Let me free [20+] ตีพิมพ์สำนักพิมพ์ Hermit Books
ตอนที่ 15 : Strategy [100%] *แก้ไขคำผิด
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 15 : Strategy [100%] *แก้ไขคำผิด

Strategy 

 

และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่ดีแลนต้องออกไปทำงานนอกเมืองพร้อมทุกคน จึงเหลือเพียงฮาร์เปอร์เฝ้าร้าน และผมกับอิสรภาพที่แท้จริงในรอบหลายวัน เจ้าอุปกรณ์สีดำที่เขาให้ไว้พกติดตัวตอนนี้วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า ด้วยกำลังตัดสินใจว่าจะเอามันไปด้วยดีมั้ย 

แต่เพราะความรู้สึกยามเกือบลั่นไกในวันนั้นยังตราตรึง ทำให้ผมนึกขยาด แถมดีแลนยังยุ่งจนไม่มีเวลาสอนผมใช้มันอย่างที่เขาพูด เพราะฉะนั้นก็ทิ้งมันไว้นี่นั่นแหละ เพราะถึงเอาไปด้วยยังไงผมคงลั่นไกไม่ลงอยู่ดี 

ผมบอกฮาร์เปอร์ว่าวันนี้รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คงจะใช้เวลาพักผ่อนอยู่ในบ้านทั้งวัน เพราะฉะนั้นถ้าผมแอบแวบออกไปโดยใช้ประตูข้างจากในบ้าน เขาก็ไม่มีทางรู้ และเพราะความอัดอั้นตันใจที่ถูกริบอิสรภาพ ทำให้ผมตัดสินใจหนีออกจากบ้านวันนี้ ด้วยธรรมชาติที่ไม่เคยอยู่ใต้ข้อจำกัดของใคร ทำอะไรตามใจตัวเองมาตลอด ไม่แปลกที่การถูกบังคับจะทำให้ผมอึดอัด 

ผมไม่ได้จะหนีไปไหน ผมแค่อยากมีเวลา อยากมีพื้นที่ อยากอยู่กับตัวเองบ้างเท่านั้นเอง 

ตัดสินใจแอบย่องออกมาจากบ้านตอนสายของวันเพราะช่วงเช้าดีแลนออกไปทำงาน เดาว่าเขาคงกลับมาตอนบ่าย เพราะฮาร์เปอร์แจ้งว่าเขามีคิวสักตอนบ่ายสอง กลับมาสักก่อนเที่ยงก็น่าจะปลอดภัย 

สถานที่ที่หมายตาไว้ไม่ใช่ที่ไหนไกล ก็สวนสาธารณะนั่นแหละ เพราะมันทั้งเงียบ ทั้งสดชื่นเหมาะแก่การซึมซับทบทวนความคิดของตัวเองคนเดียว ช่วงนี้โลกสีเทาของผมยุ่งเหยิงไปหมดจนบางครั้งทำให้ผมหลงลืมไปว่ามันยังคงเป็นโลกสีเทาใบเดิม 

ใบไม้กำลังร่วงหล่นลงเรื่อยๆ เพราะความหนาวแม้มันจะไม่สดชื่นเท่าเก่า แต่มันยังคงสงบ ผมกระชับเสื้อโค้ตให้แนบตัวมากยิ่งขึ้น มองกลีบใบปลิวว่อนในอากาศด้วยหัวสมองว่างเปล่า ปลดปล่อยตัวตนให้ล่องลอยเหมือนใบไม้เหล่านั้น กลับไปเป็นควินตันในโลกสีเทาใบเดิม 

แต่แล้วกลับมีประกายสีแดงบางอย่างปรากฏขึ้นอย่างไม่ได้รับเชิญ 

คนที่อยู่ๆ ก็มาปรากฏตรงหน้า ทั้งที่ดีแลนกำลังตามหาตัวเขา ต้องเป็นผมที่เจอเขาทุกที 

“แอรอน” 

คนตรงหน้าแย้มรอยยิ้มกว้างเดินเอื่อยๆ เข้ามาหาผมที่นั่งอยู่บนม้านั่งตัวหนึ่ง ก่อนทิ้งตัวนั่งลงข้างกัน เป็นผมที่กระเถิบตัวหนีด้วยความหวาดระแวง 

