อาจารย์ที่(ร้าย)รัก NC25+++
ตอนที่ 2 ตัวปัญหา (1) NC+
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 2 ตัวปัญหา (1) NC+

#New || David Gandy for London Sock Co. by Philip Panting

ถ้าเธอได้จัดการใครสักคน เธออยากจัดการพวกผู้หญิงกลุ่มนี้!

            แพรดาวเฝ้ามองคนพวกนั้นที่กำลังนั่งคุยกันอย่างสนุกปากหน้าชั้นเรียนราวกับพวกเธอไม่ได้ทำอะไรผิดมาก่อน ส่วนเธอกลับต้องนั่งหลังห้องกับเพื่อนสนิทตัวเองอย่างเงียบๆไม่พูดจาอะไรให้คนอื่นสังเกต แต่เพื่อนสนิทของเธอย่อมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนตัวเองที่ถูกคนพวกนั้นกระทำสิ่งที่น่ารังเกียจ

            “แกทนให้คนพวกนี้มันได้ใจต่อไปเหรอวะ” อาลีนาสะกิดเพื่อนตัวเองที่นั่งก้มตาอ่านหนังสือ เธอรู้ว่าเพื่อนตัวเองกำลังเสียใจ

            หลังจากวันนั้นเธอก็มาอยู่เป็นเพื่อนแพรดาวที่หอพักในตอนกลางคืน เพื่อนเธอเล่าให้ฟังถึงเหตุการร์ในวันนั้นว่าเกิดอะไรขึ้น อันที่จริงเธอก็สังหรณ์ใจว่าพวกนั้นต้องทำอะไรสักอย่างกับแพรดาว แต่เธอก็ได้แต่เตือนให้ระวังตัวไม่คิดว่าคนพวกนั้นจะแอบนัดเพื่อนแพรดาวไปเที่ยวผับและให้มอมยาพาเข้าไปในโรมแรม

            “แล้วฉันจะทำอะไรได้ ตราบใดที่ฉันไม่มีหลักฐานเอาผิดคนพวกนั้น” ถึงเธอมีหลักฐานก็ไม่กล้าเอาผิดพวกนั้นอยู่ดีและที่สำคัญเธอก็ไม่อยากให้รับเรื่องในคืนนั้นที่เกิดขึ้น

            เธอจะถือเสียว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น

            “ฉันขอโทษที่ปกป้องแกจากคนพวกนั้นไม่ได้” อาลีนากุมมือเพื่อนอย่างปลอบใจ เธอเองก็เป็นแค่นักเรียนทุนไม่ต่างจากเพื่อน

            “แกไม่ต้องโทษตัวเอง ฉันมันโง่เองที่หลงคิดว่าคนพวกนั้นคงจะดี” 

            มันคงเป็นบทเรียนราคาแพงที่สุดในชีวิต

            “แล้วคุณแพทที่แกเล่าให้ฟัง แกแน่ใจนะว่าเขาจำแกไม่ได้จริงๆ”

            “ฉันหวังให้เป็นแบบนั้น ถ้าเขาจำฉันได้ เขาต้องไม่ทำแบบนี้สิ อีกอย่างเขาคงต้องหาทางติดต่อฉันทันที” 

            แพรดาวรู้ดีว่ามันคงเป็นไปได้ยาก แม้เรื่องราวจะผ่านไปสี่วัน แต่เธอก็หวังให้เขาบินกลับไปทำงานที่อเมริกา จะได้ไม่ต้องเจอกันเอง

            “แล้วนี่แกจะย้ายกลับไปอยู่บ้านคุณท่านจริงๆแล้วเหรอ”

            “อืม ช่วงนี้แม่ไม่ค่อยสบาย ฉันอยากกลับไปอยู่เป็นเพื่อนแม่” 

            เธอคุยกับแม่ทางโทรศัพท์แทบทุกวัน

            “แล้วแกไม่กลัวเจอคุณแพทนั่นเหรอ”

            คำพูดของอาลีนาทำให้เธอฉุดคิดขึ้นเรื่องที่เป็นไปได้ แต่เท่าที่เธอจำได้เมื่อหลายปีก่อนที่คุณผู้หญิงเสียไป คุณแพทก็ทะเลาะกับคุณท่านครั้งหนึ่งถึงครั้งประกาศลั่นว่าเขาจะไม่กลับไม่ที่บ้านหลังนี้อีก จากนั้นคุณแพทก็บินไปเรียนต่อที่เมืองนอกและทำงานอยู่ที่นั่นตั้งแต่นั้นมา

