Passion จะให้กูเป็นเพื่อนหรือเมียมึง?... Yaoi
ความบังเอิญที่น่ากลัว..
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ความบังเอิญที่น่ากลัว..

 

 

 

โอมจอดรถหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง ทั้งโอมและอินเดินเข้ามาในร้านหาที่นั่งอยู่ชั่วครู่ 

“ เฮ้ย!!..ไอ้โอม..” เสียงคุ้นหูที่ดังขึ้นทำให้ทั้งอินและโอมต่างหันไปมอง โอมหัวเราะเบาๆแล้วเดินเข้าไปหารุ่นพี่ที่กวักมือเรียก 

“ ดีครับเฮียออฟ “ โอมยกมือไหว้รุ่นพี่ที่สนิทก่อนจะชายตามองอีกคนที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์อย่างแรง 

“...........” 

“ สวัสดีครับพี่ต้น...” โอมยกยิ้มพร้อมทั้งยกมือไหว้ ต้นแค่เหลือบตามองแล้วหันไปทำตาขวางใส่คนที่นั่งตรงกันข้าม 

“ แหม พาแฟนมากินข้าวเหรอวะ..” ออฟทำเป็นไม่สนใจหันไปสนใจร่างเล็กที่เดินตามโอมมา อินยกมือไหว้ออฟที่ส่งรอยยิ้มใจดีมาให้

“..........”

“ มองใกล้ๆแล้วน่ารักว่ะ..หึๆๆ..”

“ พาแฟนมากินข้าวเหรอเฮีย..”

“ ใช่..”

“ ไม่ใช่เว้ย!..” ต้นเถียงกลับอย่างรวดเร็วพร้อมกับสายตาที่ตวัดมองออฟที่เอาแต่ยกยิ้ม

“ พี่ต้น..” อินตาโตเมื่อเห็นคนตรงหน้าชัดๆ แม้แต่ต้นเองยังชะงักค้างไปเลย

“ นะ..น้องอิน..”

“ โอ้ ใช่เลยลืมนึกไปว่าเมียมึงกับไอ้ต้นมันรู้จักกัน หึๆๆ..”

“ ไอ้ออฟ!!..” ต้นยกขึ้นจากเก้าอี้แล้วดึงแขนแกร่งของออฟให้ลุกขึ้นดึงพาออกไปจากโต๊ะ มีแต่อินที่ยังงงเป็นไก่ตาแตก

“ ทำไมพี่ต้นกับพี่มึงถึงมาด้วยกัน..” อินหันไปถามโอม

“ กูจะรู้มั้ย..”

“ ไอ้โอม..บอกกูมา..” อินเม้มปากแน่น

“ หาโต๊ะนั่งเหอะ กูหิวข้าวแล้วว่ะ..” โอมเหลือบตามองโต๊ะที่วางแล้วเดินไปนั่งทันทีโดยไม่สนใจอินที่ยืนค้างอยู่ตรงนั้น

 

........................................................................................ 

 

พลั่ก!! 

“ เหี้ยออฟ ไอ้เวร!!..มึงตั้งใจใช่มั้ยห๊ะ!!..” ต้นตวาดใส่ออฟที่ยืนพิงผนังห้องน้ำ 

“ ตั้งใจอะไรวะ..มันบังเอิญต่างหาก..” 

“ บังเอิญบ้านพ่องมึงซิ!!..” ต้นหายใจฟืดฟาดอย่างโมโห 

“ นั่นมันมันบ้านพ่อผัวมึงเลยนะต้น..พูดให้ดีๆซิครับ..” ออฟหัวเราะในลำคอเมื่อต้นตวัดหน้ามามองแถมยังจ้องตาเขม็งอีก 

“ พูดให้มันดีๆนะ..กูไม่เอามึงทำผัวไอ้สัส!!..” 

“ โอ๊ะ..แล้วไอ้ที่ได้กันนี่เอาไปทำอะไรครับเมีย..” ร่างสูงยังทำหน้ายียวนกวนประสาทให้ต้นเลือดขึ้นหน้าไปอีกหลายเท่า มือกำหมัดแน่นแล้วยกขึ้นตรงหน้าออฟให้รู้ว่า ขืนพูดอีกทีมึงจะโดน 

“ มึงบอกอะไรไอ้โอมบ้างห๊ะ..” 

“ บอกอะไร..” 

“ ไม่ต้องมาทำหน้าโง่ๆ..กูรู้มึงเข้าใจที่กูพูด..” 

“ หึๆๆ..แล้วไงวะ มึงไม่ต้องกลัวหรอกพวกมันไม่ปากหมาประจานเรื่องของเราง่ายๆหรอกนะ..” 

“ มึงว่าไงนะ..’พวก’ เหรอ..มึงบอกใครอีกนอกจากไอ้โอม!!...” ต้นตวาดดังลั่นห้องน้ำจนบางคนที่เข้ามาทำธุระต้องหันมามองตาเดียวแต่เผอิญว่าไอ้สองคนมันไม่สนใจเลยนะซิ 

“ ก็..ไม่มากหรอก แค่ไอ้วากับไอ้โอมที่รู้เรื่องนี้ไง แต่ตอนนี้สงสัยจะมีน้องอินของมึงเข้ามาสมรู้ร่วมคิดอีกคนแล้วแหละ..” ออฟยกมือขึ้นนับนิ้วแล้วเดาะลิ้นพูดเสียงดัดๆใส่ต้น ทั้งที่รู้ว่าคนร่างบางตัวสั่นระริกด้วยความโกรธแค่ไหน 

“ อะ..ไอ้ออฟ..มึง อยาก ตาย คา ตีน กูใช่มั้ย...” เสียงหวานคำรามลอดไรฟันด้วยความโกรธเกินกว่าจะควบคุม 

“ หึๆ ถ้าให้กูเลือกเหรอกูชอบให้มึงอยู่ข้างบนว่ะต้น เร้าใจกูดี..พลั่ก!!..” แรงเหวี่ยงของหมัดที่เสยเข้าตรงหน้าทำให้ออฟเซไปได้อยู่ มือหนายกขึ้นเตะตรงมุมปากที่แตกแล้วเงยหน้าขึ้นมามองต้นที่มองด้วยความโกรธ 

