เด็กหมอ
EP41 : อ่อน(ว่ะ)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
EP41 : อ่อน(ว่ะ)

“หึ เฮียดุนะ หนูไหวหรอ” หมอหนุ่มขำในลำคอก่อนน้ำเสียงนุ่มจะกระซิบข้างหูของนิกส์ สายตาท้าทายของนิกส์มองหมอกายอย่างไม่ยอมเเพ้

“เฮียดุจริงปะละ” นิกส์ยังไม่หยุดท้าทายหมอกาย เจ้าตัวได้ยินเเบบนั้นก็ดันร่างของนิกส์ให้ลุกขึ้นยืน

“พวกมึง กูกลับละ” หมอกายพร้อมเอ่ยบอกเพื่อนของเขา

“รีบไปไหนวะ” มาร์คบ่นเชิงถามหมอหนุ่ม

“เออ ไว้เจอกัน” หมอกายเดินไปก่อนหันหลังมาโบกมือลาเพื่อน


มาถึงคอนโดร่างบางของนิกส์ก็โดนหมอกายลากเเขนขึ้นมาพร้อมกัน หมอหนุ่มผลักร่างของนิกส์ลงเตียงเบาๆ

“จะทำเลยหรอ” ริมฝีปากบางถามเสียงเเผ่ว ที่เขาเเกล้งหมอกายส่วนหนึ่งก็หมั่นไส้ไอคนตัวสูง อีกส่วนหนึ่งก็อยากให้อีกคนรีบพาเขากลับห้องนี่ไง

“ใช่ไง เห็นท้านักเมื่อกี้ ทำไมเสียงอ่อนซะเเล้ว” หมอกายเลิกคิ้วถามนิกส์ที่ถูกเขาคร่อมอยู่

“กูไม่ได้เสียงอ่อน เเล้วอย่างอื่นก็ไม่ได้อ่อนด้วย” นิกส์กัดปากตัวเองเล็กน้อย

จุ๊ป!! ร่างหนายันตัวขึ้นมาจุ๊บริมฝีปากหมอกาย หมอหนุ่มถึงเเม้จะตั้งตัวไม่ทันเเต่กลับยกยิ้มพอใจ

“อ่อยเก่งนักนะที่รัก” เสียงเเผ่วกระซิบข้างหู สองมือหนาจับมือของนิกส์คล้องเข้ากับคอตัวเอง ใบหน้าหล่อก้มไซร้คอขาวของนิกส์อย่างเคย

“อือ” เสียงครางจากร่างที่นอนอยู่ก็ดังขึ้นยามที่หล่อกายขบทำรอยตรงหัวไหล่ หมอหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองนิกส์ ใบหน้าใสที่ยั่วอารมณ์กามเขานัก หมอกายเลิกเสื้อตัวหนาใหญ่เผยให้เห็นอกสีสวยที่เขาชอบ ใบหน้าหล่อก้มจูบริมฝีปากของนิกส์ ลิ้นร้อนเเทรกเข้าไปตวัดเกี่ยวหยอกล้อกับลิ้นของนิกส์ มือหนาก็ไม่วายอยู่นิ่ง หมอหนุ่มบดขยี้ยอดอกของนิกส์เบาๆ ทำเอาอีกฝ่ายก็รู้สึกเสียวไม่น้อย ลิ้นร้อนลากไล้ลงมาขบเล่นกับยอดอกทั้งสองของนิกส์ มือหนาก็พลางเเกะกระดุมกางเกงยีนส์ ใบหน้าหล่อเงยขึ้นมา มือหนาร่นกางเกงของนิกส์ออกเสร็จก็ถอดกางเกงตัวเองบ้าง ร่างสูงหุ่นดี ซิกเเพ็คสวยที่เรียงลงมาเป็นลอน นิกส์หันมองคนรักของตัวเอง

