อาจารย์ที่(ร้าย)รัก NC25+++
ตอนที่ 3 หนีไม่รอด (3)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 3 หนีไม่รอด (3)

ช่วงเวลาเช้ามืดร่างบางอันเปลือยเปล่าที่นอนซบอกแกร่งค่อยๆลืมตามองทั่วห้องนอนที่ไม่คุ้นเคยพลางได้สติว่าตัวเองกำลังนอนซบใครบางคนที่กำลังนอนหลับในขณะนี้ มือบางค่อยๆดึงมือใหญ่ออกจากเอวอย่างช้าๆกลัวเจ้าของมือนั้นจะรู้สึกตัว เธอพลิกตัวเตรียมจะหย่อนขาลงพื้นเตรียมจะหยิบเสื้อผ้าที่ตกพื้นอย่างโล่งใจ

            “ว้าย!” แพรดาวร้องโวยวายพร้อมกับล้มตัวทับร่างหนาเมื่อถูกเจ้าของห้องกระตุกแขน กลายเป็นว่าเธอตกอยู่ในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง

            “ปล่อยนะ” ร่างบางที่เต็มไปด้วยความอวบอิ่มเสียดสีกับอกหนาไปมา

            “จะไปไหน ยังไม่เช้าเลย” 

            เจ้าของห้องส่งเสียงงัวเงียแต่ดวงตายังไม่ลืม เขาโอบรัดร่างบางที่นอนทับตัวเขาด้านบนจับเธอกลิ้งลงที่นอนด้วยกัน 

            “ปล่อยนะคนบ้า ฉันมีเรียนตอนเช้า”

            ร่างอวบอิ่มขยับดิ้นไปมาในอ้อมแขนแกร่งที่ยังกอดรัดเธอแน่นจนเธอหมดแรงสู้

            “ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันให้เธอพูดยังไง หรือต้องเตือน?”

            พูดจบริมฝีปากอุ่นๆก็ประทับแก้มทั้งสองข้างของเธออย่างรวดเร็ว

            “คนบ้าอำนาจ...”

            แพรดาวบ่นเบาๆ

            “พูดไม่ดีกับผัวตัวเองแบบนี้ ก็ไม่ต้องไปเรียนมันหรอก นอนอยู่ที่นี่กับฉันดีกว่า” ใบหน้าคมสบตาเธอเตรียมจะขยับจูบริมฝีปากนุ่ม

            “ปล่อยแพรไปเถอะนะคะคุณแพท แพรต้องเตรียมไปเรียนตอนเช้า”

            ทันทีที่พูดจบวงแขนแกร่งก็คลายตัวออกแต่ก็ยังไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆอยู่ดี

            “คราวหลังจะออกจากห้องไป บอกฉันก่อน”

            “ค่ะ” 

            เขาค่อยๆปล่อยแพรดาวออกจากอ้อมกอดในที่สุด เธอรีบหยิบเสื้อผ้าที่กองบนพื้นมาสวมทับร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยแดงตามทั่วเรือนร่างโดนเฉพาะเนินอก หัวไหล่และแผ่นหลังที่มีแดงเข้ม

            “คุณจะไม่ทำแบบนี้กับแพรอีกใช่ไหมคะ”

            แพรดาวเดินไปไม่กี่ก้าวก็หมุนตัวกลับมาถามอีกฝ่ายที่นอนหนุนมือสบายใจบนเตียง

            “แพรดาว... คำถามนี้เธอควรจะเป็นคนตอบมากกว่า”

เขาหัวเราะเบาๆแต่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งในตัวเอง

             “ฉันก็แค่กระตุ้น ถ้าเธอไม่ตอบสนอง แล้วฉันจะบังคับให้มันเรื่องนี้เกิดขึ้น...เป็นครั้งที่สองได้อย่างไร?”

            ‘ใช่'ไม่ควรจะมีครั้งที่สาม ที่สี่ ที่ห้า...

            ถ้อยคำและน้ำเสียงชัดเจนของพชร ทำให้คนตั้งคำถามนิ่งชั่วขณะ 

เธอเองที่ทำร้ายใจตัวเอง

            “อย่าหนี...ถ้าเธอหนี”

            มือบางที่กำลังจะผลักประตูชะงักยืนฟังเขา

            “เธอจะยิ่งต้องการมัน...เท่ากับเธอต้องการฉัน”



Talk : สวัสดีค่าทุกคนนน ยังติดตามกันอยู่ใช่ไหมคะ ไรท์ต้องขอโทษที่หายไปนานนะคะ พอดีย้ายที่ทำงานและย้ายที่พักใหม่เลยไม่มีเวลามาเขียนต่อ ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มที่มากขึ้นแล้ว ไรท์จะกลับมาอัพนิยายอีกครั้งค่ะ

อย่าลืมติดตามอ่านกันตอนหน้านะคะ ตอนหน้าจะเขียนเต็มๆให้ยาวกว่านี้แน่นอนจ้า^^

กลับหน้าเรื่อง

สวัสดีค่ะ ไรเตอร์ นารึลนะคะ

ขอฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนะคะhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon000220.gif

นิยายของไรต์เน้นแนวนิยายรักต่างวัย ติดตามลองอ่านกันได้นะคะ

 

ร่วมพูดคุยกับนักเขียนได้ทางกลุ่มส่วนตัว 

https://www.facebook.com/groups/1236275633128948/

 

หรือทางแฟนเพจ

https://www.facebook.com/nareulwritter/

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น