“ เร้าใจมึงพอมั้ยไอ้สัส!!..” ต้นขยับกายจะเดินออกไปจากตรงนั้นแต่แขนเรียวกลับถูกดึงเข้ามาอีกครั้ง และครั้งนี้มันไม่ใช่แค่ปะทะหน้าแต่เป็นริมฝีปากที่กดลงมาบดเบียดอย่างแรงจนต้นชะงักค้าง กลิ่นคาวเลือดเป็นสิ่งแรกที่ต้นลิ้มรส มือหนาคว้าท้ายทอยคนตัวเล็กกว่าบีบแน่นจนร่างบางเจ็บไปหมดพยายามถดหน้าหนีแต่ออฟก็ไม่ยอมปล่อยนอกจากจะดูดแรงๆตรงกลีบปากเป็นการเตือน 

“ อึกก..อื้ออออ...” เสียงครางด้วยความเจ็บลอดออกมาแต่เหมือนออฟจะไม่สนใจ มือหนาเหวี่ยงต้นจนร่างบางไปชนกับอ่างล้างมือจนต้นต้องเบ้หน้าไม่ทันหันไปด่า คางเรียวบางก็ถูกออฟบีบแน่น 

“ ชอบให้กูใช้ความรุนแรงใช่มั้ยไอ้ต้น..” ออฟพูดเสียงนิ่งเป็นครั้งแรก ต้นถึงกับผงะนอกจากมันจะกวนใส่แล้วก็ยังไม่เคยเห็นมันทำหน้าจริงจังแบบนี้เลย 

“...........”  ต้นขยับหน้าหนีเมื่อออฟขยับหน้าเข้ามาใกล้จนสัมผัสลมหายใจ มือหนาเปลี่ยนจากบีบคางเป็นรวบร่างบางเข้าหาตัวจมูกโด่งเป็นสันถูไถไปตามซอกคอจนต้นเกร็งแน่นเพราะขนลุกซู่ 

“ อย่าทำให้กูโมโห..เข้าใจมั้ยเมีย “  

“ ...........” ต้นเม้มปากแน่นและออฟก็ยอมปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระอีกครั้ง ปากหยักเหยียดยิ้มออกมาเมื่อเห็นปฎิกริยาของต้นอย่างชัดเจน  

“ หึๆๆ..อะไรกันวะ เหมือนลูกหมาเลยนะมึง...” 

“ มึงสิหมา..” ต้นรีบเก็บคำด่าลงลำคอทันทีเมื่อออฟเปลี่ยนสายตามองมา เขาเองก็ไม่เสี่ยงจะมีเรื่องกับไอ้พวกหมาบ้าอย่างออฟนักหรอก  

“ หึ..จะใช้กำลังกับกูน่ะไม่ว่าอะไรหรอกนะแต่ให้มันอยู่ในขอบเขตหน่อยนะครับ..เพราะไม่งั้นกูอาจจะเปลี่ยนอารมณ์เอามึงจนลุกจากเตียงไม่ได้นะเว้ยต้น..”  

“............” 

“ กลับไปที่โต๊ะเหอะ..กูโครตหิวจนจะกินมึงทั้งตัวได้แล้วนะเว้ย..” ออฟเดินมากอดคอแต่ต้นก็ยังพยศผลักอีกฝ่ายออก 

“ เคลียร์เรื่องที่มึงเอาเรื่องกูไปบอกคนอื่นก่อน..” 

“ คนอื่นที่มึงว่าน่ะมันน้องกูเองนะ..” 

“ ไอ้วากับไอ้โอมนั่นแหละตัวดี!!..มึงไม่ต้องพูดมาก ถ้าเรื่องมันถึงหูคนอื่นอีกกูเอามึงตายแน่ไอ้ออฟ!!...” ต้นกระทืบเท้าเดินออกไปจากห้องจนออฟได้แต่หัวเราะแล้วเดินตามคนน่ารักไป 

ต้นเดินกลับมาที่โต๊ะตัวเดิมของตัวเอง ตากลมเหลือบมองหารุ่นน้องแล้วก็เจอจริงๆแต่โชคดีหน่อยตรงที่อินมันนั่งหันหลังให้ ออฟเลิกคิ้วแล้วหันไปมองตามสายตาของคนน่ารักแล้วยกยิ้มออกมา 

“ มึงไม่ต้องกลัวหรอกน่า ไอ้โอมมันไม่พูดอะไรหรอกหรือถ้าน้องอินมันถามมึงก็บอกไปซิว่ามากินข้าวกันเฉยๆไง..” 

“...........” ต้นทำหน้าหงุดหงิดใส่อีกรอบแล้วเริ่มตักอาหารมากิน 

 

 

“ เฮ้ย ไอ้โอม ตกลงมึงจะไม่ยอมบอกจริงๆใช่มั้ยว่าพี่ต้นกับพี่ออฟเขาเป็นไรกัน..” 

“ ไม่มีอะไรหรอกน่า...” โอมพูดทั้งที่ไม่มองหน้า 

“ มึงก็พูดแบบนี้ทุกที..คราวก่อนเรื่องไอ้วากับไอ้นัดก็ทีนึงแล้ว บอกว่าไม่เป็นไรแล้วเป็นไงล่ะ..” อินบ่นพรางตักอาหารมาใส่จานตัวเอง 

“ ............” 

“ มึงไม่ต้องทำเป็นเงียบ กูถามก็ตอบซิวะ..”  

“ จะเอาไงเนี่ย..กินข้าวก่อนได้มั้ย..” โอมส่ายหน้าแล้วทำเป็นไม่สนใจอินอีกแล้วนอกจากอาหารตรงหน้า 

“ไอ้โอมหวังว่าเรื่องพี่ต้น มันต้องไม่ใช่เรื่องแบบไอ้นัดนะ “ อินถอนหายใจออกมา โอมแค่กรอกตาไปมา 

“ เรื่องของคนอื่นมึงจะไปยุ่งทำไมวะ..ถ้าเฮียกับพี่มึงจะได้กันแล้วมันยังไง เรื่องของเขาเราไม่เกี่ยวจำเอาไว้แค่เรื่องมึงกับกูก็เอาให้รอดก่อนดีมั้ยห๊ะ..” โอมพูด 

“ แปลว่าสองคนนั้นคบกันอยู่เหรอ..” 

“ ไม่รู้...” 

“ ก็กูไม่อยากให้เรื่องมันซ้ำรอยเหมือนไอ้นัดนี่หว่า..” 

“ เออๆ..ห่วงกันเข้าไป ห่วงตัวเองก่อนดีมั้ย..” โอมตักกับข้าวใส่จานให้อิน 

“...........” 

“ กินเข้าไปเยอะๆเลยมึง น้ำหนักมึงลดมั้ยห๊ะ..” 