ในเมื่อคนที่ผมคิดว่าจะเจอ...ไม่ใช่เขา 

“นายมาทำอะไรที่นี่” 

“ฉันมาเดินเล่น เหมือนนายไง” เขาตอบกลับมาราวกับกำลังพูดคุยกันเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่ผมรู้ว่ามันไม่ใช่ 

“แล้วดีแลนรู้หรือเปล่า ว่านายกลับมาเดินเล่นแถวนี้อีกแล้ว” ผมจงใจถามออกไปเพื่อขู่ แต่แอรอนกลับยังคงยิ้มเหมือนไม่ได้เกรงกลัวอะไร 

“เขาออกไปหาข่าวไม่ใช่หรือไง ไม่อย่างนั้นนายจะมาอยู่ตรงนี้ได้เหรอ” 

เขารู้!? 

รู้ได้ยังไง 

ทำไมหมอนี่ถึงได้รู้ตารางงานของดีแลน 

“แต่เดี๋ยวเขาก็จะกลับมาแล้ว” 

“นั่นสินะ เพราะว่าเขาไม่ได้ออกไปไหนไกล เอ... หรือไม่ได้ออกไปไหนเลยกันแน่นะ” ท่าทางแสร้งทำเป็นคิดจอมปลอมของเขาทำให้ผมนึกหวั่นใจ ไอ้หัวแดงนี่มันไปรู้อะไรมา! 

“พูดเรื่องอะไรของนาย” 

“อืม... เรื่องอะไรดีล่ะ เรื่องที่จริงๆ แล้วดีแลนไม่ได้ออกนอกเมืองไปทำงาน หรือเรื่องแผนกาวดักหนูของนาย” 

!!! 

ไอ้บ้านี่มันรู้!? 

“หึ ไอ้อเล็กนั่นก็โง่แสนโง่เหลือเกินที่คิดว่าดีแลนจะยอมรามือ ทำอะไรเหมือนคนโง่ไม่มีสมอง ไม่แปลกหรอกที่คราวที่แล้วจะพลาดท่า” 

อเล็ก? 

แอรอนหมายถึงอเล็กไหนกัน 

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายหมายถึงอะไร แต่นายไม่ควรอยู่ที่นี่ตอนนี้” 

เพราะเขาจะทำแผนเราพัง 

“ทำไมล่ะ ฉันก็อยากเห็นอะไรสนุกๆ เหมือนกันนี่” 

ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ด้วยคำพูดของแอรอนที่เริ่มส่อแววขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่อยากเสี่ยงให้ทุกอย่างที่เราเฝ้ารออย่างอดทนพังเพราะเขาคนนี้ 

“ไปซะ ก่อนที่นายจะไม่มีโอกาสได้หันหลังกลับอีกแอรอน ฉันจะเตือนนายเป็นครั้งสุดท้าย ออกไปจากที่นี่” 

“น่ากลัวจัง ฉันต้องกลัวหรือเปล่า” 

ผู้ชายคนนี้นี่มัน...! โว๊ย หมดคำพูดเลยว่ะ นานๆ ควินตันคนนี้จะอยากสบถหยาบๆ คายๆ ยาวยืดขนาดนี้ 

ทั้งที่ผมเฝ้ารอวันนี้อย่างอดทน แต่เขากำลังจะทำมันพัง คิดได้ดังนั้นจึงหมุนตัวหันหลังกลับ ในเมื่อเขาไม่ยอมไป ผมจะเป็นฝ่ายไปเอง จริงๆ สถานที่ไม่ได้สำคัญเท่าไหร่ เพราะสัญชาตญาณของหนู กลิ่นกาวหอมดักไว้ที่ไหนมันก็จะตามไปที่นั่น เพราะฉะนั้นผมแค่หาที่เงียบๆ ที่อื่น 

แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะผิดจังหวะไปเสียหมด เมื่อแอรอนลุกขึ้นเดินตามมาและดึงรั้งแขนผมเอาไว้ แรงบีบแน่นทำเอาผมนิ่วหน้า แต่คนทำมันกลับยังคงระบายรอยยิ้ม 

“ไม่เอาน่า ฉันว่าที่นี่ก็เหมาะแล้วนะ” 

ผมรีบสะบัดมือข้างนั้นของเขาออกราวกับต้องของร้อน ความขยะแขยงที่ไม่สามารถประมาณได้แล่นวาบไปทั่วพื้นที่ที่แอรอนสัมผัส แม้กระทั่งพ่อที่ทิ้งเราไปให้เผชิญกับชีวิตบัดซบผมยังไม่นึกเกลียดเขาเท่าคนตรงหน้านี้ 

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายตั้งใจมาทำอะไร แต่รู้ไว้ซะว่าดีแลนไม่มีทางปล่อยนายไปแน่” 

“งั้นเขาอยู่ไหนล่ะ ทำไมไม่ออกมาจัดการฉันสักที ดูสิ ฉันมีของเล่นสนุกๆ มาเล่นกับนายด้วยนะ” ผมเหลือบตามองตามมือของแอรอนที่หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง มันคือกล่องเรียวเล็กความยาวประมาณคืบ ขนาดกะทัดรัด 

ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร มันก็ทำให้ผมไม่ไว้ใจอย่างที่สุด 

แอรอนเปิดกล่องนั้นออก หยิบบางอย่างออกมาถือไว้ ทันทีที่สายตาสบเข้ากับของชิ้นนั้นร่างกายผมพลันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที 

...เข็มฉีดยา 

ของเหลวที่อยู่ในนั้นไม่ต้องเดาเลยว่ามันคืออะไร 

“ของแพงเลยนะเนี่ย หมู่นี้ยิ่งหายากซะด้วยเพราะดีแลนคอยจับตาดูอยู่ นายควรขอบคุณฉันนะที่หามาให้นายจนได้” เขาพูดพล่ามพลางก้าวเข้ามาหาผมเรื่อยๆ ขาผมจึงก้าวถอยหลังออกไปโดยอัตโนมัติทันที 

นึกเจ็บใจตัวเองจริงๆ ที่ไม่ได้หยิบปืนกระบอกนั้นติดตัวมา แต่มานึกได้ตอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้ว หวังว่าจบเรื่องนี้แล้วดีแลนจะไม่หยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาโมโหผมหรอกนะ 

“อย่านะแอรอน นายไม่อยากทำแบบนี้หรอก” 

เอ่ยคำพูดออกไปด้วยความระมัดระวัง แม้ว่าเขาจะรูปร่างเล็กกว่าผมอยู่บ้าง แต่สำหรับคนที่เคยอยู่ในกลุ่มเดียวกับดีแลน ผมจะประมาทไม่ได้เพราะเพียงแค่เขาหาโอกาสแทงเข็มลงบนผิวผมได้ สารเสพติดที่จะฆ่าชีวิตผมตายทั้งเป็นจะถูกฉีดเข้าสู่ร่างทันที ซึ่งผมยอมตายซะดีกว่า 

ทำไมต้องเป็นวันนี้!!! 

ได้แต่กัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ ไม่กล้าหมุนตัววิ่งหนีด้วยซ้ำเพราะมันจะเป็นการเปิดโอกาสให้เขา ตอนนี้จึงทำได้เพียงประวิงเวลา รอให้ใครบางคนที่ควรจะโผล่มาได้แล้วออกมาสักที 

นี่มันนานเกินไปแล้วนะ เขาควรจะเห็นแล้วสิ ว่าผมกำลังเจอเรื่องอะไร 

“ทำไมเอาแต่ถอยล่ะควินตัน ทำไมไม่เก่งอย่างทุกที หรือว่ากำลังรออะไร” ไอ้นี่ก็แสนรู้เหลือเกิน 

“....” ผมไม่ตอบตามแรงยั่วยุของเขา เพียงก้าวช้าๆ ถอยหลังไปเรื่อยๆ ในเมื่อเขาเองยังไม่มีท่าทีคุกคามร้ายแรงใส่ผมเช่นกัน แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้อีกนานมั้ย 

“ถ้านายกำลังรอเขาอยู่ ฉันจะช่วยบอกให้ว่าตอนนี้กำลังมีเรื่องสนุกๆ เกิดขึ้นที่ร้านสักของดีแลน เขาเลยอาจต้องใช้เวลาหน่อย” 

อะไรนะ! เกิดอะไรขึ้น? 

