เด็กหมอ
EP40 : THAILAND(nc)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
EP40 : THAILAND(nc)

หมอกายพักฟื้นอยู่ที่บ้านของนิกส์ได้สองสามวัน ที่บ้านของนิกส์ดูเเลหมอหนุ่มเป็นอย่างดี เเละพรุ่งนี้ทั้งหมอกาย นิกส์เเละนาฟคงต้องกลับไทยกันเเล้ว

“ตานิกส์ จัดกระเป๋าเสื้อผ้าได้เเล้วนะ” ม๊าของนิกส์เตือนลูกชายอย่างนี้ทุกครั้งที่นิกส์จะกลับจากที่นี่

“รู้เเล้วครับม๊า” นิกส์ตอบกลับไป เอาจริงๆเขาเก็บกระเป๋าไว้บ้างเเล้วเเหละ

“พรุ่งนี้บินเช้า เเกอย่าตื่นสายล่ะ” ม๊าของนิกส์ย้ำอีกครั้งก่อนตัวเองจะเดินขึ้นชั้นบนของบ้านไป

“ไปนอนดีไหม” หมอหนุ่มเอ่ยขึ้นขณะที่นิกส์นั่งดูทีวีอยู่

“อืม” ร่างบางพยักหน้าก็เดินไปปิดทีวีเเล้วตามหมอหนุ่มขึ้นมาบนหมอ ร่างสูงเข้าไปล้างหน้าเเปรงฟันเเละก็ไม่ลืมที่จะเตรียมเเปรงสีฟันไว้ให้นิกส์ด้วย

เเกร๊ก นิกส์เปิดประตูเข้ามาเพื่อล้างหน้าเเปรงฟันก่อนเข้านอน

ร่างสูงของหมอกาย ล้มตัวนอนฝ่านหนึ่งของเตียง หลังจากนิกส์ออกมาจากห้องเขาก็เดินไปปิดไฟเเล้วเปิดโคมไฟตรงหัวเตียงก่อนจะล้มตัวลงนอนอีกฝ่ายของหมอกาย ร่างสูงอ้าเเขนรับนิกส์เข้าสู่อ้อมกอดของเขาเหมือนทุกคืน ร่างบางขยับตัวเข้าหาหมอกาย ใบหน้าใสซุกอกหมอหนุ่มด้วยความเคยชิน หมอหนุ่มโน้มหน้าไปหอมหน้าผากของนิกส์เบาๆก่อนทั้งสองจะหลับไป นิกส์กับหมอกายจะนอนกอดกันอย่างนี้ทุกวันจนติดเป็นนิสัยไปเเล้ว ช่วงที่หมอกายเจ็บเเผล นิกส์ได้เเค่นอนกอดเเขนอีกฝ่ายเหมือนหมอนข้าง ถึงเเม้มันจะลำบากเเละอึดอัดในการนอนเเต่หมอกายก็ยอมให้นิกส์ได้หลับสบาย

รุ่งเช้า ทั้งนิกส์ นาฟ หมอกายเเละธารก็พร้อมกันที่บ้านของนิกส์ วันนี้มือเช้าตั้งโต๊ะเร็วกว่าปกติเพราะนายหญิงของบ้านกลัวลูกๆของเธอจะตกเครื่องเอาเลยเลื่อนเวลาให้เร็วขึ้น ทานมื้อเช้ากันเสร็จที ฟานเเละธารก็ต่างช่วยกันขนของทั้งหมดขึ้นรถ

“ถึงไทยเเล้วโทรบอกม๊าด้วยนะ” ม๊ากอดลานิกส์ก่อนจะโอบกอดนาฟ

“ครับม๊า” นิกส์ตอบรับม๊าของตัวเอง

“ดูเเลตัวเองดี เเล้วก็ดูเเลน้องเเกด้วยนะ มีปัญหาอะไรก็โทรมาเลย” เเละก็เป็นป๊าที่สลับมากอดลานิกส์บ้าง

“ครับ” นิกส์ตอบสั้นๆ

“ฉันฝากด้วยนะหมอกาย” ป๊าของนิกส์เอ่ยกับหมอหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

