สะดุดรัก... ยัยปีศาจชุดแดง
ตอนที่ 1 เซอร์ไพรส์
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 1 เซอร์ไพรส์

ทันทีที่เครื่องลงจอดที่สนามบินสุวรรณภูมิ

 

ไอยรดา 

 

รู้สึกตื่นเต้นและดีใจจนบอกไม่ถูก คงเป็นธรรมดาของคนที่ห่างบ้านเกิดเมืองนอนไปใช้ชีวิตอยู่ยังต่างแดนนานตั้งสองปี เพื่อเรียนต่อในสิ่งที่ฝัน หล่อนเองพอเรียนจบปริญญาตรีตอนอายุยี่สิบเอ็ดปี ก็ทำเรื่องไปเรียนต่อปริญญาโทที่อเมริกาต่อทันที โดยเลือกเรียนด้านการออกแบบ และได้รับการสนับสนุนจากมารดาด้วยดีมาตลอดหนึ่งปีแรก

แต่ระยะหลังๆหญิงสาวต้องลำบากไม่น้อย ต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เมื่อขาดการส่งเสียจากมารดา ซึ่งท่านอ้างว่าใช้เงินลงทุนมากโขเพื่อหุ้นธุรกิจร้านอาหารกับเพื่อนๆจนหมุนเงินไม่ทัน ซึ่งหญิงสาวก็เข้าใจดีและไม่คิดจะเรียกร้องจากท่านแม้แต่น้อย และตอนนี้หล่อนก็เรียนจบสมใจแล้ว ต่อไปจะทำหน้าที่เลี้ยงดูท่านคืนบ้าง เพราะชีวิตของหล่อนตอนนี้ก็เหลือแค่เพียงมารดาเท่านั้น

ไอยกลับมาแล้วค่ะคุณแม่” หญิงสาวนึกถึงใบหน้าของมารดาและยิ้มออกมา

ถ้าวันนี้บิดาของหล่อนยังอยู่คงภูมิใจในตัวลูกสาวอย่างหล่อนมากแน่ๆ หล่อนหวนคิดไปถึงตอนที่บิดายังมีชีวิตอยู่ ท่านเป็นถึงรองรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ชีวิตครอบครัวของเราสะดวกสบายทุกอย่าง แต่เมื่อหล่อนเรียนปริญญาตรีปีสุดท้าย โรคร้ายอย่างมะเร็งลำไส้เล็กก็พรากท่านจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ไอยรดายังจำได้ดี คำที่บิดาพูดไว้ก่อนที่ท่านจะสิ้นใจ

 

พ่อรักหนูที่สุดนะลูก พ่อจะคอยมองหนูอยู่บนฟ้านะ 

 

บิดาเอ่ยเสียงแผ่วเบาอย่างคนที่ไร้เรี่ยวแรง มองหล่อนและพยายามยิ้มน้อยๆให้ท่าน 

 

พ่อขา...ไอยจะเข้มแข็ง จะดูแลแม่ จะดูแลตัวเองพ่อไม่ต้องห่วงเรานะคะ 

 

หญิงสาวปาดน้ำตาที่เกือบจะร่วงเผาะออกไปโดยเร็ว เพื่อที่ท่านจะได้เชื่อ ว่าหล่อนทำได้อย่างที่พูดจริงๆ 

 

พ่อเชื่อว่าลูกสาวพ่อเป็นคนเก่งมาก ต้องทำได้แน่นอน 

 

มือสั่นเทาพยายามยกขึ้นพร้อมชูนิ้วโป้งให้หล่อน ก่อนจะร่วงผล็อยลงข้างลำตัว พร้อมกับได้ยินเสียงกรีดร้องของมารดา ที่เสียใจต่อการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของเสาหลักของบ้าน 

 

คุณพี่ คุณพี่ 

 

มารดาโผเข้ากอดร่างไร้วิญญาณของบิดาแน่น หญิงสาวได้แต่ปลอบมารดาในครานั้น 

มาถึงวันนี้พ่อก็คงรับรู้และภูมิใจกับหล่อนแล้วแน่ๆ หญิงสาวยิ้มกับความคิดของตัวเอง ก่อนจะเข็นกระเป๋าออกมาเพื่อเรียกแท็กซี่กลับบ้าน เพื่อที่จะไปเซอร์ไพรส์มารดาที่ยังไม่รู้ว่าหล่อนจะกลับมาเร็วกว่าที่บอกท่านเอาไว้ตั้งหนึ่งสัปดาห์ แต่ต้องชะงักกึกเมื่อทันได้ยินเสียงคนสนทนากันอยู่ไม่ห่าง

เอ๊ะ

!

