ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
KINxMEEN 29

“นี่คุณ” พอนึกถึงเขา เขาก็มาเสียได้ บ้าจริง ที่เธอพูดไปเมื่อวานไม่เข้าใจหรืออย่างไรนะ เขาดูเปลี่ยนไปเล็กน้อยจากเมื่อวาน ดูสะอาดสะอ้านมากขึ้น แต่ก็ช่างเถอะมันไม่ใช่เรื่องที่เธอจะต้องสนใจ ที่ต้องสนใจตอนนี้คือทำอย่างไรให้เขาเลิกยุ่งกับเธอเสียที หรือเขาจะรู้ว่าเธอมีลูกเลยจะมาพรากลูกไปจากเธอ ไม่มีทางหัวเด็ดตีนขาดอย่างไรเธอก็ไม่มีทางยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด 

“อรุณสวัสดิ์ครับ” เขาเดินเข้ามาประชิดตัวเธอโดยลืมสังเกตบุคคลที่ร่วมสนทนากับเธอเมื่อครู่ พวกเขามองบุคคลที่เขาเข้ามาใหม่อย่างมึนงง 

“แม่รู้จักคุณลุงคนนี้ด้วยหรอครับ”  

“เอ่อ เจ้านายเก่าแม่น่ะจ้ะ” จะให้เธอตอบว่าผู้ชายคนนี้คือพ่อของลูกเธอนะหรือ ไม่มีวันเสียหรอก เธอยอมให้ลูกถามว่าพ่อคือใคร ยอมให้ลูกสงสัย ยอมโกหกลูกดีกว่าบอกว่าเขาคือใคร 

“ล ลูก หรอ” ภาคิณมองเด็กชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย เด็กน้อยคนนี้เป็นเพื่อนกับหลานสาวเขาหนิ แต่สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นบุคคลที่เขาเคยเห็นเธออยู่ด้วยที่โรงพยาบาลและที่ห้างสรรพสินค้า เป็นเหตุให้เวลาเขานึกถึงหน้าผู้ชายคนนี้กับเธออยู่ด้วยกันทีไรอารมณ์ก็ต้องคลุกกรุ่นทุกที เลยต้องไปลงที่เธออย่างไร้เหตุผล แต่เรื่องที่มีเด็กชายเรียกเธอว่าแม่ เขาขอเถอะ ขอเถอะสวรรค์ได้โปรดเป็นลูกของเขากับเธอ อย่าได้เป็นแบบที่เขาคิดเลย 

“คุณลุงคะ มีนขอฝากน้องเคนไว้ก่อนนะคะ มีนขอไปคุยธุระกับเจ้านายเก่าแป๊บนึง อยู่เล่นกับลุงไปก่อนนะน้องเคน เดี๋ยวแม่มา ส่วนคุณตามฉันมานี่” เธอเน้นคำว่าเจ้านายเก่าอย่างชัดเจน เพื่อเน้นย้ำถึงสถานภาพของเขาในตอนนี้ 

“ฉันบอกคุณเมื่อวานแล้วนะคุณคิณ คุณไม่เข้าใจหรือยังไง ว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีก” เธอลากเขามาหลังร้านจะได้คุยกันให้จบๆ ไปเสียที 

“ไม่มีน พี่จะไม่ยอมเสียมีนกับลูกไปอีกแล้ว 5 ปีที่ไม่มีมีน พี่ทรมานมากแค่ไหนมีนรู้ไหม พี่เฝ้าตามหามีนมาตลอด จนพี่ได้เจอมีนแล้ว พี่จะไม่ยอมปล่อยมีนกับลูกไปเด็ดขาด ให้โอกาสพี่ได้ไหม ให้โอกาสพี่นะคนดี พี่ยอมเธอทุกอย่างแล้ว” เขาดึงมือเธอมากุมไว้ มองสบตาเธอเพื่อบอกว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นความจริงทั้งหมด 

