ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตามรอยพ่อ. 23

เบบี้

ฉันตื่นขึ้นมา ดูนาฬิกาตายแล้วเที่ยงแล้วหรอเนี่ย ความที่ฉันนอนดึกมากๆเพราะคิดมากเรื่องของลูคัส ฉันนอนก็เกือบจะเช้าแล้วฉันลุกขึ้นอาบน้ำล้างหน้า

“แม่ค่ะ ธีนอลละ” ฉันถามแม่เพราะตั้งแต่ฉันออกจากห้องก็ไม่เห็นเลย

“พ่อมันมารับไป” ห้ะะะ?

“มะ..หมายความว่าไงแม่”

“ก็พ่อของธีนอลมารับไป”

“แล้วแม่ก็ให้ไปเนี่ยนะ แม่รู้ได้ไงว่าเค้าคือพ่อ”

“นิ หน้าเหมือนกับแกะขนาดนั้นไม่ใช่ก็ไม่รู้แล้ว”

“แต่แม่...”

“บี้ฟังแม่นะ แม่ไม่รู้หรอกว่าแกทำไมถึงตัดสินใจพาลูกหนีมันมา แต่คนเราอ่ะนะมันต้องมีครบทั่งพ่อทั้งแม่จะได้ช่วยเหลือกัน อีกหน่อยถ้าแม่กับพ่อแกเป็นอะไรไป แกคิดว่าจะเลี้ยงคนเดียวได้หรอ. ไหนจะถ้าธีนอลเข้าโรงเรียนวันพ่อแกจะทำยังไง” แม่ฉันอธิบายยาว

“แต่หนูต้องการเอาคืนเค้า”

“เอาคืนกันไปเอาคืนกันมาแล้วเมื่อไหร่จะจบห้ะ”

ฉันเลือกที่จะเงียบ ฉันเดินไปหยิบโทรศัพท์ปลดบล็อกเบอร์ลูคัสแล้วโทรไปทันที

เบบี้: ลูกฉันอยู่ไหน!!!

ลูคัส: ใจเย็นสิครับมามี้ พูดดังแบบนี้ปาปี้ตกใจนะ

(ใจฉันเต้นแรงเมื่อเค้าพูดว่าปาปี้)

เบบี้: ปาปี้บ้านนายสิ บอกมาลูกฉันอยู่ที่ไหน

ลูคัส: อยู่ผับ

เบบี้: ลูคัส!!นายบ้าไปแล้วหรอพาลูกเข้าผับ

ลูคัส: อีกหน่อยผับนี้ก็เป็นของลูกหน่าา พาลูกมาดูงาน ถ้าคิดถึงปาปี้ก็ตามมานะครับ จุ๊ฟๆ

ตื้ด~~~~

ลูคัสฉันอยากจะฆ่าาาานาย ฉันรีบแต่งตัวเตรียมจะไปผับ นิอย่าคิดว่าฉันไปเพราะคิดถึงเค้านะ ฉันไปเพราะจะไปรับลูกกลับต่างหากละ

ผับVOO

ฉันเดินเข้ามา นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้มาที่นี้ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม มีแต่คนสินะที่เปลี่ยนไป แต่ตอนนี้ยังไม่มีคนเพราะมันยังบ่ายโมงอยู่ ร้านยังไม่เปิด

ฉันเดินขึ้นมาที่ห้องทำงานของลูคัสภาพที่ฉันเห็นมันทำให้จู่ๆน้ำตาฉันก็ไหลออกมา ลูคัสกำลังอุ้มธีนอลแล้วยิ้มชวนคุยชวนพูด

“ปาปี้ฮับ ผมอยากให้ปาปี้ไปรับทุกวันเบย”

“ได้สิครับ ปาปี้จะรีบตื่นไปรับลูกมุกวันเลย”

ลูคัสพูดแล้วก็หอมแก้มของธีนอล นี้สินะที่เค้าเรียกว่าครอบครัว. แต่ฉันไม่ใจอ่อนง่ายๆแน่ เพราะเค้าทำไว้เยอะ

“ธีนอลกลับบ้าน” ลูคัสกับธีนอลหันมามองต้นเสียง

“หิวมั้ย” ลูคัสถามฉันแต่ฉันไม่ตอบเดินไปจะอุ้มธีนอล

“....”

“ปาปี้ถาม ทามมั้ยมามี้ไม่ตอบละครับมันไม่ดีนะครับปล่อยให้คนที่คุยด้วยพูดคนเดียว” สาบานนะว่าฉันเลี้ยงมา

“หึหึ”

“หยุดพูดไปเลยธีนอล กลับบ้านไปโดดแน่”

“จะทำอะไรลูก” แล้วจะทำไม ฉันก็เงียบต่อ

“ไอกร!!”

“ครับเฮีย!! อ้าวน้องบี้”

“สวัสดีค่ะพี่กร”

“อะไรนะฮับลุงเค้าเรียกปาปี้ว่าเหี้ยหรอฮับ”

“หึหึ” ฉันกับพี่กรหลุดคำ ดีมากค่ะลูก

“ปะ..ป่าวครับเฮียครับเฮีย. ทีหลังออกเสียงชัดๆหน่อยลูกกูเข้าใจผิดหมด”

“ครับๆหึหึ. แล้วเฮีย!!มีอะไรรึป่าวครับ”

“พาลูกกูไปเล่นของนอกหน่อย ดูดีๆอย่าให้ลูกกูมีรอยแม้แต่นิดเดียว”

“ครับได้ครับ ปะครับคุณหนูไปเล่นเครื่องบินกัน”

“ฮับ. ปาปี้ขยับมานี้หน่อย”

“ชู้ๆนะฮับ” สู้ๆมั้ยละลูกกกก!!!

