ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ต่างคนต่างไป. 18

ลูคัส

“อีบี้!!! เบบี้!!!” จู่ๆเบบี้ก็สลบไป นี้ผมทำอะไรลงไปวะ

ผมทำท่าจะไปจับเธอ

“หยุดอยู่ตรงนั้น!!! อย่ามายุ่งฉันเพื่อนฉันอีก” เพื่อนเบบี้ชี้หน้าผมแล้วผลักผมออก

“เรียกรถโรงพยาบาลด่วน!”ไอเจมส์หันไปสั่งพนักกงาน

ตอนนี้สมองผมขาวไปหมดแล้วมือสั่นทำอะไรไม่ถูกเบบี้ฉันขอโทษ ผมมองไปที่เธอซึ่งตอนนี้เธอไม่ได้รับรู้อะไรแล้ว ชีต้ากอดแล้วเรียกเธอ ผมอยากเป็นคนนั้นคนที่ไปกอดเธอแล้วเรียกเธอ ผมแม่งมันเลว

“กูว่ารอบนี้มึงทำเกินไป” ไอเจมส์เดินมาบอกผม

“มึงก็รู้กูไม่ชอบยุ่งเรื่องของใคร แต่เรื่องนี้มึงมำเกินไปจริงๆ มึงน่าจะฟังน้องมันบ้าง” ใช่ทำไมตอนนั้นผมเลือกที่จะไม่ฟังเธอวะ

.

.

รถพยาบาลมาถึงทุกคนก็เรียกพาเธอขึ้นรถไปฉันกำลังจะเดินตามไปด้วย

“มึงอยู่นี้แหละ ให้หายโง่ก่อนค่อยไป”ไอมาร์คบอกผมแล้วมันรีบวิ่งขึ้นไปบนรถ

.

ผมเดินมานั่งที่โต๊ะ ผมเอามือตัวเองไปต่อยกับโต๊ะแรงๆ

“มึงเชี่ยไรลงไปห้ะ มึงทำอะไร!!!!!! แม่งเอ้ยย” ผมเหมือนคนสติหลุดต่อยเอาต่อยๆ

“ละลูคคคค อย่าาทำแบบนี้”เชอรี่พยายามห้ามผม

“ออกไป!!!! ฉันอยากอยู่คนเดียว”

“ตะ..แต่ว่า..”

“กูบอกให้ออกไป!!!”

เชอรี่เดินออกไป ผมก็เริ่มต่อยโต๊ะแรงๆอีกครั้ง

“แม่งงง กูทำอะไรลงไป!!”

“เบบี้พี่ขอโทษ!!!!”อึก.....แม่งง

ผมดื่มเหล้าเหมือนน้ำเปล่าตอนนี้ผมเห็นแต่หน้าเบบี้ตอนร้องไห้เลือดที่ไหลออกมา เสียงที่เธอบอกเกลียดผม ภาพที่เธอค่อยๆหมดสติ ภาพมันยังฉายซ้ำไปซ้ำอยู่อย่านี้

ตอนแรกผมไม่รู้เลยว่าตอนตัวรู้สึกยังไงกันแน่แต่ตอนนี้มันชัดแล้วมันรู้แล้วว่าผมรักเธอตอนที่เธอร้องไห้ผมอยากเข้าไปปล่อยเป็นคนแรก แต่แม่งผมก็ทำไม่ได้

“เบบี้ พี่ขอโทษ”ตอนนี้ผมเหมือนคนบ้าไปแล้วพูดกับตัวเองอยู่ซ้ำๆกับคำเดิมๆ

.

.

ผมตื่นขึ้นมาก็มองไปรอบ นี้ผมกลับมาที่ห้องได้ไง ผมรีบเดินลงมาข้างล่างเพื่อที่จะไปหาเบบี้ ผมเดินลงมาทุกคนกำลังเอาของขึ้นรถ

“เบบี้ อยู่ไหน”

“.....”