“ปล่อย ฉันกับลูกหรอ คุณแน่ใจได้ไงว่าน้องเคนเป็นลูกของคุณ คุณเคยบอกไม่ใช่หรอว่าฉันมันก็แค่ผู้หญิงร่านๆ คนนึง ฉันอาจจะมั่วจนท้องแล้วหาพ่อของลูกไม่เจอก็ได้” หากเขาเคยบอกว่าเธอร่านเธอมั่ว เธอก็จะเป็นให้ดู มินตราสะบัดมือเขาออกอย่างแรงจนเขาตกใจในการกระทำของเธอ เธอเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เปลี่ยนไปมากๆ ด้วย เธอดูแข็งแกร่งและเข้มแข็งขึ้นมากขึ้น 

“พี่ขอโทษที่เคยพูดแบบนั้น แต่พี่มั่นใจว่าน้องเคนคือลูกของพี่ มีนให้โอกาสพี่ได้พิสูจน์ตัวเองสักครั้ง ฮึก ได้ไหม พี่รู้ว่าที่ผ่านมาพี่ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจมีนมากขนาดไหน ฮึก พี่อยู่ไม่ได้จริงๆ ถ้าไม่มีมีนกับลูก พี่ขอโทษ” เขาคุกเข่าต่อหน้าเธอพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มจะคลอหน่วย ทั้งที่พยายามจะเข้มแข็งแล้ว แต่พอมาอยู่ต่อหน้าเธอ ได้ยิน ได้ฟังคำพูดที่เธอพูดเชือดเฉือนเขาอย่างเลือดเย็น ความตั้งใจที่พยายามจะทำมันก็ล้มเหลวไปในทันที เขาแพ้แล้ว แพ้ผู้หญิงตรงหน้านี้ทุกทางเลยจริงๆ  

“ลูกหรอ คุณยังกล้าเรียกน้องเคนว่าลูกอีกหรอ คุณเกือบจะฆ่าเขากี่รอบแล้วคุณคิน ที่เกาะคุณจำได้ไหม ฉันขอร้องคุณแล้วว่าฉันปีนต้นไม้ไม่ได้จริงๆ คุณก็ยังบังคับให้ฉันปีนไปเก็บบูมเมอแรงที่คุณตั้งขว้างมันขึ้นไปติดไว้ คุณรู้ไหมฉันกลัวที่จะตกลงมามากแค่ไหน ฮึก คุณรู้ไหมหลายครั้งที่คุณให้ฉันทำงานหนักๆ ทั้งๆ ฉันก็บอกคุณตลอดว่าฉันทำไม่ไหวจริงๆ คุณก็ยังจะบังคับให้ฉันทำมันอย่างเลือดเย็น เวลาเราร่วมรักกันฉันขอร้องให้คุณอย่ารุนแรงกับฉันคุณเคยฟังบ้างไหม เคยเห็นใจฉันบ้างรึเปล่า เคยรับรู้บ้างไหมว่าฉันต้องทนทุกข์ทรมานและอยู่อย่างหวาดระแวงมากแค่ไหน ยามดีคุณก็ดีใจหาย ยามร้ายคุณก็ไม่เคยที่จะฟังเหตผลหรือฟังอะไรจากใครทั้งนั้น ฉันกลัว หวาดระแวงตลอดเวลาที่อยู่ที่นรกแห่งนั้น ฉันกลัวว่าฉันจะรักษาชีวิตน้อยๆ อันบริสุทธิ์ให้ปลอดภัยจากคนเลวๆ อย่างคุณไม่ได้ คุณเคยรับรู้มันบ้างไหม ฮึก และเรื่องสุดท้ายที่คุณก็รู้อยู่แก่ใจคุณดี คุณรู้ไหมว่าวันนั้น วันที่ฉันต้องดำดิ่งจมลงไป ในความมืดใต้ท้องทะเลมันทรมานมากแค่ไหน ฉันกลัวไปหมด ฮึก ถ้าฉันไม่คิดถึงชีวิตน้อยๆ ในท้องฉันคงจะยอมทิ้งตัวเองให้จมลงไป ฮึก มันจะได้สิ้นสุดสักทีกับทุกๆ อย่าง ฮึก แต่เพราะลูก ชีวิตบริสุทธิ์ที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรด้วย เกือบจะต้องมาตายเพราะพ่อเลวๆ อย่างคุณ เพราะเขาคนเดียวที่ทำให้ฉันมีแรงฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้งครั้ง และแล้วสวรรค์ก็เมตตาฉัน ให้ฉันกับลูกได้ปลอดภัย จากการกระทำอันแสนชั่วร้ายของคุณ ฮือ คุณเคยรู้บ้างไหม เคยบ้างไหมคุณภาคิณ ฮือ” หญิงสาวพรั่งพรูเรื่องราวต่างๆ มากมายที่เกิดจากการกระทำอันแสนเลวร้ายของเขาอย่างอดกลั้น เขาควรจะได้รับร็ความเจ็บปวดของเธอบ้าง 