พี่กรอุ้มธีนอลออกไปฉันกำลังจะเดินตามไปแต่ก็ไม่ทัน

หมับบ~~

“ไม่ให้ไปไหนแล้ว~~” เสียงลูคัสเบาๆลงสวมกอดฉันจากด้านหลังแล้วเอาคางมาซบที่ไหล่ของฉัน

“ปะ...ปล่อย”

“ยอมพูดแล้ว?” ฉันพยายามดึงมือออกแต่ไม่ออก

“จะยอมกลับมาเป็นเมียดีๆ หรือจะให้ฉุดลากห้ะ”

“นี้ไงนายก็เป็นอยู่แบบเนี่ย จะให้ฉันไว้ใจ..อื้มมมม”

จู่ๆ ลูคัสก็ดึงฉันเข้าไปจูบ

จ๊วบบ~~จ๊วบบบบ

“อื้อมม....”

ลูคัสค่อยๆเอาปากออกแล้วมองหน้าฉัน วายตาเค้ามันดูเหมือนไม่มีความเย็นชาอะไรแล้ว

“พี่ยอมทุกอย่างแล้วคนดี” ลูคัสเอาหน้ามาซบที่ไหล่ของฉันอีกรอบ

“.......”

“ให้โอกาสพี่อีกสักครั้งได้มั้ย”

ฉันเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไรมันพูดไม่ถูกฉันเริ่มจะสับสนตัวเอง

“เงียบแปลว่าตกลงใช่มั้ย”

“นายอย่ามาพูดเองเออเอง”

“อ่าว ก็พี่เห็นเราเงียบ”

“ฉันจะให้โอกาสนาย”

“ห้ะ จริงนะ!!” ลูคัสจับมือฉันแล้วดีใจ

“เดี๋ยว!!! ให้โอกาสเป็นพ่อของลูก แต่ไม่ใช่โอกาสเป็นสามีฉัน”

“มันต่างกันตรงไปวะ”

“ต่างสิ ก็นายจับเนื้อต้องตัวได้แค่ลูก แต่กับฉันนายไม่มีสิทธิ์”

“แล้วถ้าธีนอลอยากมีน้องละ”

“ลูคัส!!!” เค้านี้จริงๆเลย

“ฮ่าๆ ขอโต๊ดก๊าบบบ”

“น่ารักมากมั้ง”

.

.

ปัง~~~

“อือออออ.....อึก”. เสียงธีนอล

“ธีนอลลล!!!!” ฉันกับลูคัสเรียกอย่างตกใจ

ลูคัสกับฉันรีบวิ่งออกมา แล้วตามเสียงไปภาพที่เจอก็เห็นธีนอลนั่งลงบนพื้น

“ธีนอลเจ็บมั้ยลูก” ฉันที่ตกใจรีบไปอุ้มลูก

“อึกธีนอลเจ็บตรงนี้”

“ใครทำลูกกู!!!!!” ลูคัสตะโกนลั่น จนพนักงานทุกคนตกใจ

“มานี้ให้หมด กูบอกว่ามานี้ให้หมด!!!!”

ทุกคนรีบวิ่งมา พี่กรดูตกใจกับสถานการณ์ตรงหน้าแล้วรีบมาทันที

“มีอะไรเกินขึ้นครับ”

“กูบอกมึงว่าไง ดูลูกกูดีๆ ทำไมถึงปล่อยลูกกูแบบนี้” ลูคัสเข้าไปกระชากคอเสื้อพี่กร

“ลูคัสใจเย็นก่อน”

ตอนนี้เค้าดูโมโหมาก ไม่ฟังอะไรแล้ว

“ผมขอโทษครับเฮีย เมื่อกี้ผมไปเอาน้ำมาให้คุณหนู ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องครับ”

“แล้วทำไมมึงไม่ใครคนไปเอาให้ห้ะ”

“ลูคัส!! ใจเย็นๆหน่อยได้มั้ยฟังเหตุผลคนอื่นบ้าง”

“ปาปี้ เมื่อกี้พี่นอลแค่อยากดูข้างล่างเฉยๆพี่นอลเลยเดินมาแล้วล้ม”

“ทำไมเห็นว่าลูกก็เดินมา ทำไมไม่มีคนมาดูห้ะ”

“นิหยุดเลยทั้ง2คน. ทุกคนกลับไปทำงาน” ฉันตะโกนบอกทุกคนฉันต้องจัดการ2พ่อลูกคู่นี้สักที

“ลูคัส!!!! พาลูกตามมา”

“กำลังไปนี้ไง!!”

“ขึ้นเสียง!!” ฉันชี้หน้า

“ขอโทษค้าบบบคุณผู้หญิง” ลูคัสทำเสียงล้อเลียนแล้วเดินไปอุ้มธีนอลเดินตามฉันมา แต่ก็ไม่หยุดที่จะหันไปคาดโทษกับพนักงาน

“ลูคัส!!!”

“คร้าบบบ” ฉันคงต้องดัดนิสัย2พ่อลูกนี้ใหม่แล้ว

.

.

ตอนนี้สั้นไปหน่อยนะ ไรท์มีแข่งพับจีเดี๋ยวถ้าแข่งเสร็จเร็วมาต่อให้นะจ๊ะ ❤️💓

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น