หมอกายตามขึ้นมาบนเตียงอีกครั้ง ใบหน้าหล่อก้มจูบริมฝีปากนิกส์ มือหนาที่วนอยู่ตรงช่วงเอวก็เลื่อนต่ำลงมาตรงช่องทางด้านหลัง นิ้วเรียวสอดเข้าไปเบิกทางให้อีกคน จากหนึ่งนิ้วก็เป็นสองนิ้ว จากสองนิ้วก็เป็นสามนิ้วจนเขาพอ มือหนารูดรั้งเเกนกายของตัวเองก่อนสอดใส่เข้ามา

“อื่อ” นิกส์กัดริมฝีปากเบาๆ

“ซี๊ด กูขยับเเล้วนะ” หมอกายว่าเสียงเเผ่ว ก่อนขยับสะโพกสอบเข้าหาร่างของนิกส์เบาๆ

พั่บๆ พั่บๆ หมอหนุ่มเริ่มเร่งจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ

“อึก อือ” นิกส์ยังคงรางออกมาเรื่อยๆ

พั่บๆ พั่บๆ พั่บๆ หมอหนุ่มกระเเทกสะโพกเข้าหานิกส์

“อือ ไอหมอ อ๊ะ” ริมฝีปากบางครางไม่เป็นภาษา

“อื้ม” หมอกายเองก็ครางออกมาบ้างเป็นบางช่วง

“ซี๊ด อ่ะ” พรวด!! นิกส์ปลดปล่อยออกมาจนเลอะหน้าท้องขาว หมอหนุ่มเห็นเเบงนั้นก็ยิ่งเร่งสะโพกสอบเข้าหาร่างของนิกส์ เเรงตอดรัดจากช่องทางด้านหลังทำให้หมอหนุ่มเเทบจะเสร็จสมออกมา

พั่บๆ พั่บๆ ร่างสูงเร่งจังหวะเข้าออกถี่ๆ

“อื้ม อ่าส์” หมอกายกระเเทกเข้าสุดก่อนปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในช่องทางด้านหลัง ถึงเเม้เขาจะรู้ว่ามันเอาออกยากเเต่มันก็สุดมากกว่าจริงๆ ร่างหนาที่นอนอยู่ด้านล่างรู้สึกถึงบางอย่างที่วูบวาบอยู่ตรงช่วงท้อง

นิกส์นอนหอบหายใจอยู่สักพักก็โดนหากายจับร่างหนาพลิกขึ้นมาด้านบนทั้งๆที่เเกนกายเขายังเเช่อยู่ในช่องทางของนิกส์

“รอบต่อไป ตามึงบ้าง” หมอกายยกยิ้มเจ้าเล่ห์ นิกส์ก็ยกยิ้มอย่างไม่ยอมเเพ้เช่นกัน ร่างของนิกส์ขยับขึ้นลงบนเเกนกายของหมอหนุ่ม อีกฝ่ายที่นอนอยู่ด้านล่างก็ยกยิ้มกับความท้าทายที่นิกส์เป็นคนเริ่มขึ้นมาก่อน เขาเเค่ตามเกมอีกคนไป เเต่เเน่นอนว่าคนที่เป็นกำไรมันก็ต้องเป็นเขาอยู่เเล้ว คอยดูสภาพไอเตี้ยนิกส์คนอวดดีได้เลย

..หึ!เดี๋ยวคืนนี้ก็รู้ ใครกันเเน่ที่อ่อน..

กว่าพวกเขาทั้งสองจะได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบตี 3 นิกส์ที่สลบไปก็นอนอยู่บนเตียง เเละก็เป็นหมอหนุ่มที่ทำความสะอาดร่างกายของนิกส์อยู่ใกล้ๆ ใบหน้าหล่อหันมองคนอวดเก่งที่หลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ ก่อนจะระบายยิ้มออกมา


รุ่งเช้านิกส์ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง ความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมเมื่อคืนทำให้อีกคนหลับยาวไปหน่อย หมอกายเองก็ลุกขึ้นเตรียมอาหารไว้ให้คนรัก หากตื่นขึ้นมานิกส์โมโหหิวละก็ โดนบ่นเเน่

