Let me free [20+] ตีพิมพ์สำนักพิมพ์ Hermit Books
ตอนที่ 18 : Out of control [100%] *แก้ไขคำผิด
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 18 : Out of control [100%] *แก้ไขคำผิด

Out of control

 

ผมนั่งอยู่ในห้องนั้นไม่รู้เป็นเวลานานเท่าไหร่ จนโจเซฟและทอมขอกลับไปดูร้านพร้อมกับเอาสิ่งของจำเป็นมาให้ดีแลนเผื่อว่าต้องนอนโรงพยาบาลหลายวันด้วย โดยให้อลันอยู่เป็นเพื่อนผม โยฮันเป็นอีกคนที่อยู่รอดูจนกว่าจะรู้ว่าดีแลนปลอดภัยดีแล้วถึงจะกลับ

“อยากดื่มอะไรมั้ย ฉันจะไปซื้อกาแฟ” อลันหันมาถาม ผมจึงส่ายหน้าเป็นคำตอบ เวลาแบบนี้จะให้ดื่มอะไรลง

บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้งเมื่ออลันเดินออกไป แว่วได้ยินเสียงโยฮันโทรไปสั่งงานกับลูกน้องอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งคุณหมอเปิดประตูเข้ามา

“เป็นยังไงบ้างครับ” ร่างกายเด้งขึ้นจากเก้าอี้ก่อนที่ผมจะรู้ตัวด้วยซ้ำ

“การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีครับ ตอนนี้คนไข้อยู่ในห้องพักฟื้นพิเศษ หมอขอเฝ้าสังเกตอาการสักหนึ่งคืน ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีอาการแทรกซ้อน คงออกมาพักฟื้นในห้องปกติได้ครับ”

“ขอบคุณมากครับ” โยฮันตอบรับแทนเมื่อผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

...ไม่เป็นอะไรแล้ว

“ตอนนี้ผมไปเยี่ยมเขาได้มั้ยครับ” เพราะอยากเห็นหน้าจะได้ยืนยันกับตัวเองได้จริงๆ ว่าเขาไม่เป็นอะไร

“ได้ครับ แต่คงยืนดูได้แค่ด้านนอก เพราะตอนนี้คนไข้ยังไม่ได้สติจากยาสลบ”

“เข้าใจแล้วครับ”

แค่นั้นก็พอ

ไม่นานหลังจากนั้นพยาบาลก็มาพาเราไปยังห้องพักฟื้นพิเศษ เราสามารถอยู่ดูอยู่ด้านนอกได้เพราะผนังกั้นเป็นกระจกใส ผมจึงมองเห็นดีแลนนอนนิ่งอย่างสงบอยู่ด้านใน แม้จะยังคงมีสายระโยงระยางมากมาย แต่ตอนนี้เขาดูดีกว่าตอนที่มาถึงมากทีเดียว

แต่ก็ยังไม่ใช่ดีแลนจอมเผด็จการของผมอยู่ดี

“เขาเป็นแบบนี้เพราะผมใช่หรือเปล่า” เอ่ยถามขึ้นเสียงเบา ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ

“ก็อาจจะใช่” โยฮันตอบกลับมาเสียงเรียบ

ไม่มีคำปลอบใจสินะ

“ตราบใดที่เขายังทำงานอันตราย เขาก็คงหนีเรื่องแบบนี้ไม่พ้น”

“แต่ถ้าเขาไม่มีจุดอ่อนแบบผม...”

“นั่นเป็นสิ่งที่เขารู้อยู่แล้ว เขารู้ตั้งแต่ยอมรับนายเข้ามาแล้ว”

ผมมองไปยังคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าสงบนิ่งเรียบเฉย ราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก โลกใบเก่าของเขาที่ไม่มีผม ความวูบโหวงในอกทำให้ไม่อยากเห็นภาพตรงหน้าอีก แต่เพราะอยากมองเขาให้มาก

...อยากซึมซับจดจำทุกส่วนเสี้ยวของเขาให้นานที่สุด

“ถ้านายก้าวเข้ามายังโลกใบนี้ของเขาแล้ว นายก็ต้องทำใจยอมรับให้ได้ ถึงไม่ใช่วันนี้เหตุการณ์แบบนี้ก็จะเกิดขึ้นอยู่ดี ไม่วันใดก็วันหนึ่ง ในเมื่อดีแลนยังขายความลับของคนอื่นอยู่”