“ ตัวกูเท่านี้เหอะไอ้บ้าโอม...ไม่ต้องมาหลอกด่ากู..” อินทำเสียงจิ๊จ๊ะแล้วก้มหน้ากินส่วนของตัวเองไป หลังจากที่กินข้าวเสร็จพวกเขาก็ออกมาจากร้านทันที เพราะโอมไม่อยากให้อินมันเข้าไปทักพี่ต้นแล้ว ขืนปล่อยให้เข้าไปมีหวังเฮียออฟคงหมายหัวเอาไว้แน่ๆ 

อินเปิดประตูห้องเข้าไปเมื่อกลับมาถึงหอโอมเดินเข้าไปนั่งตรงโซฟาแล้วยกโทรศัพท์มือถือขึ้นโทรหาเพื่อนทันทีที่อินเดินเข้าไปในห้องนอน ร่างสูงเดินออกไปสูบบุหรี่ตรงระเบียงมือก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นแนบหูรอฟังสัญญาณ 

( มีอะไรวะ..) เสียงวาดังเข้ามาในสาย  

“ ทางนั้นเป็นไงบ้าง..”  

( น้องจอยมึงน่ะเหรอ..) 

“ อือ..” 

( ทำเอาไว้แสบจะมาถามหาสวรรค์วิมารอะไรอีกวะ..) 

“ กูไม่ได้ห่วงอะไรหรอกว่ะ..เสร็จแล้วมึงก็ช่วยพูดให้น้องเขาเคลียร์ด้วยล่ะว่าอย่ายุ่งกับกูอีก...” 

( เออๆ..เดี๋ยวเคลียร์ให้เองมึงไม่ต้องห่วงหรอก เออ ไอ้โอม พวกไอ้วินมันขอน้องจอยมึงด้วยว่ะ..) 

“ อืม..เรื่องของพวกมึงเหอะมึงเก็บคลิปที่กูถ่ายเอาไว้ให้ดีด้วยนะ..” 

( สั่งยิ่งกว่ากูเป็นคนใช้อีกนะไอ้เพื่อนเวร..ใช่เรื่องกูมั้ย แม่งไม่ใช่เรื่องของกูแต่ก็ต้องมานั่งเฝ้าให้อีกกูก็อยากไปหาเมียกูบ้างนะเว้ย ) 

“ หึๆๆ..ไอ้นัดมันคงหลั่นล๊านะคืนนี้ ไม่มีตัวซวยอย่างมึงไปขวางความสุขมัน..”  

( แหม..ไอ้คุณเพื่อนพูดให้เคลียร์มากนะมึง ขืนยังพูดอีกนะกูจะไปเฝ้าไอ้นัดแล้วนะไอ้นั่นก็ไว้ใจไม่ได้ หนีเป็นหนี..) 

“ เมียมึงมันแสบนี่หว่า..ไอ้นัดก็แม่งสุดยอดดีว่ะเป็นได้ทั้งผัวคนอื่นแล้วยังเป็นเมียมึงอีก หึๆๆ หาความสุขเหมือนมันนี่ไม่ได้แล้วรู้มั้ย..” โอมหัวเราะ 

( หึๆๆ..ให้มันมีความสุขมันไปเหอะ..เดี๋ยวก็สิ้นลายแล้ว รู้จักกูน้อยไปจับไม่ได้ไม่เป็นไรแต่อย่าให้กูจับได้ หึ..กูเอาให้ตายทั้งมันทั้งชู้นั่นแหละ..) 

“ โหดจริงว่ะมึง..เออๆแค่นี้นะเว้ย “ โอมกดตัดสายแล้วยืนดูดบุหรี่จนหมดมวน แล้วถึงจะเดินเข้ามาในห้องล้มตัวลงนั่งตรงโซฟาที่ประจำตาก็จ้องแต่หน้าจอโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้ มันก็ไม่ได้สาระอะไรนักหรอก หลังจากนั้นไม่นานอินก็เดินออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวที่พาดอยู่ตรงไหล่ ร่างบางเดินมานั่งกับโอมยกแขนขึ้นกอดอกแล้วจ้องมองภาพเคลื่อนไหวในโทรทัศน์ต่อไป 

“ มึงจะเอายังไงกับเรื่องน้องจอยวะ..” อยู่ๆอินก็พูดเรื่องนี้ขึ้น 

“ ก็เลิกแล้วไง..” 

“ กูควรเชื่อคำพูดมึงดีมั้ยไอ้โอม..แม่งมึงพูดว่าเลิกหลายครั้งแล้วนะ พูดทุกครั้งกูโดนน้องเขามาตบทุกครั้งคราวหน้ากูไม่ต้องโดนน้ำกรดมาสาดหน้ารึไงวะ..” 

“ ทำไมไม่สู้กลับ..” โอมหันมาเลิกคิ้วใส่ 

“ กะ..ก็น้องเขาเป็นผู้หญิงนิ..” 

“ อือ..คำตอบโครตเป็นสุภาพบุรุษดี..” โอมถอนหายใจเบาๆ 

“ อีกอย่าง..กูไม่อยากทำอะไรน้องจอยหรอก มันไม่ใช่ความผิดเขาหรอกว่ะทุกๆคนมีสิทธ์ที่จะหวงของๆตัวเอง ในเมื่อมึงเป็นของเขาน้องเขาสมควรจะหึงหวงเป็นธรรมดาแล้วมึงคิดว่ากูคือใครวะ..” 

“.............” 

“ กูก็แม่งเหมือนเป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้มึงกับน้องเขาเลิกกัน..มึงรู้มั้ยกูคิดตลอดว่าตัวเองสมควรถอยออกมาได้แล้ว กูเองก็เลวพอๆกับจอยที่แอบมีอะไรกับคนอื่นแหละ..กูไม่อยากไปว่าเขาว่าน้องเขาเลวใส่มึงยังไงเพราะตัวเองก็เลวที่ไปยุ่งกับมึงเหมือนกัน..”  

“ อิน...” 

“ มือที่สามเหมือนที่จอยพูดนั่นแหละ..เรามันก็เลวพอกัน..”  

“ เลิกพูดซักที..” 

“ มึงรู้มั้ยกูโคตรเห็นแก่ตัวแค่ไหน..กูเอาแต่คิดว่าเมื่อไหร่พวกมึงจะเลิกกัน กูเอาแต่คิดว่าตัวเองเจ็บแต่ก็ยังจะเอาตัวไปยุ่งกับมึงให้มันเจ็บเข้าไปอีก กูแม่งใจง่าย กูไม่น่ามีอะไรกับมึงเลยโอม..ถ้าเราไม่มีอะไรกันเรื่องมันคงไม่เป็นแบบนี้หรอก เราเองก็ยังเป็นเพื่อนกัน มึงเองก็คงยังคบกับน้องเขาอยู่กูเป็นคนทำให้เรื่องทุกอย่างมันแย่เอง “ 

“ ถ้าจะพูดเรื่องเลวกันละก็ พอๆกันนั่นแหละมึงเลิกพูดเถอะ..”  

