งคนนี่ ไม่สิสองคนต่างหาก เรนคิดในใจพลางยิ้มกริ่ม

หากก็ต้องหุบยิ้มในตอนต่อมากับคำถามของแม็คซิมิเลียน

"แล้วพ่อของเด็กๆล่ะครับ"

สุดท้ายเรนก็เป็นคนตอบออกมาเอง เมื่อทนบรรยาศอึดอัดไม่ไหวอีกต่อไป

"ตายไปแล้วครับ!"

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/1158925_4598997.gif

สวัสดีจ้า ไรท์กลับมาแล้ว ขอโทษที่ทำให้ต้องรอแล้วก็หายไปเลยน้า พอดีอากาศมันร้อนมากจนไมเกรนขึ้นน่ะจ๊ะ ปวดหัวมากแทบตายเลย พอหายก็รีบมาต่อเลยนะ อาจจัมีคำผิดเยอะมากเพราะไรท์ยังไม่ได้ตรวจและก็พิมในโทรศัพท์ด้วย เพราะฉะนั้นใครเจอคำผิดเยอะจนทนไม่ไหวก็บอกไรท์น้า เดี๋ยวเขาแก้ให้เลย!!         สุดท้าย ขอฝากเพจด้วยนะค้าาา

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/11.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/11.gif

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น