นั่นใช่ลูกสาวคุณอรัญญารึเปล่าเธอ

?

เสียงหนึ่งเอ่ยถามเพื่อนข้างๆ

“น่าจะใช่นะเธอ หน้าตาถอดแบบแม่ออกมาซะขนาดนั้นน่ะ”

อีกคนโพล่งออกมาสมทบเพื่อเป็นการยืนยันว่าไม่ผิดแน่ๆ

ได้ยินว่าไปร่ำไปเรียนเมืองนอกเมืองนามานี่ คุณอรัญญาป่าวประกาศไปทั่วบ่อน ว่าใกล้จะกลับมาแล้ว พร้อมใบปริญญาโทเชียวนะ

กลับมาก็คงช่วยแม่ได้บ้างล่ะ ก่อนที่จะสิ้นเนื้อประดาตัวเสียก่อน

ทำไมล่ะเธอ

?

ก็จะอะไรอีกล่ะ รายนั้นติดการพนันงอมแงม ไม่รู้ตอนนี้บ้านช่องจะโดนยึดวันไหน ได้ยินว่าเอาไปจำนองกับเสี่ยซ้งไว้เป็นเดือนๆ แล้ว

ไม่รู้ลูกสาวจะรู้เรื่องรึเปล่านะ ถ้ายังไม่รู้ก็น่าสงสารนะเธอ

ท้ายประโยคหญิงสาวกลับได้ยินเสียงหัวเราะของทั้งสองคน

ไอยรดาตัดสินใจหันขวับกลับไปประจันหน้ากับบุคคลทั้งสอง หวังจะถามให้รู้เรื่องกันไปเลย ว่าเรื่องที่ทั้งสองคนคุยกันอย่างสนุกปากเมื่อครู่ เป็นเรื่องที่เข้าใจผิดหรือไม่ หากแต่พอหันกลับไป ทั้งคู่กลับเดินห่างออกไปอีกทางเสียแล้ว ได้แต่ภาวนาว่าเรื่องที่ได้ยินเมื่อครู่ จะไม่ใช่เรื่องของหล่อน ขอให้เป็นเรื่องของคนอื่นที่มีชื่อเหมือนกันกับมารดาของหล่อนก็เท่านั้น

ไม่จริง! ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันเกิดขึ้นแน่ๆ

หญิงสาวรีบเดินไปเรียกแท็กซี่เพื่อกลับบ้าน จะได้ถามมารดาให้รู้เรื่องกันเสียที

 

คุณแม่ต้องตอบเราได้ดีที่สุด 

 

หญิงสาวคิด

แท็กซี่สีฟ้าวิ่งเข้ามาจอดเทียบยังหน้าบ้านหลังใหญ่โอ่อ่า หากแต่เงียบสงบผิดปกติ อย่างกับว่าไม่มีใครอยู่เลยกระนั้น คนขับแท็กซี่วิ่งลงมาเปิดท้ายรถเพื่อยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สามใบลงมาวางยังหน้าประตูบ้านให้หญิงสาว ไอยรดายื่นค่าแท็กซี่ให้คนขับ ไม่นานเขาก็ขึ้นไปประจำที่คนขับและขับออกไป

ทำไมบ้านเงียบแบบนี้นะ

?”

ไอยรดาเดินไปกดกริ่งหน้าบ้านสองสามครั้ง หากแต่ไม่มีวี่แววของคนในบ้าน จะออกมาเปิดประตูให้หญิงสาวเลยสักคน

ไปไหนกันหมดนะ

?”

ตัดสินใจเอื้อมมือไปกดกริ่งหน้าบ้านอีกครั้ง ก่อนหันรีหันขวางมองหาเพื่อนบ้านข้างๆ เพื่อถามถึงมารดาและคนในบ้านว่าไปไหนกันหมด หากแต่ก็ไม่มีใครให้ถามเลยเช่นกัน

ลูกไอย!

