เด็กหมอ
EP29 : ตามติด
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
EP29 : ตามติด

พรึ่บ!! ผมยกตัวไอนิกส์พร้อมผลักมันไปด้านหน้าจนไอเตี้ยคว้าขอบอ่างเเทบไม่ทัน สะโพกเด่นที่เชื่อมอยู่กับเเกนกายของผมโผล่พ้นน้ำขึ้นมาเล็กน้อย

“อื้ม ซี๊ด” ผมครางออกมาทันทีที่ขยับ โครตเสียวเลย

“อึ่ก อื่อ” ไอนิกส์ที่จับขอบอ่างอยู่ก็ครางออกมา ผมขยับช้าๆก่อนจะเร่งจังหวะเร็วขึ้น

“อ๊ะ”

พั่บๆ พั่บๆ

“อ๊ะ อื่อ”

“อึ่ก”

“ซี๊ดดดด”

“มะ..ไม่ไหวเเล้ว”

“อื้ม ไอหมอ” ไอนิกส์ว่าออกมาก่อน

พรวด! เเกนกายเล็กปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมา

ผมเร่งสะโพกสอบเข้าหาร่างหนาของไอนิกส์

“อื้ม มึงอย่ารัดเเรงดิ”

พั่บๆ พั่บๆ พั่บๆ ขยับสะโพกไม่นานผมก็

“อ่าส์” ผมปลดปล่อยเข้าภายในช่องทางด้านหลังก่อนถอนเเกนกายออก

“มาล้างตัว” ผมบอก ไอนิกส์ก็อ้าเเขนมันให้ผมอุ้มมัน ตัวหนาของมันถูกโอบรัดด้วยเเขนของผม ผมเปิดฝักบัวก่อนล้างตัวให้ไอเตี้ยเเล้วปล่อยมันออกไปเเต่งตัวก่อนเพราะผมยังไม่ได้อาบน้ำเลย ออกจากห้องน้ำมาไอนิกส์ก็อยู่ในชุดกางเกงขายาวสีเทาพร้อมเสื้อยืดคอกลมสีขาวของผม ผมจัดการเเต่งตัวก่อน เสร็จเรียบร้อยก็พากันออกจากห้องมา ผมขับรถมาที่ห้าง WK ไอนิกส์บอกจะกินอาหารญี่ปุ่น ตามใจมันเลยครับ ร้านที่นี่เป็นเเบบบุฟเฟ่ร์สายพาน

“อะ กูรู้มึงชอบ” ผมยกจานกุ้งเทมปุระทอดกรอบที่ตักมาให้ไอนิกส์

“ทำไมเอามาเเค่นี้ กูกินไม่อิ่มหรอก” ไอเตี้ยว่าออกมา มันคงหิวจัดอะครับ

“กินให้หมดก่อนเถอะ เดี๋ยวกูไปตักให้ใหม่” ผมว่าออกไปพร้อมมือที่หยิบซูชิหน้ากุ้งสาหร่าย

“อร่อยปะ” ผมถามไอเตี้ยนิกส์ที่เคี้ยวกุ้งเทมปุระทอดกรอบเต็มทั้งสองข้างเเก้ม ไอเตี้ยพยักหน้ารัวๆพร้อมส่งจานให้ผมไปตักมาให้มันอีก

“กินขนาดนี้ มึงจะกินขนมต่ออีกหรือไง” ผมว่าออกไป เพราะไอนิกส์คือกินเยอะมาก ตัวก็ไม่ได้ใหญ่เเต่กระเพาะมึงใหญ่มากอะ

“กินดิ กูยังไม่มีขนมหวานลงท้องเลย” ไอนิกส์ว่าออกมาก่อนก้มลงกินซูซิต่อ

หลังจากกินอาหารญี่ปุ่นเสร็จผมก็พาไอนิกส์ไปซื้อขนมหวานที่ร้านขนมชื่อดังบนเกาะฮ่องกง ได้เเค่คุ้กกี้ช็อกโกเเลตของโปรดมันเเล้วก็เค้กสตอเบอรี่ เค้กส้ม เค้กช็อกโกเเลต เค้กเนย เค้กใบเตยมะพร้าวอ่อน มาอย่างละชิ้น

