ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
KINxMEEN 32

“สวัสดีค่ะผู้ปกครองและนักเรียนทุกๆ คน มาพร้อมกันแล้วใช่ไหมไหมคะ ทางเรามีรถบัส 2 คันนะคะ โดยคันแรกจะเป็นรถที่นักเรียนนั่งไปกัน นักเรียนจับคู่นั่งกับเพื่อนได้เลยค่ะ ส่วนคันที่สองสำหรับผู้ปกครองนะคะ ส่วนรายละเอียดและกำหนดการต่างๆ ทางพี่เลี้ยงจะนำแจกให้บนรถค่ะ เชิญทุกท่านขึ้นรถได้เลยค่ะ”  

“เคนนายนั่งกับเราไหม เรายังหาคู่ไม่ได้เลย”  

“เคน...”  

“อืม ได้สิ” ยังไม่ทันที่กอหญ้าจะพูดเสร็จเคนก็ตอบปากรับคำเพื่อนไปทันที หญิงสาวจึงเดินหน้าหงอยคอตกขึ้นรถไป ว่างตรงไหนเธอก็นั่งตรงนั้นแล้วกัน 

“มีน ทางนี้ครับ” อีกฟากหนึ่งเมื่อขึ้นมาบนรถแล้วชายหนุ่มก็มองหาที่นั่งและเรียกหญิงสาวที่ตนรักให้มานั่งด้วยกัน 

“ขอบคุณค่ะ” เธอไม่อยากจะเรื่องเยอะอะไรให้มากมาย ที่นั่งมีแต่เป็นคู่เท่านั้น ผู้ปกครองส่วนใหญ่ก็มากันสองคนพ่อแม่ เห็นจะมีแต่เธอที่มากับลูกสองคน แล้วก็เขา แต่จะว่าไปเธอก็มาเป็นครอบครัวเหมือนกันนี่นา มีพ่อ แม่ แล้วก็ลูก เธอเผลอยิ้มออกมากับสิ่งที่ตัวเองคิด โดยไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มนั้นได้ทำให้ ใครคนหนึ่งหัวใจเต้นแรงจนแทบจะรหลุดออกมา นี่เป็นรอยยิ้มแรกที่เขาไม่เคยเห็นมานานตั้งแต่ 5 ปีก่อนจะเกิดเรื่อง 

“หาวววว~~” รถเคลื่อนตัวไปได้สักพัก หญิงสาวข้างกายเขาก็เริ่มสัปหงก เขาจึงเอื้อมมือไปรั้งให้เธอนอนซบไหล่กว้างเอาไว้ ในระหว่างที่เธอหลับเขาก็พิจารณาใบหน้าเรียวงามของคนตรงหน้าที่ถึงแม้จะมีเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้เธอสวยหวานน่ามองจนเขาไม่อาจละสายตา ริมฝีปากอมชมพูเป็นกระจับที่เขาคะนึงหา จมูกนิด คางหน่อย เขาไล่มือลงไปถึงนิ้วมือเรียวสวย ยกขึ้นมาดูก็รู้ว่าเธอคงจะลำบากมิใช่น้อยในช่วงเวลา 5 ปีที่ผ่านมา มือเล็กที่เริ่มหยาบกระด้าง แต่ก็ยังคงมีความอ่อนนุ่มอยู่หลายส่วน ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอกับลูกคงผ่านความลำบากและอะไรต่างๆ มามากมาย ทำให้เขาที่เป็นพ่อและสามีรู้สึกผิดอย่างมาก ที่ปล่อยให้หญิงสาวบอบบางน่าทะนุถนอมต้องมาเผชิญชีวิตกับลูกสองคน เขาคงเป็นพ่อและสามีที่แย่ที่สุด แต่ต่อจากนี้เขาจะไม่ปล่อยให้คนตรงหน้าลำบากอีกแล้ว เขาจะคอยอยู่เคียงข้างเธอ ไม่ว่าเธอจะต้องการเขาหรือไม่ก็ตาม 

“พี่ขอโทษนะ” เขาดึงมือเธอมากุมไว้แล้วกระซิบที่ข้างหูเธออย่างแผ่วเบา 

“นี่...”  

