ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ใต้เงา II

 

-2-

 

 

[พี่ชาย เราจะไปไหนกันหรอคับ]

 

“พี่แวะมาเอาของน่ะ”

 

แบมแบมถูกแบทจับใส่ฮู้ดตัวใหญ่ปิดหน้าปิดตานั่งตัวกลมหลบแอร์ ตั้งแต่เช้าพี่แบทดูเครียดๆแบมถึงไม่ได้ถามอะไรทั้งที่พี่แบทเองก็จับแบมยัดเข้ามาในรถแท็กซี่  ซึ่งราคาค่อนข้างแพงสำหรับฐานะทางบ้านของเขา แบทเดินจูงมือน้องชายเดินเข้ามาในกาสิโนเงียบๆ บรรยากาศกาสิโนหรูดูคึกคักทั้งที่เป็นช่วงเวลากลางวัน  แบมแบมมองซ้ายขวา มันแปลกใหม่มากสำหรับคนไม่เคยออกจากบ้านแบบเขา ตากลมมองสำรวจซ้ายขวาตื่นตาตื่นใจนัก

 

“มาแล้วหรอ..ตามมาสิ เจ้านายรออยู่”

 

เสียงดุทุ้มดังขึ้นด้านหลังทำให้แบมสะดุ้ง ใบหน้าหวานซ่อนใต้เสื้อฮู้ดตัวใหญ่อย่างนึกกลัวพี่บอดี้การ์ดร่างยักษ์เหลือเกิน อะไรกัน ถึงที่นี่จะสวยมากก็เถอะแต่ทำไมถึงมีคนน่ากลัวแบบนั้น

 

“เชิญ”

 

แบมแบมซุกหลังพี่แบทระหว่างที่พี่ชายน่ากลัวคนนั้นเดินสวนไป ทำไมต้องมองอย่างนั้น บานประตูเปิดอ้ากว้างให้แบมแบมเดินตามแรงจูงมือของแบทเข้าไปเงียบที่สุด มือน้อยหมั่นสะกิดพี่ชาย แต่แบทกลับไม่สนใจแถมหันมาทำตาดุไม่ให้แบมหยิบกระดาษมาเขียนด้วย

 

“มาแล้วหรอ”

 

แบมแบมชะงัก มือกุมเกาะด้านหลังเสื้อพี่ชายเงียบๆ แววตาคนตัวโตที่มองมาน่ากลัวเหลือเกิน แล้วคนที่นั่งหันหลังอยู่อีกจะดุแค่ไหน แบมแบมซุกหน้าซ่อนหลังพี่ชายทันตวันทำให้ไม่เห็นร่างโปร่งที่หมุนกลับมามองลูกหนี้หัวโตหลังจากหมุนไปหยิบเอกสารบางอย่างที่อีกด้าน แจ็คสันเองก็รีบมาจากโต๊ะเหมือนกัน

 

“หลบทำไมให้น้องนายออกมาสิ” สะดุ้งกันทั้งพี่ทั้งน้องเมื่อแจ็คสันเหวเด็กน้อยด้านหลัง เห็นแล้วมันขัดใจ อะไรจะกลัวขนาดนั้น

 

“แบมออกมาหน่อย”

 

แบมแบมค่อยเบนหัวออกจากหลังพี่ชายเหมือนเด็กเจอคนแปลกหน้า แต่แล้วก็ต้องกลับไปหลบอีกเมื่อสบตากับผู้ชายที่นั่งอยู่ ดวงตาเรียบนิ่ง ไร้ความรู้สึกสุดๆเลย แบมไม่ชอบแววตาแบบนี้เลย

 

“ออกไปสิ”

 

“ครับ??” แบทงุนงงแต่ก็พยักหน้าก่อนหมุนตัวไปกระซิบบอกน้องแล้วค่อยเดินออกไปจากห้องอย่างรีบเร่ง แบมแบม พี่ขอโทษ

 

‘คุยกับเขาก่อน เดี๋ยวพี่มารับ’

 

แบมแบมยืนนิ่งเกร็ง พี่แบททำไมปล่อยแบมไว้แบบนี้ล่ะ คนตัวเล็กยืนเกร็งไม่กล้าแม้แต่เงยหน้าขึ้น มันน่าขัดใจนักแต่คนในห้องก็ไม่ถือสา

 

“ชื่ออะไร”

 

คนใจร้อนทนความเงียบของห้องไม่ไหวเลยถือวิสาสะความเป็นเพื่อนเจ้าของกาสิโนถามเองซะเลย มาร์คก็เงียบ น้องเขาก็เงียบต้องถามสิ เขาไม่ได้อดทนใจเย็นได้เหมือนมาร์คหรอกนะ

 

“…..”

