ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
บี้จะไม่ทน. 13

เบบี้

ฉันทนนั่งรอเค้าในห้องมา3ชั่วโมงกว่าแล้วฉันพยายามทนแล้วนะ ว่าอย่าเพิ่งหิวเพราะเค้าบอกว่าแป๊บเดียว แต่ทุกคนฉันไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เย็นแล้วตอนนี้มันจะ4ทุ่มไปแล้วฉันเลยคิดว่าฉันไม่ทนแล้วฉันยอมรับว่าโกรธเค้ามากจริงๆ

“จะไปไหน!!” ลูคัสกระโดดจากโซฟามาดึงมือฉัน

“ปล่อย!! จะกลับ”

“พูดดีดีดิ้!” ยังมีหน้าบอกให้ฉันพูดดีดีอีกหรอ พี่มาร์คพี่เจมส์มองการกระทำของเรา2คนอยู่

“ปล่อยอายคนอื่นมากไม่ใช่ จะมายุ่งทำไม”

“......” หึพอแบบนี้ละเงียบ

“ปล่อยลูคัส ฉันหิวจะกลับ”

“จะกินอะไรโทรสั่ง” เค้าเข้าใจคำว่าฉันจะกลับบ้านมั้ย

“ฉันจะกลับ”

“กินที่นี้มันจะตายไง!!! หรือจะกลับไปกินกับใครห้ะ!!!” เค้ามันบ้าไปแล้ว

“นายมันบ้าลูคัส. แต่ถึงยังไงถ้าฉันจะไปกินกับใครจริงๆ มันก็ไม่เกี่ยวกับนายนิ” ทีเค้าฉันยังไม่มีสิทธิ์อะไรเลยทำไมของฉันเค้าจะไม่มีสิทธิ์บ้างไม่ได้

“ปากดี! มานี้!!!”

พรึบ~~~

“ตัวววว ปล่อยย”

อยู่ๆลูคัสก็อุ้มฉันแล้วพาเข้ามาให้ห้อง ยิ่งเค้าทำแบบนี้ เพื่อนๆเค้าก็ยิ่งสงสัย พอเพื่อนแซวก็จะมาโวยวายกับฉันอีก

ตุบ~~~~

“โอ้ยยย ไอบ้านี้!!! โยกมาได้” ลูคัสโยกฉันลงบนเตียงใหญ่จุกเลยค่ะ แล้วเค้าขึ้นมาคร่อมฉันเอาไว้

“อะ...อย่าาาา จะทำอะไร เพื่อนนายอยู่ข้างนอกนะ”

“แล้ว?”

“ปล่อยก่อนนหนักก...อื้มมมม”

ลูคัสก้มลงมาจูบปากฉันแต่รอบนี้มันไม่เหมือนรอบก่อนๆ ไม่รู้สิหรือฉันคิดไปเอง ฉันว่าครั้งนี้มันอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง เค้าพยายามจะแทรกลิ้นเข้ามาแต่ฉันปิดปาก

“อ้าปากหน่อย”ลูคัสพูดเสียงอ่อนโยนแล้วนี้ฉันเป็นอะไรทำไมต้องทำตามที่เค้าบอกด้วยเนี่ยยยย ฉันค่อยๆอ้าปาก เค้ายิ้มมุมปากแล้วสอดลิ้นร้อนเข้ามาในโพรงปากของฉัน

จ๊วบบ~~~ จุ้ฟ~~ จ๊วบบ

“อื้มมมม.” มือเค้าเริ่มจะไม่อยู่นิ่งแล้วลูคัสเลื่อนมือเข้ามาใต้เสื้อลูบผ่านขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงเนินอกเค้าเอามือลูบวนสองเต้าจนฉันขนลุก

“อื้มมม”ลูคัสครางออกมาอย่างพอใจที่เบบี้ให้ความร่วมมือ

“อย่าทำรอย มันลบยาก อื้มม” ลูคัสเลื่อนหน้ามาที่ซอกคอฉันแล้วดูดเม้มทำรอย ฉันห้ามไปเค้าก็ไม่ฟังเห้อ. ของรอบก่อนกว่ารอยจะหาย

