จะเอาอะไรกับข้าอีก
คืนนี้อีกยางไกล
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
คืนนี้อีกยางไกล

จื่อรั่วรีบเข้ามาหามารดา แล้วประคองให้นางนั่งพิงหมอน "ข้าช้าแล้ว ท่านรอก่อนนะขอรับ เดี๋ยวข้าเข้าครัวทำอะไรให้ท่านแม่กิน แล้วจะได้กินยา" 

"แค่กๆ ไม่ต้องรีบก็ได้ แม่ยังไม่หิว" นางหยางพูดแล้วก็ยื่นมือไปจับมือของบุตรชาย  

"ไม่ได้นะขอรับ ใกล้จะเย็นแล้ว ท่านแม่ต้องกินยา รอข้าประเดี๋ยวเดียวไม่นานหรอกขอรับ" จื่อรั่วพูดแล้วก็ค่อยๆลุกเดินไป 

เมื่อพ้นประตูบ้านมา กลับเห็นคนแปลกหน้าที่พึ่งทำเรื่องอย่างว่ากับเขา นั่งอยู่บนแคร่ใต้ต้นไม้อย่างสบายอารมณ์ เท้าก็ชะงักไปนิดนึงแล้วก้มหน้าเดินเข้าครัว 

หยางหลงเห็นเด็กผู้นั้นรีบเดินไม่มองหน้าเขา ก็ก้าวท้าวเดินตามไป 

"เหตุใดท่านถึงยังอยู่ที่นี่" จื่อรั่วพูดโดยไม่กล้าสบตาคนที่พึ่งตามเข้ามา 

"เจ้าก็น่าจะรู้ว่าเพราะเหตุใด" 

"แต่ข้าไม่ได้อยากรับรู้ ท่านกลับไปเสียเถอะ" ปากพูดแต่มือก็เริ่มหยิบจับเตรียมอาหาร 

"ไม่เคยมีใครกล้าขัดใจข้า อย่าได้ทำให้ข้าไม่พอใจ อาจไม่เป็นผลดีกับตัวเจ้าหรือกระทั่งมารดาเจ้าด้วย" น้ำเสียงเย็นชาจนน่ากลัวที่ดังมาจากเบื้องหลัง ทำให้จื่อรั่วพูดไม่ออก เขาเป็นเพียงแค่เด็กชายผู้หนึ่ง จะเอาอะไรไปสู้รบตบมือกับผู้อื่นได้ แล้วก็พึ่งครั้งแรกที่เจอผู้ที่ดูทรงอำนาจขนาดนี้ 

เห็นคนเบื้องหน้าเงียบไปคล้ายเข้าใจแล้ว ว่าตนเองอยู่ในสถานะใด หยางหลงก็เอ่ยถามด้วยเสียงอ่อนลง "เจ้าชื่อจื่อรั่วซินะ" เขาไม่คิดแนะนำตนเองเพราะมันไม่จำเป็น ก็แค่เสพสุขกับสิ่งแปลกใหม่ เพียงไม่นานตัวเขาต้องกลับเมืองหลวง ก็แค่หาความสำราญจากร่างกายของเด็กผู้นี้ให้เต็มที่ก็พอ 

"ท่านช่วยออกไปก่อนได้หรือไม่ ข้าขอร้อง ข้าจะรีบทำให้เสร็จ ท่านแม่กำลังรอข้าอยู่" หยางหลงเห็นคนพูดไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขา ก็หันหลังสาวเท้าออกไป  

จื่อรั่วความจริงแล้วหาใช่คนอ่อนแอ ถึงรูปร่างผอมบาง แต่ก็แข็งแรงและยังมีความอดทนสูง เขาหยุดคิดเรื่องที่ผ่านมาแล้วรีบลงมือทำกับข้าวให้มารดา  

ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เสร็จ แล้วก็ป้อนข้าวป้อนยามารดาตน เหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอดห้าปี เตรียมน้ำอุ่นเช็ดตัว จนกระทั่งทุกอย่างเสร็จสิ้น ถึงมีเวลาจัดการตนเอง คล้ายจะลืมคนที่นั่งอยู่บนแคร่หน้าบ้านไปเสียแล้ว นั่งอย่างหมดแรงด้วยความเหนื่อยล้า แต่เพียงไม่นานก็รู้สึกถึงช่องทางด้านหลังที่เหนียวเหนอะหนะไปหมด จนต้องฝืนตัวเองลุกขึ้นไปชำระล้างร่างกาย 

 

องครักษ์ของหยางหลงช่างทำงานได้ว่องไว เพียงไม่นานก็มองเห็นกระโจมไม่เล็กไม่ใหญ่แต่กลับดูหรูหรา อยู่ไม่ห่างบ้านของจื่อรั่วแล้ว เพราะอยู่ชานเมือง ประกอบกับบ้านหลังนี้ยังอยู่ห่างจากหลังอื่นมากนัก ซ้ำยังอยู่ติดชายป่า 

หยางหลงมองเข้าไปในกระโจมอย่างพออกพอใจ พรมสีแดงปูเต็มพื้น โต๊ะเตี้ยมีชุดน้ำชาตั้งอยู่พร้อมหนังสือ จานฝนหมึก มองเลยไปตรงที่นอนที่ใช้ผ้าชั้นดีวางทับซ้อนกันหลายชั้นจนหนา เครื่องนอนครบครัน มุมนึงมีฉากบังไว้ สำหรับอาบน้ำชำระกาย 

"เรียบร้อยแล้วขอรับท่านอ๋อง จะให้ยกอาหารเข้ามาเลยหรือไม่ขอรับ" 

หยางหลงเพียงพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการอนุญาต แล้วนั่งลงตรงโต๊ะเตี้ย เพียงไม่นานองครักษ์ก็ยกอาหารเข้ามา 

"เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ข้า" สั่งเพียงเท่านั้น แล้วเขาก็เริ่มลงมือกับอาหารบนโต๊ะ 

 

ฟ้ามืดแล้ว เพราะความยากจน จำต้องประหยัดไม่อาจจุดเทียนพร่ำเพรือเมื่อมารดาหลับแล้วจื่อรั่วก็ดับเทียน แล้วนอนลืมตาบนเตียง ถึงจะเหนื่อยล้าเพียงใด กลับไม่อาจหลับลง มันเกิดอันใดขึ้นกับชีวิตเขาใช่สวรรค์กลั่นแกล้งหรือไม่ ถูกผู้ใดก็ไม่รู้ขืนใจบนพื้นหญ้าในจวนคหบดียังไม่พอ ยังมาเกิดเรื่องแบบนี้ที่บ้านตนเอง ซ้ำยังกระทำทั้งที่มารดานอนอยู่ไม่ไกล นี่เขากลายเป็นตัวอะไรไปแล้ว กำลังจมอยู่ในความคิด อยู่ๆก็มีคนมาเคาะประตู จึงต้องรีบลุกไปดู ไม่อยากให้มารดาตื่น 

"เป็นท่าน.... เหตุใดถึงยังอยู่ที่นี่" เมื่อเห็นผู้ที่ยืนหน้าประตูก็เอ่ยถามเสียงเบา แต่หาได้รับคำตอบไม่ ข้อมือถูกจับจูงให้เดินตามไป "เดี๋ยว.. ท่านจะพาข้าไปที่ใด ..หยุดก่อน." แต่เพียงเดินมาไม่นานกลับปรากฎกระโจมหลังนึงขึ้นสู่สายตา อาจเพราะช่วงเย็นเขาทั้งเหนื่อย ทั้งวุ่นวายจนไม่ได้สังเกต  

 เพียงเปิดเข้ามาก็เห็นถึงความหรูหราภายใน จื่อรั่วแอบตะลึงอยู่ในใจ ต้องร่ำรวยเพียงใด ถึงได้ตั้งกระโจมหรูหราได้รวดเร็วเพียงนี้ หลังจากถอดรองเท้า ก็ถูกพาตรงไปยังที่นอนทันที คล้ายคนจะรอไม่ไหว ปากก็ถูกประกบจูบ เสื้อผ้าก็ถูกถอดอย่างง่ายดาย จื่อรั่วไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกับเขา เขาก็เป็นเพียงเด็กชายคนหนึ่ง หาใช่สตรีไม่ เหตุใดคนผู้นี้ถึงชอบทำเรื่องอย่างว่ากับเขานัก นี่มันไม่ถูกต้อง หากท่านแม่รู้จะเสียใจเพียงใด แค่คิดถึงมารดาจื่อรั่วจึงเริ่มขัดขืน "ปล่อย..ข้าจะกลับบ้าน' 