 

แบมแบมตัวน้อยสะดุ้ง ใบหน้าเล็กก้มสุด ทำไมต้องมาเจออะไรอย่างนี้ด้วย ทำไมต้องดุแบม แบมไม่เข้าใจ พี่ชายออกไปไหน ทำไมทิ้งแบมไว้กับคนพวกนี้

 

“ฉันถาม”

 

คุณเลขาถอนหายใจยาวหงุดหงิด คนพี่ก็ทำให้หงุดหงิดรำคาญใจ คนน้องยังจะทำให้หงุดหงิดเสียยิ่งกว่าเพราะไม่ตอบไม่พูดอะไรเลย แต่แล้วทั้งเจ้านายและเลขาก็ต้องสงสัยเมื่อมือเล็กหยิบกระดาษสมุดพร้อมปากกาขีดเขียนยึกยักอย่างรวดเร็ว

 

[ผมชื่อ แบมแบม คับ]

 

“ผม? นายเป็นน้องผู้ชายหรอ” คุณเลขาอารมณ์ร้อนเดินมาเปิดหมวกฮู้ดตัวใหญ่ของแบมแบมออกร้อนรน นี่ต้องพิสูจน์นะว่าหมอนั่นมันเล่นตุกติกจริง แต่พอเห็นหน้าตาน่ารักที่ซ่อนอยู่ แจ็คสันก็แทบจะไม่เชื่อว่านี่คือผู้ชาย มาร์คเองก็ยังนิ่งไปเหมือนกัน

 

“นายเป็นผู้ชายจริงๆใช่ไหม” แจ็คสันถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ก่อนจะวิ่งออกไปจากห้องเมื่อแบมแบมพยักหน้าหงึกหงัก ไม่รอยืนยันเป็นตัวอักษรเสียงประตูปิดดังพร้อมเสียงเค้นเรียกชื่อพี่ชายตัวเองทำให้น้องแบมตกใจ

 

“ไออิทธิเดช!”

 

“ไม่ต้องตาม” ร่างเล็กที่จะวิ่งตามไปถึงกับชะงักค้างหยุดโดยไม่ได้ตั้งใจ แบมแบมหมุนหันกลับไปมองผู้ชายที่นั่งอยู่ที่โต๊ะนิ่ง 

 

“มาคุยกับฉันหน่อย” คนตัวเล็กรวบรวมความกล้าเดินมานั่งตรงเก้าอี้ตรงข้ามคนเรียกอย่างกลัวๆ เขาดูดุแปลกๆ ในทันทีที่ได้นั่ง แบมแบมก็หยิบกระดาษขึ้นมาเขียนทันที 

 

ไม่รู้เลยว่าตัวเองตกเป็นเป้าสายตาเจ้าของกาสิโนสุดแสนน่ากลัวในความคิด มาร์คมองเด็กตัวน้อยในชุดฮู้ดใหญ่ตั้งใจเขียนด้วยสายตานิ่งๆ อยากรู้เหมือนกันว่าอยากจะสื่อสารอะไร 

 

แต่คำถามที่น่าสนใจกว่าคือ ทำไม..คนเป็นพี่ชายถึงได้พาน้องที่น่าสงสารมาใช้หนี้แทน สู้ส่งยัยน้องผู้หญิงมาดีกว่าเยอะ ทำไมมันถึงได้โง่ขนาดนี้ การส่งผู้หญิงจริงๆมายังช่วยอะไรได้มากกว่าผู้ชายที่ตัวบอบบางเหมือนเด็กผู้หญิงแบบนี้อีก นี่โง่กว่าที่คิดเยอะ เรื่องง่ายๆแท้ ไม่แปลกใจเลยที่คิดหนีหนี้

 

[ มีอะไรหรอคับ?

เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า?

แล้วคุณเป็นใครคับ?

ที่นี่คือที่ไหนหรอ? ] 

 

แบมแบมรู้สึกกังวลเหลือเกินเห็นคนคนนั้นเค้นเสียงแบบนั้นแล้วก็นึกกลัว ทำไมถึงเรียกเสียงแข็งแบบนั้น แล้วพี่ชายเขาที่อยู่ด้านนอกจะเป็นยังไงบ้าง

 

“ฉันชื่อ ต้วน อี้เอิ้น จะเรียกฉันว่า มาร์ค เหมือนคนอื่นๆในกาสิโนก็ได้” แบมแบมพยักหน้าหงึก จดจำชื่อคนตรงหน้าอย่างเคร่งครัด ก็เจ้าหนี้นี่นา “นายรู้หรือเปล่าว่าทำไมพี่ชายถึงพามาที่นี่” 

 

[ผมไม่รู้] โดนพี่หลอกมาสินะ..

