หลงเสน่ห์มาเฟีย (อ่านฟรี nc25+)
บทที่16 ความทรงจำในวัยเด็ก
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
บทที่16 ความทรงจำในวัยเด็ก

ขณะที่สองพ่อลูกได้คุยกันอยู่ถึงเรื่องต่างๆนั้นมาดามมาร์ติเนซก็ได้เดินเข้าครัวเพื่อจัดเตรียมทำอาหารให้ลูกชายสุดที่รักอย่างอัลเบอร์โต

เหล่าบรรดาแม่บ้านเองก็ช่วยกันจัดโต๊ะอาหารอย่างสวยงามพร้อมกับยกอาหารคาวหวานมาเสิร์ฟบนโต๊ะหรู

"หนุ่มๆจ๊ะอาการพร้อมเเล้วนะ"เสียงมาดามเรียกพ่อกับลูกชายให้มากินอาหาร

"น่ากินจังครับเเม่"อัลเบอร์โตเดินเข้ามาสวมกอดมาดามทางด้านหลังขณะที่เธอกำลังจัดจานอยู่

"ลูกใครเนี่ยปากหวานเหมือนพ่อไม่มีผิด"

ถึงในสายตาของคนอื่นจะมองว่าอัลเบอร์โตเป็นคนโหด เถื่อน ไร้เหตุผลเเละดูไม่อบอุ่นแต่เมื่อเขามาอยู่กับครับครัวแล้วกลับตรงข้ามสุดๆเขาได้กลายมาเป็นคนอบอุ่นเมื่ออยู่กับคนที่เขารัก

"กินเยอะๆนะลูก"มาดามพูดพร้อมตักอาหารมากมายไปใส่จานของลูกชายจากนั้นก็ตักใส่จานของคนเป็นสามี

สามคนพ่อเเม่ลูกทานอาหารมื้อเย็นกันอย่างเอร็ดอร่อยพวกเขาคุยกันถึงเรื่องต่างๆเช่นเรื่องธุรกิจ และเรื่องจิปาถะทั่วไปเเต่อยู่ๆอัลเบอร์โตก็พูดถึงเรื่องในอดีตขึ้นมา

"นี่ลูกเจอเธอเเล้วหรือยัง"มาดามถามคนเป็นลูกด้วยท่าทางที่ดูเป็นห่วง

"ครับ"อัลเบอร์โตกลับตอบเพียงสั้นๆ

"มันเป็นอุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นหรอก"คุณมาร์ติเนซดึงมือลูกชายมากุมเพราะเรื่องราวในอดีตที่ทำร้ายจิตใจเขามาเป็นเวลาสิบปีมันชั่งทรมานเสียเหลือเกิน

คราใดที่เขามองหน้าริก้าเขามักจะเอ่ยคำขอโทษอยู่ในใจเสมอเพราะด้วยการกระทำที่เขาได้ทำมันไปในอดีตครั้งยังเป็นเด็กเล็กถึงจะไม่ตั้งใจก็ตามเเต่ภาพความทรงจำอันเลวร้ายยังคอยหลอกหลอนเขาอยู่ทุกวัน

"คิดอะไรอยู่"เมื่อมาดามเห็นท่าทีของลูกชายที่เหม่อลอยจึงสะกิดถามเขาออกไป

"เปล่าหรอกครับแม่ ผมอิ่มแล้ว"หลังจากที่ตักของหวานเข้าปากไปได้ไม่กี่คำเขาก็รู้สึกอิ่มจึงขอตัวขึ้นไปข้างบน

ตึกๆๆเท้าหนาก้าวเข้ามาในห้องของตนเองเเล้วมาหยุดอยู่ที่ชั้นวางของชั้นหนึ่ง เขาหยิบรูปภาพของครอบครัวครอบครัวหนึ่งขึ้นมาดูได้ไม่นานน้ำตาของลูกผู้ชายก็ไหลลงอาบเเก้มสากทันที

"ขอโทษ...ฮึกผมขอโทษ"หยดน้ำตาใสถูกหยดลงมาบนภาพใบหนึ่งที่เขากำลังมองอยู่

เเกร็ก ขวดเหล้ายี่ห้อหรูที่บ่มมานานหลายสิบปีถูกเปิดออกกลิ่นออลกอฮอลล์ดีกรีเเรงลอยไปทั่วห้องจากนั้นมันก็ถูกกระดกดื่มจากเจ้าของห้อง

"อึก อึก อึก"เหล้าเพียวที่ไร้ซึ่งสิ่งเจือปนถูกดื่มเข้าไปอย่างรวดเร็วโดยอัลเบอร์โตเขานั่งดื่มไปในขณะที่มือกำลังถือภาพของครอบครัวนั้นอยู่ตลอดทั้งชั่วโมงเขาเอาเเต่พูดว่าขอโทษอยู่อย่างเดียวและด้วยฤทธิ์ของเเอลกอฮอลล์จึงทำให้เขาหลับไปในที่สุด