“ลุกขึ้น” อยู่ๆเค้าก็สั่งฉัน นี้เป็นบ้าไรไปอีกห้ะ

ฉันหันไปมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่องคิดจะทำอะไรก็ทำสะนิฉันไม่น่าเคลิ้มไปกับเค้าเลย

“มองแบบนั้นทำไม ค้างอยากต่อ? เอามั้ยจัดให้”ลูคัสพูดพร้อมก้มลงมาเพื่อจะทำต่อ

“ทุเรศ!!!”

“ลุกเร็วๆ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ จากให้เธอกินข้าวเป็นฉันกินเธอแทน” เค้ายิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“ในหัวนายมีแต่เรื่องแบบนี้สินะ....อื้มมมม” ลูคัสจับเบบี้จูบแรงๆเหมือนลงโทษ

“อะไรอีกเนี่ย”

“ฉันให้เธอพูดกับฉันยังไง” ก็ทำไมไม่บอกเหล่าแอะอะก็จับจูบแม่ง!!!!

“สรุปจะกินอะไร”

“เดี๋ยวไปกินที่ห้องเอง ตัวไปอยู่กับเพื่อนเถอะ”ฉันไม่อยากให้เค้าอาย

“พูดมากวะ” เค้าพูดจบก็เดินออกไป

ฉันหยิบกระเป๋าของสัมภาระทุกอย่างของฉันเดินไปที่ประตูเพื่อที่จะกลับห้องแต่ทว่า

แกร็ง~~

เห้ย (แกร็ง~) นี้อย่าบอกนะลูคัสมันกังฉันไว้ในห้องไอบ้าเอ้ยยยย ฉันไม่รู้จะหาคำไหนมาด่าเค้าแล้วจริงๆนิ ไอคนบ้าไอคนผีทะเล อย่าให้ฉันได้เอาคืนนะฉันจะทำให้ต้องคลานเข่า มาขอขมาเลยคอยดู!!!!

.

.

.

ลูคัส

ไม่ต้องแปลกใจทำไมผมล็อกประตูถ้าผมไม่ทำแบบนั่นผมรู้เบบี้หนีกลับบ้านแน่นอน แล้วมันเกี่ยวไรกับกูวะ

“อะไรยังไงครับ”พอผมกลับมาในห้องรับแขก พวกห่านี้ก็ถามผมทันที

“อะไรก็ไม่มีอะไร”

“ไม่มีอะไรมึงจะพาขึ้นคอนโด” ไอเจมส์ถามผม

“ก็เอามาไว้เอาเฉยๆ”

“แล้วน้องจะกลับทำไมไม่ให้น้องกลับ” ถามมากจังวะไอห่านี้

“กูแค่อยากสั่งสอนไม่มีอะไรพวกมึงหุบปากไป”

“ไม่ใช่ว่า หลงรักเหยื่อแล้วหรอ?”

“หึหึ มันยังไกลครับเพื่อน”

“ระวังกลืนน้ำลายตัวเองนะครับ” ไอเจมส์พูดแค่นี้แล้วเดินออกไป หึหึยากไปนะที่คนอย่างผมตะกลืนน้ำลายตัวเองแต่ถ้าน้ำลายยัยนั่นอ่ะไม่แน่หึหึ

“มึงไม่กลับ?”ผมหันไปถามไอมาร์ค

“ไม่ต้องไล่ก็ได้ป่ะ รู้ว่าอยากอยู่2ต่อ2” ไอห่านี้

“เดี๋ยวกูถีบไปนู้น”ผมทำขายกขึ้น

“ฮ่าๆๆ เพื่อนหยอกเอง ไปครับสาวๆ แม่งดีจริงๆ1ต่อ3 ไปครับพี่จะพาไปขึ้นสวรรค์”

“ระวังตายคาอกนะมึง”

.

.

ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องแต่ทว่า

“โอ้ยยยย. เจ็บบบ” ผมเข้ามาได้ก้าวเดียวก็ต้องร้องออกมาเพราะยัยตัวดีมันเอาหมอนมาตีหัวผม

“นี้แหน่ะๆๆ ไอคนบ้า”

“พอๆ ฉันเจ็บ ไม่หยุดใช่มั้ย” ผมรวบมือเธอทั้งสองข้างด้วยมือเดียวแล้วดันเธอไปให้ติดกำแพง เบบี้มีสีหน้าตกใจเล็กน้อย แต่ตานี้โกรธจัดๆครับ. ฮ่าๆๆๆๆ

“จะหยุดมั้ย?”ผมถามเธอ

“หะ..หยุดแล้ววว ปะ...ปล่อย”

โครก~~~โครกก

“ฮ่าๆๆสงสัยหิวจริง” ท้องหรือเสือวะดังชิบหาย

“ตลก?”

“อ้าวถามแปลกๆ หัวเราะ ร้องไห้มั้ง หิวจนเพี้ยนป่ะถามจริง”

“เออๆๆ. ไม่แกล้งแล้ว”ผมพูดก่อนจะดึงเธอไปโต๊ะกินข้าว

.

.

เบบี้

ฉันเห็นข้าวเหมือนน้ำตาจะไหล เคยเป็นป่ะหิวจนจะเป็นลมแล้วคนที่กินตลอดเวลาแบบฉันอีก ไม่รอช้าฉันรีบนั่งตักข้าวเข้าปาก

“แล้วนา...ย”

“คิดก่อนพูดนะ”เห้ยเกือบลืม

“แล้วตัวไม่กินหรอ”

“ป้อนดิ” เป็นง่อย?

“งั้นไม่ต้องกิน”

“หึหึ”

ฉันตามอารมณ์เค้าไม่ถูกแล้วบทจะดีก็ดีบทจะร้ายขึ้นมาก็ร้ายซะลืมเรื่องดี เค้าชอบมาทำให้ฉันรู้สึกดีอ่ะแล้วก็มาทำลายมันเหมือนกัน. เหมื่อนเค้าพาฉันขึ้นไปเที่ยวที่สูงๆให้ฉันมีความสุขแล้วก็พลักฉันลงมามันอารมณ์เดียวกันเลย

ฉันกินจนหมดเกลี้ยง อิ่มจนปวดท้องเลยอ่ะฮ่าๆความหิวของฉัน ฉันเดินเอาจานไปล้างในครัว นี้เหมือนฝันฉันเลยนะฉันได้มาอยู่กับพี่เค้ากินข้าวล้างจานทำงานบ้านหึหึ แต่มันก็แค่ความฝันที่หลอกตัวเองอ่ะ

“ไปส่งได้แล้ว” ฉันเดินมาในห้องรับแขกเห็นเค้านอนเล่มเกมส์ในโทรศัพท์อยู่

“........”

“ตัวว จะไปส่งมั้ยถ้าไม่ก็จะได้ไปเรียกแท็กซี่”

“แป๊บดิ! เล่นเกมส์อยู่ไม่เห็นไง”

“ก็พูดสิ เงียบอยู่ได้”

ชิฉันเบื่อคนแบบนายที่สุดเลยคิดผิดคิดถูกเนี่ยมาชอบคนแบบนี้เอาแต่ใจชอบขู่อารมณ์ดีแต่ทำร้ายผู้หญิงไม่สนใจความรู้สึกคนอื่นไอบ้าเอ้ยย

“นินทาในใจ?”นายนี้มีจิตสัมผัสไงวะ

“ปะ...ป่าวนิ”

“ก็ดี....เพราะเดี๋ยวจะโดนมากกว่านี้” โดนอะไรของเค้า

“โดนอะไร”

“ทำอะไรไว้บ้างละวันนี้. ฉันเล่นเกมส์เสร็จทบต้นทบดอกแน่ไม่ต้องกลัว”

.

.

.

มุมอ่อนโยนอีพี่มันก็มีนะ 💓😂🙏

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น