 

“แล้วรู้หรือเปล่าว่า พี่นายเป็นหนี้”

 

แบมแบมพยักหน้า ก็รู้ตอนนี้แหละครับ

 

“รู้ไหมว่าเท่าไหร่”

 

แล้วก็ส่ายหัวเบาเบา แบมไม่รู้เรื่องอะไรนักหรอก ก็ในขณะที่พี่แบทกับบีมักจะออกไปเรียน ไปทำงานกัน แบมก็ทำได้แค่อยู่ในบ้านเท่านั้น สิทธิของคนไม่พร้อมก็แบบนี้แหละ เพราะบกพร่องถึงไม่ค่อยมีใครต้องการ

 

“สิบล้านเหรียญ”

 

แบมแบมเบิกตากว้าง เงินจำนวนมากมายขนาดนั้น จะไปหาจากที่ไหน แล้วทำไมพี่แบทถึงติดหนี้ก้อนใหญ่แบบนั้น แล้วทำไมไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้างเลย

 

“พี่นายน่ะพวกเหนียวหนี้ ยืมแล้วไม่จ่าย แถมยังคิดหนีเป็นประจำ นายคิดว่า ฉันควรทำยังไง”

 

[ให้พี่ชายทำงานหาเงินมาใช้หนี้]

 

“เครดิตพี่นายไม่มีตั้งแต่คิดหนี้แล้ว เด็กน้อย”

 

แบมแบมยู่ปาก นี่แบมไม่ใช่เด็กแล้วนะ ยัยน้องบีก็ใกล้เข้าไฮสคูลแล้ว แบมจะอายุยี่สิบสองแต่หน้าเด็กแบบสิบเจ็ดบ้างไม่ได้หรอ

 

[แล้วผมต้องทำยังไง ทำไมพี่แบทถึงมีหนี้เยอะแบบนั้น]

 

“พี่นายติดพนัน และนายต้องชดใช้แทน..ในกรณีที่พี่นายหนีหนี้อีก” มาร์คเว้นวรรคจังหวะถอนหายใจ ถ้าให้เลือกได้ เขาก็ไม่อยากจะทำร้ายคนป่วยแบบนี้หรอก มัมเตือนเขาเสมอเรื่องให้โอกาสคน แต่ในกรณีนี้เขาคงต้องคิดให้รอบคอบก่อนจะตัดสินใจอะไรลงไป

 

 [ผมชดใช้เลยได้ใช่ไหม คุณจะให้ผมทำอะไร]

 

“ดี”

 

มาร์ค ต้วนยกยิ้มมุมปากแบบที่แบมเห็นแล้วต้องหลบตา ความหล่อผู้ชายนนี้ซัดเข้ามากระแทกเต็มเหนี่ยว ทำไมแบมต้องเกิดมาตัวเล็กแถมหน้าหวานแบบนี้ ทำไมไม่เกิดมาหล่อแบบคนตรงข้ามกันนะ 

 

หล่อมาทั้งชีวิตอ่ะ แบมอยากสัมผัสบ้าง

 

ปึง!!

 

เสียงเปิดประตูดังทำให้แบมแบมสะดุ้งเฮือก แจ็คสันเดินกลับมาอย่างหัวเสีย เมื่อคนที่ตามหาออกไปจากกาสิโนได้ไวราวกับปรอท รู้อย่างนี้ไม่ไล่มันไปก่อนก็ดี เพราะคนที่พามาดันเป็นน้องชายที่พูดไม่ได้ เอากับมันสิ ตุกติกแบบนี้น่าจับพาไปแถวๆเกาะรียูเนี่ยนให้ฉลามกินไส้ให้หมด

 

“มาร์ค มันหนีไปแล้ว” 

 

“งั้นให้เริ่มงานวันนี้เลยล่ะกัน ไม่ขัดข้องใช่ไหม แบม”

 

 

แบมแบมพยักหน้ารวดเร็ว อะไรที่ช่วยทางบ้านได้แบมก็จะช่วย โดยไม่รู้ตัวเลยว่า การที่ตกมาอยู่ในมือเจ้าของบ่อนกาสิโนคนนี้จะทำให้ชีวิตตัวเองเปลี่ยนไปราวกับโดนล้มไพ่

 

 

 

 

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น