ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
KINxMEEN 26

“สองเดือนหรอครับป้า ตอนนั้นผมไปที่เกาะพอดี แต่ แต่ ไอนนท์ฉันให้แกดูแลน้องฟ้าหนิ แกรู้ไหมว่าน้องฟ้าไปไหนมาไหนกับใครที่ผิดสังเกตบ้าง”  

“เอ่อ คือ ว่า...” จะให้เขาพูดอย่างไรดีเขาก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่นัก ถึงเขาจะเป็นคนแรกของเธอ ก็ใช่ว่าเขาจะเป็นพ่อของเด็ก เธออาจจะไปมีใครหลังจากนั้นก็ได้ เพราะหลังจากวันนั้นเขาก็ไม่เจอเธออีกเลย แต่ก็อดภูมิใจไม่ได้หากเป็นลูกของตน แค่ครั้งเดียวก็ติด เขานี่น้ำยาแรงใช่เล่น 

“หรือจะเป็นวันนั้นวะไอนนท์ วันที่มึงโทรมาบอกกู ว่าน้องออกไปผับกับเพื่อน แต่วันนั้นกูก็ให้มึงตามไปดูแลแล้วหนิ” ภาคิณเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แค่เรื่องของเขาเองก็ปวดหัวมากพอแล้ว เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอกับลูกยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า แต่เขาเชื่อนะ เชื่อว่าเธอกับลูกต้องปลอดภัย 

“นนท์พอจะบอกป้าได้รึเปล่า หากไม่มีจริงๆ ป้าคงต้องให้หลานป้ากำพร้า เห้อตาคิณป้าไม่น่าปล่อยน้องไว้คนเดียว ป้าน่าจะพายัยฟ้าไปด้วย” จันทร์ฉายถามธนนนท์เสร็จ ก็หันมาบ่นกับภาคิณต่อ หากเธอใส่ใจลูกมากกว่านี้เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น 

“เอ่อ...” เอาไงดีวะไอนนท์มึง เอาวะถ้าไม่ใช่ลูกมึง มึงค่อยหย่าทีหลังก็ได้นี่หว่า สงสารคุณหญิงท่าน 

“ผมเองครับคุณหญิง”  

“อะไรนนท์/ มึงหรอไอ้นนท์” คุณหญิงจันทร์ฉายและภาคิณอุทานขึ้นมาพร้อมกัน ก่อนที่จะหันไปมองหน้าธนนนท์อย่างต้องการคำตอบ ธนนนท์ก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณหญิงกับภาคิณฟังรวมถึงยานรกนั่นด้วย 

“ไม่นะคะคุณแม่ ฟ้าไม่แต่งยังไงฟ้าก็ไม่ยอมแต่งกับนายนั่นหรอกค่ะ” ฟ้าลดาที่ถูกคุณหญิงจันทร์ฉายบังคับให้แต่งงานหลังจากทราบเรื่อง เธอก็โวยวายขึ้นมาทันที 

“ทำไมละลูก”  

“ฟ้าไม่ชอบเค้าค่ะ ฟ้าเกลียด ฟ้ายอมให้ลูกของฟ้าอยู่แบบไม่มีพ่อจะดีเสียกว่า”  

“แต่แม่ไม่ยอมให้หลานแม่กำพร้าพ่อหรอกนะ ฟ้าก็รู้หนิว่าการไม่มีพ่อมันเป็นยังไง” ใช่เธอรู้ดีถึงแม่จะคอยเป็นทุกอย่างให้เธอ แต่มันก็ยังขาดความอบอุ่นของผู้เป็นพ่อเหมือนเดิม บางครั้งสมัยตอนเด็กๆ เธอก็ยังถูกล้ออยู่เสมอ ว่าเป็นลูกไม่มีพ่อ เพราะพ่อของเธอเสียชีวิตด้วยโรคร้ายตั้งแต่เธอยังเด็ก แม่เธอเลยเอาใจเธอทุกอย่าง จนเธอเสียคนมาจนถึงทุกวันนี้ 

“แต่...”  