หยางหลงเมื่อเห็นคนดิ้นรนขัดขืน ก็เริ่มไม่พอใจ แก่นกายของเขาทั้งแข็งทั้งปวดไปหมด อุตส่าห์รอมาตั้งพักใหญ่ น้ำเสียงก็เริ่มเย็นชา "หากเจ้าทำให้ข้าพึงใจ ข้าจะทำให้เจ้าสบาย กระทั่งมารดาเจ้าจะมีหมอมากฝีมือมารักษา" นิ้วเรียวยกขึ้นเกลี่ยริมฝีปากคนใต้ร่างเบาๆ "ไม่ใช่ผู้ใดจะเข้าใกล้ข้าได้ง่ายๆ เมื่อเจ้าได้โอกาสนั้นแล้ว ก็จงรักษามันให้ดีๆ" 

พูดจบก็กดจูบลงไปทันทีไม่รอให้คนได้คิด เพราะไม่มีผู้ใดกล้าขัดเขา ทั้งเขาก็ไม่อนุญาตให้ผู้ใดขัดคำสั่ง ลิ้นร้อนฉกชิมความหวานในโพรงปาก ฝ่ามือก็ลูบไล้ผิวเรียบเนียน เมื่อผละจากริมฝีปาก จมูกโด่งก็ซุกไซร้ตั้งแต่ซอกคอเรื่อยไปจนถึงแผ่นอก ทับทิมสีชมพูเม็ดงามกำลังตั้งชัน รอให้ดูดดึง ปลายลิ้นระรัวลงบนทับทิมเม็ดนั้นอย่างเพลิดเพลิน จนคนใต้ร่างถึงกับแอ่นอกออกมารับ 

ฝ่ามือก็เคลื่อนไปยังแก่นกายเล็กน่ารัก ทั้งเกลี้ยงเกลาจนน่าจับต้อง ค่อยๆกระชับฝ่ามือกำเอาไว้ แล้วก็ขยับขึ้นขยับลง อื้ม... เสียงครางของคนตัวเล็ก ฟังดูยั่วยวนจนหยางหลงเริ่มจะทนไม่ไหว เขาปลดอาภรณ์ตนเองอย่างว่องไว ทั้งฝ่ามือก็เปลี่ยนเส้นทางไปลูบไล้ช่องทางด้านหลัง นิ้วเรียวสอดใส่เข้าไปขยายเส้นทาง ปากก็บดจูบอย่างเร่าร้อน 

จื่อรั่วคล้ายคนสติหลุดลอย เหมือนร่างกายมันสร้างมาเพื่อสิ่งนี้ ช่องทางด้านหลังก็คล้ายต้องการของคุ้นเคยที่ใหญ่กว่า เสียงครางที่พยายามกลั้นแต่มันก็ไม่เป็นผล  

หยางหลงทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว จับขาคนใต้ร่างพาดบ่าแล้วค่อยๆสอดแก่นกายเข้าไปอย่างช้าๆ มันไม่ได้ยากเหมือนกับครั้งแรก อาจเพราะช่วงบ่าย พวกเขาพึ่งทำกันมา  

อึก.. ถึงแม้จะเจ็บแต่ความต้องการก็มีมากกว่า จื่อรั่วปล่อยตัวปล่อยใจไปตามความต้องการของตนเอง คนด้านบนเริ่มขยับ อ่าา ... ช่องทางของเขาคงสร้างมาเพื่อสิ่งนี้กระมัง เสียวเหลือเกิน.. อ๊ะ..อ๊าา รู้สึกดีจนแทบบ้า 