“ชู้ว” เขาบอกให้พี่เลี้ยงเบาเสียงลงเพราะกลัวว่าคนข้างกายเขาจะตื่น 

“เอ่อ นี่คีย์การ์ดที่พักค่ะ” ครูพี่เลี้ยงยิ้มให้อย่างอ่อนโยนกับคุณและคุณแม่ที่ยังหนุ่มยังสาว 

“ขอบคุณครับ”  

“ถึงที่หมายแล้วนะคะ เราจะนัดรวมอีกทีตอน 6:30 นะคะ ให้ทุกคนนำของไปเก็บที่พักและพักผ่อนหย่อนใจได้ค่ะ หากมีข้อสงสัยอะไรสามารถสอบถามได้นะคะ ค่ะขอบคุณค่ะ”  

“ไปค่ะน้องกอหญ้า”  

“เราพักห้องไหนรอคะคุณแม่ ใกล้กับเคนหรือเปล่า”  

“พักห้อง 108 ค่ะ ใกล้ไหมต้องไปถาม ลุงคินนะคะ”  

“คุณลุงคะ คุณลุงกับน้ามีนแล้วก็เคนพักห้องไหนหรอคะ “ 

“ลุงพักห้อง 097 ครับ”  

“เสียดายจังเลยค่ะ น้องกอหญ้าพักห้อง 108 อยู่ไกลกับคุณลุงแน่เลย แล้วน้ามีนกับเคนล่ะคะ พักห้องไหนกัน”  

“น้าก็ยังไม่รู้เคยค่ะ ว่าพักห้องไหน คีย์การ์ดห้องกับรายละเอียดต่างๆ น้าก็ยังไม่ได้ น้ากับเคนก็กำลังจะไปถามคุณครูพอดีเลย น้องกอหญ้ากับคุณฟ้าไปเก็บของก่อนเลยก็ได้ค่ะ” เธอก็แปลกใจอยู่เหมือนกันทั้งที่คนอื่นได้คีย์การ์ด แล้วไปที่พักกันเกือบหมดแล้ว 

“ไม่ต้องไปให้เสียเวลาหรอกครับ พี่เอามาให้แล้ว ห้อง 097 ครับ นี่ครับ” เขายื่นคีย์การ์ดกับรายละเอียดต่างๆ ให้กับเธอ 

“คุณลุงครับ มันเป็นห้องเดียวกันกับคุณลุงไม่ใช่หรอครับ” เคนที่ยืนฟังมานานแล้วเอ่ยขึ้น 

“ใช่ครับห้องเดียวกันคุณครูเอาให้ลุงบนรถ ตอนนั้นแม่มีนคงจะหลับอยู่ ลุงไปสอบถามมาแล้ว ที่พักเต็มหมดเลย ลุงก็เลยจะขอนอนด้วยได้ไหมครับ”  

“ไม่มีปัญหาครับ แต่ต้องถามแม่ก่อนนะครับ” หนุ่มน้อยพอจะรู้มาบ้างแล้วว่าคนตรงหน้า น่าจะเป็นใครหากไม่ผิดตามที่เขาสังเกต และการวิเคราะห์ต่างๆ ตลอดเวลาร่วมอาทิตย์ที่คนตรงหน้าเทียวไปเทียวมาไปที่ร้าน ถึงแม่จะเอ่ยปากไล่ คุณลุงตรงหน้าของเขาก็ยังมาหาทุกวันพร้อมกับดอกไม้ช่อสวยและของเล่นกับขนมมาฝากเขา บางทีก็จะมีเธอติดตามมาด้วย เขาจึงมีเพื่อนทำการบ้านไปในตัว 