“ขอบคุณนะครับป๊า” หมอหนุ่มพูดพร้อมจับมือประสานเข้ากับนิกส์ที่ยืนอยู่ใกล้กัน ธนัชตบบ่าหมอกายเบาก่อนที่นิกส์เเละนาฟจะหันหลังขึ้นรถ ตามด้วยหมอกายเเละธารเป็นคนสุดท้าย วันนี้คนที่มาส่งพวกเขาที่สนามบินก็ยังคงเป็นทีเเละฟานเหมือนวันที่พวกเขาสองคนมารับนิกส์กับนาฟ ทีเเละฟานเข็นกระเป๋าเข้ามาภายในสนามบินก็จัดการเรื่องกระเป๋าเดินทางที่ต้องโหลดใต้ท้องเครื่องเสร็จทั้งสองก็เดินมาหากลุ่มของนิกส์

เสียงสัญญาณเรียกผู้โดยสายที่ต้องการเดินทางไปประเทศไทย โดยการเปลี่ยนเครื่อง1ครั้งที่สิงคโปร์

“เดินทางปลอดภัยนะครับ” ฟานเอ่ยขึ้น ใบหน้าคมเหมือนจะมองนิกส์เเต่มันไม่ใช่ คนที่จับสังเกตฟานได้ก็คือหมอกายที่ยืนมองฟานอยู่ เเววตาที่มองนิกส์มันไม่เหมือนทุกครั้งที่เขาเห็นเลย

“ขอบใจพวกมึงมากนะ” นิกส์เอ่ยสั้นๆ ริมฝีปากบางยิ้มให้ทีเเละฟาน

“ไว้เจอกันใหม่นะครับ” ทีพูดขึ้นก่อนจะโค้งให้กลุ่มบุคคลตรงหน้าเล็กน้อย นิกส์ก็ยิ้มให้ก่อนจะเดินเข้าเกทำปกับหมอกาย

“ไปเเล้วนะคะพี่ๆ บ๊ายบายค่ะ” นาฟยกมือโบกลาทีกับฟานก่อนจะเดินตามนิกส์เเละหมอกายไป ทั้งสองก็โบกมือลาพร้อมยิ้มให้กับนาฟ

“เราคงได้เจอกันอีก เร็วๆนี้” คำพูดจากปากของฟานที่เอ่ยต่อคนตรงหน้า ทำเอาธารถึงกับยืนนิ่ง

“โชคดีเว้ยไอธาร” ทีตบไหล่ธารเบาๆเชิงหยอก อีกฝ่ายก็ยิ้มเล็กน้อย ก้มหน้าให้เเล้วค่อยเดินตามนายของเขาไป

ฟิ้ว ฟิ้ว~~~

Thailand

“นาฟ เเกบอกลุงสานเเล้วใช่ไหมว่าจะกลับวันนี้หนะ” นิกส์เอ่ยถามขึ้นเมื่อทั้งหมดจัดการเรื่องกระเป๋าเสร็จก็พากันมาที่ร้านกาเเฟภายในสนามบิน

“บอกเเล้วค่ะ ลุงน่าจะรออยู่หน้าสนามบินเเหละ” นาฟตอบกลับนิกส์ไป

“เเล้วเฮียจะกลับบ้านก่อนไหม” นาฟถามกลับนิกส์บ้าน

“ไม่ละ เดี๋ยวเฮียค่อยเข้าไปหาป้าสายพรุ่งนี้ล่ะกัน” นิกส์บอกน้องสาวตัวเอง

“งั้นนาฟกลับก่อนนะเฮีย สวัสดีค่ะพี่หมอ พี่ธาร” นาฟเอ่ยลาทุกคนก็เดินออกมาหน้าสนามบินที่ปกติเวลาเดินทางลุงสานจะมารอรับเธอที่นี่


“กลับกันเถอะไอหมอ” นิกส์เอ่ยขึ้นมา พร้อมเข็นกระเป๋าของตัวเอง พาไปเเค่1ใบ กลับมา3ใบ คืออะไรว่ะ หนักชิบหาย นิกส์ได้เเค่บ่นในใจ

“ธาร ขอบใจมากนะ” หมอกายหันไปพูดกับธาร ทั้งสองพยักหน้าให้กันเเล้วธารก็เดินเเยกกลับไปอย่างรู้งาน

“กลับห้องของเรากันไอเตี้ย” หมอกายขยี้หัวกลมๆของนิกส์เชิงหยอก อีกฝ่ายก็จับมือหมอหนุ่มออกพร้อมเอามือนั้นมาจับประสานกับมือตัวเอง ทั้งสองเดินออกมาจากสนามบินก็ขับรถมุ่งกลับคอนโด