หญิงวัยกลางคนที่พึ่งเดินออกมาจากในบ้านร้องขึ้นมาอย่างตกใจเมื่อเดินออกมาเปิดประตูหน้าบ้านให้ผู้มาเยือน โดยไม่คาดคิดว่าจะเป็นบุตรสาวที่บอกไว้ว่าจะกลับบ้านอาทิตย์หน้า

คุณแม่!

ไอยรดาเองก็ตกใจไม่แพ้อีกฝ่ายเช่นกัน เมื่อสังเกตได้ว่ามารดาที่เคยสวยสง่า ก่อนที่หล่อนจะไปเรียนต่อเมืองนอกกับตอนนี้ มันช่างต่างกันลิบลับอย่างกับหน้ามือเป็นหลังมือเลยก็ว่าได้ มันเกิดอะไรขึ้นกับบ้านและมารดาของหล่อนหรือนี่ หญิงสาวได้แต่ครุ่นคิดอย่างสงสัย

ไหนหนูบอกแม่ว่าจะกลับมาอาทิตย์หน้าไงลูก แล้วนี่ทำไมไม่โทรมาบอกแม่ก่อนล่ะลูก แม่จะได้ไปรับที่สนามบินยังไงล่ะ

?”

มารดาถามออกไปอย่างงงๆ และคาดไม่ถึง ที่สำคัญไม่ได้เตรียมตัวหรือตั้งรับเอาไว้ก่อนเลย ถ้ารู้คงไม่ปล่อยให้บุตรสาวเห็นตนในสภาพโทรมๆแบบนี้แน่ๆ เห็นทีจะต้องโดนบุตรสาวซักฟอกจนขาวสะอาดแน่ๆ คุณอรัญญาได้แต่ยิ้มแหยๆ ส่งออกไปให้บุตรสาว

หนูอยากมาเซอร์ไพรส์คุณแม่น่ะค่ะ และก็เซอร์ไพรส์จริงๆ ด้วย

หญิงสาวบอกมารดาเสียงแผ่ว

เข้าไปในบ้านก่อนเถอะจ๊ะ ลูกมาเหนื่อยๆเดี๋ยวแม่จะหาน้ำเย็นๆ ให้ดื่ม มาๆ แม่ช่วย

ก่อนที่มารดาจะกลบเกลื่อนด้วยการไปยกกระเป๋าเดินทางสองใบ เดินนำบุตรสาวเข้าไปในบ้าน หญิงสาวจึงยกกระเป๋าที่เหลือเดินตามเข้าไปโดยดี พร้อมกับสาดคำถามต่างๆ มากมาย ที่ตัวเองสงสัยออกไปถามกับมารดา

เด็กรับใช้ในบ้านไปไหนกันหมดเหรอคะคุณแม่ ทำไมบ้านถึงได้เงียบเชียบแบบนี้ล่ะคะ หรือว่าออกไปตลาดกันหมด ไอยจำได้ว่าก่อนที่ไอยจะไปเรียนต่ออเมริกา จะมีป้าไผ่ที่เป็นแม่ครัวทำกับข้าวและดูแลทุกเรื่องในห้องครัว มีพี่บุญยงคอยดูแลเรื่องซักรีด และก็น้าประกอบคนขับรถและดูแลสวน แล้วตอนนี้ทั้งสามคนไปไหนเสียล่ะคะคุณแม่ ทำไมไอยถึงไม่เห็นใครเลยล่ะคะ

?”

หญิงสาวเอ่ยถามมารดาออกไปในทันทีที่สัมผัสได้ว่า ไม่มีใครอื่นอยู่ในบ้านอีกเลย

แม่อยู่บ้านคนเดียว แล้วจะจ้างคนใช้ไว้ให้เปลืองทำไมล่ะลูก แม่ดูแลบ้านเองได้

มารดาบอกเสียงเรียบ ก่อนวางแก้วน้ำเปล่าลงตรงหน้าบุตรสาว

บอกความจริงไอยมาเถอะค่ะคุณแม่ ไอยจำเป็นต้องรู้เรื่องทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้าน ไม่ใช่เหรอคะ

?”

