นายเย็นชากับยัยขี้ตื้อ nc18+
เริ่มต้นชีวิตใหม่ 21
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
เริ่มต้นชีวิตใหม่ 21

เบบี้

2เดือนผ่านไปไวอย่างโกหก ฉันยังคงใช้ชีวิตอย่างปกติแต่ที่ไม่ปกติคือฉันรู้สึกว่าตัวฉันมันอ้วนขึ้น เพราะฉันกินเยอะแฮะๆ. แล้วก็มีอีกอย่างที่ไม่ปกติคือ ลูคัสใช่ค่ะทุกคนฟังไม่ผิด เค้าตามตื้อฉันถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงยอมดีกับเค้าไปแล้ว แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันสตรองขึ้น

ฉันเดินลงมาก็ภาพเดิมค่ะ เจอลูคัสยืนยิ้มพิงประตูรถอยู่

“กินอะไรยัง นี้พี่เอามาให้” เค้ายืนขนมมาให้ฉันฉันก็รับเพราะฉันหิว

“นิ 2เดือนแล้วนะที่พี่ตามง้อเราอ่ะ ไม่ใจอ่อนหน่อยหรอ”

“แต่2เดือน ฉันเคยตามตื้อคุณมาเป็นปี ฉันยังไม่เคยได้อะไรตอบแทนเลย มีแต่ละ.....” ฉันเกือบหลุดปาก

“มีแต่อะไร”

“ป่าว ฉันขออะไรอย่างจากคุณได้มั้ย” ฉันอยากจบทุกอย่างแล้วฉันว่าให้เค้าทำแบบนี้มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร

“หลายอย่างก็ได้” เค้ายิ้ม

“อย่ายุ่งกับฉันอีก” สีหน้าเค้าเริ่มไม่ดี

“ทะ....ทำไม” เค้าเริ่มไม่โอเคฉันดูออก แต่ฉันว่าทางนี้คือดีที่สุดแล้ว

“มันไม่มีประโยชน์อะไร ต่อให้นายตามฉันเป็นปี ฉันก็ไม่สามารถเป็นแบบเดิมได้แล้ว”

“ที่ผ่านมาเธอไม่เคยเห็นความพยายามของฉันเลยหรอ” เค้าเริ่มตาแดงฉันไม่อยากเห็นภาพแบบนี้

“มันไม่ได้ทำให้เธอคิดที่จะให้โอกาสฉันเลยหรอ” เค้าพยายามพูดต่อ

“ฉันบอกแล้วไง มันไม่มีประโยชน์วันนี้ฉันให้ชีต้ามารับคุณกลับไปเถอะ แล้วหวังว่าคือจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เจอกัน”

“อึก ถ้าเธอต้องการแบบนี้ฉันก็จะทำให้ถือว่าเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันทำให้เธอนะ ตัวของเค้าอึกก~ลาก่อน” ลูคัสร้องไห้ฉันไม่อยากเห็นภาพนี้

ฉันเดินออกมาเค้าก็ไม่ตามนะ เค้าเดินคอตกขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างเร็ว ถามว่าฉันอยากให้โอกาสเค้ามั้ย ก็อยากนะแต่มันไม่ได้อ่ะ ฉันเจ็บมาเยอะมากๆ ไหนจะเรื่องลูกถ้าเค้ารู้ความจริงเค้าคงไม่ตามมาง้อฉันหรอ

“ร้องไห้อีกละ หลานกูออกมาขี้ร้องตายห่า” ชีต้าพูดกับฉัน

“.....” ฉันเอามือเช็ดน้ำตา

“ไปค่ะ ไปเรียน” เราเดินขึ้นรถกัน

.

.