            หลังจากเลิกเรียนแพรดาวก็รีบออกจากห้องเรียนไปอย่างรวดเร็วเพราะกลัวจะเผชิญหน้ากับคนพวกนั้น เธอกลับมาเก็บของใช้ส่วนตัวและเสื้อผ้าที่จำเป็นจัดใส่ในกระเป๋าเดินทาง ไม่กี่นาทีต่อมาก็เดินลงมาพร้อมกับกระเป๋ายืนเรียกรถแท็กซี่เพื่อเดินทางไปคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระง่านหลังใหญ่ที่สุดอยู่สุดซอย ซึ่งใครๆก็รู้จักเพราะเจ้าของบ้านหลังนี้เป็นเจ้าของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังที่เธอกำลังศึกษาต่อในตอนนี้

            ทันทีที่หญิงสาวในชุดนักศึกษากดกริ่งหน้าประตูบ้าน ผู้เป็นแม่ก็รีบออกมาเปิดประตูต้อนรับลูกสาวคนสวยที่มักจะกลับมาพักที่นี่ในช่วงปิดภาคเรียน สองแม่ลูกโผเข้ากอดกันและพูดคุยกันตามประสาแม่ลูกก่อนจะพากันมามาบ้านพักที่อยู่ด้านหลังตึกใหญ่

            “นี่ห้องของแพรเหรอคะ ทำไมแพรอยู่คนละห้องกับแม่ล่ะคะ” สาวสวยยืนมองห้องพักห้องใหม่ตัวเองที่อยู่ข้างห้องนอนของแม่

            “ไม่ชอบเหรอลูก หนูจะได้มีเวลาทบทวนหนังสือมากขึ้นไง” ผู้เป็นแม่ไม่ได้บอกว่าห้องนี้ทำขึ้นมาเพื่อใครสั่ง

            “ชอบค่ะ คุณท่านใจดีกับแพรอีกแล้ว” แพรดาวหลงคิดว่าคนที่ทำห้องให้เธอคือคุณท่าน หรือคุณเพชร เพราะท่านเอ็นดูเหมือนกับเธอเป็นลูกหลานอีกคนของท่าน

            “ถ้าชอบ หนูก็ต้องกตัญญูกับคุณท่านให้มากๆ ตั้งใจเรียนและเป็นเด็กดี เข้าใจไหมลูก”

            ‘เด็กดี’ ได้จางหายไปในพริบตาแล้ว 

            “ค่ะแม่ เดี๋ยวแพรจัดของเสร็จแล้วจะรีบตามไปเข้าไปในครัวนะคะ”

            นี่ก็ใกล้ได้เวลาจัดโต๊ะอาหารค่ำแล้ว

            “ไม่ต้องหรอกลูก แพรกลับมาเหนื่อยๆ พักผ่อนไปก่อน พอหนูเก็บของเสร็จก็อย่าลืมไปไหว้คุณท่านในตึกใหญ่ด้วยล่ะ”

            แพรดาวรับปากก่อนจะจัดเสื้อผ้าเข้าตู้เสื้อผ้าที่ใหม่เอี่ยมและของใช้วางที่ชั้นวางของ ก่อนจะเดินสำรวจห้องพักตัวเองอย่างมีความสุข ห้องนี้สวยถูกใจเธอเป็นอย่างมาก ไม่คิดว่าคุณท่านจะความคิดแบบคนรุ่นใหม่ ที่ถูกใจสำหรับเธอก็คงเป็นเตียงนอนที่นุ่มและโต๊ะเขียนหนังสือที่เธอชอบ 

            เธอเดินลัดเลาะเข้าตึกใหญ่จากทางด้านหลังแล้วค่อยๆเดินผ่านห้องครัวที่อยู่ด้านหลัง ผ่านห้องทานข้าวและห้องรับแขกมาหยุดตรงห้องหนังสือที่อยู่ฝั่งขวาของตึกใหญ่ซึ่งอยู่ติดกับสวนดอกไม้ข้างๆตึก ก่อนจะเคาะประตูห้องหนังสือไปสองสามครั้ง

            ‘เข้ามา’