เช้าวันต่อมา ณ คฤหาสน์ของครอบครัวมาร์ติเนซเจ้าของร่างหนาได้ยันกายลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยอาการเเฮงค์อย่างหนักขวดเหล้าที่ถูกดื่มไปจนหมดวางอยู่บนพื้นอย่างระเกะระกะ

"อื้มมมปวดหัวจังวะ"อัลเบอร์โตที่ตื่นขึ้นมาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาในทันทีเมื่อคืนเขาดื่มไปหนักมากหากเป็นคนทั่วไปคงตายไปแล้วเเน่ๆ

ชายหนุ่มยันกายลุกขึ้นมาเเล้วประคองตัวไปนั่งเขานั่งคิดทบทวนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานเเละข้างๆเตียงก็มีภาพๆนั้นตกอยู่เขาจึงเดาได้เลยว่าคงเป็นเรื่องนี้เเน่ๆ อัลเบอร์โตนำรูปภาพไปเก็บยังที่เดิมจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเพื่อเข้าไปอาบน้ำต่อ

ชายหนุ่มรูปงามและร่างกายที่กำยำเดินออกมาด้วยผ้าขนหนูคาดเอวต่ำๆเผยให้เห็นถึงหน้าอกเเกร่ง ซิคเเพ็คลอนๆ เส้นวีไลน์บนท้องน้อยที่ดูเเล้วเพลินตาต่อผู้พบเห็นเป็นอย่างมาก

เขาเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาใส่จากนั้นก็เปิดโทรศัพท์มือถือเช็คดูงานต่างๆในบริษัทเเละนอกบริษัทเมื่อพบว่าไม่มีอะไรจึงเดินลงไปข้างล้าง

"เเม่ครับ"ชายหนุ่มร้องเรียกหาแม่ของเขาเมื่อเดินลงมาข้างล่างกลับไม่เจอเธออยู่จึงเดินออกไปยังสวนดอกไม้ที่เธอนั้นชอบมานั่งอยู่เป็นประจำ

"หื้มมีอะไรรึเปล่าลูก"มาดามมาร์ติเนซที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างเพลิดเพลินหันกลับไปหาเจ้าของเสียงหล่อทันที

"แม่ครับถ้าผมอยากง้อผู้หญิงคนหนึ่งผมต้องทำอย่างไงอะครับ"อัลเบอร์โตตัดสินใจเปิดเผยความทุกข์ที่อยู่ในใจให้ผู้เป็นเเม่ฟัง

"โธ่ลูกรักของแม่แม่อยากเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นจริงๆ"มาดามกล่าวอย่างประหลาดใจที่ลูกชายของเขาเอ่ยถามถึงเรื่องการง้อสาวเพราะตั้งเเต่เล็กยันโตนี่เป็นครั้งแรกที่เขาดูจะจริงจังกับใครซักคน

"ยังดีกว่าครับ"อัลเบอร์โตตัดสินใจปฏิเสธมาดามไปเพราะเขายังไม่รู้ใจตัวเองเขาเพียงคิดว่าริก้ามีความสำคัญกับเขาเท่านั้นเเต่หารู้ไม่ว่าตัวเองกำลังตกหลุมรักเเม่สาวน้อยนักวิจัยในบริษัทของตนเองแล้ว

"ถ้าลูกอยากที่จะง้อใครสักคนลูกก็ต้องเเสดงความจริงใจกับเขานะและที่สำคัญคำพูดอาจจะไม่เพียงพอ สำหรับคนบางคนเขาต้องการมากกว่านั้น สมัยที่แม่ยังสาวๆเนี่ยเเม่ชอบให้ผู้ชายมาง้อโดยการปลูกต้นไม้แล้วเลี้ยงจนกว่ามันจะโตมาให้ แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเเต่คงเป็นเพราะได้เห็นการกระทำของคนๆนั้นด้วยล่ะมั้ง"ผู้เป็นแม่เอ่ยเเนะเเนวทางต่างๆให้ลูกชายอย่างใจเย็น

"ขอบคุณนะครับเเม่"อัลเบอร์โตเดินไปกอดคุณเเม่สุดสวยเขาเเละเธอนั้นสนิทกันเอามากๆ

"จ้าลูก"

"แม่ครับถ้าผมจะขอดอกไม้พวกนี้ไปได้มั้ยครับ"

"ได้อยู่แล้วสำหรับลูกชายแม่"