“นายทำอะไร!?” 

“ก็บอกแล้วไงว่ามันเป็นเรื่องสนุกๆ แล้วนายอยากสนุกมากกว่านี้หรือเปล่าล่ะ ฉันจะได้มอบความหรรษาให้นาย!” 

จบคำพร้อมกับเขาที่โถมตัวเข้าใส่ มือง้างเข็มขึ้นเตรียมปักลงบนร่างผมไม่ว่าตรงไหนก็ตามที่เขาจะเอื้อมถึง ตัวผมกระตุกหลบทิศทางของเข็มโดยทันที แต่ต้องโทษร่างกายนี้ที่ไม่เคยออกกำลังกายจริงจังสักครั้ง เพราะขาดันสะดุดกันเองและล้มลง ตอนนั้นเองที่มัจจุราชเยื้องย่างเข้ามาใกล้ ผมได้แต่กระเถิบถีบตัวถอยหลังไปด้วยความร้อนรน 

ไม่นะ ไม่ยอมเด็ดขาด 

“อย่ากลัวเลย แล้วนายจะต้องขอบคุณฉัน....อึก!!” 

โครม! 

ผมที่กำลังหลับหูหลับตาปัดป้องตัวเองกลับต้องชะงักลงเพราะเงาบางอย่างวิ่งผ่านผมไป พร้อมกับที่ร่างของแอรอนล้มลง เข็มฉีดยากระเด็นออกไปจากมือมาตกใกล้ๆ ขาผม จึงรีบหดขากลับเข้ามาเพื่อหนีให้ไกลจากสิ่งนั้นเท่าที่จะทำได้ 

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก สติที่กระจัดกระจายยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ความอบอุ่นที่คุ้นเคยก็แผ่เข้ามาในระยะประชิด 

“เป็นอะไรหรือเปล่า มันได้ทำอะไรนายหรือยัง” ...เสียงของดีแลน 

เขาถามพลางจับผมหมุนตัวไปมาเพื่อสำรวจ อารามดีใจทำให้ผมพุ่งตัวเข้ากอดเขาแน่น ไม่ทันสังเกตบาดแผลเล็กน้อยบนใบหน้าเขา ความกลัวทั้งหมดถูกบรรเทาลงเพียงแค่เขาปรากฏตัว เพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังสั่นมากแค่ไหนก็ตอนที่เขากำลังลูบแผ่นหลังผมเบาๆ 

“ไม่เป็นไรแล้ว” 

อืม ไม่เป็นไรแล้ว 

สติที่ค่อยๆ กลับคืนมาทำให้ผมปล่อยคนในอ้อมกอด ก่อนสำนึกรู้ต่างๆ จะทำให้รีบอธิบายกับเขาว่าแผนเรากำลังถูกแทรกแซง 

“อยู่ๆ แอรอนก็โผล่มา เขาพูดเหมือนรู้ว่าเรากำลังจะทำอะไร แล้วก็จะเอาเข็มฉีดยานั่นฉีดผม” ผมมองไปทางเข็มที่ร่วงอยู่อย่างขยะแขยง ก่อนจะชะโงกมองไปด้านหลังดีแลนที่ตอนนี้แอรอนกำลังพยายามจะยันกายลุกขึ้น เขากำลังจะหนี! แต่ดีแลนกลับไม่ยอมสนใจ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงกำลังกวาดไปทั่วตัวผม 

“เขากำลังจะไป” ผมเขย่าตัวดีแลนให้หันกลับไปมอง แต่เขาเพียงเหลือบหางตาดำมืดมองไปเท่านั้น สายตาแตกต่างจากตอนที่มองผมอย่างสิ้นเชิง แอรอนมองเห็นถึงความแตกต่างนั้นดีเช่นกัน รอยยิ้มหวานก่อนหน้าจึงกลายเป็นยิ้มเหยียดเย้ยหยัน 