“ไอหมอ” เสียงเล็กเอ่ยเรียกหาคนรัก ตาตี่ของนิกส์ค่อยๆลืมตาขึ้นมาไปรอบ หมอกายของเขาไม่อยู่ในห้อง ร่างบางพยุงตัวเองลุกขึ้นจากเตียง นิกส์ลากสังขารออกมานอกห้องนอน เสียงอะไรบางอย่างที่ดังจากในครัวทำให้ร่างบางขมวดคิ้วพร้อมเดินเข้าไปดู

“มึงทำอะไรอะ” กลิ่นหอมอบอวลของอาหารทำให้นิกส์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ

“ทำของอร่อยให้มึงไง ไปล้างหน้าอาบน้ำก่อนเลย” หมอกายตอบกลับพร้อมสั่งให้อีกคนไปจัดการตัวเองก่อนออกมากินข้าว ใบหน้าใสพยักหน้ารัวๆก่อนรีบเดินเข้าไปจัดการตัวเองให้เร็วที่สุด นิกส์หิวมากคงเพราะเขาตื่นมามันก็เที่ยงเเล้ว ข้าวเช้าก็ไม่ได้กินไงเลยหิวจัด

นิกส์อาบน้ำเสร็จก็ออกมาตรงห้องนั้งเล่น มองไปบนโต๊ะก็มีอาหารมากมายจัดวางอยู่

“มานั่งเร็วๆไอหมอ กูหิวเเล้ว” นิกส์ตะโกนเรียกหมอกายที่ทำอะไรบ้างอย่างอยู่ในครัว

“มาเเล้วครับ” หมอหนุ่มออกมาพร้อมจานอาหารอีกหนึ่งเมนู

“กินนะ” นิกส์ที่นั่งถือช้อนในมือขวาเเละซ้อมในมือซ้ายก็เอ่ยขึ้น หมอหนุ่มพยักหน้าขำๆกับอีกคน ทั้งสองนั่งกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย

“กูไปนอนนะ ปวดหัว” นิกส์บ่นออกมาจากนั้นก็เดินเข้าห้องไป หมอกายเห็นเเบบนั้นก็เดินไปหยิบยาเเก้ปวดพร้อมกับน้ำ1เเก้วเดินตามนิกส์เข้ามาในห้อง

“ลุกมากินยาก่อน” หมอกายพูดขึ้นพร้อมส่งยาให้นิกส์ที่นอนอยู่บนเตียง

“เป็นไงละ อวดเก่งดีนัก” หมอหนุ่มขำคนรักตัวเอง

“เพราะมึงนั่นเเหละไอหมอ ทำกูเจ็บตัว” นิกส์บ่นหมอกายกลับบ้าง

“กูคนเดียวที่ไหนห้ะ ใครใช้มึงท้ากูละ” หมอกายเถียงนิกส์กลับ

“ขี้เกียจเถียงกับมึงเเล้ว ออกไปเลยไป” นิกส์ตัดรำคาญก็ไล่หมอกายออกจากห้อง ใบหน้าใสหันหน้าไปอีกฝั่งจากที่หมอหนุ่มนั่งอยู่

“เออ นอนไปนะ เดี๋ยวอีก 1ชั่วโมงกูมาปลุก” หมอกายบอกพร้อมลูบหัวนิกส์เบาๆ

“ปลุก? ไปไหน?” นิกส์หันหน้ากลับมาถาม

“ก็ไปบ้านมึงไง” หมอกายเตือนอีกคนเพราะคิดว่านิกส์ลืมเรื่องที่เขาจะกลับบ้านวันนี้ไปเเล้ว

“ค่อยไปวันหลังไม่ได้หรอ” เสียงอ่อนอ้อนหมอกายพร้อมทำหน้าเหนื่อยๆส่งไปให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาไม่ไหว

