นายเย็นชากับยัยขี้ตื้อ nc18+
ฉันก็คนฉันมีความรู้สึก 11
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ฉันก็คนฉันมีความรู้สึก 11

 

เบบี้

ฉันลืมตาขึ้นมามองรอบห้องไม่คุ้นตาแต่ก็คงไม่ต้องสงสัยว่าห้องใคร ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมความว่างป่าว หึหึนี้สินะไอคำที่บอกว่าได้แล้วทิ้งมันเป็นแบบนี้ นี่เอง

แกร็ก~~

แต่จู่ๆประตูห้องบานใหญ่ก็เปิดออกมาพร้อมกับผู้ชายที่ฉันไม่คิดว่าคนที่ฉันเคยรักมากในตอนนั้นกลับกลายมาเป็นคนที่ฉันเกลียดที่สุดในตอนนี้. ลูคัสใส่เพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันแค่ช่วงล่าง

“หึหึ ตื่นแล้ว?” เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไอคนเฮงซวย

“........”ฉันเลือกที่จะไม่ตอบลุกขึ้นเตรียมจะเดินไปจากที่นี้

“เดี๋ยว!! โดนเอาแค่นี้ถึงกับใบ้แดก”

“เสือก!! โอ้ยยยยย” พอฉันพูดจบลูคัสเอามือมาบีบคางฉันเจ็บจนต้องร้องออกมา

“ปากดีไม่เลิกนะ. น่ารักให้เหมือนตอนแรกๆหน่อยสิ”

“ไม่จำเป็น ปะ..ล่อยยย”

“หึหึ วันนี้อย่าลืมมาทำงานละ” ฉันตัดสินใจแล้วฉันจะลาออกฉันว่าฉันสู้ไม่ไหว ถ้ายังอยู่แบบนี้ฉันไม่มีทางทำใจได้แน่

“ฉันขอลาออก”เขาขมวดคิ้วนิดหน่อยแล้วยิ้มมุมปาก

“นี้เธอไม่อ่านสัญญา?”

“หมายความว่าไง”

“ก็ข้อสุดท้ายหน้าหลังมันเขียนว่าถ้า ถ้าลาออกภายใน3เดือนเธอต้องจ่ายฉันคืน10เท่าของเงินที่เธอได้ในวันที่เธอลาออก” เลวคนอย่างเขามันคิดแบบนี้มาตั้งนานแล้วสินะแล้วอยู่ๆงานที่เข้ามาก็คงไม่ใช่ความบังเอิญอะไร

“เลว ไอคนฉวยโอกาส”

“หึหึ ออกสิฉันไม่ว่าอะไรเธอตังฉันต้องได้ทันทีที่เธอยืนใบลาออก”

“......”

ปึก~~~~~

อยู่ๆลูคัสก็โยนอะไรบ้างอย่างมาให้ฉัน

“กินซะ เพราะถ้าท้องขึ้นมาฉันไม่รับผิดชอบ” เหอะคำว่าเลวด่าเขามันยังน้อยไป แต่ไม่ต้องห่วงฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองท้องเด็ดขาด

“ไม่ต้องห่วง ลูกของฉันจะต้องไม่ใช่น้ำเชื้อนายแน่นอน”ลูคัสมองเธอเหมือนโกรธ

“อย่าคิดจะให้ใครมาซ้ำรอยฉัน”

“นายไม่มีสิทธิ์”

“ฉันมีสิทธิ์ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเบบี้” ครั้งแต่ที่ฉันเคยได้ยินเขาเรียกชื่อฉัน แต่มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีอะไรเลยในตอนนี้

“คนเห็นแกตัว” ฉันพูดแล้วลุกขึ้นเตรียมจะกลับ

“เดี๋ยวไปส่ง”

“ไม่ต้อง! ฉันกลับเอง”

“เดี๋ยว-ไป-ส่ง” เขามันก็ดีแต่ขู่

.

.

.

