เด็กหมอ
EP20 : เเอบมอง
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
EP20 : เเอบมอง

START PART NICK

ผมยืนอยู่นอกระเบียงของห้องนอนตัวเอง ตาตี่เเหงนมองดวงจันทร์สุดสวยที่ส่องเเสงสว่างจ้าอยู่บนท้องฟ้าที่ประดับไปด้วยดวงดาว ผมชอบดูดวงจันทร์ตอนกลางคืนมาก เเต่อยู่กรุงเทพโอกาสจะได้เห็นท้องฟ้าที่สวยๆมันก็ยาก ความสวยของดวงจันทร์มันน่ามองมากสำหรับผม เเต่กลับกันมันทำให้ผมคิดถึงอีกคน...อีกคนที่ผม...อยากจะลืม

END PART NICK

 

START PART GUY

ผมบินไปฮ่องกงตอน 9โมงครับ ตอนนี้ก็อยู่สนามบินเรียบร้อยเเล้ว ในมือผมถือพาสปอร์ตพร้อมมือถือที่นั่งดูศึกษาเส้นทางเพื่อจะได้ไม่หลงตอนไปบ้านไอนิกส์

9.03 อยู่บนเครื่องเรียบร้อยเเล้วครับ ผมอยากรู้จังถ้าไอนิกส์เห็นหน้าผม มันจะทำหน้ายังไง ผมคิดในใจเเล้วระบายยิ้มออกมา

ฟิ้ววววว 6 ชั่วโมงผ่านไป

IN HONG KONG

เครื่องลงจอดที่สนามบินใหญ่บนเกาะฮ่องกง ผมจัดการเรื่องสัมภาระก่อนเดินทางไปโรงเเรมที่จองไว้ ผมคิดไว้ว่าจะเช่าอยู่ไปก่อนเพราะไม่รู้ว่าต้องอยู่ที่นี่นานเเค่ไหน ผมมาง้อไอนิกส์เเต่ก็ไม่รู้ว่ามันจะยอมคืนดีผมง่ายๆไหม ผมติดต่อกับทางโรงเเรมเรื่องของเช่าห้องพักเรียบร้อย ก็เดินขึ้นไปที่ห้องของผม จัดเสื้อผ้าเเละของใช้ต่างๆเข้าตู้ ก่อนล้มตัวลงนอนพักผ่อน ตอนเย็นผมว่าจะไปเดินสำรวจที่นี่เสียหน่อย

END PART GUY

 

-พ่อหมอกาย-

“คุณกายขึ้นเครื่องไปฮ่องกงเรียบร้อยเเล้วครับ” ชายชุดสูทสีดำรายงานเจ้านายของตัวเอง

“อืม...อีกสองวันเเกส่งคนไปฮ่องกงได้เลย” ผู้เป็นนายเอ่ยบอก

“ครับ” ลูกน้องคนสนิทตอบรับก่อนจะเดินออกไป

“เดี๋ยว!!...อย่าลืมละขอมือดี ถ้าพลาดขึ้นมานะ...พวกเเกโดนไล่ออกเเน่” ผู้เป็นนายสั่งลูกน้องอีกครั้ง

“ครับ” อีกฝ่ายตอบรับพร้อมโค้งให้กับผู้เป็นนายอีกครั้ง

 

START PART NICK

วันนี้วันเสาร์ครับ ผมจะพายัยน้องไปดิซนีย์เเลนด์ตามที่สัญญาไว้

“เฮีย เสร็จยัง” ยังน้องขึ้นมาตามผมเเล้วครับ มันรีบจะเที่ยวตลอดเลยไอเเสบ

“ลงไปรอข้างล่างเดี๋ยวเฮียตามไป” ผมตะโกนบอกพร้อมหยิบเป้สะพายใส่เสื้อหนาวเเละโทรศัพท์พร้อมเพาเวอร์เเบงค์ก่อนเปิดประตูห้องเเล้วเดินลงบันไดมายังชั้นหนึ่งของบ้าน ฟานกับทีเตรียมรถไว้สำหรับผมกับยัยน้องเเล้ว ทั้งสองเเต่งตัวเหมือนคนทั่วไปไม่ได้ใส่ชุดสูทสีดำเหมือนเวลาทำงาน