อัลเบอร์โตเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออกตอนที่เขาสั่งให้ริคาร์โดไปหาประวัติของริก้ามาให้นั้นเขาสังเกตเห็นว่าเธอดูจะชอบดอกไม้เอาเสียมากๆโดยเฉพาะดอกกุหลาบสีจาวซึ่งจะชื่นชอบเป็นพิเศษ

เขาตัดสินใจไปหยิบกรรไกรตัดดอกไม้มาตัดดอกไม้ในสวนของมาดามเองโดยเลือกที่คิดว่าริก้าน่าจะชอบใส่ตะกร้ามาจากนั้นก็มาจัดดอกไม้เป็นช่อให้เธอ โชคดีที่ตอนเด็กๆเเม่เคยสอนให้เขาจัดดอกไม้เขาจึงทำเป็น

"เสร็จซะที สวยมั้ยครับเเม่"

"สวยมากจะ เเม่ภูมิใจในตัวลูกจริงๆ"มาดามรู้สึกภูมิใจในตัวลูกชายเล็กเมื่อสิ่งที่เคยสอนมาเขาสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้

ชายหนุ่มจัดช่อดอกไม้อย่างสวยงามจากนั้นก็เอามันไปวางไว้ในรถซุปเปอร์คาร์สุดหรูทางฝั่งคนนั่งอย่างเบามือเพราะกลัวมันจะช้ำ เขารีบทะยานรถออกสู่ถนนทันทีโดยมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลในเครือของเขาอย่างรวดเร็ว

โรงพยาบาลในเครือของอัลเบอร์โต

"ก็อกๆ"

อัลเบอร์โตเดินเข้ามาในห้องของริก้าก็พบว่าเธอกำลังนอนอ่านหนังสืออยู่ ริก้าละสายตาออกจากหนังสือทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินเข้ามา

"อะนี่ฉันทำเองเลยนะ"อัลเบอร์โตยื่นดอกไม้ช่องามไปให้หญิงสาวอย่างรวดเร็ว

ริก้าที่เห็นดังนั้นจึงรีบคว้ามันมาทันทีถึงเธอจะยังโกรธเขาอยู่เเต่ของที่อยู่ตรงหน้ามันคือสิ่งที่เธอรักเเละชอบที่สุดหญิงสาวดึงมันมาไว้เเนบอกจากนั้นก็สูดดมความหอมหวนของดอกไม้นานาชนิดจากช่อ

"ชอบมั้ย"ชายหนุ่มที่เห็นว่าเธอดูจะพิศวาสมันมากจึงเอ่ยถามออกไปทั้งๆที่รู้คำตอบอยู่เเล้ว

ริก้าไม่ตอบอะไรเธอเพียงเเต่พยักหน้าหงึกๆอย่างลืมตัวตอนนี้เธอเหมือนตกอยู่ในภวังค์ของดอกไม้ที่งดงามเหล่านี้อยู่

เรื่องราวฝังใจสมัยเด็กๆเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอรักดอกไม้มากๆก็มาจากเมื่อครั้งยังเด็กในพิธีจบการศึกษาของเด็กนักเรียนชั้นปฐมวัยเด็กๆทุกคนมักมาพร้อมกับช่อดอกไม้ มงกุฎดอกไม้ที่ได้มาจากพ่อเเม่ผู้ปกครองที่มาร่วมเเสดงความยินดีเเต่เด็กหญิงริก้าในวัยห้าขวบกับยืนตัวเปล่าเพราะเธอไร้ซึ่งพ่อแม่หรือเเม้เเต่ญาตจนมาถึงสมัยมัธยมในวันจบการศึกษาทุกคนต่างได้รับช่อดอกไม้ ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ หรือสิ่งของอื่นๆนางสาวริก้ากับมีเพียงใบจบการศึกษาในมือเพียงเเค่นั้น เธอได้เเต่ยืนมองผู้คนเหล่านั้นด้วยเเววตาตาละห้อยเเละเมื่อโตมาเก็บเงินเองได้เธอก็เอาเเต่ซื้อดอกไม้จนเพื่อนสนิทถึงกับต้องเตือนเพราะเธอเอาเเต่ซื้อดอกไม้จนไม่เหลือเงินเก็บ

 

วันนี้มาในเเนวหวานๆปนดราม่าหน่อยนะคะ เฮียเพิ่งฝึกง้อสาวเลยต้องมีที่ปรึกษาดีๆอย่างมาดามซะหน่อย

ปล.ริก้าน้อยยังไม่หายโกรธนะเธอเเค่ชอบดอกไม้มากๆเฉยๆ

เมื่อวานโยนทิ้งเพราะโมโหเเต่วันนี้เย็นลงเเละ#อย่างง#

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น