“กูถามว่าเบบี้อยู่ไหน”

“ถามทำไม จะตามไปทำร้ายน้องมันอีกหรอ” ไอมาร์คพูดพร้อมกับเดินมากำคอเสื้อผม

“ไอมาร์คพอๆ ปล่อยๆ”ไอเจมส์มาดึงไอมาร์คออก

“เบบี้กลับกรุงเทพตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” ผมอยากขอโทษเธออ

“อื้ม” ผมเดินกลับมาเก็บของขึ้นรถ

“กินอะไรกันก่อนมั้ย”เชอรี่ถาม

ผมเลือกที่จะไม่ตอบเดินขึ้นรถตอนนี้สิ่งที่ผมอยากไปที่สุดคือกลับไปขอโทษเบบี้ หวังว่าเธอคงจะฟัง

“เดี๋ยวพอถึงแยกกันเลยนะ ฉันเหนื่อยอยากไปพัก”ผมพูดกับเชอรี่ผมไม่รู้หรอกว่าสรุปเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ แต่สิ่งที่ผมทำมันเกินไปจริงๆ

“ลูคจะไม่เข้าไปส่งเชอหรอ”

“ลูคเหนื่อย” ผมพูดแล้วหันหน้าไปทางอื่นทำไมผมต้องคิดถึงเบบี้ด้วย

.

.

ผับVOO

นี้ก็2วันแล้วที่กลับมาจากทะเล 2วันแล้วที่ผมไม่เจอเบบี้ ชีวิตตอนนี้แม่งเหมือนขาดอะไรไปสักอย่างเลยแม่งทำไมวะ เบบี้เธอทำอะไรกับฉัน!!!

“เบบี้มาทำงานมั้ย” ผมถามไอกร เพราะเมื่อวานเธอก็ลาส่วนวันนี้ผมมานั่งก็ยังไม่เห็น

“เอ่ออ...คือเธอลาออกแล้วครับ” ห้ะะ!!!!

“ใครอนุญาต ในสัญญากูเขียนว่า3เดือน”

“เอ่อ...คือเธอเอาเงินมาให้แล้วครับพร้อมใบลาออกผมตั้งไว้บนโต๊ะเฮียแล้วเมื่อวาน”

“.......”

“ผมไปทำงานก่อนนะครับ”

ผมเดินไปที่โต๊ะทำงานก็เห็นซองขาวตั้งอยู่ผมหยิบขึ้นมาเปิดมันคือใบลาออกหึนี้เธอเกลียดฉันขนาดนี้เลยหรอ? หึตลกตัวเองวะ ผมเปิดดูข้างในมีเงินจำนวนหนึ่งอยู่พร้อมคำเขียนใบเล็กๆ

“นี้คือเงินค่าที่ฉันออกก่อน3เดือน ต่อจากนี้ไปเราไม่มีอะไรจะติดค้างกันแล้ว ฉันขอโทษที่เข้าไปเป็นตัววุ่นวายในชีวิตนายนะ แต่ไม่ต้องห่วงจากนี้ไปมันจะไม่มีอีกแล้ว โชคดีนะตัว~” อึกก......นี้ผมกำลังร้องไห้หรอ อึก.....

ลูคัสเอามือจับหน้าตัวเองแล้วก้มหน้าสะอื้นอย่างหนักในมือก็กำใบเล็กๆไว้เน้น

“อึก...เธอไม่คิดจะให้โอกาสฉันขอโทษเลยหรอบี้”

.

.

 

เบบี้

ตั้งแต่วันที่ฉันกลับมากรุงเทพฉันก็บอกกับตัวเองแล้วว่าฉันตะพอจริงๆ ฉันไม่อยากเจ็บอีกต่อไปแล้ว แต่ใช่ว่าฉันจะลืมเค้าแล้ว มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นฉันบล็อกทุกอย่างเกี่ยวกับลูคัส ฉันยืมเงินชีต้า ใส่ซองพร้อมใบลาออกไปให้พี่กรฉันจะถอยออกมา ฉันพยายามทำให้ตัวเองยุ่งๆจะได้ลืมเรื่องของเค้า

ฉันลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเตรียมจะไปมหาลัยตั้งแต่ที่กลับมาจากทะเลชีต้าก็กลายเป็นคนเกลียดลูคัสไปเลยนางบอกคนแบบนั้น ไม่ควรโดนรักอะถึงจะถูก

 

มหาลัยLA

“อีบี้ตื่นได้แล้วว อาจารย์ไปแล้ว” มิ้นท์ปลุกฉันเมื่ออาจารย์ออกไป ทำไมช่วงนี้ฉันเพลียจังเลย ทั้งๆที่ฉันก็นอนเยอะนะ

“งือออ. หิวอ่ะ”

“อีชะนีมึงเพิ่งกินไปเมื่อกี้เอง”เออก็จริงแต่มันหิวนิ

“ก็กูหิวอ่ะ แล้วกูก็ต้องกินด้วยเข้าใจ๊!!”