หอพักหญิง

ระหว่างทางที่นั่งรถต่างคนต่างเงียบกันมาตลอดทางจนมาถึงหน้าหอพักของฉัน

“อย่าลืมกินยาคุม แล้วคืนนี้ก็ไปทำงานด้วยอย่าสาย”

“......”ฉันที่จะไม่ตอบ ทำทาจะลงรถ

“ไม่ได้ยิน?”

“ได้ยิน แค่นี้ใช่มั้ย เหนื่อยฉันไปได้ยัง”

“หึหึ ก็นอนเฉยๆทั้งคืนนิเหนื่อยอะไร”เขาพูดเรื่องแบบนี้ได้หน้าตาเฉย ทุเรศไม่มีที่สิ้นสุด

“ทุเรศ”

รถของเขาขับออกไปทั้งทีที่ฉันเดินเข้ามาหอพักฉันเหนื่อยวะ จะเอาไงต่อกับชีวิตวะเห้อ เวรกรรมอะไรของฉันหนักหนาวะ

“อีบี้!!! ไปไหนมาเมื่อคืนทำไมโทรไม่รับ มึงรู้มั้ยกูไปรอมึงถึง5ทุ่มมึงก็ไม่รับสายกูอีห่าราก มึงไปไหนมาห่ะ” ชีต้าพูดยาวเป็นหางเว้า ฉันที่ทำอะไรไม่ถูก

ปึก~~~~

“อึก.....อืออออออ...” ฉันวิ่งเข้าไปกอดมันฉันรับไม่ไหวแล้วนะฉันเหนื่อยมากกก

“มะ...มึงงง~~~ เป็นอะไรใครทำอะไรไอลูคัสอีกแล้วใช่มั้ยกูจะไม่ทนแล้วนะ”

“ไม่มีอะไรกูแค่คิดถึงมึง”ฉันไม่อยากดึงมันเข้ามาเกี่ยวฉันรู้คนอย่างลูคัสเขาทำได้ทุกอย่างถ้าใครที่กล้าขัดเขา คนแบบเขามันคนไม่มีหัวใจ

“เห้ออ กูจะรอให้มึงพูดบอกกูเองนะ”

“อื้มมม ขอบคุณนะที่เข้าใจชาติชาย”

“อีเวรรร!!!” เห้อออย่างน้อยชีวิตฉันก็ยังมีเรื่องดีบ้างคือเพื่อนๆของฉัน

.

.

.

เห้อออจะถึงทำไมเวลามันเร็วแบบนี้นะจะถึงเวลาที่ฉันจะต้องไปทำงานอีกแล้วฉันไม่อยากไปแต่ฉันก็ไม่มีตังเยอะขนาดไปจ่ายเขาหรอก

ครืน~~ (ลูคัส)

เขาโทรมาทำไมฉันคิดที่ตะไม่รับสายแต่อีกใจนึ่งก็กลัวว่าเขาจะทำอะไรแปลกๆอีกรับให้จบๆ

ลูคัส: รับช้า ทำไมอยู่ห้ะ!!!

เบบี้: มีอะไร

ลูคัส: จะมายัง เดี๋ยวให้คนไปรับ

เบบี้: ไม่ต้องเดี๋ยวไปเองแค่นี้ใช่มั้ยจะได้วาง

ลูคัส: รีบมา!! (ตืดด~)

อะไรของเขาอยู่ๆก็โทรมา เขามันเป็นไบโพล่าของจริงฉันละเหนื่อยจริงๆฉันชอบเขาไปได้ไงวะเห้ออ

 

ผับVOO

ตอนนี้อีกแค่เพลงเดียวฉันก็เสร็จละ วันนี้เหมือนเขาจะไม่ได้เขาผับเพราะฉันหันขึ้นไปมองก็ไม่เห็นเพราะทุกครั้งถ้าเขามาเขาจะนั่งอยู่ตรงนั้น แล้วฉันจะไปสนใจอะไรเนี่ยยเห้อ

“ค้าาา แล้วค่ำคืนนี้เราก็มาถึงเพลงสุดท้ายกันแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่ให้ความร่วมมือกับบี้ดีแบบนี้ ........ค้าาาา ขอบคุณมากๆนะคะเจอกันพรุ่งนี้ค่ะทุกคน!!!!” เห้อออ ถ้าไม่ติดกับลูคัสเป็นเจ้าของผับฉันจะมีความสุขมากกับงานที่ฉันรักแบบนี้