บุตรสาวทำหน้าจริงจัง

ลูกไอย...แม่ขอโทษนะลูก แม่ละอายใจเกินกว่าจะเล่าให้ลูกฟังจริงๆ

มารดาจ้องบุตรสาวอย่างสำนึกผิด

คุณแม่รีบเล่ามาเถอะค่ะ ไอยสัญญาว่าจะฟังอย่างมีสติ และจะไม่โกรธหรือเกลียดคุณแม่เลยนะคะ

เมื่อบุตรสาวให้สัญญาหนักแน่นแบบนี้แล้ว จึงเริ่มเล่าได้สักที

หลังจากที่หนูไปเรียนต่อที่อเมริกา แม่ใช้เงินก้อนสุดท้ายที่ได้จากเงินประกันชีวิตของคุณพ่อที่ทิ้งไว้ให้เรา เพื่อเอาไปลงทุนร้านอาหารกับเพื่อนๆ อย่างที่บอกลูกไว้จริงๆ แต่ด้วยพิษเศรษฐกิจตกต่ำย่ำแย่ กิจการจึงล้มไม่เป็นท่า แม่แทบบ้า...เมื่อนึกถึงหนูที่อยู่ทางโน้น ว่าจะต้องอยู่อย่างลำบากยังไง ถ้าไม่มีเงินส่งเสียให้ลูกเรียนในปีหลัง แม่จึงตัดสินใจไม่จ้างคนรับใช้ แถมยังขายข้าวของในบ้านไปก็หลายชิ้น

มารดาเริ่มเล่าเรื่องราวที่บุตรสาวอยากจะรู้นักหนาออกไป

ไม่น่าล่ะ บ้านถึงได้เงียบและโล่งขนาดนี้

หญิงสาวว่าออกไป เมื่อพึ่งสังเกตว่าตู้โชว์ โต๊ะรับแขกที่เคยเห็น ตอนนี้มันเหลือแค่พื้นโล่งๆ เท่านั้น

ที่เลวร้ายกว่านั้น แม่ตัดสินใจเข้าบ่อนโดยคำชักชวนของเพื่อน แรกๆ ก็โอเคมือขึ้น แต่หลังๆ...

มารดาไม่พูดต่อ หากแต่ทำหน้าเศร้าสลดแทน

แม่คงไม่ได้แค่ติดการพนันอย่างเดียวหรอกใช่ไหมคะ

?”

หญิงสาวถามออกไปเมื่อสังเกตเห็นขวดเหล้าที่ตกอยู่บนพื้นพรมเข้า และก้มหยิบมันขึ้นมาดู

แม่...เอ่อ ดื่มแค่เวลาเครียดๆ น่ะลูก

มารดาอ้อมแอ้มตอบ หากแต่ไม่สบสายตาบุตรสาวเลยแม้แต่น้อย

แน่ใจนะคะคุณแม่ ว่าไม่ได้ติดมันไปแล้วจริงๆ น่ะ

ยิ่งเห็นท่าทีหลบสายตาของมารดา หญิงสาวจึงถามออกไปจริงจังเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

แน่ใจสิลูก

ตอบไม่เต็มเสียงนัก

ไอยขอร้องนะคะ จากนี้ต่อไปคุณแม่เลิกเข้าบ่อน เลิกดื่มเหล้าจะได้ไหมคะ ไอยไม่อยากเห็นคุณแม่ตกเป็นทาสมันน่ะค่ะ

?”

บุตรสาวอ้อนวอนขอร้องมารดา

แม่...

มารดาได้แต่จ้องมองบุตรสาวอย่างชั่งใจ หากรับปากออกไปแล้ว จะทำได้หรือไม่น่ะสิ

คุณแม่คะ...คุณแม่ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ ตอนนี้ไอยเรียนจบปริญญาโทแล้ว พรุ่งนี้ไอยจะออกไปหางานทำ ไอยจะเลี้ยงคุณแม่เองนะคะ คุณแม่จะอยู่อย่างสบายๆ เชื่อไอยนะคะ

?”