“อย่าผิดคำพูดครับ” หมอกายยังคงยืนยันว่านิกส์ต้องกลับบ้านวันนี้

“ก็ได้ครับ” นิกส์เองก็รับคำเสียงเเผ่วพร้อมใบหน้าบึ้งที่โดนอีกฝ่ายขัดใจอีกเเล้ว

จุ๊ป! หมอกายยกยิ้มเล็กน้อยก่อนก้มลงหอมหน้าผากนิกส์เเล้วปล่อยให้อีกฝ่ายนอนหลับ ส่วนตัวเขาก็ออกมาติดต่องานกับเลขาของตนเพื่อนเคลียร์งานระหว่างที่เขาลาพักร้อน อีกสองวันหมอกายก็จะต้องไปทำงานตามปกติเเล้วด้วย

หมอหนุ่มนั่งเคลียร์งานไป มองนาฬิกาก็ถึงเวลาที่ต้องปลุกคนที่นอนอยู่ในห้องได้เเล้ว

“นิกส์ ตื่นครับ” หมอกายปลุกอีกคนเบาๆ นิกส์ก็ลืมตาตื่นเข้ามา ใบหน้าใสที่ดูสีหน้าไม่ค่อยดี อาจจะเป็นเพราะเขานอนไม่เต็มอิ่มด้วย ร่างหนาลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าก่อนจะออกมาเตรียมตัวเพื่อไปบ้านใหญ่

“ไปไม่นานนะไอหมอ กูไม่ไหวอะ” นิกส์เอ่ยบอกเสียงอ่อน

“เเล้วเเต่มึงเลย” หมอหนุ่มยกมืออังหน้าผากของนิกส์พรเอมกับเอ่ยพูดกับอีกคนด้วย

“อะ เเซนวิชกับนม เเล้วก็กินยาด้วย” ขึ้นมานั่งบนรถ หมอกายก็ยื่นกล่องเเซนวิชพร้อมกับนมจืดมาให้นิกส์ ไหนจะถุงซิปล็อคที่ภายในมียาต่างชนิดกันสองถึงสามเม็ด นิกส์ถอนหายใจเบาๆมองยาในถุงไปด้วย ต้องกินอีกเเล้วซินะ

ตามที่บอกนาฟไว้คือวันนี้นิกส์จะกลับบ้าน เเต่ถ้าถามสภาพร่างกายตอนนี้นิกส์บอกเลยว่าไม่ไหว วันนี้หมอกายเลยอาสาจะเป็นคนไปส่งนิกส์บ้านใหญ่เอง

ปิ๊นปิ๊น เสียงเเตรของรถหมอกายทำให้คนที่อยู่ภายในบ้านหลังใหญ่หันมามองด้วยสายตาเเปลกใจ

“ป่าน เปิดประตูให้พี่หน่อย” นิกส์ตะโกนบอกเด็กหนุ่มที่ยืนมองรถของหมอกายที่จอดรอให้ป่านเปิดประตู

“สวัสดีครับพี่นิกส์” ทันทีที่เห็นนิกส์เด็กหนุ่มก็รีบวิ่งมาเปิดประตูให้พร้อมนกมือไหว้ทักทายคนในรถ

“อ้าวเฮีย สวัสดีค่ะพี่หมอ” นาฟที่เดินออกมาเพราะได้ยินเสียงรถก็ทักทายนิกส์ก่อนจะหันไปสวัสดีหมอกาย

“กับเฮียไม่เคยไหว้นะยัยนาฟ” นิกส์กอดคอน้องสาวตัวเองเดินเข้าบ้านไป ปล่อยหมอกายหิ้วขนมที่ซื้อมาตามหลัง

“อีกสัปดาห์นึงก็เปิดเทอมเเล้วอะ ขี้เกียจจังเลยเฮีย” นาฟบ่นๆเพราะเธอยังไม่หายเหนื่อยจากการ

“อย่าว่าเเต่เเกเถอะ เฮียก็ด้วยเเหละ” นิกส์พูดออกมาเบื่อๆ ตอนนี้เขารู้สึกไม่สบายตัวเท่าไร อยากนอนมากๆ นิกส์คิดไว้ว่าจะเข้ามาบ้านใหญ่สักพักให้ป้าสายเห็นหน้าให้หายคิดถึงเเล้วก็กลับไปคอนโดเเล้วเเหละ