“เชิญครับ คุณนิกส์ คุณหนูนาฟ” ทีเปิดประตูพร้อมบอกพวกผม ผมเดินขึ้นไปนั่งบนรถข้างๆกับยัยน้องก่อนที่ทีกับฟานจะนั่งประจำที่เเล้วออกรถเดินทางไปสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังระดับโลก ฮ่องกงดิซนีย์เเลนด์

“ที ฟาน ต่อไปไม่ต้องเรียกกูว่าคุณนิกส์นะ เรียกนิกส์เฉยๆก็พอ กูอึดอัด” ผมพูดขึ้นขณะที่ทีขับรถอยู่เเล้วฟานก็นั่งข้างๆ

“นาฟด้วยค่ะ เรียกนาฟหรือน้องนาฟก็ได้ เเต่ถ้าพี่ๆเรียกไม่ถนัดเรียกว่าคนสวยก็ได้ค่ะ” ยัยน้องพูดออกมาทีกับฟานก็อมยิ้มตาม

“ไม่ได้หรอกครับ คุณทั้งสองเป็นลูกนายจะเรียกชื่อเล่นเฉยๆได้ยังไง” ฟานพูดออกมาด้วยความถ่อมตัว

“เรียกเเบบที่พวกเราบอกเถอะค่ะ” ยัยน้องพูดออกมา สีหน้าทีกับฟานดูอึดอัด

“ถ้าพวกมึงอึดอัด กูให้เรียกเเค่ตอนอยู่นอกบ้านก็ได้” ผมตัดสินใจพูดออกไป

“ได้ครับ” ผมยกยิ้มส่งไป ยัยน้องคนสวยของผมนั่งถ่ายรูปไปตลอดทาง ถ่ายวิวบ้าง เซลฟี่เองบ้าง ไม่พอมันยังใช้ผมถ่ายให้อีก พวกผมมาดิซนีย์เเลนด์ช่วงบ่ายเกือบๆเย็น ยัยน้องก็วิ่งโร่ดูโน่นทีนี่ที มันชวนผมไปเล่นเครื่องเล่นเเต่บอกตรงๆผมไม่ถนัดอะไรเเบบนี้เลยให้ทีกับฟานไปเล่นกับยัยน้องเเทน ส่วนผมก็มานั่งกินขนมอยู่ที่ร้านขายขนมเล็กภายในดิซนีย์เเลนด์ ผมซื้อไอศกรีมมานั่งกินเล่นต่อที่เก้าอี้ภายในสวนขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีหวาน เเละคนที่ใส่ชุดมาสคอตตัวกาตูน ทั้งเจ้าหญิง เจ้าชาย ที่ดูสวยหล่อสมบทบาทในกาตูน มิกกี้เม้าส์เเละอื่นๆยืนถ่ายรูปกับนักท่องเที่ยวเต็มไปหมด นักท่องเที่ยวที่นี่มีทุกเพศทุกวัยเลยเเหละ ผมนั่งมองผู้คนยืนถ่ายรูปกันอย่างตื่นเต้นสนุกสนาน ส่วนผมก็นั่งเฉยๆนี่เเหละครับ บอกเเล้วมันไม่ใช่ทาง

“ให้ผมหรอ” ผมถามออกไป เมื่ออยู่ๆมีคนใส่ชุดตุ๊กตามาสคอตกระรอกสีน้ำตาลมายืนตรงหน้าพร้อมส่งดอกกุหลาบสีเเดงมาให้ผม อีกฝ่ายพยักหน้ากลับ ผมก็รับดอกไม้ที่ยื่นมาให้พร้อมส่งยิ้มกลับไป

“นิกส์ ไปฝั่งโน้นกัน น้องนาฟรออยู่” ฟานเอ่ยเรียกผมก็หยิบกระเป๋าเป้สะพายขึ้นกำลังจะเดินไปอีกฝั่งที่มีปราสาทสูงเสียดฟ้า

หมับ!! กระรอกน้อยดึงเเขนผมไว้ ขายาวหยุดชะงักก่อนหันกลับมามองเรียวเเขนเล็กที่ถูกกระรอกน้อยกุมไว้