สรุปแล้วว่าคนๆ นี้ก็คือพ่อของเขานั่นเอง คนที่ทิ้งเขากับแม่ให้ลำบากกันอยู่สองคน ในคราวแรกเขาโกรธนะ โกรธที่ทิ้งเขากับแม่ไว้ แต่อีกส่วนลึกของใจกลับต้องการพ่ออย่างหน้าประหลาด ทั้งที่เขาควรจะโกรธ จะไม่สนใจ จะใจร้ายก็ทำได้ด้วยซ้ำ แต่คนตรงหน้านี้คงมีเหตุผลบางอย่างไม่งั้นคงไม่กลับมา ถ้าหากตั้งใจทิ้งเขากับแม่จริง มันเป็นเรื่องน่าปวดหัวเสียจริง สำหรับเด็กห้าขวบอย่างเขา 

“... ตามสบายเลยค่ะ ไปน้องเคนเอาของไปเก็บกันครับ” เธอคิดอยู่สักพักก็ตอบตกลงไป เธอไม่ควรที่จะกีดกันพ่อกับลูกใช่ไหม พ่อที่ลูกมักจะถามหาในตอนเด็ก พ่อที่เธอก็รู้ว่าส่วนลึกๆ แล้วลูกก็ยังต้องการเขา แต่เขาก็เคยทำร้ายลูกถึงในตอนนั้นเขาจะไม่รู้ว่ามีเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาก็ตามที เธอไม่อยากให้ลูกต้องไปเจ็บแบบเธอในอดีต แค่เธอคนเดียวก็เกินพอแล้ว เธอควรจะทำอย่างไรดี เห้อ~~ 

“น้องเคนครับ หยุดเล่นแล้วไปอาบน้ำก่อนครับ” คุณแม่ลูกหนึ่งเดินมาบอก สองพ่อลูกที่นั่งเล่นเกมส์อย่างสนุกสนาน หลังจากที่เธอเก็บของทั้งของเธอ ของลูก และของเขาเรียบร้อยแล้ว 

“ขออีกแป๊บนึงนะครับ เคนขอเล่นเกมกับคุณลุงก่อนยังไม่จบเลย แม่มีนอาบน้ำก่อนเลยครับ เคนกับคุณลุงคงเล่นเสร็จพอดี คุณลุงครับมันมาอีกตัวแล้วครับ อยู่ข้างหลังครับ”  

“ระวังนะ ตรงนั้นก็มีอีกตัว” สองพ่อลูกเล่นกันอย่างสนุกสนาน จนกระทั่ง 

“น้องเคนครับหยุดเล่นได้แล้วครับ แม่อาบเสร็จแล้ว คุณก็ด้วย น้องเคนจะได้อาบน้ำ เดี๋ยวจะได้ไปเดินเล่นดูอะไรแถวๆ นี้ก่อนจะถึงเวลาคุณครูนัด” เธอทำเสียงดุเสียจนสองพ่อลูกรีบวางโทรศัพท์ เคนก็รีบหยิบของเขาห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว 

“เดี๋ยวพี่อาบน้ำพร้อมลูกดีกว่า จะได้เสร็จไวๆ น้องเคนครับรอลุงด้วยครับ” เมื่อรับรู้ได้ถึงรังสีความน่ากลัวที่แผ่ออกมา เขาก็รีบตามลูกชายไปทันที 

“จริงๆ เลย...” เธอได้แต่ส่ายหัวกับพ่อลูกคู่นี้ 

“เสร็จกันรึยังคะ แม่ออกไปรอข้างนอกนะ”  

“ไปไหนดีครับแม่” หนุ่มน้อยถามขึ้นเมื่อออกมาจากห้องเห็นมารดานั่งรออยู่ที่ม้านั่ง 

“แม่ว่าเราไปเดินเล่นริมหาดแถวนี้ดีไหมครับ แล้ว...”  