“ไอหมอ โตเกียว” เสียงไอเตี้ยรบเร้าจะกินโตเกียวอีก ที่ซื้อมายังไม่หมดเลยเถอะ

“ที่ซื้อมึงยังไม่อิ่มอีกหรอ” ผมว่าออกไป คือมึงซื้อมาเยอะเเยะเลยเนี่ย

“ไหนมึงบอกจะซื้อให้กิน ผิดคำพูดนี่หว่า” ไอนิกส์บ่นผมครับ

“ได้ครับคุณชาย เดี๋ยวพาไปเดินตลาดกลางคืนค่อยซื้อที่นั่นละกัน” ผมบอกก่อนขับรถมุ่งหน้าไปที่หมาย

ตลาดนัดกลางคืนที่มีของกินเยอะเเยะมากมาย ผมพาไอนิกส์ไปซื้อโตเกียวเเล้วเดินเที่ยวเล่นเรื่อยๆไปพอเหนื่อยก็พากันกล้บมาที่รถ

“พอเเล้วนะ วันนี้ห้ามมึงเเดกเค้ก เข้าใจไหม” ผมห้ามไอนิกส์ไว้ เพราะคุ้กกี้มันก็กินหมดไปเเล้ว โตเกียวมันก็กินหมดตั้งเเต่เดินเที่ยวเเล้ว เหลือเเค่เค้กที่ยังอยู่ครบ 5ชิ้น

“ชิ้นเดียว นะ” ไอเตี้ยชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วพร้อมทำหน้าอ้อนใส่ผม

“ไม่ได้!! เดี๋ยวมึงปวดท้องขึ้นมาเดี๋ยวก็ต้องไปหาหมออีก” ผมว่าออกไป เเค่นี้มันก็เยอะเเล้ว

“ก็มึงไงหมอ” ไอนิกส์ตอบกลับผม

“หึ ยังไม่จบนะ หาเรื่องจะนอนกับกูให้ได้ใช่ไหมคืนนี้” ทำไมผมจะไม่รู้

“รู้ทันกู” รู้ทันไอเตี้ยก็ผมนี่เเหละครับ

หมับ! มือหนาของผมคว้าคอไอเตี้ยเข้ามาเเนบอก

“เดี๋ยวกูจับขังไว้ในห้องให้อยู่กับกูสักเดือนเอาปะ” ผมพูดเเกล้งมันครับ

“เอาดิ” ฟอด!! ไอเตี้ยพูดพร้อมนกยิ้มเจ้าเล่ห์เเล้วมันก็หอมเเก้มผม เหอะ คนอุส่าห์พยายามอดทมให้ผ่านวันนี้ไปก่อน

“กูขังมึงไว้ตั้งนานละ ถ้ากูไม่เกรงใจป๊ามึงหนะ” เอาลูกชายเค้ามาขัง ผมคงโดนยิงไส้เเตกเป็นเเน่

“ฮ่าๆ จั๊กจี้ไอหมอ” ริมฝีปากผมกดลงบนเเก้มใสของคนที่ดิ้นขลุกคลิกอยู่ในอ้อมเเขน ไอนิกส์หดคอหนีผมที่กดปากลงบนเเก้มนิ่มของมันย้ำๆ

“ไม่เเกล้งละๆ ไปขึ้นรถ จะได้กลับบ้าน” ผมปล่อยมึงออกจากคอมัน ก่อนเก็บของกินเตี้ยทิ้งถังขยะใกล้ๆเเล้วเดินที่ไปนั่งในตำเเหน่งคนขับ ที่มีอีกคนนั่งรออยู่เเล้ว