ผมเหลือบตามองไปทางคนด้านข้างช้าๆ

“แต่คุณก็เคยเป็นลูกค้าของเขา”

“เพราะฉันมีความจำเป็น ทุกคนก็มีความจำเป็นควินตัน เรื่องที่ดีแลนต้องเจ็บตัวอย่างวันนี้ก็เหมือนกัน มันคือความเป็นไปที่เกิดขึ้นบนโลก ทุกคนล้วนมีสิ่งที่ปรารถนา เป็นตัวนำพาทุกๆ อย่างของการกระทำ”

ผมเม้มปากแน่น เบือนหน้ากลับไปหาดีแลนอีกครั้งเพราะเข้าใจสิ่งที่โยฮันพูดดี จึงอยากใช้เวลานี้มองเขาให้ได้นานที่สุด ผมรู้ว่าเขาจะต้องไม่เป็นอะไร ดีแลนเป็นคนเข้มแข็ง เป็นจอมเผด็จการที่ไม่ยอมตายง่ายๆ เพราะเรื่องแบบนี้แน่

แต่ถ้าวันหน้าเหตุการณ์มันร้ายแรงกว่านี้ล่ะ

ถ้ากระสุนไม่ได้พลาดเป้าอย่างวันนี้

ผมจะทนไหวได้ยังไง

ถ้าผมต้องกลายเป็นสาเหตุให้เขาเดือดร้อนอีก

ดีแลนจะดูแลผมได้ดี เรื่องนั้นผมมั่นใจ แต่ไม่มีใครทำอะไรได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ บนโลกใบนี้ไม่มีใครเพอร์เฟ็คขนาดนั้น มันต้องมีสักวันที่ทุกอย่างหลุดออกจากการควบคุมอีก และเหตุการณ์อย่างวันนี้จะเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ...เพื่อเป็นการตัดความเป็นไปได้นั้นทิ้งไป

ผมควรตัดสินใจ

...

เรายืนอยู่ตรงนั้นท่ามกลางความเงียบสักพัก จนกระทั่งอลันกลับมาพร้อมแก้วกาแฟในมือสองแก้ว แก้วหนึ่งยื่นให้ผม ส่วนอีกแล้วส่งให้โยฮัน ซึ่งเขารับไปพร้อมคำขอบคุณ

“ฉันคงต้องขอตัวก่อน ยังมีเรื่องให้กลับไปจัดการ” โยฮันเอ่ยขึ้นเมื่อได้เห็นว่าดีแลนปลอดภัยดีแล้ว และตอนนี้ผมก็มีเพื่อนอยู่ด้วย

“ขอบคุณมากนะครับ ถ้าไม่ได้คุณช่วย เรื่องทุกอย่างอาจจะวุ่นวายมากกว่านี้” อลันพูดขอบคุณแทนเราทุกคน โยฮันพยักหน้ารับโดยไม่ได้พูดอะไร และเดินออกไป

เราต่างรู้กันดีว่าเรื่องที่ต้องกลับไปจัดการที่เขาพูดถึงหมายถึงใคร

แต่ในเวลานี้ผมไม่มีกระจิตกระใจจะห่วงใครอีกแล้ว นอกจากภาวนาให้ดีแลนไม่มีอาการแทรกซ้อนใดๆ และฟื้นกลับมาเป็นคนเดิมในเร็ววัน

สัมผัสบนบ่าทำให้ผมหมุนตัวกลับไปหาอลันที่วางมือลงบนนั้นและบีบเบาๆ ส่งผ่านความห่วงใยมายังหัวใจของผมด้วย

“ดื่มสักหน่อย เผื่อจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น”

ผมจึงยกแก้วกาแฟอุ่นขึ้นจิบไปหนึ่งอึกแทนคำขอบคุณ กาเฟอีนซาบซ่านในปาก แต่กลับไม่ได้ช่วยอะไร ถึงอย่างนั้นก็รู้ดีว่าอลันเป็นห่วง จึงส่งยิ้มอ่อนให้เขา