“คุณหนู มานานยังคะ” เสียงดังลั่นที่เอ่ยเรียกผม

“สวัสดีครับป้าสาย” นิกส์ยกมือไหว้ป้าสาย

“ไอหมอ นี่ป้าสาย เเม่นมกู” นิกส์เเนะนำป้าสายให้หมอกายรู้จัก อีกคนก็พยักหน้ารับเพราะตนก็เคยได้ยินชื่อป้าเเกตอนให้กันต์มาขอที่อยู่นิกส์ที่ฮ่องกง

“สวัสดีครับ” หมอกายยกมือไหว้พร้อมยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตร ป้าสายก็รับไหว้เเล้วยิ้มกลับให้หมอกายเช่นกัน

“เชิญคุณตามๆก่อนนะคะ เดี๋ยวป้ามา” ป้าสายขอตัวก่อนเดินกลับเข้าครัวไป

นิกส์นั่งคุยกับนาฟไปสักพักก็คิดว่าตัวเองเริ่มจะไม่ไหวเเล้ว ง่วงเหลือเกิน คงเพราะหมอกายให้เขากินยาไปด้วยเมื่อเช้าถึงได้ง่วงเเบบนี้

“งั้นเดี๋ยวเฮียกลับละ เข้าไปหาป้าสายก่อน” นิกส์เอ่ยบอกนาฟเเล้วหันหลังเดินเข้าไปในครัวพร้อมกับหมอกาย

“ป้าสายครับ ผมกลับก่อนนะครับ” นิกส์เอ่ยลาป้าสายของเขา

“จะกลับเเล้วหรอคะคุณหนู เเป็บนึงนะคะ” ป้าสายเอ่ยเร็วกว่าหันไปหยิบถุงใบหนึ่งที่ภายในมีกล่องอะไรบางอย่างอยู่ด้วย

“ข้าวเหนียวมะม่วงค่ะ” ป้าสายยื่นถุงใสมาให้ผมก็รับไว้

“ขอบคุณนะครับ ผมกลับเเล้วนะ” นิกส์โอบกอดป้าสายพร้อมกับเอ่ยขึ้น

“ค่ะๆ ขับรถดีๆนะคะ ป้าคงออกไปส่งด้านนอกไม่ได้” ป้าสายกำลังจัดเตรียมอาหารให้ยัยน้อง

“ครับป้า/สวัสดีครับ” ทั้งนิกส์เเละกายก็ยกมือไหว้ป้าสายก่อนเดินออกมาหน้าบ้าน

“วันเปิดเรียนให้เฮียมารับไหม” นิกส์เอ่ยถามน้องสาวที่ยืนอยู่หน้าบ้านกับเขา

“ไม่เป็นไรเฮีย เค้าเอารถไปเอง” นาฟปฏิเสธไป นิกส์ก็พยักหน้าเบาๆ

“อืม ไปละ บ๊ายบาย” นิกส์พูดจบก็เดินขึ้นรถไป

“สวัสดีค่ะพี่หมอ” นาฟยกมือไหว้ลาหมอกาย หมอหนุ่มก็พยักหน้าเล็กน้อยก็ออกรถกลับคอนโด

นิกส์ที่นอนหลับตั้งเเต่อยู่ในรถพอมาถึงคอนโด ร่างของนิกส์ก็ล้มลงเตียงอีกครั้ง หมอหนุ่มเดินตามเข้ามาก็หยิบผ้าห่มห่มให้คนรักของตัวเอง ความสนุกเมื่อคืนคงทำให้เตี้ยนี่ไม่สบายอีกเเล้ว วันหลังต้องให้มันออกกำลังกายบ่อยๆ สุขภาพจะได้เเข็งเเรง



บนเตียงก็เหมือนสนามเเข่งสำหรับเฮียเเละหนูนิกส์ อ่อนเเอก็เเพ้ไปนะหนู

ฝากกดถูกใจเเละเม้นกันเยอะๆนะ

ติชมได้ ชอบก็ติดตามกันนะ

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น