“แบบนี้สิ ค่อยสมเป็นนายหน่อย ไอ้แววตาเลี่ยนๆ นั่นเหมือนไม่ใช่นายเลย น่าคลื่นไส้ชะมัด” แม้มุมปากจะมีเลือดไหล แต่หมอนั่นยังคงปากดีได้อีก เหมือนหมาจนตรอกที่ไม่รู้ตัวแล้วว่าควรรู้สึกอย่างไร 

“นายก็แค่อิจฉาที่แววตานั้น ฉันไม่มีวันมอบให้นาย” คำพูดตรงไปตรงมาของดีแลนทำให้รอยยิ้มอวดดีของแอรอนค่อยๆ หายไป ไม่รู้ว่าผมตาฝาดไปหรือเปล่าถึงได้เห็นแววตัดพ้อชั่ววินาที ก่อนที่ใบหน้านั้นจะไร้ความรู้สึก 

“นั่นสินะ ฉันควรจะรู้ได้แล้วว่านายไม่มีวันเป็นของฉัน แต่นายก็ควรจะรู้เหมือนกันว่าฉันจะไม่มีวันเลิกรา มัน...จะไม่มีวันมีความสุข” ดวงตาแข็งกร้าวนั่นเหลือบมาทางผม ความมุ่งร้ายปิดไม่มิดอีกแล้วในคราวนี้ 

“วันนี้มันอาจจะรอด แต่วันหน้า ฉันสาบาน มันจะต้องตกนรกทั้งเป็นไม่ต่างจากฉัน” 

“ฉันไม่เข้าใจ” ผมเอ่ยขัดบทสนทนาที่ยิ่งฟังผมยิ่งไม่เห็นด้วย “ฉันไปทำอะไรให้นาย” 

“นายก็แค่โชคร้าย ที่ได้มายืนข้างผู้ชายต้องคำสาปคนนี้” แอรอนหันไปมองดีแลนขณะที่ตอบผม “และนายมันโง่ที่หลงทะนงตนว่าจะอยู่ตรงนี้ได้ตลอดไป ฉันก็แค่ช่วยกระตุ้นให้นายคิดได้เร็วขึ้น” 

“แล้วดีแลนไปทำอะไรให้นายนักหนา! สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดก็เพราะตัวนายเองทั้งนั้น นายฆ่าเพื่อน นายเอายานรกนั่นเข้ามา ถ้านายจะตกนรกก็เป็นเพราะตัวนายเอง ทำไมต้องลากคนอื่นเข้าไปเกี่ยว!” 

บ้าบอสิ้นดี คนแบบนี้ดีแต่จะโทษคนอื่น ไม่เคยมองเห็นความผิดของตัวเอง ทำไมชีวิตผมต้องมายุ่งเหยิงเพราะคนเห็นแก่ตัวพันธุ์นี้ด้วย 

“*ก็ถ้ามันรักฉันอย่างที่ฉันรักมัน! * เรื่องเฮงซวยพวกนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น!!! แล้วนายก็ดันโผล่มาควินตัน ทั้งที่ฉันคิดว่าเขาไร้หัวใจถึงได้ไม่มีวันรักใคร แต่เขากลับมอบสิ่งที่ฉันคิดว่าเขาไม่มีให้นาย!!” 

รัก...? เขาเรียกสิ่งนั้นว่าความรักได้ยังไง สิ่งบิดเบี้ยวน่ารังเกียจที่เขาทำนั่นน่ะหรือคือความรัก ผมได้แต่มองคนตรงหน้าด้วยรู้สึกสมเพชเวทนา 

คนบางคนก็นิยายความรักได้ผิดเพี้ยนไปเหลือเกิน 

“นั่นเพราะนายไม่คู่ควร” คำตอบเชือดเฉือนจากดีแลนทำเราร่างทั้งร่างของแอรอนสั่นเทิ้ม แย้มรอยยิ้มที่ใกล้คลุ้มคลั่งเต็มที 