ไม่เคยมีสตรีใดทำให้เขาต้องการได้ขนาดนี้มาก่อน กระทั่งเพียงแค่คิดถึงอีกคนโดยไม่ต้องสัมผัส อวัยวะเบื้องล่างก็แข็งแล้ว หยางหลงยิ่งคิดก็ยิ่งกระแทก ข้างในทั้งนุ่มทั้งตอดรับแก่นกายเขาจนแทบจะคลั่งอยู่แล้ว เสียงครวญครางจนแยกไม่ออกว่าเป็นของผู้ใด 

เร็วอีก..อ๊ะ. อ๊า.. จื่อรั่วใกล้ถึงจุดหมายแล้ว แต่เหมือนคนด้านบนจะกลั่นแกล้ง จับขาเขาพลิกตัวทั้งที่ช่วงล่างยังเชื่อมติดกัน ใบหน้าแนบกับที่นอน ยกบั้นท้ายรับแรงกระแทกในท่าที่ถนัด มือหนาเอื้อมมาจับแก่นกายเล็ก ทั้งขยับรับกับแรงกระแทกด้านหลัง เริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ อร๊าาาา.... แล้วทั้งคู้ก็เสร็จสมพร้อมกัน แต่คืนนี้ยังอีกยาวไกล 

 

เวลาผ่านไปจนฟ้าใกล้สางแล้ว แต่เสียงครวญคราง เสียงเนื้อกระทบเนื่อ ในกระโจมยังดังไม่หยุด พอเถอะ... ได้โปรด..ข้าไม่ไหวแล้วจริงๆ จื่อรั่วไม่รู้สลบไปตั้งกี่ครั้ง แต่ก็ถูกปลุกมารองรับบทรักบทใหม่ทุกครั้ง เขามีความรู้สึกเหมือนจะต้องตายคาแก่นกายของอีกคน นอกจากเปลี่ยนท่าแล้ว กระทั่งตอนนี้คนผู้นี้ยังไม่เคยถอดถอนออกเลย 

"ไม่ต้องห่วง ข้าสั่งคนให้ไปดูแลมารดาเจ้าแล้ว อีกทั้งยังหาหมอมากฝีมือมาด้วย ส่วนเรื่องที่เจ้าต้องไปรับจ้างก็หยุดเสีย" ปากก็พูดแต่เบื้องล่างหาได้หยุดขยับไม่ 

กลับหน้าเรื่อง

สำหรับครบรอบ 1 ปี การเป็นนักเขียน ไรท์อยากจัดทำนิยายเรื่องแรกที่เริ่มต้นการเป็นนักเขียน ในรูปแบบหนังสือ เป็นซี่รี่ชุด แบบ แยกเป็นเล่มได้

- จะเอาอะไรกับข้าอีก

- นายท่าน

- พระชายา?

- อย่าทำข้า

นิยายทั้ง 4 เรื่อง จะถูกรีไรท์ใหม่ให้เหมาะสมกับการอ่าน ซึ่งอาจมีเนื้อเรื่องเพิ่มเติมจากหน้าเว็บ และ e-book

ด้วยความที่เป็นครั้งแรก ที่คิดจะทำนิยายทำมือ และคิดจะเปิด pre-order รบกวนสอบถามความต้องการของนักอ่านทุกท่านด้วยนะครับ ถ้าท่านใด สนใจนิยายเป็นรูปเล่ม ขอความกรุณาช่วยคอมเม้นตอบทีครับ เพราะผลตอบรับของพวกคุณ มีผลกับการตัดสินใจของไรท์ หรือหากนักอ่านท่านใด มีคำแนะนำดีๆ ไม่ว่าจะเป็นโรงพิมพิ์ดีๆ หรืออะไรเกี่ยวกับการพิมพ์ ก็ขอรบกวนด้วยครับ

คนเราก็ต้องมีครั้งแรก ผมเองก็อยากมีหนังสือนิยายเล่มแรกที่เป็นผลงานของตัวเองเช่นกัน

ขอบคุณที่ยังให้การสนับสนุนและติดตาม

เบญจมาศน้อย/เบญจามาศดำ

 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น