ลูคัส

2เดือนแล้วหลังจากวันนั้น วันที่เธอขอให้ผมไปจากเธอผมทำให้เธอ แต่คงไม่ได้ทำตามทุกอย่างเพราะตลอดเดือนที่แล้วผมไปดูเธอทุกวัน คอยเอาขนมไปให้แต่เธอไม่เคยรู้ ผมไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงไม่ให้โอกาสผม ไม่ใช่ว่าผมเหนื่อยที่จะตามง้อ แต่ผมอยากทำอะไรให้เธอบ้าง

“คิดถึงเค้าก็ไปหาดิวะ” ไอมาร์คพูดขึ้นลอยๆ

“ไปหาห่าไรละ ตาแม่เค้าได้ยิงกูตาย”

“หึ ตายแน่นอนครับทำกับลูกเค้าแบบนั้น”

“พ่อแม่เค้าจะรู้ได้ไงไอสัส มึงคิดว่าเบบี้จะเล่าตลก!!”

“ไอสัสทำลูกเค้าท้อ....”

“ไอมาร์ค!!!” ไอมาร์คไม่ทันพูดจบไอเจมส์ก็เรียก ห่าไรวะกูไม่รู้เรื่องเลยเนี่ย

“มึงจะเรียกอะไรมันตอนนี้. พูดมาดิพ่อแม่น้องมันจะรู้ได้ไง

“ก็น้องเค้าเป็นผู้หญิงธรรมดาที่จะเล่าให้ฟัง” ไอเจมส์พูดขึ้น ผมว่าพวกนี้แปลก เวลาพูดถึงเบบี้มันชอบงุบงิบกัน2คน

“พวกมึงมีอะไรปิดกูรึป่าว”

“ไม่มี๊!!!!” ผมว่าต้องมี

“เรื่องอะไร!!”

“กูบอกว่าไม่มีอะไรของมึงเนี่ย”

“ไม่บอกไม่เป็นไร แต่อย่าให้กูรู้เอง”

ผมชี้หน้าพวกมันแล้วเดินออกไปจากห้องแม่งไม่บอกก็ไใ่ค้องบอก กูหาวิธีรู้เองก็ได้

.

.

เบบี้

ตอนนี้ฉันกลับมาอยู่ที่บ้านเรียบร้อยแล้วฉันกลับมาได้2-3วันฉันถึงจะบอกความจริงกับพ่อแม่ ในความคิดฉันน่าจะโดนด่ายับ แต่ไม่เลยพ่อแม่ฉันเข้าใจแต่เค้าแค่ถามว่า ใครคือพ่อของเด็กในท้องง ฉันก็ไม่ตอบพ่อฉันเลยพูดว่า ใครไม่เอาก็อย่าไปสนเนอะกลับมาอยู่บ้าน เท่านั้นแหละฉันนี้ร้องหนักมาก

ตอนนี้ฉันได้6เดือนกว่าแล้วใช้ชีวิตลำบากขึ้นเยอะเลยจะลุกทีนั่งทีเหนื่อยมาก ตอนแรกฉันว่าจะหางานทำแต่พ่อกับแม่บอกว่ารอให้คลอดก่อนดีกว่า

ครืดดด~~~

เบบี้: ค้าา พี่มาร์ค

พี่มาร์ค: เป็นไงบ้าง ไม่ได้โทรหานานเลย

เบบี้: นานที่ไหนค่ะ 2วันเอง

พี่มาร์ค: 2วันก็นาน เป็นไงบ้างกินยากินข้าวตามที่หมอสั่งดีมั้ย

เบบี้: ตรงทุกอย่างค่ะ

พี่มาร์ค: ดีมาก

“คุยกับสาวที่ไหนอีกละมึง” สะ...เสียงลูคัส ฉันคิดถึงเสียงนี้จังหึ

พี่มาร์ค: ควายมาละ พี่ไปก่อนนะเดี๋ยวโทรไปใหม่ดูแลตัวเองดีๆ

ตื้ด~~

“บี้ลูก” เสียงแม่ฉันเรียก

“ค่ะแม่”ฉันรีบวิ่งไปที่แม่

“อย่าวิ่ง เดี๋ยวเถอะๆ” แม่ฉันดุเลยแฮะๆ

“ขอโต้ดดดดค้าาา”ฉันทำเสียงกวนๆ

“เป็นคนแล้ว ยังจะมาวิ่งเล่นอีก”อ้าววโดนบ่นยาวอีกละ

“ไปซื้อของที่ตลาดให้แม่หน่อย”

“ได้เลยจ๊ะป้ายุ้ย” ยุ้ยคือชื่อแม่ฉันเองแหละ

“ดู๊ดู เห้ออฉันคิดตอนแกมีลูกไม่ได้จริงๆ” แม่ฉันทำหน้าเบื่อหน่ายฮ่าๆ

.