หญิงสาวเข้าไปนั่งคุกเข่าต่อหน้ามารดา และสวมกอดร่างท้วมเอาไว้แน่น

แม่ดีใจและภูมิใจในตัวหนูนะลูก แต่ว่า...

มือที่ลูบไล้ศีรษะบุตรสาวไปมาเมื่อครู่ชะงักไปนิดนึง ไอยรดาสังเกตได้ถึงความผิดปกตินั้น

แต่...อะไรหรือคะคุณแม่

?”

หญิงสาวถามออกไปอย่างนึกสงสัย แต่ก็ยังไม่คลายวงแขนที่สวมกอดมารดาออกมา

แม่กลัวว่า...กว่าหนูจะหางานทำได้ เราอาจต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นสักพักน่ะสิลูก

มารดาเกริ่นออกมาแปลกๆ ทำให้หญิงสาวต้องถามถึงเหตุผล

ทำไมเราต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นกันด้วยล่ะคะคุณแม่ รึว่า...

หญิงสาวหวนนึกถึงเรื่องที่ได้ยินที่สนามบินขึ้นมาได้ รีบคลายวงแขนที่สวมกอดมารดาออกมา พร้อมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหันมาถามเอาความจริงจากมารดา

อย่าบอกนะคะ ว่าคุณแม่เอาบ้านไปจำนองกับเสี่ยอะไรนั่นจริงๆ น่ะ

?”

หญิงสาวโพล่งออกไปเสียงดังอย่างลืมตัว

ลูกไอย! หนูรู้เรื่องนี้ได้ยังไงกันลูก บอกแม่มาซิ ใครบอกลูก

?”

มารดาทำท่าทั้งตกใจและแปลกใจระคนปนกัน ว่าบุตรสาวรู้เรื่องนี้ได้ยังไงกันทั้งที่พึ่งเดินทางกลับมา

ไอยได้ยินผู้หญิงสองคนคุยกัน ตอนที่ไอยจะเดินออกมาเรียกแท็กซี่ค่ะ ตอนแรกก็แค่คิดว่าเป็นเรื่องของคนอื่นที่ชื่อเหมือนกันกับคุณแม่เท่านั้น ไม่นึกเลย...จะเป็นคุณแม่จริงๆ ด้วย

ต้องเป็นพวกคุณหญิงคุณนาย ที่เคยไปเจอแม่ที่บ่อนแน่ๆเลยเชียว พวกปากหอยปากปู ปากไม่มีหูรูด

มารดาบ่นอุบ ทั้งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสองคนนั้นเป็นใคร

จะเป็นใครก็ช่างเถอะค่ะ ว่าแต่คุณแม่เอาบ้านไปจำนองไว้เท่าไหร่คะ

?”

พอได้ยินมารดายอมรับเรื่องนี้แล้ว หญิงสาวจึงรีบถามเรื่องหนี้สินต่อเลยทันที

สะ...สิบล้านจ๊ะลูก

มารดาบอกตะกุกตะกัก

เท่าไหร่นะคะคุณแม่! สิบล้านบาทงั้นเหรอคะ

?”

หญิงสาวทรุดนั่งลงบนโซฟาอย่างคนหมดแรงใกล้ตายอยู่รอมร่อ

ลูกไอยแม่ขอโทษนะลูก แม่มันเลว แม่ละอายใจต่อลูกเหลือเกิน แม่น่าจะกล้าหาญมากกว่านี้ แม่คิดจะฆ่าตัวตายวันละหลายตลบ แต่แม่ก็ไม่กล้าพอ แม่ไม่กล้าทิ้งลูกไว้เผชิญโลกตามลำพัง แม่...

มารดาได้แต่พร่ำว่าตัวเองน้ำตานองหน้า

อย่าคิดทำอะไรแบบนั้นนะคะคุณแม่ เราน่าจะหาทางออกที่ดีได้ เชื่อไอยนะคะ

หญิงสาวก็แค่พูดปลอบใจมารดาออกไปอย่างนั้นเอง หนี้สินตั้งสิบล้านบาทหาทั้งปีทั้งชาติ ยังไม่รู้เลยว่าจะหามาคืนเจ้าหนี้ได้หรือเปล่า

จะมีทางไหนอีกล่ะลูก นอกจาก...