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น แม่ขอยื่นคำขาด แม่ตามใจหนูมาตลอด แต่เรื่องนี้แม่ขอ”  

พิธีการแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย เชิญแค่คนสนิทมาเท่านั้น ฝ่ายเจ้าบ่าวก็มีภาคิณเป็นเถ้าแก่ให้ ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี รวมถึงการใช้ชีวิตคู่ของทั้งสอง ในตอนแรกอาจมีปากมีเสียงกันบ้างเนื่องจากฟ้าลดาไม่ค่อยจะยอมคนเสียเท่าไหร่ แต่ต้องชื่นชมในความสามารถของธนนนท์ที่สามารถกำหราบเธอได้ จนเป็นมาเป็นหญิงสาวที่พูดจาให้เกียรติบุคคลอื่นอยู่เสมอ กริยามารยาทก็ดีขึ้น อ่อนน้อม อ่อนหวานทำให้จันทร์ฉายรู้ว่าเธอคิดไม่ผิดจริงๆ ที่ให้ลูกสาวแต่งงานกับธนนนท์ 

  

-ปัจจุบัน- 

“กอหญ้าที่โรงเรียน เรียนเป็นไงบ้างคะ” ภาคิณถามหลานสาวตัวน้อยขึ้นขณะกำลังทานข้าวกันอยู่ หากเขามีลูกก็คงรุ่นราวคราวเดียวกันกับหนูน้อยตรงหน้า เขาอยากจะไปรับไปส่งลูกที่โรงเรียน กลับมาก็ไปกินไอศกรีมกัน คงจะมีความสุขไม่น้อยสำหรับเขา พวกเธอจะเป็นยังไงกันบ้างนะมินตรา 

“ก็สนุกดีค่ะคุณลุง แต่ว่าห้องกอหญ้ามีเพื่อนผู้ชายคนนึงค่ะเค้าไม่ค่อยพูดกับใครเลยค่ะ เขาเรียนเก่งมากเลยนะคะคุณลุง เวลาคุณครูให้สอบอะไรเค้าทำได้เต็มตลอดเลย แต่ก็หญ้าไม่รู้จักชื่อเค้าเลยค่ะ”  

“ทำไมหรอคะ”  

“ก็ ก็กอหญ้าเคยถามชื่อเค้า แล้วเค้าก็เดินหนีกอหญ้า กอหญ้าเดินเข้าไปเล่นกับเค้า แล้วเค้าก็เดินหนีอีก ก็หญ้าเลยไม่รู้จักชื่อเค้าสักทีน่ะค่ะคุณลุง” หนูน้อยทำหน้าสลดลงทันทีที่พูดถึงเรื่องนี้ 

“งั้นทานข้าวกันต่อดีกว่านะคะ มาค่ะเดี๋ยวลุงตักให้” ภาคิณเมื่อเห็นว่าหลานสาวตัวน้อยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนักจึงพาเปลี่ยนเรื่อง 

“คุณลุงคะ ทานข้าวเสร็จไปดูหนังกับกอหญ้า แล้วก็คุณพ่อคุณแม่ไหมคะ” สาวน้อยคนเดียวในโต๊ะอาหารถามขึ้นมา เพราะได้ยินว่าเพื่อนคนนั้นของเธอก็จะไปดูหนังเหมือนกัน จะต้องได้เจอกันแน่ๆ เธอจะต้องเป็นเพื่อนกับเค้าให้ได้ 

“นั่นสิคะพี่คิณ ไปด้วยกันนะคะ ไปพักผ่อนบ้าง” ฟ้าลดาช่วยพูดเสริมลูกสาวตัวน้อย เธองงอยู่เหมือนกันที่อยู่ๆ เจ้าตัวเล็กก็อยากเที่ยว ทั้งๆ ที่แต่ก่อนเธอกับสามีชวนไปดูหนังก็ปฏิเสธแทบจะทุกครั้งไปโดยให้เหตุผลว่า ต้องนั่งนานๆ มันน่าเบื่อ 

“เอ่อ...”  