ปรึ้นนนน ผมขับรถกลับมาที่บ้านไอนิกส์ รถของผมจอดที่หน้าบ้านตรงประตูรั้วใหญ่

“อย่าลืมที่สั่ง!!” ผมพูดเตือนไอนิกส์อีกรอบ

“เออรู้เเล้ว!!” ไอนิกส์ตอบกลับด้วยเสียงมี่ไม่ค่อยพอใจนัก

“เดี๋ยว!!” มือบางทำท่าจะเปิดประตูรถผมก็เรียกไว้

“จูบหน่อยดิ” หมับ!! พรึ่บ!! ผมพูดจบก็กระชากร่างไอนิกส์เข้าหาผมพร้อมประกบริมฝีปากผมลงบนริมฝีปากมัน มือหนาประคองใบหน้าของไอนิกส์ไว้ ลิ้นร้อนของผม สอดเเทรกเข้าหาโพรงปากเล็กก่อนหยอกล้อกับลิ้นของอีกคน ผมจูบไอนิกส์อยู่นานจนมันเริ่มดิ้น ผมก็ผลักตัวออก

“พรุ่งนี้ตอนเช้าเดี๋ยวกูเข้ามารับ” ผมบอกพลางนิ้วโป้งที่เกลี่ยริมฝีปากบางเพื่อเช็ดน้ำลายที่เปรอะริมฝีปากไอนิกส์ หน้าใสของมันที่เเดงขึ้นด้วยความเขิน เห็นเเบบนั้นผมก็เเอบขำมันเหมือนกัน จูบกันออกบ่อย ไอเตี้ยไม่เคยชินเลย

“ไปได้เเล้ว” ผมยีหัวมันก่อนปล่อยให้ไอนิกส์ลงรถไป พอไอเตี้ยเดินเข้าบ้านผมก็ขับรถกลับโรงเเรมในทันที

END PART GUY


คล้อยหลังนิกส์เเละกาย ภายในรถหรูคันหนึ่งที่ขับตามทั้งสองตั้งเเต่พากันออกจากบ้านหลังนี้

“นายจะลงมือเมื่อไหรครับ” ชายนั่งข้างคนขับถามขึ้น

“ไม่นานเกินรอหรอก กูจะทำให้มันรู้ ว่าคำว่าสูญเสียมันเป็นยังไง” คำพูดเพียงเท่านั้นเเต่สื่อความหมายถึงความเจ็บปวดของคนที่โดนกระทำได้เป็นอย่างดี รถเบนส์คันหรูเเล่นออกตัวไปมุ่งหน้าตามเส้นทางถนน


สนามบินฮ่องกง

“นายจะกลับเลยหรอครับ” ลูกน้องที่ถูกส่งมาอยู่ฮ่องกงเกือบๆ1เดือนที่ผ่านมาถามขึ้น

“อืม ฉันเเค่มาดูว่ามันเป็นไงบ้าง เท่าที่เห็นก็ไม่น่าจะไม่มีอะไร อีกอย่างฉันมีงานต้องทำด้วย” ผู้เป็นนายเอ่ยบอกลูกน้องของตน เขาเดินทางจากประเทศไทย มาที่นี่ก็เพื่อมาดูลูกชายตัวดี ที่ห่างหายการติดต่อไปจนเขาเองก็เป็นห่วง ถึงเเม้จะให้คนคอยตามเเต่การได้มาเห็นหน้ามันก็ดีกว่านั่งฟังรายงานจากลูกน้องเพียงอย่างเดียว

“เเล้ว...นายจะให้ผมตามต่อหรือว่ายังไงดีครับ” ลูกน้องเอ่ยถามอีกครั้ง

“ตามไปก่อน รายงานฉันเหมือนเดิม ที่เหลือฉันจัดการเอง” เสียงเข้มผู้เป็นนายเอ่ยบอก

“ครับนาย เดินทางปลอดภัยนะครับ” ลูกน้องเอ่ยก่อนก้มศีรษะลงด้วยความเคารพ หมอใหญ่พยักหน้าก่อนเดินเข้าเกทไป


“ฟาน ที นายเรียกพบที่ห้อง” ลูกน้องคนหนึ่งของบ้านตระกูลพิพัฒธนานณท์เอ่ยเรียกบอดี้การ์ดคนสนิทของนายใหญ่ ทั้งสองพยักหน้าตอบกลับไปก่อนที่ลูกน้องจะโค้งให้เเล้วเดินออกไป