            เสียงตอบรับจากคนที่อยู่ในห้องดังขึ้น

            แพรดาวนิ่งไปชั่วขณะพลางคิดในใจ ทำไมเสียงคุณท่านแปลกๆไม่เหมือนเสียงที่เธอเคยได้ยินก่อนหน้านี้ หรือบางทีเธออาจจะคิดมากไปเอง เพราะช่วงนี้จิตใจตัวเองมักไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวอยู่แล้ว 

            มือบางค่อยๆผลักประตูไม้ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปในห้อง ยืนก้มหน้าหมุนตัวปิดประตูแล้วเดินเข้าไปหาคุณท่านที่นั่งหันออกไปทางหน้าต่าง คุณท่านในตอนนี้ดูร่างใหญ่ผิดปกติเหลือเกินจนเธอคิดว่า....

            ชายร่างสูงค่อยๆหันกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยืนกลางห้อง

            สายตาทั้งสองประสานตากันอย่างชัดเจน ฝ่ายหนึ่งตกตะลึงพูดไม่ออก ในขณะที่อีกฝ่ายหนึ่งยิ้มร้ายที่ได้เจอกันอีกครั้ง

            “คุณ!” แพรดาวยืนขาสั่นแทบจะทรุดลงกับพื้น หัวใจดวงน้อยแทบจะหยุดเต้น เธอหายใจไม่ออกและแน่นอกจนไม่สามารถประมวลความคิดได้

            “พูดจาไม่มีหางเสียงกับผู้ใหญ่แบบนี้ได้ยังไงแพรดาว” พชรเอ่ยน้ำเสียงเรียบแกมสั่งสอน

            “ขอโทษค่ะ แพรไม่คิดว่าคุณจะกลับมาที่นี่” แพรดาวก้มหน้าซ่อนสีหน้าความกังวลในใจ พยายามคิดว่าเขาคงจำเธอไม่ได้

            “นี่บ้านฉัน ฉันก็ต้องกลับมาอยู่แล้ว” เขาหัวเราะเบาๆ “ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี เธอโตขึ้นเยอะเลยนะ” 

            แพรดาวได้แต่ก้มหน้าเงียบไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี

            “คุณแพทก็ดูยังหนุ่มเหมือนเดิมนะคะ ” 

เธอคงเสียประสาทไปแล้วที่ตอบเขาแบบนั้น

“ขอบใจที่ชมฉัน” พชรจ้องมองกวางน้อยที่ยืนก้มหน้าตลอด 

หลายวันที่ผ่านมาเขาแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้พบเธอ ในเช้าวันนั้นที่เขาตื่นมาแล้วไม่พบเธออยู่ในห้อง เขาโมโหและโกรธที่เธอจากไปโดยไม่ลาเขาสักคำ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนถูกทิ้ง 

ด้วยความรู้สึกอยากเป็นทวงความเจ้าของ เขาก็ควรจะใจเย็นวางกับดักล่อกวางสาวให้ติดบ่วงแล้วจากนั้นค่อยจัดการให้เรียบร้อย 

“เธอคงสบายดีนะ”

            หญิงสาวในชุดนักศึกษาพยักหน้าตอบแทนคำพูด

            “สบายดีค่ะ” 

            ใบหน้าสวยร้อนผ่าวแม้จะไม่ได้สบตาเขาแต่รับรู้ถึงรังสีอำนาจบางอย่างที่แผ่ปกคลุมภายในห้องหนังสือแห่งนี้

            “เวลาเธอคุยกับผู้ใหญ่ เธอก้มหน้าแบบนี้ตลอดใช่ไหม” 

            “ปะ...เปล่าค่ะ” แพรดาวกลั้นหายใจก่อนจะค่อยๆเงยหน้าสบตาเขาก่อนจะรีบก้มตาด้วยความหวาดกลัว

            ถ้าเปรียบเทียบคุณแพทเหมือนอะไรสักอย่าง ภายในหัวคงมีแต่คำว่า’เจ้าป่า’ ที่กำลังจ้องมองเหยื่ออาหารอย่าง‘เธอ’ ที่หลงเข้ามาในกรงขังและเตรียมที่จะถูกเขาจับกิน!             เธอคงคิดว่าตัวเองกำลังเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าเขา ถ้าไม่มองรอบๆว่าห้องนี้เป็นห้องสมุดในตึกใหญ่

            “ไม่คิดจะถามอะไรฉันบ้างเหรอ”