“...........” 

“ อย่ามาคิดว่าตอนนี้ใครผิดเลย..เรื่องมันผ่านมาแล้วพอได้แล้วว่ะกูโคตรรำคาญสุดๆแล้วตอนนี้..” 

“ ..........” 

“ อิน..กูบอกมึงแล้วใช่มั้ยว่ากูเลือกมึงแล้วน่ะ..” 

“..........” 

“ พอเถอะ..เลิกพูด..” โอมถอนหายใจเซ็งๆ 

“ กูอยากได้มึงมาก..มึงรู้มั้ยโอม..กูเจ็บที่รักมึง กูแค่ไม่อยากทน..กูแค่เจ็บที่เห็นผู้หญิงคนอื่นได้มึงไปทุกครั้งในขณะที่กูอยู่ใกล้มึงที่สุด แล้วพอกูได้มึงมาทำไมมันยังเจ็บอยู่แบบนี้อีกวะ..” อินพูดโอมถึงกับชะงักหันมามอง 

“..........” 

“ หรือเพราะกว่ากูจะได้มึงมามันต้องแลกด้วยอะไรหลายๆอย่าง มึงรู้มั้ยโอมทำไมกูถึงไม่ตอบโต้จอยเลย เพราะกูคิดว่าดีแล้วที่ต้องเจอแบบนี้อย่างน้อยความรู้สึกผิดในใจมันจะได้ลดลงไปบ้าง กูสมควรจะมีความสุขเหรอในขณะที่น้องเขาทรมานขนาดนั้น รู้มั้ยบางทีจอยอาจจะเจ็บมากกว่ากูเป็นสิบเท่า เพราะเจ็บ เพราะรักมึงเขาถึงแค้น ..มึงไม่คิดเหรอว่าเอาเข้าจริงๆมันก็เจ็บกันทุกคนเลยนะ “ อินเม้มปากแน่น ร่างสูงที่นั่งอยู่เคียงข้างขยับกายลงไปนั่งยองๆตรงหน้าอินมือหนาจับมือของอินทั้งสองข้างมากุมไว้แล้วบีบเบาๆ 

“ ทำไมมึงไม่คิดล่ะ ในเมื่อได้มาแล้วเราก็ต้องรักษาเอาไว้กับเราเอาไว้ให้ดีที่สุดซิว่ะ..” 

“ แต่กู..เหมือนแย่งมึงมาจากจอยเลยนะ..” 

“ กูเป็นคนทำเอง..อย่าโทษตัวเองแบบนั้น มึงคิดว่ามึงเลวที่แย่งกูมาจากจอยแต่มึงรู้อะไรมั้ย กูเลวกว่ามึงเป็นร้อยเท่าว่ะ..” โอมยกมือขึ้นลูบแก้มเนียนไปมาแผ่วเบาก่อนจะขยับไปกอดร่างบางเอาไว้ 

“..........” 

“ กูถึงบอกไง..กูจะไม่มีทางปล่อยมึงไปให้ใครแน่ๆ “ 

 

.......................................................................................................... 

 

มาร์คพาจอยออกมาจากบ้านหลังนั้นอย่างทุลักทุเล เสียงหวานยังสะอื้นไม่หยุดในขณะที่ชายหนุ่มอีกคนยังคงนิ่งเงียบตลอดทางที่ขับรถพาคนที่รักกลับหอพักสภาพร่างกายแย่พอๆกับจิตใจถึงจอยจะไม่โวยวายตลอดทางที่เขาพามาส่งแต่สายตาว่างเปล่าของเธอก็บอกได้ดีว่าหญิงสาวไม่ได้ยินดียินร้ายกับการกระทำของเขาเลย  

“ หลับเถอะ อย่าคิดมากเลย..” มือหนาดึงผ้าห่มมาคลุมร่างบางเอาไว้ 

“ มาร์ค...” 

“ อืม....” 

“ นายรักฉันมั้ย..” 

“ รักสิ..” ดวงตาที่หม่นหมองของชายหนุ่มมีประกายขึ้นทันทีที่หญิงสาวถามออกมาถึงจะเป็นเสียงนิ่งๆก็ตาม 

“ ถ้ารักฉัน..นายต้องแก้แค้นให้ฉันนะ..” 

“ จอย!...” มาร์คตะคอกใส่ด้วยความไม่พอใจ 

“ ฉันไม่ยอมแน่..ถ้ารักฉันจริงนายต้องทำให้มันเจ็บยิ่งกว่าที่ฉันเจ็บได้ยินมั้ย..” 

“ หยุดบ้าซักที่เถอะ!!..แค่นี้มันก็มากเกินพอแล้วนะ อย่ายุ่งกับพวกมันอีกได้ยินรึเปล่า..” 

“ ไม่!!...ฉันไม่มีทางยอมให้มันมีความสุขในขณะที่ฉันต้องตายทั้งเป็นแบบนี้หรอก..” 

“..........” มือหนากำกันแน่น เขาจะหยุดคนๆนี้ได้ยังไงกัน 

“ ถ้าฉันไม่ได้มันก็ต้องไม่ได้..” 

“ เธอรักมันมากขนาดที่จะเอาตัวเองไปเจ็บอีกซักกี่ทีห๊ะ..ไอ้โอมมันไม่ได้สนใจเธอเลยนะมันเป็นคนเอาเธอมาลงนรกแท้ๆเธอยังจะไปยุ่งกับมันอีกทำไม แค่พวกมันปล่อยให้กลับมาก็บุญแค่ไหนแล้วห๊ะ!!..” 

 “ ขี้ขลาดนักก็ไสหัวไป!! “ 

“ จอย...พอเถอะ พอได้แล้วนะ ลืมมันแล้วเริ่มต้นใหม่เถอะ..ไอ้ความแค้นบ้าๆของเธอน่ะมันไม่มีประโยชน์หรอกสุดท้ายคนที่เจ็บที่สุดมันก็ตัวเราเองนะ “ 

“ หึๆๆ...อย่ามาทำเป็นคนดีหน่อยเลย นายไม่แค้นที่มันทำกับนายแบบนี้บ้างเหรอ..” 

“...........” 

“ หึๆๆ...ไม่กล้าล่ะซิ..” 