“นิกส์” ฟานรีบเข้ามาดึงเเขนผมออกจากมือกระรอกน้อย อีกฝ่ายก็นิ่งไปก่อนยกมือขึ้นบ๊ายบายพร้อมเอามือจับหน้าตัวเองอย่างเขินๆ ผมยกมือบ๊ายบายตอบก่อนยิ้มกลับไปเเล้วเดินตามฟาน ไปหายัยน้องที่ตอนนี้คงจะสนุกใหญ่เเล้ว มาถึงผมก็เห็นยัยน้องยืนถ่ายรูปกับเจ้าหญิงรองเท้าเเก้วในกาตูนอยู่ นี่น้องผมปี1 เเล้วนะ มันทำตัวเด็กสุดๆ ฮ่าๆๆๆ

END PART NICK

 

START PART GUY

ผมอยู่ดิซนีย์เเลนด์นี่เเหละครับ ความจริงผมตามไอนิกส์มาตั้งเเต่มันออกจากบ้าน เมื่อวานผมไปหาเช่ารถสำหรับใช้ในการเดินทาง เมื่อได้รถที่ต้องการผมก็ลองขับตามจีพีเอสมาที่ถนนเเถวบ้านไอนิกส์ในที่อยู่ ผมขับวนเเถวนั้นอยู่หลายรอบกว่าจะเจอบ้านเลขที่ที่ผมตามหา มองเข้าไปข้างในเห็นชายชุดดำยืนกันเต็มไปหมดทั้งหน้าบ้านเเละบริเวณบ้านในส่วนอื่น ผมเองก็เเปลกใจนิดหน่อย เงยหน้ามองเลขที่บ้านที่ติดอยู่บนกริ่งอีกรอบมันก็ตรงกับที่ไอกันต์ให้มา เเต่พอนึกไปป๊ามันทำธุรกิจเเถมอยู่ฮ่องกงอีกจะมีคนคุ้มกันบ้างก็คงไม่เเปลก ผมตัดสินใจขับรถกลับเพราะหากจอดนานๆเดี๋ยวมีคนสงสัยขึ้นมาคงจะซวย ผมกลับมาก็นั่งคิดนอนคิดอยู่ว่าผมจะง้อไอนิกส์มันยังไง เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ผมจะเฝ้าดูมันไปก่อนละกัน เช้าวันต่อ ผมมาดักรอไอนิกส์อยู่ใกล้ๆบ้านมัน เเอบเห็นมันกับน้องขึ้นรถเเละมีกระเป๋าที่อีกสองคนที่น่าจะเป็นลูกน้องป๊ามันถือขึ้นไว้ท้ายรถBMW สีดำคนสวย ผมขึ้นกลับมาบนรถก็ขับตามรถของมันไปห่างๆจนถึงปลายทาง สงสัยน้องมันคงอยากมาเที่ยวดิซนีย์เเลนด์ เพราะคนอย่างไอนิกส์ไม่มีมุมนี้หรอก ผมเเอบตามมันห่างๆ จนรู้สึกเหมือนหนึ่งในลูกน้องพ่อมันจะจับตาอยู่เหมือนกัน ไอนิกส์มันปลีกตัวออกจากกลุ่ม ผมเลยตามมันไปก็เห็นมันนั่งอยู่ในร้านขายขนมสีหวาน ก่อนเดินออกมาเเล้วไปซื้อไอศกรีม เมื่อเห็นมันนั่งที่เก้าอี้ในสวน ผมมองไปรอบๆก็เห็นตุ๊กตามาสคอตเต็มไปหมด ผมหลีกมาที่ห้องน้ำ ด้วยความบังเอิญผมเจอพนักงานที่เเต่งชุดมาสคอตกระรอก ผมเลยจัดการยัดเงินเเล้วเข้าเปลี่ยนชุดทันที ออกมาพร้อมชุดมาสคอตกระรอกตัวใหญ่ ผมเดินผ่านเเม่ค้าหิ้วตะกร้าที่ขายดอกกุหลาบสีเเดง โชคดีมากครับ ดอกสุดท้ายด้วย ผมซื้อเสร็จก็เดินกลับมาบริเวณสวนที่ว่า ไอนิกส์ก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม ผมเดินเข้าไปก็มีน้องๆหนูๆรวมถึงสาวๆมากมายเข้ามาขอถ่ายรูป ผมก็ถ่ายไปเรื่อยๆเดินมาต่อไปจนหยุดที่ไอนิกส์นั่งอยู่ ผมยื่นดอกไม้ให้มัน ได้เห็นหน้าผมก็ดีใจเเล้ว รอยยิ้มของมันที่ส่งมาให้ อยากดึงเข้ามากอดใจจะขาด เเม่งทำไม่ได้ ท่องไว้ เราเป็นตุ๊กตาๆ จะให้มันรู้ตอนนี้ไม่ได้ว่าเรามาหา อยู่ๆคนที่น่าจะเป็นลูกน้องป๊ามัน ชื่ออะไรก็ไม่รู้ผมไม่รู้จัก มันมาตามไอนิกส์ ไอเหี้ยนี่!! ขัดความสุขกูจริง!! หมับ!! มือผมมันไม่รักดี กลับคว้าเเขนอีกคนเอาไว้ ใจกูไม่อยากให้ไปหนิ ยังไม่หายคิดถึงเลย พรึบ!! ไอนี่!!มึงจะเอาไง!! ลูกน้องป๊าไอนิกส์รีบเข้าดึงเเขนไอนิกส์ออกจากมือผม มึงต้องทำขนาดนี้เลยหรอวะ กูชักไม่ชอบขี้หน้าเเม่งเเล้วสิ ผมระงับความโกรธเอาไว้ก่อนยกมือบ๊ายบายไอนิกส์ อีกฝ่ายยกมือบ๊ายบายผมกลับเเล้วยิ้มส่งมาให้ ใจชื้นขึ้นมาหน่อยกู หลังจากไอนิกส์เดินไปผมก็เดินกลับมาที่ห้องน้ำที่นัดไว้กับน้องเค้า กว่าจะถึงก็โดนเรียกถ่ายรูปไม่หยุด คนยิ่งหงุดหงิดอยู่ เปลี่ยนชุดกลับเสร็จผมก็เดินไปเเอบดูมันต่อ ช่วงค่ำ ไอนิกส์กับน้องสาวมันยืนดูโชว์ของทางดิซนีย์ที่เป็นพาเหรดขบวนตัวกาตูนมากมายที่มาพร้อมโชว์มหัศจรรย์ ผมยืนอยู่เเถวๆนั้นเเหละครับ ตามมันจนกระทั่งมันถึงโรงเเรม ผมก็กลับไปเช่าโรงเเรมฝั่งตรงข้าม