“คุณลุงคุยโทรศัพท์อยู่ครับเดี๋ยวคงตามมา” เคนเฉลยให้เพราะเห็นมารดาทำถ้าเหมือนจะชะเง้อหาใครสักคน คงไม่พ้นพ่อของเขา 

“ลุงมาแล้วไปกันเลยไหมครับ”  

เธอเดินจูงมือลูก เขาก็ตีเนียนจูงมือลูกอีกข้างหนึ่ง ชักเป็นภาพที่น่าอิจฉาสำหรับคนผ่านไปผ่านมา พ่อก็หล่อ แม่ก็สวย ลูกก็น่ารัก สามคนพ่อแม่ลูกเดินเที่ยวเล่นกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะของเด็กชายดูเหมือนจะดังที่สุด จะไม่ให้ดังได้อย่างไร เขาเล่นให้ลูกขี่คอ พาเล่นหวาดเสียว ในแบบฉบับที่พ่อลูกเล่นหยอกล้อกัน เธอได้แต่ยิ้มให้กับภาพตรงหน้า เธอขอเวลาพิสูจน์เขามากกว่านี้อีกหน่อยเถอะ เธออยากมั่นใจว่าเขาจะไม่ทำให้เธอและลูกต้องเจ็บปวดอีก เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะลองเปิดใจให้กับเขาอกีสักครั้งเพื่อลูกน้อยของเธอจะได้มีครอบครัวที่อบอุ่นอย่างที่เด็กชายถามหามาตลอดในตอนเด็ก 

“คุณลุงเร็วกว่านี้อีกครับ ฮ่าๆ เย่”  

ถึงเวลานัดรับประทานอาหารเย็นก็มีเสียงหัวเราะ และรอยยิ้มไม่ขาดช่วง โดยมีสาวน้อยก็หญ้าเป็นผู้นำพาต่างๆ  

“นี่ครับพี่แกะให้ นี่ครับลุงแกะให้” เขาวางกุ้งตัวโตไว้บนจานของเธอและลูก 

“ขอบคุณครับ”  

“ขอบคุณค่ะ คุณก็ทานบ้างสิคะ” เธอรู้ว่าเขาก็ชอบทานเหมือนกัน แต่ก่อนตอนอยู่ด้วยกัน เขามักให้ทำเมนูเกี่ยวกับกุ้งให้ทานอยู่บ่อยๆ โดยเฉพาะต้มยำกุ้งเขาจะชอบเป็นพิเศษ 

“พี่เห็นมีนกับลูกอิ่ม พี่ก็อิ่มใจแล้ว” เขาก้มลงกระซิบให้ได้ยินกันสองคน เล่นเอาคนฟังหน้าซับสีกับคำพูดของเขาเลยทีเดียว 

ล่วงเลยมาถึงเวลาต้องเข้านอน ทุกๆ ห้องต่างก็พากันนอนหลับใหลกันหมด เพราะเหนื่อยจากการเดินทางที่ยาวนาน แต่จะมีอยู่ห้องหนึ่ง ที่ไฟยังคงเปิดอยู่ เพราะยังตกลงกันเรื่องที่นอนไม่ได้ 

“พี่นอนโซฟานะ มีนกับลูกนอนที่เตียง”  

“อย่างงั้นก็ได้ค่ะ” ในใจก็แอบสงสารเขาไม่ได้ โซฟายาวก็จริง แต่เขาก็ตัวสูง ขายาว คงจะนอนไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ แต่แบบนั้นก็ดีแล้ว เขาจะได้รู้ว่าแต่ก่อนเธอเป็นอย่างไร ยามที่เขาให้เธอนอนในสถานที่ต่างๆ ซึ่งไม่ได้สดวกแก่การนอนเลยสักครั้ง 

“ฝันดีครับน้องเคน ฝันดีครับมีน”  

ในห้องเงียบสงัดมีเพียงแต่เสียงพลิกตัวไปมาของคนตัวสูงเท่านั้น 

“แม่ครับ ให้คุณลุงเขาขึ้นมานอนเตียงกับเราดีไหมครับ เตียงกว้างแบ่งกันนอนเหมือนคุณลุงจะนอนไม่ค่อยได้” เด็กชายเอาใจช่วยพ่อเต็มที่ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ค่อยหาทางเอาคืนทีหลังที่ทิ้งเขากับแม่ไป แต่ตอนนี้ต้องให้พ่อคืนดีกับแม่ก่อน 

“เอ่อ...”  

“ให้นอนข้างเคนก็ได้ครับ”  

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น