“ เลิกพูดเรื่องนี้แล้วก็พักผ่อนซะ..” มาร์คเลือกที่จะลุกออกไปจากห้องของจอย เขาคงทนอยู่ให้อีกคนยุยงไม่ได้หรอก เพราะกลัวว่าตัวเองอาจจะใจอ่อน 

“ คนไร้ประโยชน์....” 

“.............” 

“ มีความสุขกันให้พอนะ..แล้วเตรียมตัวลงนรกกันทั้งคู่นั่นแหละ “ จอยกำมือแน่น ความร้อนที่สุมอยู่ในอกมันแค้นจนน้ำตาไหลไม่ออก รักมากก็เกลียดมากได้เหมือนกัน 

“ โดยเฉพาะแกไอ้อิน..” 

 

โอมขับรถมาจอดหน้าคณะของอินที่มัวแต่นั่งเล่นเกมส์ในโทรศัพท์ไม่หยุด ตาคมเหลือบมองแล้วหัวเราะในลำคอเมื่อคืนกว่าจะนอนก็ดึกมากเหมือนกัน 

“ เฮ้..ถึงแล้วโว้ย..” โอมฉวยโทรศัพท์มือถือมาไว้ในมืออินหันไปมองด้วยความไม่พอใจ 

“ ทำบ้าอะไร..” 

“ จะเรียนมั้ย..” 

“ เอาของกูคืนมา..” อินขมวดคิ้วแล้วหันไปปลดเข็มขัดนิรภัยแต่โอมกลับยื่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้อิน ตากลมมองด้วยความไม่พอใจ 

“ แลกกันใช้..” คำพูดเรียบๆทำเอาอินเม้มปากแน่นก่อนจะรับมาถือไว้ 

“ แลกกันใช้แล้วเวลาเพื่อนมึงโทรมาล่ะ..” 

“ ก็บอกเบอร์มึงไปไง..” 

“ แล้วถ้ากิ๊กมึงโทรมา..” เสียงหวานค่อยๆหายไป โอมเอาแต่หัวเราะในลำคอแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ 

“ ก็บอกเขาไปซิ...ว่าโทรศัพท์กูอยู่ที่มึงหรือไม่ถ้าใจดีก็บอกเบอร์มึงไปไง “ 

“ ไอ้บ้า..ตกลงมึงยังมีกิ๊กอยู่ในสต็อกอีกเท่าไหร่ห๊ะ..” 

“ เยอะ..” 

“ เยอะก็เอากลับไปกูขี้เกียจรับ!..” อินพูดเสียงแข็ง แต่เหมือนอีกฝ่ายจะแค่หัวเราะออกมาเบาๆแล้วยกมือขึ้นขยี้ผมบนหัวอินจนอินต้องปัดมือออกแล้วจัดทรงผมใหม่ 

“ ตอนเย็นมารับนะ..” 

“ อืม..” อินพยักหน้าเบาๆแล้วเก็บโทรศัพท์มือถือของโอมเข้ากระเป๋า โอมรั้งท้ายทอยเล็กเข้ามาใกล้ก่อนที่อินจะเบิกตากว้างเพราะโอมจุ๊บเบาๆตรงหน้าผากเนียน 

ก็อกๆๆ เสียงเคาะกระจกรถทำให้ทั้งคู่หันไปมอง โอมถอนใจเซ็งๆเมื่ออินรีบเปิดประตูลงไป 

“ หึ..” นัดแค่เหลือบตามองโอมอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะดึงแขนเรียวของเพื่อนให้เดินตามตัวเองไป  

“ นัด..เจ็บนะโว้ย..” อินพูด 

“ เจ็บไม่จำนะมึง..ไอ้โอมมันไปกล่อมอีท่าไหนอีกห๊ะ..” นัดพูดขณะหันไปมองเพื่อน อินส่งยิ้มแหยะๆ 

“ นัด..คือว่า..” 

“ อะไร..” 

“ คือ..กูคบกับมันแล้วว่ะ..” 

“ อะไรนะ!!..ไอ้อิน ไอ้บ้า!!..” นัดตาเบิกกว้างตะคอกใส่เพื่อนที่หลับตาปี๋เตรียมตัวโดนด่า 

“ .......... “ 

“ แล้วยัยจอยอะไรนั่นมันจะไม่มาหาเรื่องมึงแล้วรึไง..โว้ยยย กูแม่งเซ็งว่ะ..” 

“ เรื่องนั้นไม่รู้ว่ะ..” 

“ ............” 

“ นัด..กูเองก็รู้ว่ามันยาก แต่มึงอย่าโกรธกูเลยนะ “ อินเม้มปากแน่น นัดแค่ถอนหายใจเบาๆ 

“ มึงเลือกเองนะ..เอาเถอะเรื่องของพวกมึงทั้งนั้นแหละกูเองก็ไม่อยากจะยุ่งหรอกถ้าไอ้เหี้ยโอมมันยังจัดการยัยจอยอะไรนั่นไม่จบซักทีละก็คราวนี้กูจะกระทืบมันให้จมดินแน่ๆ..” นัดหักมือไปพรางพูดไปพราง อินหัวเราะเบาๆแล้วยกแขนขึ้นกอดคอเพื่อนเอาไว้ 

“ มึงนี่เพื่อนรักกูจริงว่ะนัด..” 

“ ใช่ซี่..เพื่อนมันจะไปสำคัญกว่าผัวเหรอครับ..มึงรักกูก็ตอนนี้แหละพอไอ้โอมมามึงก็เผ่นไปหามันทุกที..” 

“ ไอ้บ้า!!..พูดแบบนี้เดี๋ยวกูก็ยุให้ไอ้วามันมาดูดให้เข็ด..” 

“ หยุดพูดถึงมันนะ..” นัดทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะลากอินขึ้นตึกเรียน พวกเพื่อนในกลุ่มมันนั่งรอกันอยู่แล้วเจเป็นคนโบกมือเรียกให้เพื่อนอีกสองมานั่ง ทั้งกานต์และโฟร์หันมาทักกันปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

 

“ เฮ้ย..ไอ้เหี้ยโอม..” เพื่อนในกลุ่มกวักมือเรียกเมื่อโอมเดินมาจากที่จอดรถ ขายาวเลยเปลี่ยนทิศทางไปทางกลุ่มเพื่อนตัวเองร่างสูงนั่งลงข้างๆตุลย์ที่เอาแต่นั่งทำหน้านิ่งๆ มือก็กดโทรศัพท์ไม่หยุด 

“ พวกมึงยังมีแรงมาเรียนอีกเหรอวะ..” 