“มีน ฮึก พี่ขอโทษ” เขาโผเข้ากอดเธอใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตาแนบชิดกับน้ำท้องแบนราบอย่างปลอบโยน เขารู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น เขาสำนึกผิดแล้ว สำนึกผิดแล้วจริงๆ ถึงเธอจะพยายามดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมกอดเขาเท่าใด เขาก็ยิ่งกอดเธอให้แน่นขึ้น 

“หึ คุณเลิกพูดว่าขอโทษสักที มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาหรอกนะ ถึงคุณจะขอร้องอ้อนวอนฉันให้ตาย ยังไงฉันก็ไม่มีวันเห็นใจหรือให้กลับไปให้โอกาสคนอย่างคุณ อยากที่ฉันเคยขอร้องคุณไงล่ะคุณภาคิณ คุณเคยเห็นใจฉันบ้างไหม เคยเห็นฉันเป็นคนบ้างรึเปล่า ฉันก็มีหัวใจ มีความรู้สึกนะ คุณเหยียบย้ำฉันทุกอย่าง ถ้าฉันกลับไปหาคนอย่างคุณก็โง่เต็มทีแล้ว ฉันขอให้เราจบกันแต่เพียงเท่า อย่ามายุ่งเกี่ยวกันอีกเลย ปล่อย” น้ำตาที่เคยรินไหลเหือดหายไปทันที มันจบแล้ว ทุกอย่าง เธอเหนื่อยแล้ว ขออยู่แบบนี้กับลูกสองคนดีกว่า ดีกว่าให้เขาได้เข้ามาแล้วมาสร้างบาดแผลให้กับเธอและลูก มันเพียงพอแล้วสำหรับความเจ็บปวดที่ต้องเผชิญในชีวิต ชีวิตหนึ่ง 

“โถ่โว้ย” จะวิ่งตามเธอไปร่างกายมันกลับก้าวขาไม่ออก เขาทุบเข้าไปที่พื้นอย่างแรง ซึ่งมันไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่เขาต้องการจะให้มันเป็นเลย เพราะความเจ็บปวดที่หัวใจมันมากกว่าเป็นไหนๆ มันบีบรัดจนเขาหายใจไม่ออก มันเจ็บไปหมดทั้งใจ แค่คำพูดของเธอไม่กี่คำกลับทำให้เขาเหมือนตายทั้งเป็น เมื่อรับรู้ถึงสิ่งเลวร้ายที่เธอต้องเผชิญ ซึ่งต้นเหตุก็ล้วนแล้วแต่มาจากเขา 

“มีนพี่วางดอกไม้ไว้ตรงนี้นะ พะ ลุงไปก่อนนะครับน้องเคน ไว้ลุงจะมาหาอีกนะครับ” เขาเดินเข้ามาในร้านอีกครั้งว่างดอกไม้ที่บรรจงเลือกอยู่นานแสนนาน กลัวว่าเธอจะไม่ชอบ ไว้ที่โต๊ะที่เธอนั่งเล่นกับลูกและผู้ชายคนนั้นอยู่ เธอดูมีความสุข มีรอยยิ้ม ดูสดใส ต่างกับเวลาที่อยู่กับเขา ดวงตาหวานมีแต่ความโศกเศร้า สายตาที่มีแต่ความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้น ถึงเธอจะพูดอย่างไรเขาก็ไม่สนใจ เขารู้เพียงแค่ต้องเดินหน้าตามเธอกับลูกกลับมาสู่อ้อมกอดของเขาให้ได้ ต้องแลกด้วยอะไรเขาก็ยอม แม้วันนี้จะรู้สึกเจ็บปวดที่ลูกตัวเองแท้ๆ กลับเป็นได้เพียงลุง แต่สักวันเขาจะทำให้เธอกับลูกยอมรับเขาให้ได้ 