            “เอ่อ...ไม่มีค่ะ” 

            แค่นี้เธอก็ตัวสั่นพอแรง คงไม่มีสติถามเขาหรอก 

            เธอได้แต่ภาวนาให้เขาจำเธอไม่ได้เรื่องวันนั้น

            “แน่ใจนะ”

            หนุ่มใหญ่ลุกขึ้นจากเก้าอี้เตรียมจะเดินมาหาอีกฝ่าย แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ตัวรีบก้มหน้าจะเดินหนี

            “แพรขอตัวไปกราบคุณท่านก่อนนะคะ”

            แพรดาวเดินก้มหน้าเตรียมตัวจะออกจากห้อง มือบางบิดประตูจะผลักออก

            “คุณแพท...” เธอถูกเขากอดจากทางด้านหลังไว้ เขาล็อคลูกบิดแล้วลากเธอเข้าไปในห้อง 

            “ปล่อยแพรนะ!คุณจะทำอะไร” 

            แพรดาวดิ้นสุดแรง แม้จะรู้ว่าตัวเองสู้แรงคนตัวโตไม่ได้ก็ตาม

            “ทำไมฉันจะทำอะไรเธอไม่ได้แพรดาว” ใบหน้าคมก้มกระซิบข้างหู

            “ต่อให้คุณเป็นเจ้านายของแพร คุณก็ไม่มีสิทธิ์มากอดแพรแบบนี้นะคะ” แพรดาวตอบเสียงเหนื่อย เธอดิ้นยังไงก็ไม่หลุดจากเขาเสียที

            “ใครบอกว่าฉันจะใช้สิทธิเจ้านาย...ฉันจะใช้สิทธิในฐานะผัวของเธอต่างหาก” พชรจับร่างบางหันมาหาเขา สองแขนแกร่งโอบรัดเธอแนบแผงอก กลิ่นกายสาวหอมฟุ้งติดจมูก 

            “คุณพูดบ้าอะไร แพรไม่เข้าใจ”

            ใบหน้าสวยแดงก่ำเมื่อหน้าอกตัวเองเบียดชิดแผงอกใหญ่ ยอดถันคัดตึงเป็นเม็ดดันบราเซียร์สีดำ

เธอคิดผิดที่ไม่ยอมเปลี่ยนชุดนักศึกษาเป็นชุดลำลอง เสื้อเนื้อบางขนาดนี้ ยังไงเขาก็ต้องรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

“แค่ห่างจากฉันไปแค่ไม่กี่คืน ลืมฉันแล้วเหรอ?”

พชรจับปลายคางช้อนสบตาเขา

“คืนนี้เธอขอร้องฉันแทบจะขาดจนตาย จำไม่ได้?”

“ปล่อยแพรไปเถอะนะคะ คืนนั้นแพรถูกแกล้ง แพรไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นนะคะ”

ต่อให้เธอปฏิเสธเขาก็คงไม่เชื่อเธอหรอก

“ใช่ไหมแพรดาว ไม่ใช่ว่าเธออยากหาอาชีพเสริมหรอกหรือ”

พชรแกล้งสอดมือเข้าไปในกระโปรงสั้นก่อนจะลูบไล้ไปตามขาอ่อนทั้งสอง

“เปล่านะคะ เรื่องคืนนั้นแพรไม่ได้ตั้งใจอยากให้มันเป็นแบบนี้นะคะ อา...”

            หญิงสาวครางเสียงเบาเมื่อถูกมือหนาก่อกวน

            “แค่ฉันลูบไล้ขาเธอเบาๆก็ทำเสียงร้องเป็นลูกแมวแล้วเหรอ อยากให้ฉันทำแบบคืนนั้นอีกใช่ไหม?”



Talk :  เธอจะรอดพ้นเขาไปได้จริงเหรอแพรดาววววววว...

กลับหน้าเรื่อง

สวัสดีค่ะ ไรเตอร์ นารึลนะคะ

ขอฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนะคะhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon000220.gif

นิยายของไรต์เน้นแนวนิยายรักต่างวัย ติดตามลองอ่านกันได้นะคะ

 

ร่วมพูดคุยกับนักเขียนได้ทางกลุ่มส่วนตัว 

https://www.facebook.com/groups/1236275633128948/

 

หรือทางแฟนเพจ

https://www.facebook.com/nareulwritter/

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น