“นะคะคุณลุงไปกับกอหญ้านะคะ”  

“ไปเถอะครับนาย ผมเห็นนายทำงานหนักมาทั้งสัปดาห์ ไปเดินผ่อนคลายหน่อยน่าจะดีนะครับ” ธนนนท์ที่นั่งฟังอยู่นานก็ช่วยพูดเสริมลูกสาวตัวน้อยกับภรรยาสาวอีกแรง 

“โอเคค่ะ ลุงจะไปกับกอหญ้า”  

“แม่ครับเคนอยากกินไอศกรีม” หลังจากดูหลังกันเสร็จ หนุ่มน้อยก็ร้องขอเมนูที่อยากกินกับมารดา 

“ได้ครับ แต่กินได้นิดเดียวนะครับ อากาศเริ่มเย็นแล้วเดี๋ยวไม่สบาย” ทุกสัปดาห์เธอจะพาลูกมาดูหนัง เลือกซื้อของต่างๆ ตามจริงหากพี่น้ำหวานกับพี่พอลมาพวกเขาจะมาด้วย แต่พวกเขาติดธุระเธอกับลูกเลยมากันสองคนดั่งเดิม ส่วนป้าอุ่นท่านอายุมากแล้ว เพียงแต่ซื้อขนมเล็กๆ น้อยๆ ไปฝากท่านก็พอเพียงพอ 

“ครับ”  

“คุณลุงคะกอหญ้าอยากกินไอศกรีม” กอหญ้าที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นลุงเอ่ยขึ้น พ่อกับแม่ของเธอต้องไปทำธุระให้คุณยายอย่างเร่งด่วน เธอเลยอยู่กับผู้เป็นลุงสองคน 

“ลุงว่าไปดูหนังก่อนดีกว่าไหมคะ ค่อยมาทานไอศกรีมกัน”  

“ก็ได้ค่ะคุณลุง”  

“รับเป็นอะไรดีคะ”  

“เอา Sticky chewy choc fantasy ครับ” เด็กชายภัครคิรา พูดชื่อเมนูภาษาอังกฤษอย่างฉะฉาน ทำให้พนักงานสาวอมยิ้มน้อยอย่างเอ็นดู 

“แล้วคุณผู้หญิงรับเป็นอะไรดีคะ”  

“อืม มีนเอา Iced milk tea ก็แล้วกันค่ะ”  

“รอสักครู่นะคะ”  

“น้องเคนคิดได้หรือยังคะ ว่าอาทิตย์นี้จะซื้ออะไร หรือจะเก็บเงินไว้” มินตราถามลูกชายระหว่างรอไอศกรีม เธอจะให้ลูกซื้อของได้อาทิตย์ละหนึ่งอย่าง หากไม่ซื้อเธอจะให้เป็นเงินแทน 

“เอ่อ เคนขอเป็นเงินแล้วกันครับ”  

“น้องเคนไม่ซื้อของมาหลายอาทิตย์แล้วนะครับ ไม่มีอะไรที่อยากได้จริงๆ หรอครับ”  

“ไม่มีครับ ^^” จริงๆ มันก็มีนะครับแม่ แต่ใกล้จะถึงวันเกิดของแม่เขาแล้ว เด็กชายภัครคิรา จึงตั้งใจจะเก็บเงินซื้อของขวัญวันเกิดให้กับแม่ของตน 

“โอเคครับ งั้นไปดูหนังสือหน่อยไหมครับ”  

“ก็ได้ครับ” สองแม่ลูกทานไอศกรีมไปคุยไปอย่างมีความสุข 

เฉกเช่นกับลุงหนุ่มกับหลานสาวที่ดูหนังกันอย่างมีความสุขเช่นกัน ถึงจะไม่ได้สุขใจมากมายสำหรับชายหนุ่มแต่มันก็พอลดความเศร้าในใจของเขาได้บ้าง 