4 ทุ่มประเทศฮ่องกง

ติ่ง เสียงเเจ้งเตือนบางอย่างดังขึ้น ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลังจากเดินออกจากห้องน้ำ ตาคมจ้องหน้าจอมือถืออย่างครุ่นคิด ไอนิกส์ลงไอจีสตอรี่ ผมเปิดเข้าไปดู มันถ่ายบรรยากาศบาร์เเห่งหนึ่งพร้อมเช็คอินสถานที่ ไม่ต้องสงสัยนะครับ ไอนิกส์มันไม่ได้บล็อกไอจีผม มันบล็อกเเค่ไลน์กับเมสเซส หึ เดี๋ยวกูตามไป ผมจัดการเเต่งตัวก่อนออกไปบาร์ใกล้ที่ไอนิกส์มันเที่ยวอยู่ มีถึงบาร์ผมก็เข้าไปหาที่นั่ง ผมปลอมตัวนิดหน่อยครับ หนวดเคราเบาๆพร้อมหมวกสีดำเเก๊ปหนึ่งใบ ผมนั่งมองไอนิกส์ หึ มีสาวนั่งข้างด้วยครับส่วนฝั่งตรงข้ามก็น้องสาวมัน ลูกน้องของป๊ามันก็ยืนอยู่ใกล้ๆสองฝั่งโซฟา คุมกันขนาดนี้ขืนกูเข้าไปคงโดนถีบออกตั้งเเต่ยังไม่ได้อ้าปากพูดเถอะ ผมได้เเต่นั่งมองอย่างนั้นเเหละครับ นั่งดูไปจนมันพาน้องสาวกลับ ผมก็เเยกกลับบ้าง

END PART GUY

 

START PART NICK

ผมลงไอจีสตอรีพร้อมเช็คอินที่บาร์ใกล้ๆกับโรงเเรมที่พัก เพื่อนๆผมก็ทักมาหากันใหญ่ เริ่มที่ไอเต้เลยครับ