ห้องที่คิดถึง นิกส์เข้ามาภายในห้องขาวสะอาดที่ตนเคยอยู่ ร่างหนาล้มลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้ม

“ไอหมอ กูง่วงอะ ขอนอนก่อนนะ” นิกส์พูดเสียงงัวเงียในลำคอเเล้วก็หลับไป

หมอกายที่จัดของอยู่ก็ชะเงิกหน้ามามองนิกส์เล็กน้อย หมอหนุ่มจัดเสื้อทั้งของตัวเองเเละของนิกส์ไว้เป็นระเบียบ ทั้งพวกขนมของฝากที่นิกส์ซื้อมาให้เพื่อนๆเเละหมอกายก็ซื้อมาให้ป๊าของเขากับเพื่อนร่วมงายที่โรงพยาบาลเเละพวกเอ็นไนท์ของเขาด้วย หมอหนุ่มให้นิกส์พักผ่อนเพราะคืนนี้เขาคิดไว้ว่าจะพาอีกคนไปn-nine หลังจากที่เขาหายหน้าหายตาทิ้งผับไว้พวกหุ้นสวนดูเเล เขาก็อยากจะไปนั่งเล่น จิบเหล้าเบาๆเสียหน่อย จัดของทั้งหมดเสร็จหมอกายก็กลับมาล้มตัวลงนอนข้างๆนิกส์เพราะเขาก็ต้องการเก็บเเรงไว้สำหรับคืนนี้ ที่ต้องเล่าเรื่องรายงานพวกเพื่อนๆเขา เเบบนี้ไงเขาถึงพานิกส์ไปด้วย พวกเพื่อนจะได้ไม่ซักอะไรมากนัก



“นิกส์ ตื่นได้เเล้วครับ” หมอหนุ่มเอ่ยปุลกคนรักที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ข้าง เขาตื่นขึ้นมาได้สักพักเเล้ว มองนาฬิกาบอกเวลาเกือบ6โมงเย็นเเล้ว เขากับนิกส์นินไปนานมาก เเต่อีกคนก็ยังไม่ตื่นนี่ไง

“นิกส์” เสียงละมุนมันคงไม่ชอบ

“ไอนิกส์!!” หมอกายตะคอกเรียกคนที่ยังนอนอยู่

“หือ?” เป็นอย่างที่คิด ไอเตี้ยปรือตาขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมหันมามองหน้าหมอกาย

“ตื่นได้เเล้ว เดี๋ยวกูพาไปผับ” หมอกายพูดย้ำให้อีกคนตื่น

“ไม่ไป” เสียงงัวเงียพร้อมหนังตาที่กำลังหย่อนลงอีกครั้ง

“ไม่ได้” เสียงเเข็งของหมอกายทำเอานิกส์ต้องหันหน้ามามองอีกรอบ

“ลุกขึ้น ไปอาบน้ำพร้อมกู” หมอกายกระฉากเเขนนิกส์เข้าห้องน้ำไปกับเขา หมอกายถอดเสื้อผ้าทั้งของตัวเองเเละก็ของนิกส์ ร่างสูงเปิดน้ำจากฝักบัวให้น้ำไหลรดตัวเขาทั้งสอง

“ยังไม่ตื่นหรือไง” หมอกายถามขำๆเพราะนิกส์เอาเเต่ยืนนิ่งปล่อยให้น้ำไหลลงพื้นไป

“ก็ไม่อยากไป” เสียงเเผ่วเอ่ยขึ้นเบาๆ เเต่หมอกายก็ไม่ได้ตอบกลับอะไร เขาเเค่อยากพานิกส์ไปก็เเค่นั้น

“ให้กูถูกตัวให้ขนาดนี้ อ่อยกูหรอ” หมอกายพูดเเกล้งนิกส์ ในเมื่อนิกส์ไม่ยอมอาบน้ำ เขาก็จะอาบให้เอง

“ไม่ได้อ่อยสักหน่อย” เสียงเเผ่วยังคงปฏิเสธอู้อี้อยู่ในลำคอ

“เเต่กูมีอารมณ์เเล้ววะ” หมอกายกระซิบข้างหูของนิกส์ ใบหน้าใสหันหน้าขวับมองหมอหนุ่ม

ผลัก!! หมอกายดันร่างของนิกส์ติดกับผนัง มือหนาเอื้อมกดสบู่เหลวก่อนชโลมเข้าที่ช่องทางด้านหลังของคนรัก