“ดีไม่เป็นอะไรหรอก เดี๋ยวก็คงตื่นขึ้นมาเจ้ากี้เจ้าการเหมือนเดิม” อลันพูดขึ้นยิ้มๆ ผมรู้ว่าเขาไม่ได้หมายความแบบนั้นจริงๆ ทุกคนต่างเข้าใจว่าทุกอย่างที่ดีแลนทำมีเหตุผล ที่สำคัญก็เพื่อทุกคนทั้งนั้น เพราะฉะนั้นมันไม่ใช่การเจ้ากี้เจ้าการ

แต่มันคือความห่วงใย ในแบบฉบับของเขา

“เขาอาละวาดมากหรือเปล่า”

“เห็นซากที่เขาเหลือไว้มั้ยละ” อดยิ้มไม่ได้จริงๆ เมื่อได้ยินสิ่งที่อลันพูด แต่ภาพชายชุดดำนอนกองรวมกันที่แล่นกลับเข้ามาอีกครั้ง ทำเอารอยยิ้มเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว

“มีใครตายหรือเปล่า” พูดกันตามความจริงแล้ว คนเหล่านั้นล้วนทำตามหน้าที่ ตามคำสั่งของมาคัส พวกเขาไม่จำเป็นต้องสละชีวิตตัวเอง

“ตอนนี้ไม่ แต่อีกไม่นานก็ไม่แน่”

ทำบอกเล่าทำให้ผมหันมองอลันด้วยความสงสัยปนกังวลใจ

“ใคร”

“อเล็ก”

อเล็ก... หมอนั่นไม่ได้ถูกพามาที่โรงพยาบาลด้วย แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเขาหลังจากที่เราออกมา

“เขาอยู่ที่ไหน”

“ที่ที่มันควรจะอยู่ตั้งแต่แรก”

ที่ที่ควรจะอยู่?

ถ้าให้ผมเดาว่าพวกเขาจะพาคนคนนั้นไปที่ไหน ก็คงเป็นที่นั่น โกดังร้างแห่งนั้น

“ที่โกดัง?”

“อืม”

“แต่เขาถูกยิงนะ เขาอาจจะตายก็ได้”

“นั่นแหละคือสิ่งที่เราต้องการ มันควรต้องชดใช้”

ผมขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น เมื่อได้ยินเสียงเหี้ยมเกรียมของอลันที่นานๆ ทีจะได้ยิน

“แต่ฉันไม่ได้เป็นอะไร”

“แต่ถ้ามันรอดไป มันจะกลับมาอีกแน่ วันนั้นมันได้โอกาสครั้งสุดท้ายไปแล้ว แต่เมื่อมันไม่ต้องการ วันนี้ก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรอีก”

ผมทำได้เพียงยืนฟังเงียบๆ เพราะลึกๆ แล้วก็คิดแบบเดียวกับอลันอยู่เหมือนกัน อเล็กไม่ต่างจากหมาที่ตอนนี้ถูกพิษสุนัขบ้ากลืนกิน เขาทำได้แม้กระทั่งโยนความผิดให้มาคัส คนที่มีบุญคุณกับเขามากขนาดนั้นยังแว้งกัดได้ ปล่อยไปคงกลับมาสร้างปัญหาอีกแน่

และในเวลานี้คงไม่มีใครพาเขาหนีได้อีก

คิดได้แบบนั้นจึงสลัดเรื่องเขาออกไป กลับมาให้ความสนใจกับคนที่นอนอยู่บนเตียงในห้องเบื้องหน้าอีกครั้ง

“ดีเป็นคนเค้นเอาความจริงจากแอรอนด้วยตัวเอง พอรู้ว่าคนที่จับตัวนายไปคืออเล็กก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับมาคัสแน่ พอดีกับที่โยฮันยื่นมือเข้ามา ใจจริงดีอยากบุกไปหานายตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่เพราะโยฮันบอกว่าอยากจะเคลียร์กับมาคัสด้วยตัวเองก่อน จึงทำได้แค่เดินกลับไปกลับมาเหมือนหนูติดจั่นอยู่ที่บ้าน แต่สุดท้ายโยฮันก็เจรจาไม่สำเร็จ ดีถึงได้รีบบุกไป โดยที่โยฮันขอไว้ว่าจะเป็นคนจัดการกับมาคัสเอง”