.

ตลาดนัด

“ผักอยู่ตรงไหนน้าาา” ฉันเดินหาผักชีไปเลื่อยๆ

ฉันเดินจนหันไปเห็นกระเป๋าตกอยู่ฉันก็เลยรีบไปเก็บ แล้วนำมันไปที่ประชาสัมพันธ์เพื่อหาเจ้าของ. พอประกาศไปได้5นาทีก็มี หญิงวัยกลางคนเดินมาหน้าแบบร้อนรน

“เอ่ออ เมื่อกี้ประกาศว่าพบเห็นกระเป๋า ขอดูหน่อยได้มั้ยค่ะ” ป้าเค้าหันไปถามพนักงาน

“นี้ค่ะ”

“ของป้าเองค่ะ นี้บัตรประจำตัวประชาชนของป้าขอบคุณมากนะคะที่นำมาคืน”

“อ้อ ไม่ใช่หนูค่ะ แต่เป็นน้องผู้หญิงคนนั้น” จู่ๆพี่หนักงานก็ชี้มาทางฉัน ป้าหันมายิ้มแล้วเดินมา

“ป้าขอบคุณมากเลยนะที่หนูนำมาคืน”

“โห้ป้า ขอบคุณอะไรกันค่ะนี้ของป้านะคะ”

“ถ้าป้าไม่ได้คืนนะป้าเครียดตายเลย”

“ว่าแต่หนูชื่ออะไรจ๊ะ”

“หนูชื่อเบบี้ค่ะ”

“ป้าชื่อคาเรียนะจ๊ะ แล้วนี้เราท้องกี่เดือนแล้ว”

“6เดือนแล้วค่ะ”

“เห้อ ป้าก็อยากมีหลานนะ แต่ป้ามีลูกชายคนเดียวแล้วก็เจ้าชู้มากด้วยป้าว่าป้าคงไม่มีโอกาสอุ้มหลานแล้วแหละ” ป้าคาเรียพูดพร้อมกอดอกน้ำหน้าเศร้า

“คุณป้าค่ะอย่าเศร้าไปเลย หนูเชื่อว่าสักวันเค้าจะต้องคิดที่ตะมีครอบครัว” ทำไมจู่ๆฉันถึงคิดถึงลูคัสนะ

“ขอบใจนะจ๊ะ นี้นามบัตรป้านะมีอะไรติดต่อมาได้”

“ขอบคุณมากนะคะ ไว้เจอกันใหม่ค่ะ”

ฉันโบกมือลาป้าคาเรีย ฉันก้มหน้ามองนามบัตรแอ้ะ!! ทำไมนามสกุลคุ้นๆจังแต่ฉันคิดไม่ออก. เห้ยยยผีกชีของแม่ฉันตายแล้วๆ อีบี้ตายๆแน่ๆ ฉันรีบไปหาผักชี

“บี้ แม่รอจนรากตะงอกแล้ว โตแล้วนะเราอ่ะไปซนที่ไหนอีก” นั่นไงฉันว่าแล้วต้องโดนบ่นจนได้

“นิคุณ จะดุลูกทำไมเดี๋ยวหลานก็ตกใจหรอก” พ่อฉันเดินมาลูบท้องฉัน

“ให้ท้ายตั้งแต่เล็กจนโต จนมีลูกแล้วก็ยังให้ท้าย”. อ้าวสรุปพ่อฉันก็โดนไปด้วยฮ่าๆๆ

.

.

.

ตอนนี้มาไม่ยาวน้าา เพราะเนื้อหาจะตัดไปตอนหน้า 🙏💓🥰

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น