“ โอ๊ย..กูกินเอ็มร้อยห้าสิบทุกวันเว้ย ฮ่าๆๆๆ...” พวกทีมันเอาแต่หัวเราะกันทั้งกลุ่ม 

“ แล้วไอ้นี่มันเป็นบ้าอะไรอีกวะ ทำหน้านิ่งๆ..” โอมเหลือบมองตุลย์ที่ทำเสียงเหอะเมื่อเพื่อนทักแต่มือก็ยังกดยิกๆไม่หยุด 

“ มึงคิดว่าไงล่ะ นอกจากทะเลาะกับไอ้ก้อง ไอ้คู่นี้ก็แม่งทะเลาะกันยิ่งกว่าผัวเมีย “ วินหัวเราะเยาะ 

“ พอดีกูไม่เอามันว่ะ...” ตุลย์พูดเสียงนิ่งๆ 

“ แหมทำเป็นพูด..กูจะรอดูนะไอ้ตุลย์มึงจะทนได้อีกกี่วัน “  

“ กูไม่ได้เป็นอะไรกับมันซักหน่อย..เหอะ..” ตุลย์เลิกคิ้วแล้วหันไปสนใจโทรศัพท์มือถือของตัวเองอีกรอบ 

“ อ้อคร๊าบบบ ไม่เป็นอะไรกันหรอก ไอ้เหี้ยก้องหวงมึงยิ่งกว่าเมียมันอีก “ 

“ เรื่องของมันซิ..ป่านนี้มันไปรับเมียมันโน้นกูใช่ประเด็นมั้ย เหอะ..” ตุลย์พูดกระแนะกระแหน่จนพวกเพื่อนๆต้องยอมสยบเพราะไงๆก็รู้กันอยู่ว่าคู่นี้มันแปลกๆแต่ปัญหาที่ไม่เคลียร์คือต่างคนต่างมีแฟน แต่ถ้าอยู่ด้วยกันเมื่อไหร่ละก็โลกส่วนตัวก็คลุมปั๊บ 

โอมส่ายหัวเบาๆแล้วยกโทรศัพท์ของอินขึ้นมาสำรวจทันที แค่ไม่นานที่วากับเพื่อนอีกสองสามคนจะเดินเข้ามารวมกลุ่มและหนึ่งในนั้นก็มีก้องด้วย 

“ เฮ้ยย..คืนนี้ไปเที่ยวกันป่ะวะ..” บิ๊กเป็นคนพูดขึ้นแล้วผลตอบรับคือการโห่ร้องด้วยความถูกใจของเพื่อน 

“ ฉลองๆให้ไอ้โอมมันหน่อย...” 

“ ฉลองเหี้ยไร...” 

“ แหม..ได้เมียทั้งทีเอาเมียมึงมาด้วยนะครับโอม..กูอยากเห็นชัดๆซักทีว่ะ ฮ่าๆๆๆ...” 

“ มึงจะได้หลอกแต๊ะอั้งซักทีล่ะซิไอ้เหี้ยก้อง “ วินผลักหัวไอ้คนข้างๆอย่างหมั่นไส้ 

“ ที่พูดนี่ถามกูมั้ย..ตกลงกันเสร็จก็ช่วยถามความเห็นกูด้วยซิวะ..” โอมหัวเราะในลำคอ  

“ ดีจริ๊ง ไอ้โอมมีเมียก็ฉลอง..” วายกยิ้มแปลกๆไปทางเพื่อนรัก 

“ งั้นก็เอาเมียมึงมาด้วยซิครับไอ้วา..ของมึงกับของกูตัวติดกันยิ่งกว่าปาต๋องโก๋อีกนะ..” โอมเหยียดยิ้ม 

“ ไรวะไอ้วา..มึงแอบไปมีอีกแล้วเหรอวะแล้วน้องฟ้ามึงอยู่ไหน..” 

“ เฮ้อออออ...” วาถอนใจออกมาทันทีที่โดนเพื่อนรุมจนได้ ขืนเอาไอ้นัดไปด้วยมีหวังตีกันกลางผับแน่ๆ 

 

........................................................................................... 

 

“ เฮ้ย ไอ้โอมมันมารับใช่มั้ย..” นัดที่นั่งรอเป็นเพื่อนถามขึ้น แต่อินก็ได้แต่พยักหน้าเบาๆแล้วก้มลงเล่นโทรศัพท์มือถือในมือต่อ 

“ มึงซื้อโทรศัพท์ใหม่แล้วเหรอวะ..” นัดขมวดคิ้วเพราะไม่ชิน 

“ เปล่า..ของไอ้โอม..” 

“ แหม..แลกกันใช้ “ นัดแขวะทันทีซึ่งเพื่อนก็เอาแต่อมยิ้มไปมาแบบนั้นแค่ไม่นานที่โอมเดินมาหยุดตรงหน้านัดเหลือบมองแล้วทำหน้าตึงใส่แต่โอมแค่ยักคิ้วให้เชิงเหนือกว่ายิ่งทำให้นัดกัดฟันแน่น 

“ มาทำไมไม่เรียกวะ..” อินขัดก่อนที่นัดจะอาละวาดใส่เพราะยังแค้นไม่หาย 

“ กลับกันเถอะ..” โอมพูด 

“ เหอะ..อย่าได้ใจนะมึงเผลอเมื่อไหร่กูจะส่งถวายไอ้อินให้พี่กิจแน่ๆ..” นัดแสยะยิ้มแล้วทำหน้ากวนๆให้โอมที่มองมา อินได้แต่ยิ้มแหยะๆแล้วคว้าเป้ขึ้นพาดไหล่ 

“ เอ่อ..นัดกูไปแล้วนะ..” อินหันมาลาเพื่อนรัก 

“ อืม..” นัดหยักหน้าให้ยิ้มๆเมื่อเพื่อนเดินออกไปตัวเองก็ลุกขึ้นเดินไปที่รถตัวเองบ้าง ปากอิ่มยกยิ้มอย่างร้ายกาจเมื่อเข้ามาในรถแล้วจัดการโทรออกหาสาวในสต็อกทันทีช่วงนี้ไอ้วามันหายๆไปจากสายตาพอดี แล้วนัดจะนิ่งเฉยอยู่เพื่ออะไรล่ะครับ.. 

“ เหอะ..ให้มึงจับได้ก็อย่ามาเรียกกูว่าไอ้นัดเลยเหอะ..” 

 

 

“ อะไรนะ..ให้กูไปด้วยเหรอวะ..” อินตะโกนลั่นรถด้วยความตกใจ 

“ อืม..” 