อลันเล่าเรื่องต่างๆ ออกมาเรื่อยๆ ให้ผมฟัง ในขณะที่ในหัวนึกภาพคนเจ้าอารมณ์กำลังอาละวาดตามไปด้วย รอยยิ้มเล็กๆ จึงได้ผุดพรายขึ้นมา หัวใจพลันอบอุ่นวาบเมื่อได้รับรู้ความกังวลของเขา ยิ่งเขากระวนกระวายมากเท่าไหร่ ยิ่งเท่ากับว่าเขาเป็นห่วงผมมากเท่านั้น

ทำให้ผมคิดเข้าข้างตัวเองได้ว่าเขา...รัก

กระบอกตาร้อนผะผ่าวเมื่อความรู้สึกในตอนนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้นทำให้รู้ว่าเขาสำคัญกับผมมากเท่าไหร่ ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเป็นคนสำคัญของใคร ไม่เคยถูกให้ความสำคัญมากเท่านี้

นี่เป็นครั้งแรก

และเป็นครั้งแรกที่ได้เรียนรู้ว่า...การสูญเสียของสำคัญมันทรมานยังไง

“ใครเป็นคนทำรอยแผลบนหน้านาย” อลันเอ่ยถามขึ้นเรียกสติผมกลับมา พอดีกับที่น้ำใสไหลหยดจากดวงตา จึงเบือนหน้าหนีไปด้านข้างเพื่อเช็ดมันออกไป โดยที่อลันไม่ทันสังเกตเห็น “หมอนั่นหรือเปล่า” อลันหมายถึงอเล็ก

“เปล่า ไม่ใช่”

“มาคัส?”

“ไม่ใช่มาคัส แต่เป็นแอนเดรีย”

“แอนเดรีย?” อลันทวนชื่อด้วยความประหลาดใจ เพราะเขาคงไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน และทำท่าเหมือนนึกอะไรได้ “ผู้หญิงที่นั่งร้องไห้อยู่ในห้องนั้นรึเปล่า”

“ใช่ คนนั้นแหละ”

“แล้วทำไม...”

“เธอไม่พอใจที่มาคัสพาฉันไปที่บ้าน มันเป็นเรื่องซับซ้อนระหว่างเขาทั้งสองคนน่ะ เรื่องมันก็เลยออกมาเป็นแบบนี้”

อลันเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง ก่อนตัดสินใจถามออกมา และมันก็เป็นคำถามที่ผมคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว

“นายรู้จักกับมาคัสได้ยังไง”

เพราะมีแค่ดีแลนเท่านั้นที่รู้ว่าชีวิตก่อนหน้าของผมเป็นยังไง ผมจึงไม่อยากขุดคุ้ยมันขึ้นมาอีก ในเมื่อเวลานี้มันไม่สำคัญอีกแล้ว ไม่ว่าก่อนหน้านี้เรื่องระหว่างผมกับมาคัสจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้มันจบแล้ว เพราะฉะนั้นผมพอนึกคำอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเราได้คำหนึ่ง

“เขาเป็นเพื่อนเก่าของฉันเอง”

...

 

หลังจากนั้นไม่นานโจเซฟก็กลับมาพร้อมข่าวที่ว่าอเล็กตายแล้ว ตายอย่างโดดเดี่ยวที่โกดังล้างแห่งนั้น และตอนนี้ทอมกำลังจัดการกับศพของเขาอยู่ ซึ่งผมไม่ได้สนใจฟังว่าเขาจะทำยังไง ในใจมันด้านชาเกินกว่าจะคิดอะไรได้แล้ว

เราอยู่เฝ้าดูอาการของดีแลนจนฟ้าเริ่มมืด โจเซฟจึงเสนอขึ้นว่าเราควรกลับกันก่อนเพื่อพักเอาแรง และพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ เพราะถึงอยู่ไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร เนื่องจากหมอให้ยานอนหลับเพื่อให้ดีแลนได้พัก คงจะฟื้นขึ้นมาอีกทีตอนเช้า ผมจึงต้องกลับมากับสองพี่น้องอย่างเลี่ยงไม่ได้

