ในรอยร้าว In the crack (จบแล้ว อ่านฟรี)
ในรอยร้าว ความรักในความชัง 2
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ในรอยร้าว ความรักในความชัง 2

 

“ถ้าฉันได้เจอ ก็คงจะอายุประมาณเท่าเธอเนี่ยแหละ” เขาพูด 

“ค่ะ” 

“พรึ่บ!” 

 

“ว้าย!!” 

“มุทิตา!” เสียงนี้เป็นเสียงของฟิลลิปที่ตะโกนอย่างตกใจ 

จู่ๆก็มีแรงกระชากปริศนาดึงให้มุทิตาหลุดออกจากอ้อมแขนของฟิลลิปลอยหวือติดมือของเขาไป มุทิตาเองก็ตกใจแทบจะทำอะไรไม่ถูกเมื่อคนที่กระทำการอุกอาจเช่นนี้คือแอรอน! เธอมองเขาก็พบว่าสีหน้าของแอรอนในยามนี้แทบจะฆ่าเธอได้เลยทีเดียว 

“ไอแอรอน!!!” 

“มึงหุบปาก!!!” เขาตะคอกใส่ฟิลลิปก่อนที่จะหันไปกระแทกกระทั้นเสียงใส่มุทิตา 

“มันเป็นเวลางานไม่ใช่หรอ!” น้ำเสียงของเขากดต่ำ จ้องมองไปที่มุทิตาอย่างคาดเคร้น 

“.......” เป็นเพียงแค่สายตาของเธอเท่านั้นที่จ้องมองไปที่แอรอน 

“ตอบฉันสิหรือยืนกกกอดกับผู้ชายจนลืมแล้วว่ามีอะไรที่ต้องทำ!!!ไม่อายผีสางเทวดาหรือยังไง!” มือหนานั้นกำหมัดแน่น 

“เพลี๊ยะ!!!” มุทิตาไม่มีความลังเลเลยที่จะตวัดมือลงที่ใบหน้าของเขา 

แอรอนหน้าหันทันทีเมื่อมือนั้นมันตวัดลงที่ใบหน้า เขาเหลียวหน้าหันมามองเธอด้วยแววตาแววโรจน์ปานจะฆ่าเธอให้ตาย มุทิตาเองก็จ้องกลับ 

“ฉันกกกอดกับใครที่ไหนก็ได้มันไม่เกี่ยวกับคุณเลยสักนิด แล้วฉันก็รู้ตัวดีว่าตอนนี้มันเป็นเวลาอะไร ฉันพอจะมีสมองมากพอที่จะคิดอะไรได้ ไม่ต้องห่วงหรอกนะว่าจะทำงานให้คุณได้ไม่คุ้ม!” 

“มุทิตา! นับวันเธอมันเริ่มจะมากเกินไปแล้วนะ!!!” 

“ไปกันเถอะค่ะคุณฟิลลิป” เธอจะไม่สนใจเขา เธอจะเฉยชาแต่ทว่าเธอจะทำมันได้นานเท่าไหนกันเชียว 

“จะไปไหนมุทิตา!!!” 

“มันเรื่องของฉัน เชิญคุณเข้าไปหาคุณกัณฑ์เถอะค่ะ” 

“หมับ!!!” 

“โอ๊ย!!!” 

แอรอนคว้าเข้าที่ข้อมือของมุทิตาอย่างเต็มมือ จับและบีบรัดมันแรงๆ แล้วกระชากเธอเข้าหาตัวเอง เขาจ้องมองหญิงสาวราวกับว่าเธอนั้นมีความผิดที่ยิ่งใหญ่นัก จนมุทิตาต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บที่ข้อมือที่เขาไม่มีผ่อนแรงเลยกระทำกับข้อมือเธอราวกับว่ามันเป็นสิ่งของที่ไม่มีค่าไม่มีชีวิต 

“ไอแอรอนปล่อยมุทิตา” ครั้งนี้เป็นฟิลลิปที่ห้ามการกระทำของแอรอน แต่มันกลับไม่เป็นผลสักนิดแถมเขายังสาดวาจาร้ายคืนมาด้วย 

“ไม่ต้องมาเสือก!!!” เขาจับลากจูงมุทิตาไปอย่างไม่ปราณี ฟิลลิปเองก็หมายที่จะตามไปติดๆแต่ทว่า... 

“คะ...คุณฟิลลิป” เสียงหนึ่งมันดังขึ้นหยุดเท้าที่กำลังจะก้าวเดินตามไป แล้วหันไปสนใจเสียงนั้นแทน 

“เธอมาที่นี่ได้ยังไง...” 