“ จะดีเหรอวะ..เอ่อ..กูไม่ค่อยรู้จักเพื่อนมึงเลยนะนอกจากไอ้วา..” อินพูดแผ่วเบา 

“ ไม่เป็นไรหรอกน่า อยู่กับกูเนี่ยแหละจะกลัวอะไรวะพวกมันแซวมามึงก็แค่ด่ากลับ..” 

“ บ้าเหรอกูไม่ใช่ไอ้นัด..” อินบ่นพึมพำแล้วยกแขนขึ้นกอดอก  

“ หึๆๆ....” 

“ แล้วทำไมพวกนั้นถึงจะให้มึงพากูไปวะ..” อินถามด้วยความแปลกใจ 

“ หึ..มันก็แค่หาเรื่องแดกเหล้ามึงอย่าสนเลย..” โอมหันมายักคิ้วให้แล้วขับรถกลับหอก่อน จะเข้าไปสมทบกับเพื่อนอีกทีก็ช่วงดึกๆพรุ่งนี้ก็วันหยุดพอดีเลยอยู่ดึกได้ 

“ เออ ไอ้อิน..ปิดเทอมเราไปเที่ยวกันเหอะ..” 

“ เที่ยว?..” อินหันมาทำตาโต 

“ อืม..ก็ที่กูถามมึงวันก่อนไง ไปสองคนพอ..” 

“ บ้าเหรอ..เที่ยวก็ต้องไปหลายคนซิ..” 

“ ไม่เอา..กูอยากไปกับมึงสองคน “ โอมแสยะยิ้มไม่ได้หันไปมองอินที่กลั้นยิ้มจนหุบไม่อยู่แล้ว    หลังจากพาอินกลับมาหอแล้วอยู่ที่นั่นจนถึงเวลานัดโอมถึงจะพาอินออกไปด้วยไม่อยากปล่อยให้อยู่คนเดียวมันก็เหตุผลหนึ่งส่วนอีกเหตุผลหลักๆคือโดนบังคับให้พาไป อินกรอกตามองบรรยากาศด้านในในขณะที่เดินตามหลังของโอมไปที่โต๊ะของกลุ่มเพื่อนที่ตอนนี้อยู่กันครบแล้ว เสียงเพลงที่เปิดดังจนแสบหูซึ่งอินไม่เคยจะเข้ามาซักครั้งนอกจากแค่ร้านเหล้าของรุ่นพี่ที่สนิท สถานที่ที่เป็นเหมือนอโคจรแบบนี้เขาไม่เคยมา 

“ เฮ้ยนั่งๆๆ...” พวกทีโห่ทันทีที่เห็นอินเข้ามาทำเอาร่างบางหน้าแดงด้วยความเขินอายประสมกับประหม่าเล็กน้อย โอมดึงมืออินให้นั่งลงข้างๆแล้วสั่งเครื่องดื่มอ่อนๆให้แฟนตัวเองไป ส่วนเขาเพื่อนมันชงเหล้าส่งให้เสร็จสับโดยไม่ต้องสั่ง 

“ เห็นตรงๆแล้วน่ารักโคตรๆเลยนะนั่น..ไปหามาจากไหนวะไอ้โอม..” ก้องหยอดทันทีที่สำรวจทั้งหน้าตาท่าทางของแฟนเพื่อนเรียบร้อย 

“ เพื่อนมันเหอะ..” ไอ้วาแทรกทันที 

“ โหยยยยย กูอยากมีเพื่อนแบบนี้บ้างอิจฉาโว้ยยย..” ทีหัวเราะขำๆ 

“ ไปจัดการเมียมึงก่อนดีมั้ย..” ก้องตบหัวเพื่อนแรงๆ 

“ แหมไอ้ก้อง..ตบจริงกับหัวกูเนี่ย..”  

“ บ้ากันพอรึยังพวกมึง..” ตุลย์ที่นั่งอยู่ข้างๆก้องถอนใจออกมาแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นกลอกเข้าปาก 

“ อารมณ์เสียเหรอคนสวย..เฮ้ยไอ้ก้องเคลียร์กับเมียมึงก่อนมาด้วยนะ ฮ่าๆๆๆๆ “ เพื่อนคนอื่นแซวเสียงดังจนเพื่อนในกลุ่มหัวเราะใส่ 

“ สัส..กูไม่เอากับมัน..” ตุลย์ทำหน้ารำคาญเต็มทน 

“ นึกว่ากูพิศวาสมึงเหรอครับไอ้ตุลย์ แหมไม่ต้องมาทำรังเกียจ หึๆๆ..เดี๋ยวก็จัดลิ้นให้ซักรอบดีมั้ย...” ประโยคสุดท้ายเหมือนจะกระซิบกันแค่สองคน 

“ เหอะ..เอาไปเกี่ยวกับเมียมึงเหอะ..”ตุลย์ทำหน้าเซ็งใส่ ยิ่งก้องยกแขนขึ้นมาโอบเอวโดยที่เพื่อนไม่ทันสังเกตยิ่งทำให้ตุลย์ถอนใจออกมาเซ็งๆโดยไม่รู้ว่าอินที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามน่ะเห็นเต็มๆเลยล่ะ 

“ จะไปไหนวะ..” ก้องถามเมื่อตุลย์ขยับลุกขึ้น 

“ ไปห้องน้ำ...” เสียงหวานเอ่ยนิ่งๆแล้วเดินออกไปจากโต๊ะ ก้องเองก็ไม่ได้สนใจอะไรนักหรอก 

ตุลย์เดินไปทางห้องน้ำแล้วหยุดสูบบุหรี่ตรงทางเดิน ไม่ได้เข้าไปเหมือนที่พูดกับเพื่อนแต่แค่ไม่อยากอยู่ในกลุ่มนั้นมากไป เขาแค่ไม่อยากอยู่ข้างไอ้ก้องมากไปก็เท่านั้น 

“ อ๊ะ..” แรงดึงทำให้ตุลย์ถึงกับชะงักหันไปมอง ตากลมเบิกกว้างเมื่อเห็นคนแปลกหน้าที่พึ่งเจอไป 

“ เจอกันอีกแล้วนะ..” เสียงทุ้มเอ่ยเสียงนิ่งๆ ตุลย์กระชากแขนเรียวที่ถูกกอบกุม 

“ กูไม่อยากเจอหน้ามึงว่ะ..” ตุลย์เบ้หน้าแล้วดูดบุหรี่ที่ถืออยู่ 

“ บังเอิญนะว่ามั้ย...” 

“..............” 