“เอ่อคุณกรค่ะวันนี้ฉันต้องเบิกเงินกับใครค่ะ”

“อ่อ กับเฮียเหมือนเดิมครับ ข้างบนห้องเดิมเลยครับ” อ้าวเขาอยู่หรอ

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

“ครับ”

ฉันมาห้องที่ ที่มันย้ำให้ฉันเจ็บใจว่าเขาทำกับฉันที่นี้. ฉันเปิดประตูเข้าไปก็ต้องตกใจเพราะในห้องมีผู้ชาย3คนกับหญิงอีก5คน และผู้ชาย1คนในนั้นก็มีลูคัสอยู่ด้วย ทุกคนมีหญิงข้างกายคลอเคลีย หึหึเจ็บดี

“ไม่มีมารยาทรึไงห้ะ! ทำไมไม่เคาะประตูก่อน”นี้เขายังมาด่าฉันอีกหรอคนแบบเขานี้เอาคำไหนมาด่าได้บ้าง

“ขอโทษค่ะ ฉันมาเบิกตัง” ฉันพยายามควบคุมน้ำเสียงและสีหน้าให้ปกติที่สุด

“มาดื่มก่อนสิ เดี๋ยวให้คนไปส่ง”คิดจะตบหัวแล้วลูบหลัง?

“ไม่ต้อง ฉันต้องการแค่เบิกตังแค่นี้แล้วฉันจะกลับเอง”

“หึ กูคิดว่าน้องจะไม่ทำงานแล้วนะเนี่ย”พี่เจมส์พูดขึ้นฉันก็อยากไปเหมือนกันแหละค่ะ

“หนูก็อยากออกนะคะแต่เพื่อนพี่เลวเอาสัญญาบ้าๆมาขังหนูไว้ในนรก”คำว่านรกฉันหันไปทางลูคัส

“สัญญา? สัญญาอะไรวะ”พี่มาร์คหันไปถามลูคัส

“เค้าไม่ให้หนูลาออกถ้าลาออกภายใน3เดือนหนูต้องคืนเงินเค้า” ฉันหันไปพูดแทนเพราะคนอย่างเค้าไม่พูดแน่นอน ฉันตะพูดให้ทุกคนได้เห็นความเลวของเค้า

“แผนสูงสัสๆ”พี่มาร์คยิ้มมองลูคัสอย่างเจ้าเล่ห์ เหมือนกันหมดทั้งกลุ่มเหอะ

“พี่ให้ยืมเงินเอาป่ะ”พี่เจมส์หันมาพูดหน้าจริงจังกับฉัน

“มึงอย่าเสือก!!! ลูคัสหันไปชี้หน้าพี่เจมส์ก่อนตะลุกขึ้นมาดึงมือฉัน

“หึหึ”พี่เจมส์ขำ

“ปะ..ปล่อย”

“วันนี้ชักจะพูดมากไปแล้วนะ”

“ฉันก็พูดความจริง มันผิดตรงไหน”

“ลูคัส!!!! ปล่อยฉันไปได้มั้ย”ฉันตัดสินใจพูดไปตรงๆฉันรู้ฉันเอาชนะเขาไม่ได้หรอก

“อย่าพูดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้ ฉันไม่อยากอารมณ์เสีย”

“ฉันก็มีชีวิตเหมือนกับนาย คิดได้ เจ็บเป็นเหมือนกับนาย มีความรู้สึกเหมือนกันกับนาย ปล่อยฉันไปได้มั้ย” ฉันหันไปพูดต่อเอาอีกแล้วฉันมันเจ้าแม่น้ำตาจริงๆ

“อย่าให้ฉันอารมณ์เสีย ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ”

.

.

.

.

ตี2ตี3จะมาต่อให้อีกตอนน้าาา วันนี้เรียนออนไลน์เพิ่งเสร็จเลยมาช้าหน่อย 💓💓🙏😂

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น