“...นิศามณี” 

“......” หญิงสาวคนนี้ไม่อาจที่จะพูดอะไรออกไปได้เลยสิ่งที่เธอทำคือความเงียบเท่านั้น เพราะสิ่งที่เธอเห็นเมื่อครู่มันทำให้หัวใจดวงนี้ของเธอปวดร้าวจนแทบจะเอ่ยสิ่งใดไม่ออก ผู้หญิงคนนั้นคือคนคนเดียวกันกับที่เคยพบเจอ... 

“ฉันถามว่ามาได้ยังไง!!!” น้ำเสียงนี้มันทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยง เธอควรจะบอกกับเขาอย่างไรกัน 

“มะ...มาหาเพื่อนค่ะ” 

“.......” สายตาคมแปรเปลี่ยน มันไม่เหมือนกับคราแรกที่เธอเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนนั้นเลย... 

“จันทร์!” แต่ทว่าจู่ๆมันก็ดันมีเสียงเรียกชื่อของสาวเจ้า ซ้ำมันยังเป็นเสียงของผู้ชายอีก 

“จะ...จ๊ะ” เธอต้องขานตอบไปเพราะมันคือมารยาท แต่เสียงที่เธอตอบกลับไปนั้นมันแสนจะกล้าๆกลัวเหลือเกิน 

ด้านของฟิลลิปก็จ้องมองมาที่สาวเจ้าสลับกับคนที่เรียกขานชื่อของหญิงสาว 

“มานี่!!” 

“คะ...คุณฟิลลิป” เขาไม่ฟังสิ่งใดเลย แถมยังดึงลากสาวเจ้าออกไปจากพื้นที่ตรงนี้อีก 

“ตุ๊บ!” 

“โอ๊ย!” 

อีกฟากหนึ่งแอรอนลากมุทิตาออกมาจากฟิลลิปแล้วดึงไปในส่วนที่ไม่มีใครพลุ่งพล่านหรือเดินผ่าน เขาเหวี่ยงเธอให้กระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรงจนมุทิตารู้สึกจุกเสียดและเจ็บไปหมด ก่อนที่ร่างนี้มันจะทรุดลงที่พื้นเพราะเธอไม่อาจจะต้านทานแรงนี้ได้เลย เขารุนแรงจนเกินไป เกินกว่าที่คนร่างอวบคนนี้จะรับได้ แววตาที่มันแววโรจน์ของแอรอนที่เธอมองผ่านเข้าไปมันเห็นได้ชัดเจนเลยว่าเขานั้นไม่สบอารมณ์เลยสักนิด การกระทำของเขามันแทบจะฆ่าเธอได้เลย 

“อดอยากปากแห้งมากหรอห๊ะ! ถึงได้ไปกกกอดกับไอฟิลลิปไม่อายผีสางเทวดาแบบนั้น เลือดความร่านมันปะทุหรือยังไง!!!” ถ้อยคำที่เขาพ่นออกมานั้นมันแสนจะดูถูกเธอนัก 

“เพลี๊ยะ!” 

“คุณไม่ได้รู้อะไรดีไปกว่าฉันเลย แล้วจะมาตัดสินกันอย่างนี้ได้ยัง ทำไม! ทุกครั้งที่กอดกับผู้ชายมันต้องจำเป็นด้วยหรอที่ฉันจะต้องมีความร่านอย่างที่คุณพูด!!!” ยืนหยัดร่างกายของตัวเองขึ้น แล้วเอ่ยวาจากระแทกใส่ผู้ชายตรงหน้าอย่างแรง 

“มุทิตา!!!” 

“ทำไม! หรือสิ่งที่ฉันพูดมันผิดเพี้ยนไป! คุณมันก็ดีแต่จะตัดสินคนเพียงแค่ภายนอก ไม่รู้เช่นเห็นชาติเขาเลยสักนิด ไม่เคยที่จะถามถึงเหตุผลเลยว่าสิ่งที่ทำอยู่มันเกิดจากอะไร ทำไมต้องทำอย่างนั้นทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ คำถามพวกนั้นมันไม่เคยหลุดออกมาจากปากของคุณเลยสักครั้ง!!!” 

“เพลี๊ยะ!!!” 