“ไอหมอ” นิกส์เรียกหมอกาย ใบหน้าที่เเนบไปกับผนังชำเลืองหางตามองหมอกายเเต่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะหยุดสิ่งที่ทำ

“อ๊ะ” ทันทีที่หมอหนุ่นสอดนิ้วเข้าช่องทางด้านหลัง นิกส์ก็สะดุ้งครางออกมา

“ไม่ได้เอาหลายวัน เเน่นว่ะ” หมอหนุ่มว่าออกมามือยังคงสอดเข้าออกช่องทางด้านหลังเพื่อให้อีกคนปรับสภาพได้

“กูใส่เเล้วนะ” หมอกายบอกก่อนจะใช้มือรูดรั้งเเกนกายของตัวเองเล็กน้อย มือหนาก็จับเเกนกายนั้นสอดเข้าช่องทางด้านหลังของนิกส์ ความเน้นจากการที่พวกเขาไม่ได้ทำกิจกรรมอย่างว่าทำให้นิกส์นิ่วหน้าด้วยความจุก

“ขยับเลย อ๊ะ” นิกส์เอ่ยบอกหมอหนุ่ม อีกคนได้ยินเเบบนั้นก็ไม่รอช้าขยับสะโพกเข้าหาร่างของนิกส์ที่อยู่ด้านหน้า

“อ๊ะ อ๊ะ” เสียงใสครางออกมาเบาๆ ใบหน้าเพยิดขึ้นเล็กน้อย ฟันขาวขบริมฝีปากตัวเอง

“ซี๊ด อ่า” หมอหนุ่มเริ่มเร่งจังหวะกระเเทกสะโพกเข้านิกส์

พั่บๆ พั่บๆ พั่บๆ

“อะ..ไอหมอ อื้ม” นิกส์ครางไม่เป็นภาษายามหมอหนุ่มกระเเทกเเกนกายเข้าหาไม่หยุด

พั่บๆ พั่บๆ

“กะ..ใกล้เเล้ว อ๊ะ” นิกส์ว่าออกมา ช่องทางด้านหลังที่ขมิบเเกนกายใหญ่ระรัวหมอกายเองก็สัมผัสได้เหมือนกันว่าคนรักของตัวเองใกล้จะถึงฝั่งฝัน

“พร้อมกันนะ ซี๊ด” หมอกายว่าต่อ ใบหนากดไหล่ของนิกส์ไว้ก่อนสะโพกสอบจะกระเเทกกายเข้าหาคนตรงหน้าเเบบเร่งทั้งจังหวะเเละความหนักหน่วง

พั่บๆ พั่บๆ

“อื้ม อ๊ะ/อ่าส์” ทั้งสองคนปลดปล่อยน้ำรักของตัวเองออกมา ใบหน้าหล่อมองหน้าคนรักก่อนยิ้มขำออกมาเบาๆ หมอหนุ่มถอนเเกนกายออกจากร่างของนิกส์ ไอเตี้ยที่ยืนหน้ายู่พิงอยู่กับผนังด้วยความหมดเเรงก็โดนหมอกายดึงตัวออกจากผนังพร้อมเปิดฝักบัวให้อีกคนอาบน้ำล้างตัวให้สะอาดก่อนจะออกจากห้องน้ำพร้อมกัน

“เเต่งตัวได้เเล้ว” หมอกายเอ่ยขึ้นพร้อมหยิบชุดวางลงบนเตียงข้างๆที่นิกส์นั่ง ใบหน้าใสหันมองมันเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจเบาๆเเล้วหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ ทั้งสองไม่มีใครพูดอะไรออกมา เเต่งตัวกันเสร็จหมอกายก็พานิกส์ไปกินข้าวก่อนจะไปผับ

“ถ้าเบื่อนัก ชวนเพื่อนมึงไปก็ได้นะ” หมอกายว่าขึ้น ถ้ามีเพื่อนนิกส์ไปด้วยมันคงจะไม่นั่งหงอยอยู่คนเดียว

“ไม่เอา” นิกส์ตอบกลับนิ่งๆ หมอกายรู้ดีว่าคนรักของตัวเองเป็นอะไรเเต่ก็นะ เขาไม่ใช่คนเอาใจเก่ง เเละเขาก็ไม่ตามใจนิกส์ตลอดเวลาด้วย

หมอกายกับนิกส์พากันมาที่N-NINE ร่างสูงจับมือบางของคนรักพร้อมพาอีกคนเดินเข้าผับไป ตอนนี้เป็นเวลา 2ทุ่มเกือบๆ3ทุ่มเเล้วเเหละ นักท่องเที่ยวยามราตรีก็เริ่มหลั่งไหลก็กันมาจนเเน่นร้านไปหมด