 

tete

: มีความสุขนะมึง เที่ยวเผื่อกูด้วย

สุขมากครับเพื่อนเต้ :

ผมตอบกลับไอเต้ไปกวนๆ มันเหมือนเหงาอะเพื่อนผม

 

vg.gun24

: เที่ยวขนาดนี้ระวังเฮียอกเเตกตายนะ5555

ปากเสีย ไอสัส :

🖕🏻:

❤️ :

ไอกันต์ไอปากหมา เออเเต่ลืมไปผมยังไม่ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้มันฟังหนิ

 

ninn77

: อย่าลืมของฝากกู

ไม่ลืม :

หาไว้เเล้วเว้ย555 :

สำหรับนิลเพื่อนรัก ผมก็ขอเบอร์สาวข้างๆที่นั่งอยู่ทั้งสองฝั่งไปให้มันเเล้วครับ

ผมตอบกลับเพื่อนสนิทเเละอีกหลายคนที่ตอบกลับสตอรี่ไอจีมา ผมนั่งกินเหล้าอยู่อย่างนั้น ส่วนยัยน้องก็นั่งทำหน้าบึ้งอยู่ใกล้ มันจะไปเต้นครับเเต่ผมไม่ให้ไปเพราะคนมันเยอะกลัวทีกับฟานจะตามยัยน้องผมไม่ทัน เกิดอะไรขึ้นมา ป๊าผมอาละวาดเเน่ ตอนนี้คนสวยของผมเลยทำได้เเค่นั้งมองพี่ชายเเบบผมที่นั่งอยู่กลางสาวๆ ผมดื่มจนเริ่มรู้สึกมึนก็กลับ ไม่ได้อยู่ไทยที่จะมีคนหิ้วกลับห้องทุกวันมันก็ดูเเลตัวเองอะครับ มาถึงโรงเเรมก็ส่งยัยน้องเข้านอนก็กลับมาห้องตัวเอง ผมอาบน้ำเสร็จก็กลับมานอนลงบนเตียง ไม่ช้าก็หลับไหลไปด้วยความเหนื่อยล้า

ตื่นเช้ามาทีกับฟานก็พาพวกผมตะลอนเที่ยวนอกเมือง ทั้งช็อปปิ้ง ถ่ายรูป ไหวพระ เเละคาซิโน ยัยน้องผมตื่นเต้นใหญ่ ต่างจากผมที่เบื่อๆครับ ตอนนี้พวกผมกำลังทานอาหารอยู่ในภัตตาคารหรู อาหารเป็นอาหารจีนที่รสชาติค่อนข้างจืดไปสำหรับผม เเต่ก็กินได้เเหละครับ พวกผมทานอาหารที่ภัตตาคารเสร็จก็ไปเดินถนนคนเดินชื่อดัง ดีหน่อยครับของกินอร่อยๆทั้งนั้นเลย ผมซื้อโน่นซื้อนี่กิน

“นิกส์ครับ กลับก่อนเถอะครับ” ฟานเรียกผมขึ้น ผมหันกลับมามองก็เห็นทีที่เดินประกบยัยน้องอยู่ใกล้ๆ ผมพยักหน้ากลับไปก่อนเดินนำไปที่รถ รอสักพักยัยน้องก็กลับขึ้นรถมานั่งข้างๆ

“มีอะไรหรือเปล่า” ผมถามออกไปเพราะเห็นพวกมันสองคนหน้าเครียดๆ

“ผมเห็นคนของหลีเฉินเดินอยู่เเถวนี้ครับ” ทีตอบขึ้นพร้อมกับสตาร์ทรถเเล้วออกตัวไป ผมกับยัยน้องหันมองหน้ากันทันที คงจะศัตรูคู่ค้าของป๊านั้นเเหละ

“กลับโรงเเรมเลยนะครับ” ฟานเอ่ยบอก

“อื้ม” ผมเอ่ยตอบในลำคอพร้อมพยักหน้าเบาๆ

 

 

 

เเอบมองเธออยู่นะจ๊ะ อิเฮียได้เเค่มองน้องใกล้ๆ

มาเเล้วจ้า ติชมได้นะ

ฝากเม้นเเละกดถูกใจกันเยอะนะ💕💕

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น