ก๊อกๆ “เชิญ” เสียงเคาะประตูจากด้านนอกทำให้บุคคลที่อ่านเอกสารบางอย่างอยู่ภายในห้องก็ต้องเงยหน้าขึ้นมามอง เมื่อเห็นว่าคนหน้าประตูเป็นใคร น้ำเสียงเข้มก็เอ่ยอนุญาตให้ทั้งสองเข้ามา

“เฉินบอกว่านายเรียกพวกผมมาพบ มีอะไรหรือเปล่าครับ” สองหนุ่มโค้งให้ผู้เป็นายก่อนทีจะเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้น

“เป็นไงบ้าง” นายของบ้านเอ่ยถามทั้งสองคน ก่อนฟานจะยื่นซองเอกสารบางอย่างให้ ประมุขของบ้านเปิดซองที่ด้านในบรรจุภาพจากกล้องวงจรปิดในสถานที่ต่างๆที่ไม่ซ้ำกันเเต่ภาพเเรกเเละภาพสุดท้ายกลับเป็นที่เดียวกัน นั่นคือบ้านของเขาเอง ผู้เป็นนายเงยหน้ามองทั้งสองด้วยความสงสัย

“ในวงจรปิดหนะครับ ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมานี่มีรถเบนส์สีดำในภาพหนะครับขับรถมาจอดอยู่หน้าบ้าน” ทีเอ่ยขึ้น

“ตั้งเเต่เมื่อไหร” ผู้เป็นนายเอ่ยถาม

“ตามเวลาที่ผมเช็คภาพจากกล้องวงจรปิด ก็วันที่คุณกายมาคุยกับนายที่นี่” ทีบอกต่อ นั้นยิ่งทำให้ผู้เป็นนายของเขาสงสัยเข้าไปใหญ่

“รถเบนส์คันนี้ขับมาจอดอยู่ริมรั้วฝั่งทางออกซอยหลังจากคุณกายผ่านประตูรั้วเข้ามาเเค่ 10นาทีครับ เบนส์คันนี้จอดอยู่จนกระทั่งคุณกายคุยกับนายเสร็จก็ขับรถออกไป เเล้วเขาก็ขับตามไป ในภาพผมพยายามเช็คจากกล้องวงจรปิดตามเส้นทางที่คุณกายต้องกลับโรงเเรม มันเป็นอย่างที่พวกผมคิดเลยครับ เบนส์คันนี้ขับตามรถคุณกายตลอดเเล้ววันนั้นคุณกายก็พาคุณนิกส์ออกไปด้วย เเต่ที่ผมสงสัย คือ รถคันนี้ ตามใครกันเเน่ คุณนิกส์หรือคุณกาย” ทีพูดจบก็ทิ้งข้อสงสัยประเด็นใหญ่ไว้

“ทำไม มันมีเรื่องอะไร” เสียงเข้มถามกลับด้วยสีหน้าเคร่งครึม

“ก็ที่นายให้พวกผมสืบนั้นเเหละครับ ตั้งเเต่มาอยู่ที่นี่คุณกายมีคนตามอยู่ตลอด เเต่เเค่พวกเรายังจับไม่ได้เพราะทะเบียบรถที่ไม่เคยซ้ำกันเลยสักวัน ผมพยายามเช็คทะเบียบเเต่ก็ไม่เจอ เพราะทะเบียนรถเเต่ละป้ายล้วนเป็นของส่วนกลางที่ระบุเเค่ชื่อเจ้าของรถ เเต่ไม่ระบุชื่อผู้เช่าต่อ” ทีว่าต่อ

“เเล้วเบนส์คันนี้มันยังไง” ผู้เป็นนายเอ่ยต่อ

“ผมเช็คทะเบียนรถเบนส์คันนั้นมาเเล้ว รถคันนี้ซื้อที่นี่ครับเเต่เจ้าของไม่ใช่คนที่นี่” ฟานเอ่ยต่อจากที