“ไปไหนกันต่อดีคะ คนเก่งของลุง” เมื่อดูหนังจบแล้วภาคิณก็จูงมือหลานสาวแล้วถามขึ้น 

“ไปกินไอศกรีมค่ะ กอหญ้าอยากกินไอศกรีม”  

“ได้ค่ะ วันนี้กอหญ้าอยากได้อะไรบอกลุงนะคะ เดี๋ยวลุงเลี้ยงเอง”  

“เย่ๆ คุณลุงใจดีที่สุดเลย”  

-กริ่ง กริ่ง- 

“ลุงขอรับโทรศัพท์ก่อน รอลุงแป๊บนะคะ”  

“ว่าไง”  

“กำลังพาไปกินไอศกรีม”  

“อืมได้ เดี๋ยวพาไปส่ง”  

“โอ๊ย”  

“แค่นี้ก่อนนะไอนนท์”  

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ ลุงขอโทษนะครับลุงมัวแต่คุยโทรศัพท์เลยไม่ได้มอง” ภาคิณค่อยๆ พยุงเด็กชายตรงหน้า แต่เมื่อได้มองหน้าเด็กชายที่เขาพึ่งจะช่วยพยุงขึ้นมาจากอุบัติเหตเมื่อสักครู่ ก็ทำให้เขานิ่งอึ้งพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แววตานั่นมัน เหมือนกันของเขาเหลือเกิน แววตานิ่งๆ สุดแสนจะเย็นชาในความรู้สึกของเขา ไหนจะดวงหน้าของเธอที่ซ้อนทับมายามเขามองไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้า 

“ไม่ครับ ผมไม่เป็นไร” หนุ่มน้อยภัครคิราที่เดินออกมาจากร้านไอศกรีมก่อนผู้เป็นแม่ที่จ่ายตังอยู่ เพราะรีบที่จะไปดูหนังสือ กล่าวขึ้นอย่างหนักแน่น 

“คุณลุงมีอะไรหรอคะ” กอหญ้าที่เดิมตามคุณลุงมาติดไปถามขึ้น 

“ลุงเดินชน กับเด็กชายคนนี้น่ะ”  

“เอ๋ คนนี้เพื่อนกอหญ้านี่คะ ที่กอหญ้าเคยเล่าให้คุณลุงฟังน่ะค่ะ”  

“เธอมาทำอะไรที่นี่หรอ” สาวน้อยกอหญ้าถามทั้งที่พอจะรู้มาบ้างแล้ว 

“เรามาดูหนังกับแม่น่ะ เราไปก่อนนะ” เคนตอบไปอย่างปัดๆ เขาไม่ค่อยจะชอบเด็กผู้หญิงคนนี้สักเท่าไร เธอมักจะชอบตามตื๊อที่จะเล่นกับเขา อีกอย่างเขาก็รีบที่จะไปดูหนังสือด้วย 

“อ้อ เดี๋ยวสิเธอชื่ออะไรน่ะ เรากอหญ้านะ เราเป็นเพื่อนในห้องกันเรายังไม่รู้จักชื่อเธอเลย”  

“เราเคน แค่นี้ใช่ไหมเราไปก่อนนะ” พูดจบเขาก็เดินออกไปทันที 

“ทำไมเพื่อนหนูดูรีบๆ จังเลยคะ” ภาคินมองตามหลังหนุ่มน้อยคนนั้นไปจนสุดสายตา แล้วถามหลานสาวตัวน้อยขึ้น 

“กอหญ้าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ สงสัยคงมีธุระมั้งคะ แต่เมื่อกี้เคนบอกว่ามากับแม่ สงสัยจะรีบเดินไปหาแม่มั้งคะ กอหญ้าว่าเรารีบไปทานไอศกรีมดีกว่าค่ะ กอหญ้าเริ่มหิวแล้ว”  

“โอเคครับ” 

  

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น