นอกจากอะไรคะคุณแม่ ไอยจะยอมทำทุกทาง ทำทุกอย่าง เพื่อให้เราได้อยู่บ้านของเราหลังนี้เหมือนเดิม บอกไอยมาสิคะคุณแม่

หญิงสาวคาดคั้นถามมารดา

นอกจาก...หนูจะหาสามีรวยๆ ได้สักคนน่ะสิลูก

ว่ายังไงนะคะคุณแม่!

บุตรสาวตกใจตาโตเกือบเท่าไข่ห่าน เมื่อได้ยินช่องทางที่มารดาแนะนำเมื่อครู่

ก็ถ้าให้แม่เป็นฝ่ายหาเอง คงไม่มีทางทันใช้หนี้เสี่ยซ้งแน่ๆ เพราะแม่มันแก่แล้วนี่นะ

มารดาว่าติดตลก หากแต่หญิงสาวไม่คิดจะขำตามมารดาไปด้วยแน่ๆ

ไม่ตลกเลยนะคะคุณแม่

หญิงสาวถอนหายใจดังเฮือกๆ ก่อนโพล่งบอกมารดาออกไปอย่างเครียดหนัก

ลูกไอยเดินทางมาเหนื่อยๆ อย่าพึ่งคิดอะไรมากเลยนะลูก ไปอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัว แล้วนอนพักผ่อนให้หายเหนื่อยก่อนเถอะนะลูก

มารดาบอกเมื่อเห็นท่าทางบุตรสาวนิ่งเงียบผิดปกติ

เรามีเวลาเหลืออีกนานเท่าไหร่คะคุณแม่ กว่าเจ้าหนี้เขาจะมายึดบ้านไป

?”

หญิงสาวถามมารดาออกไปอีกครั้ง

เสี่ยซ้งเขาให้เวลาแม่หาเงินไปคืนภายในเวลาสามเดือน แต่...นี่ก็ล่วงเลยมาเกือบจะสองเดือนแล้วล่ะลูก แม่ยังไม่เคยส่งต้นส่งดอกให้กับเสี่ยซ้งเลยสักครั้งน่ะสิ

มารดาอ้อมแอ้มบอกเบาๆ อย่างสำนึกผิด

หา! งั้นก็แสดงว่าเราเหลือเวลาหาเงินมาใช้หนี้เสี่ยซ้งอีกแค่เดือนเดียวน่ะสิคะ

?”

มารดาได้แต่พยักหน้าหงึกๆ แทนคำตอบ

ไอยรดาแทบเป็นลมล้มตึง เมื่อการกลับบ้านวันแรกของหล่อนวันนี้ มันช่างเป็นวันที่อะดรีนาลินในร่างกาย หลั่งได้เต็มที่เสียจริงๆ หญิงสาวคิด

*********************************************************

***ฝากเป็นกำลังใจให้ไอยรดาด้วยนะคร้าาาา***

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/950535617.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/958168993.gif

2 เรื่อง...รูปเล่มกับธัญวลัย

 

#

 

 

 

 

 

#

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

9 ผลงาน

1.สะดุดรัก...ยัยปีศาจชุดแดง 

2.เล่ห์รัก...จอมวายร้าย 

3.เพียงเธอ... 

4.แสน...จะรัก 

5.ต่อเวลารัก 

6.ยัยจุ้น...ที่รัก 

7.เสน่หา...วิวาห์ว้าวุ่น 

8.วายร้ายหวงรัก 

9.รักวุ่นวายของนาย...พระเอก (ลงได้สองตอนละ อิอิ)

 

 

ขอกำลังใจ ส่งมาให้ไรท์ กันโหน่ยยย

ไม่เม้นท์ไม่ว่า แต่ถ้าชอบกรุณากดไลค์

เพื่อเป็นแรงบันดาลใจ ให้ไรท์สมองลื่นไหล

กันด้วยนะจร้าาา คุณรี๊ดดดที่น่ารักจ๋าาาาา

 

 

ขอบคุณทุกการติดตาม

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/TLC_090-20080408_Thai.gifและ http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/1158925_4598997.gif

นิยายรักโรแมนติก By

Chaiywalee // ฉายวลี

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น