ฉันลากมันทั้งสองมาเซเว่นหน้ามอ ฉันเดินเข้ามาโอ้ยทำไมมีแต่ของน่ากินเนี่ยอันนี้ก็อยาก นี้ก็ด้วยโอ้ยยสวรรค์ชัดๆ หยิบๆ หยิบๆ

“นิๆ มึงจะเอาไปถมที่?”

“ชิ ไม่ช่วยถือยังจะบ่นอีก”

ฉันอยากกินมะม่วงด้วยแฮะในนี้ก็มีนี้หน่าอยู่ตรงไหนวะ นั่นไงงง ฉันวิ่งไปหยิบมะม่วง

“แป๊บๆ มึงจะซื้อไปเพื่อ มึงไม่แดกของเปรี้ยวป่ะ”

“แต่วันนี้อยากไงกะเทย” ฉันไม่สนใจมันหยิบของใส่ตระกร้าไปคิดตัง

“คนอื่นอกหักกินไม่ได้นอนไม่หลับ. อีนี้กินมากนอนมาก” กัดไม่เลิกจริงกะเทยคนนี้

“บลา~~~~~”ฉันทำเสียงกวนใส่มันขี้เกียจทะเลาะด้วยละหิวว

.

.

“เฮ!! อีบี้จะกินอะไรขนาดนั้น เดี๋ยวมึงอ้วนคอยดูเหอะ”

“ทำไมกูอ้วนแล้วมึงจะเลิกคบ”

“ถ้ากูเลิกคบมึงก็ไม่มีเพื่อนแล้วป่ะ”

“อ้าวววอีนี้ฮ่าๆๆ” ทุกคนก็หัวเราะออกมา

ตอนนี้เลิกเรียนแล้วฉันกำลังจะกลับบ้านแต่ว่าฉันหิวอีกแล้วอ่ะทุกคนแฮะๆ ไปซื้อของกินเข้าหอกันก่อนดีกว่า ฉันเดินมาที่ห้างใกล้ๆหอ กินอะไรดีอ่ะหน้ากินทุกอย่างเลย

“เบบี้!!”ใครเรียกวะ ฉันหันไปมองต้นเสียง

“อ้าวพี่มาร์คมาทำอะไรที่นี่ค่ะ”

“มาซื้อของ เราอ่ะมาทำไรหายหน้าหายตาเลยนะ อ้วนขึ้นป่ะเนี่ย”

“อะไรอ่ะนี้คือคำทักทายหรอ โห้!!!พี่อ่ะ” ฉันทำเป็นตีแขนพี่มาร์ค

“โอ้ยย ฮ่าๆๆ. ก็จริงนิหว่า”

“ไม่เห็นจะอ้วนขึ้นเลยพี่อ่ะแกล้งหนู”

“อะๆ แกล้งก็แกล้ง แล้วนี้ตะกลับไงไปส่งป่ะ”

“ไม่เป็นอะไร อยู่ใกล้ๆนี้เอง ไปจีบสาวต่อเถอะ”

“ฮ่าๆๆ เดี๋ยวนี้รู้มากนะเรา มีอะไรโทรมาได้ตลอดนะ. น้องสาว” พี่มาร์คยิ้มแล้วโบกมือให้ฉัน

จู่ๆฉันก็รู้สึกเวียนหัวเหมือนคนจะเป็นลมฉันรีบไปนั่งแล้งหายใจเข้าลึกๆ. ช่วงนี้ฉันเป็นอะไรไปเนี่ยเห้อสงสัยจะเครียดเกินไป

.

.

ฝากกดใลค์ให้หน่อยน้าาา คนอ่านสุดสวยของไรท์ 💓🙏. ใจเย็นๆเด้อ อีพี่กำลังจะเจ็บเจียนตาย

 

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น