“อ้าว คุณหมอสุดหล่อ กลับมาเเล้วหรอครับ” เสียงทักทายอันเเสนกวนตีนของมิกซ์ดังขึ้นเมื่อเห็นหมอกายเดินมากับนิกส์

“เเบ่งกัน” ร่างสูงโยนของฝากจากฮ่องกงลงกลางวงเหล้าวันนี้เพื่อนของเขาอยู่กันเกือบครบ ขาดเเค่ไอวินคนเดียว หมอกายเดินไปนั่งที่ประจำของตัวเอง ไนท์ก็กำลังจะขยับให้นิกส์นั่งลงข้างๆเขา

“มานั่งตัก” เสียงเข้มสั่งอีกคน นิกส์ก็นั่งลงบนตักเเกร่งของกาย

“อะไอหมอ” มาร์คชงเหล้าเเล้วส่งเเก้วมาให้หมอกาย

“อะนิกส์” ต่อมามาร์คก็ชงเหล้ามาให้นิกส์บ้าง มือบางรับเเก้วมาพร้อมยิ้มให้มาร์คเชิงขอบคุณ

“เป็นไงฮ่องกงสนุกไหม” ไนท์ถามขึ้นเสียงเรียบ

“ก็ดี หนาวๆดี” ผมตอบสั้นเเบบได้ใจความ ช่วงที่ไปติดฤดูหนาวด้วยอากาศก็เลยเย็นหน่อย

“นิกส์กินอะไรไหม เดี๋ยวพี่สั่งให้” มาร์คที่ปกติจะเป็นคนคอยดูเเลเพื่อนก็เอ่ยถามนิกส์ที่ขึ้นเพราะเห็นอีกคนนั่งเงียบผิดปกติ

“ไม่ครับ” นิกส์ส่ายหน้าเบาๆ หัวกลมๆงุดเข้าหาอกหมอกายอย่างเอาเเต่ใจ ตาคมของหมอหนุ่มมองนิกส์ขำๆ พอโดนขัดใจมันก็เเบบนี้เเหละ เพื่อนของหมอกายมองหน้าหมอหนุ่มพร้อมเพยิดหน้าเชิงถามประมาณว่ามีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า

“มันงอเเงนิดหน่อยหนะ เด็กโดนขัดใจก็เเบบนี้เเหละ” หมอกายตอบกลับ หางตาชำเลืองมองนิกส์ด้วย มือหนาก็ลูบหัวอีกคนไปด้วย

“กูไม่ใช่เด็กนะ!!” นิกส์มองค้อนหมอกายที่ว่าเขา

“ไม่เด็กได้ไง ยังเล็กอยู่เลย” หมอกายเเกล้งพูด ตาก็ก้มมองต่ำก่อนจะยิ้มขำนิกส์ เด็กที่อยู่บนตักถึงกับผงกหัวขึ้นมามองหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาขุ่นๆ ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะถูกระบายออกมา ร่างของนิกส์ที่อยู่บนตักจงใจขยับสะโพกเบียดเสียดเเกนกายของคนด้านล่าง

“อย่าเเกล้งเเบบนี้นะไอเตี้ย เดี๋ยวพรุ่งนี้มึงก็ไม่ได้กลับบ้านหรอก” หมอกายรู้ดีว่านิกส์จงใจเเกล้งยั่วเขา เเละถ้าเกิดมีอารมณ์ขึ้นมาเขาไม่หยุดง่ายๆเเน่

“ใครสน” นิกส์ตอบกลับอย่าท้าทาย สะโพกยังคงขยับบดเบียดเเกนกายด้านล่าง จนรู้สึกได้ว่าหมอกายก็ตื่นตัวขึ้นมาเเล้ว

“หึ เฮียดุนะ หนูไหวหรอ” หมอหนุ่มขำในลำคอก่อนน้ำเสียงนุ่มจะกระซิบข้างหูของนิกส์ สายตาท้าทายของนิกส์มองหมอกายอย่างไม่ยอมเเพ้



กลับไทยเเล้วจ้า คิดถึงสหายหนูนิกส์กับเพื่อนเฮียกาย

ฝากกดถูกใจเเละเม้นกันเยอะๆนะ

ติชมได้ ชอบก็ติดตามกันนะ




กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น