“ ความบังเอิญนี่มันน่ากลัวจริงๆ หึๆๆ..” 

“ หึ..แล้วยังไงวะ มึงคิดว่ากูสนเหรอ อย่างมึงน่ะไม่อยู่ในสายตากูหรอก “ 

“ หยิ่งจริงนะคนเรา..” 

“ ไปให้ไกลกูได้มั้ย..” ตุลย์หันไปพูดตรงๆเสียงออกจะรำคาญแต่พอปะทะหน้ากันตรงๆ ใบหน้าที่หล่อเหลาถึงแม้จะมีรอยถูกทำร้ายอยู่บ้างทำเอาร่างบางต้องหลบตาไปอีกด้าน คงเพราะเมื่อวานจูบกันล่ะมั้ง 

ตุลย์กลืนน้ำลายฝืดคอเมื่อคนร่างสูงเดินเบียดกายเข้ามาจนแผ่นหลังชนกับผนังเย็นเฉียบ ใบหน้าคมก้มลงอยู่ในระดับเดียวกันจนสัมผัสลมหายใจ 

“ มึงเป็นแฟนกับไอ้ก้องล่ะซิ..” 

“ พูดเรื่องอะไร..”  

“ หึๆๆ..แล้วไอ้ที่นั่งกอดกันแบบนั้นเขาเรียกว่าเพื่อนเหรอ..” 

“ เรื่องของกูเหอะ..มึงออกไปจากกูได้แล้ว!..อึก..” ตุลย์ยกมือขึ้นผลักอกอีกฝ่ายแต่เหมือนคนที่ร่างใหญ่กว่าจะจับข้อมือของตุลย์มาบีบไว้แล้วกดมันกับผนังตรึงจนตุลย์ตาโต 

“ สงสัยเราคงต้องคุยกันอีกยาวเลยว่ะ..” ตาคมเหลือบลงมองริมฝีปากที่เมื่อวานยังติดใจไม่หาย 

“ ใครอยากคุยกับมึงห๊ะ...” ตุลย์หอบหายใจแต่กลับชะงักเมื่อคนตรงหน้าแสยะยิ้มแล้วเปลี่ยนเป็นโอบเอวบางลากเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากที่ยืนอยู่ ตุลย์ทุบคนที่แทบอุ้มเขาขึ้นอยู่รอมร่อพลางตะโกนด่าใส่ 

“ ปล่อยกู..อึก..มึงจะพากูไปไหน!!..” 

พลั่ก 

ปัง.. 

ตุลย์โดนเหวี่ยงเข้าไปในห้องน้ำแล้วตามด้วยร่างสูงที่เข้ามาพร้อมกับปิดประตูอย่างแรง จนตุลย์เบิกตากว้างไม่ทันโต้แย้งร่างบางก็ถูกดึงเข้ามาในอ้อมแขน ปากหยักกดเข้าบดขยี้ทันทีโดยที่ตุลย์ไม่ทันเอ่ยปากห้าม  

“ อื้อออ...” ตุลย์ครางในลำคอด้วยความอึดอัด มือบางทุบลงบนไหล่กว้างปากอิ่มที่ถูกบดเบียดรุนแรงพยายามเม้มปากแม้บางที่อีกคนพยายามจะสอดลิ้นเข้าไปก็ตาม 

“ หึๆ..อ้าปากเถอะน่าจูบกันแบบนี้มันจะไปสนุกได้ยังไง..” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นติดริมฝีปากพร้อมทั้งดูดกลีบปากล่างอย่างหยอกล้อ ตุลย์พยามเบือนหน้าหนีแต่มือหนากลับบีบกรามดึงให้ใบหน้าหวานหันมา 

“ กูเองก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอก แต่เพราะผัวมึงมันเหี้ยใส่กูก่อนนะ..” 

“ มันไม่ใช่ผัวกูไอ้เวร!!..ถ้าอยากแก้แค้นมันก็ไปหาเมียมันโน้น..” ตุลย์หอบหายใจจ้องอีกฝ่ายอย่างแข็งกร้าวอีกครั้ง 

“ หึๆๆ...มึงคิดว่ากูไม่มีตางั้นซิ..หรือว่าพวกมึงเล่นเซ็กส์เฟรนกันอยู่วะท่าจะสนุก ให้กูเล่นด้วยซิ..” 

“ หึๆๆ..มึงยังไม่เข็ดอีกเหรอวะ “ 

“............” 

“ เจอตีนไอ้โอมไป มึงยังไม่เข็ดล่ะซิ..นั่นซินะหาเองไม่ได้ชอบเป็นชู้เมียชาวบ้าน หน้าตามึงก็หล่อนะไม่น่าคิดสั้นเลยว่าม่ะ..” ตุลย์หัวเราะในลำคออย่างสมเพช 

“ เออ..กูไม่เข็ดแต่คราวนี้ มันไม่มีทางซ้ำรอยแน่ๆ..” 

“ พูดเหี้ยอะไร..” ตุลย์ตวัดตามามองไอ้คนที่เงียบไปแล้วช่วงแรกแต่กลับพูดเยาะเย้ยอีกครั้ง 

“ มึงพูดซะขนาดนี้ ยอมรับแล้วล่ะซิว่ามึงเป็นเมียไอ้ก้อง..” 

“ มึงหยุดพูดเรื่องนี้ซักที..กูจะบอกอีกครั้งว่ากูไม่ได้เป็นอะไรกับมัน..”  

“ ไม่เป็นไรว่ะ..กูพิสูจน์เองได้..” ปากหยักกระตุกยิ้ม ตุลย์รีบผลักอีกฝ่ายออกไปแล้วรีบเปิดประตูห้องน้ำแต่มันก็ช้าตรงที่มือหนาจับร่างเขาเข้ามากอดอีกมือก็ปิดประตูอีกครั้ง 

“ ปล่อย กูไม่เล่นนะ อื้ออ...” ตุลย์ขมวดคิ้วบีบไหล่คนตัวสูงที่เอาแต่ใจก้มลงมาจูบเขาอีกหน แต่คราวนี้มันไม่ได้รุนแรงถึงขนาดชิงห้วงลมหายใจ มือหนาเลื่อนไปขยุ้มบนผมสีทองที่กัดซะแสบตา ความรู้สึกร้อนชื้นจากลิ้นอุ่นมันเกี่ยวไปมากับลิ้นของตุลย์ที่พยายามหลีกเลี่ยง ตอนนี้มันคงหมดหนทางจะต่อต้านรสชาติที่เขาเจอมาเมื่อวานมันกำลังหวนกลับมาในความรู้สึกอีกครั้ง 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น