“หมายความว่าไง เเล้วใครเป็นเจ้าของรถ” นายของเขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“นายว่ามันน่าเเปลกไหมละครับที่เจ้าของรถจะเป็นคุณวรรณรสา” ฟานว่าออกมายิ่งทำให้ผู้เป็นนายขมวดคิ้วเข้าไปใหญ่

“ทำไม เท่าที่สืบเธอก็รวยไม่ใช่น้อยหนิ” ผู้เป็นนายเอ่ยต่อ

“มันเเปลกครับ นายลองคิดดูนะครับ คนที่ตามคุณกายเราพยายามสืบเท่าไรก็ไม่เคยรู้ว่ามันเป็นใคร ตามจากรถก็ไม่เคยรู้ เเต่รถคันนี้เรากลับสืบมาได้ เเถมเจ้าของยังเป็นคุณวรรณรสาอีก” ฟานว่าต่อ ทำให้ผู้เป็นนายเริ่มสงสัยในตัวคุณวรรณรสา คู่ค้าหมื่นล้านที่เพิ่งติดต่อธุรกิจด้วยกัน

“เเกบอกฉันว่าคุณวรรณรสาเธอเพิ่งมาอยู่ที่นี่เเค่ 3เดือน ยังถือสัญชาติไม่ได้เลยหนิ” นายใหญ่เอ่ยพลางพิจารณาเรื่องราวต่างๆ

“ครับ เธออยู่ที่นี่เเค่ 3เดือน เเต่รถคันนี้ ซื้อเมื่อ 2ปีก่อน” มันเรื่องอะไรกันเเน่

“ผมสืบประวัติเธอมา คุณวรรณรสาเธอมาที่นี่บ่อย เเถมไม่เคยเช่าโรงเเรมพักเลยด้วย ที่สำคัญที่ผมรู้มา เธอเป็นญาติกับเเม่ไอโย เเล้วก็...เป็นลูกพี่ลูกน้องของเเม่คุณกายด้วยครับ...เพราะเเบบนี้ ผมเลยยังสรุปอะไรไม่ได้” ฟานเอ่ยบอกมา

“ยังไงฉันก็ไว้ใจไม่ได้อยู่ดี ไปตามนิกส์มาหน่อย” ทีโค้งให้ก่อนเดินออกไปตามนิกส์

“ป๊ามีไรหรอ” นิกส์ถามทันทีที่เข้ามาในห้อง

“มานั่งนี่” นายใหญ่ของบ้านเอ่ยบอกลูกชายให้นั่งลงเก้าอี้ตรงข้าม

“นิกส์ ตอนนี้สถานการณ์มันไม่ดี ต่อไปนี้จะออกไปไหนให้ทีกับฟานไปด้วย เเล้วบอกน้องเเกด้วยเข้าใจไหม”

“ก็เข้าใจนะป๊า เเต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจอะ” นิกส์ที่ยิ่งตอบยิ่งทำผู้เป็นพ่อคิ้วขมวด

“อะไรของเเก”

“ป่าวหรอกครับ ผมไม่ได้ออกไปไหนเสียหน่อยอยู่เเต่กับบ้านเนี่ย” นิกส์ว่าออกมาหน้าซื่อ

“เเกออกไปหาไอหมอนั้นบ่อย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ ต่อไปให้ทีกับฟานไปด้วยหรือไม่ก็ให้มันหาเเกที่นี่ เข้าใจที่พูดไหม” นายใหญ่ของบ้านเอ่ยสั่งเสียงเข้ม เขาไม่ได้บอกนิกส์เรื่องที่ให้ลูกน้องสืบมาเเต่อย่างใด

“ครับ” เสียงเเผ่วตอบกลับด้วยความเข้าใจ


ตามติดในหลายๆคน

บอกก่อนเลย อีพีนี้รวมมิตรประชากรของเรื่องนะคะ

ปล.หมอกายเเถลงเรื่องญาติเเกหน่อยสิ เอ๊ะยังไง

ฝากเม้นเเละกดถูกใจกันเยอะๆนะ💕💕

ติชมได้ ชอบก็ติดตามกันไว้นะ

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น