ใบหน้าของมุทิตาสะบัดหันอย่างแรงด้วยแรงมือของแอรอนที่มันกระทบลงที่ใบหน้าของเธอ มุทิตาสะบัดหน้ากลับมามองเขาด้วยแววตาที่คลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตา จ้องมองเขาด้วยความเจ็บที่มันกำลังกัดกินทั้งร่างกายและจิตใจ ไม่มียามไนเลยที่เขาจะไม่กระทำการรุนแรงกับเธอ สิ่งที่เอได้รับตลออดมามันมีเพียงแค่เธอนั้นเจ้บอยู่ฝ่ายเดียว เจ็บจนจะช้ำตายอยู่แล้วเขาเคยรู้บ้างมั้ย มันเจ็บไปทั้งร่างกายและหัวใจหมดแล้ว 

“ฉะ...ฉันขอโทษ” เขารู้ว่าตัวเองนั้นพลั้งมือมากเกินไป เขาไม่อาจจะควบคุมอารมณ์ในตอนนี้ได้เลย คราเมื่อเห้นมุทิตาน้ำตาหน่วงเต็มทั้งสองดวงตา หัวใจมันก็กระตุกวูบ เผยความรู้สึกผิดออกมา 

“เพลี๊ยะ!!!” 

“จำไว้!!! ฉันไม่เคยทำในสิ่งที่คุณพูดเลยสักนิด! แล้วทำไมต้องเป็นฉันคนเดียวที่ต้องเจ็บ คุณรู้บ้างมั้ยว่าทุกครั้งที่คุณไม่ใส่ใจมองไม่เห็นฉัน มันยังไม่เจ็บไปกว่าคุณทำให้ฉันดูเป็นคนไร้ค่า ทำร้ายร่างกายกันอย่างกับไม่ใช่คน ทำไม! คุณคิดว่าฉันเองก็เจ็บไม่เป็นหรือยังไง ฉันยังเป็นคนเหมือนกันกับคุณมีเลือดเนื้อจิตใจ เจ็บช้ำเป็นเหมือนกัน!!!” เธอเจ็บ เจ็บทุกครั้งที่เขาทำกับเธออย่างเฉกเช่นคนไร้ค่า ไม่มีเลือดเนื้อจิตใจ มันไม่ใช่เพียงแค่เจ็บแค่อย่างเดียวแต่มันยังทรมาน ทรมาน ไปทั้งทรวงอกและทุกอณูความรู้สึก สิ่งที่เธอต้องพบพานตอนนี้มันช่างน่าทรมานใจเหลือเกิน... 

“มุทิตา...” เขารู้สึกผิดที่พลั้งพลาด แต่จะให้ทำเช่นไร... 

“.......” เธอจ้องมองเขากลับด้วยแววตาที่มันเศร้าโศกและเสียใจ น้ำตาใสมันก็ไหลเต็มทั้งสองข้างแก้ม สะท้อนปะทะเข้ากับแสงจันทร์จนเห็นชัด 

มือหนาของแอรอนหมายที่จะเข้าไปเช็คหยาดน้ำตานั้นให้มันหมดไปเสีย แต่ทว่าสิ่งที่เขาได้กลับมาคือมือของมุทิตาที่สะบัดมือของเขาออกอย่างไม่ใยดี 

“ไม่ต้องมาแตะต้องตัวฉัน คนอย่างฉันมันไม่สมควรจะให้คนสูงส่งอย่างคุณมายุ่งเกี่ยว!” เธอร้องไห้แต่เธอไม่มีเสียงสะอื้นออกมาให้สมเพชตัวเอง 

มุทิตาก้าวเท้าหนักออกไปจากจุดนี้ทันที ก่อนที่มันจะเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแรงวิ่ง ที่วิ่งออกมาอย่างเร็วไว เธออยากจะวิ่งแล้วให้มันหายออกไปจากจุดนี้เสีย เลือกได้เธอไม่อยากจะมาพบเจอผู้ชายคนนี้ตั้งแต่แรก วิ่งโดยไม่สนว่าคนที่เธอวิ่งผ่านนั้นจะเป็นใครบ้าง 

มาเเล้วจ้าาา 

ขอโทษที่ให้รอนานกันนะคะ 

​ป่วยรอบนี้เป้นอะไรที่หนักหนาพอสมควร 

ไม่เคยได้นอนโรงพยาบาลก็ได้นอน รีดก็อย่าลืมดูเเลตัวเองกันด้วยนะคะ ป่วยไข้มานี่ทรมานที่สุดเลยล่ะคะ 

รักษาสุขภาพกันด้วยน้าา ไรท์เป็นห่วง 

กลับหน้าเรื่อง

                                             

     ฝากนิยายของไรท์ตัวไม่น้อยนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมแขนของทุกๆคนด้วยนะคะ  และก็ขอบคุณเเรงสนับสนุนทุกคนด้วยนะคะ ไรท์จะพัฒนาฝีมือตัวเองยิ่งขึ้นค่ะ

 

#

 

ฝากรีดเดอร์ทุกคนกดไลค์เพจของไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

สามารถกดได้ที่ด้านล่างนี้เลยนะคะ

                                                                  

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น