โจเซฟมาส่งผมที่บ้าน ส่วนอลันลงที่บ้านตัวเองไปก่อนแล้ว วันนี้เป็นวันที่แสนยาวนานสำหรับเราทุกคน การพักผ่อนจึงเป็นสิ่งที่ต้องการมากที่สุด แต่ในระหว่างที่ผมกำลังจะเดินเข้าห้องนอน โจเซฟที่ตามเข้ามาด้านในกลับขวางไว้เสียก่อน และดึงมือผมให้ตามไปยังห้องอีกห้องที่ว่างอยู่

เราหยุดยืนนิ่งกันอยู่ที่หน้าประตู ก่อนโจเซฟจะเฉลยขึ้น

“แอรอนอยู่ในนี้” คำบอกเล่าของโจเซฟทำให้ผมเหลือบตามองเขาทันที “อย่าตกใจล่ะ”

โจเซฟเตือนแค่นั้นก่อนจะเปิดประตูห้องเข้าไป กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเตะจมูกเป็นอันดับแรก ก่อนร่างที่นอนคุดคู้บนพื้นห้องจะปรากฏสู่สายตา ร่างกายสะบักสะบอมและใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำ ลบความอวดดีที่เจ้าตัวมักมีอยู่เสมอออกไปเสียสิ้น เสื้อผ้าหลุดลุ่ยจนมองแทบไม่เห็นว่าเป็นสีอะไร

“เขาจะตายหรือเปล่า” ผมอดถามอย่างตกใจไม่ได้ เพราะที่เห็นนี่มัน...แย่มากนะ

“ไม่ตายหรอก แต่จะตื่นขึ้นมาหรือเปล่านั่นก็อีกเรื่อง”

“เราไม่ต้องพาเขาไปส่งโรงพยาบาลเหรอ”

“ขึ้นอยู่กับนาย ว่านายอยากให้หมอนั่นตื่นขึ้นมาอีกหรือเปล่า”

ผมมองโจเซฟที่พูดออกมาเพื่อให้ผมเป็นคนตัดสินใจ แล้วผมมีสิทธิ์อะไรตัดสินความเป็นไปของชีวิตคนอื่น ผมไม่ชอบหน้าเขาจริง แต่จะให้ผมปล่อยให้เขาตายผมก็ทำไม่ลง แค่อเล็กคนเดียวก็เกินพอแล้ว

แต่คนเหล่านี้กลับไม่รู้สึกอะไร

แอรอนอยากให้ผมตาย ถึงได้ทำลายแผนของเราพัง เช่นเดียวกันกับอเล็กที่อยากให้ดีแลนตายเพื่อชดใช้สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา ปืน...ยิงกันได้ง่ายๆ โดยไม่จำเป็นต้องคิดด้วยซ้ำ

บางทีผมอาจจะผิด...ที่คิดว่าที่นี่เป็นที่ของผม

ในเมื่อความจริงแล้วมันไม่ใช่

ที่นี่ไม่ใช่โลกของผมเลย

“พาเขาไปโรงพยาบาลเถอะ แค่นี้คงมากพอแล้วสำหรับสิ่งที่เขาต้องชดใช้”

โจเซฟมองหน้าผมอย่างชั่งใจ ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ และโทรเรียกทอมกลับมา เพื่อพาแอรอนไปส่งโรงพยาบาลเดียวกับที่ดีแลนรักษาตัวอยู่ เพราะที่นั่นเราไม่จำเป็นต้องอธิบายมากนัก เมื่อโยฮันจัดการทุกอย่างให้

“นายอยู่คนเดียวได้หรือเปล่า” หลังจากจัดการเรื่องแอรอน และหายไปโทรศัพท์พักหนึ่งโจเซฟก็กลับมา

“ได้สิ สบายอยู่แล้ว” ผมตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนให้เขาสบายใจ

“ถ้าอย่างนั้นก็พักผ่อนซะ แล้วพรุ่งนี้ฉันจะมารับช่วงสายๆ”

“โอเค” ผมตอบรับกลับไปเบาๆ ก่อนจะยืนมองส่งโจเซฟเดินออกไป โดยไม่ได้พูดอะไรอีก

...

ขอโทษนะ

 

 

 

TBC.

>>>>

กลับหน้าเรื่อง

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636973441316511097.jpghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636973441316734995.jpg

ช่องทางการสั่งซื้อ 

www.hermitbookshop.com

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636987094938705895.jpghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636987094938213556.jpg

ช่องทางการสั่งซื้อ

http://deerbookshop.lnwshop.com

 

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น