-พรึบ- 

“เชิญออกไปได้แล้วค่ะ แล้วไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก” เธอลุกขึ้นแล้วหยิบดอกไม้ของเขาขึ้นมา เดินถือมันไปทิ้งถังขยะอย่างไม่นึกเห็นใจหรือสงสารเจ้าของของมันเลย 

“ไม่ ยังไงพี่ก็จะมา มีนห้ามพี่ไม่ได้หรอก” เขามองเธอทิ้งดอกไม้ลงได้ถังขยะอยากปวดใจ เขาอุตส่าห์บรรจงเลือกมันอยู่นานสองนาน แต่เธอกลับทิ้งมันอย่างไม่ไยดี ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยให้ดอกไม้ผู้หญิงคน แต่ดอกไม้ที่เขาให้พวกเธอเหล่านั้น เขาไม่เคยเลือกมันเองกับมือ มีแต่โทรสั่งธนนนท์ให้จัดหาให้ แต่กับเธอเขาอยากจะให้มันพิเศษกว่าทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา สุดท้ายแล้วถึงเขาจะบรรจงเลือกสรรมากแค่ไหน มันก็จบลงด้วยถังขยะอยู่ดี 

“คุณจะออกไปดีๆ หรือจะให้ฉันต้องเอาน้ำมาสาดไล่ให้คุณไป” ไม่ใช่เขาคนเดียวที่แปลกใจอีกสองคนที่นั่งอยู่ก็ตกใจไม่แพ้กัน ไม่เคยได้เห็นเธอได้เวอร์ชันนี้มาก่อนเลย 

“ครับพี่ยอม ไว้พรุ่งนี้พี่จะมาหาใหม่นะ งั้นลุงไปก่อนนะครับน้องเคน เจอกันที่โรงเรียนนะครับ” เมื่อนึกแผนการบางอย่างได้ก็หันไปเอ่ยกับลูกน้อย ยังไงเขาก็จะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด 

“คุณแม่ทำไมเอาดอกไม้ของคุณลุงไปทิ้งอย่างนั้นล่ะครับ เสียดายแย่ แล้วเคนว่าสวยดีออก” เด็กน้อยถามอย่างไม่เข้าใจกับการกระทำของแม่ หลังจากที่คุณลุงคนนั้นเดินคอตกออกไปจากร้านแล้ว 

“นั่นสิหนูมีน”  

“มันมีหนอนน่ะครับ แม่เลยเอาไปทิ้ง เล่นกันไปก่อนนะคะ มีนขอตัวไปดูลูกค้าก่อน”  

“คุณแม่ขา คุณลุงจะไปรับกอหญ้าพรุ่งนี้จริงๆ หรอคะ” สาวน้อยกอหญ้าเอ่ยถามผู้เป็นแม่อีกครั้งอย่างดีใจ ถ้าคุณลุงมารับ คุณลุงจะพาเธอไปเลี้ยงขนม ไปซื้อของเล่น ซื้อตุ๊กตา แล้วก็จะตามใจเธอไม่ว่าเธออยากได้อะไร และที่สำคัญคุณลุงของเธฮสามารถช่วยเธอในเรื่องบางอย่างได้ 

“จริงสิคะ” ฟ้าลดาเธอเองก็แปลกใจเหมือนกันที่อยู่ดีๆ เขาก็โทรมาบอกว่าจะไปรับเจ้าตัวน้อยของเธอที่โรงเรียน 

“กอหญ้าดีใจจังเลยค่ะ ดีเลยกอหญ้าจะได้ให้คุณลุง… 

  

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น