“งั้นมันคู่ควรงั้นสิ ดี... ในเมื่อนายพูดแบบนี้แล้วฉันยิ่งหาทางกำจัดมันได้ง่ายขึ้น คอยปกป้องมันไว้เถอะ ไม่ว่าเกราะของนายจะแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ สักวันมันก็ต้องมีจุดอ่อน” พูดจบร่างเล็กนั่นก็หมุนตัวกลับ วิ่งออกไปด้วยความรวดเร็ว 

ทั้งผมและดีแลนชะงัก มองตามร่างนั้นได้ด้วยความตกใจ ผมรู้สึกได้ว่าดีแลนกำลังละล้าละลัง เขากำลังลังเลว่าจะตามไปดีหรือไม่ เพราะเขาห่วงผม ก็ที่แอรอนพูดนั่นหมายถึงเขาจะไม่มีวันยอมเลิกรา 

ใบหน้าเคร่งขรึมตัดสินใจเพียงวินาทีก่อนจะหันมากำชับ 

“นายกลับไปรอที่บ้าน โทรหาโจให้ออกมารับ ระหว่างทางเดินกลับให้เดินไปทางที่คนเยอะๆ ตอนนี้เราไม่รู้ว่าไอ้บ้านั่นไปมุดหัวอยู่ที่ไหนถึงได้ไม่โผล่มา ฉันจะตามแอรอนไป ครั้งนี้ฉันไม่มีทางปล่อยเขาไปเฉยๆ อีกแล้ว” 

ใช่...ตามแผนแล้วชายปริศนาคนนั้นควรโผล่ออกมา เพราะผมทำหน้าที่เป็นกาวดักหนูล่อเขาโดยที่ดีแลนแสร้งทำเป็นออกไปหาข่าวนอกเมือง แต่กลับกลายเป็นว่าคนที่โผล่มาคือแอรอนแทน ทำให้ทุกอย่างผิดแผนไปหมด 

“แล้วเกิดอะไรขึ้นที่ร้าน ทำไมพวกคุณถึงออกจากที่ซ่อนแล้วกลับไป” 

“มีคนโทรเข้ามาบอกว่าเห็นคนท่าทางแปลกๆ คล้ายผู้ชายคนนั้น ถือถังน้ำมันไปราดที่ร้านตั้งใจจะวางเพลิง ฮาร์เปอร์เฝ้าที่นั่นอยู่คนเดียวเราถึงรีบไป เพราะคิดว่านายอยู่นี่อาจจะปลอดภัยกว่าฉันถึงไม่ได้บอก ไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้ แต่ยังดีที่ฉันกลับมาทัน” ดีแลนอธิบายอย่างด้วยเร็วด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ก่อนประโยคสุดท้ายจะหลุดออกมาอย่างยากลำบากจากปากเขา 

ผมเองก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าถ้าเขามาช้ากว่านี้ผมจะเป็นยังไง ร่างกายพาลสั่นขึ้นมาอีกครั้ง 

“เพราะคนท่าทางแปลกๆ ที่ได้ยินมาไม่ใช่ไอ้เวรนั่นอย่างที่เราเข้าใจ ฉันถึงได้รีบมา เพราะฉะนั้นนายรีบกลับร้านไปซะ ที่นั่นปลอดภัย แล้วเราค่อยมาคิดแผนกันใหม่” 

“แล้วคุณล่ะ” ผมผวาไปคว้าแขนดีแลนไว้ก่อนที่เขาจะตามแอรอนไป ถ้าเกิดแอรอนฉีดยานรกนั่นใส่ดีแลนล่ะ 

“ฉันแข็งแรงกว่าที่นายคิดเยอะ ไปได้แล้ว ระวังตัวด้วย” ปากร้อนประกบลงมายังปากผมเร็วๆ หนึ่งครั้งก่อนที่เขาจะรีบร้อนตามแอรอนไป ทิ้งให้ผมยืนนิ่งลอยคว้างอยู่กลางอากาศเพียงลำพัง 

เรื่องมันชักจะมากเกินกว่าที่คนธรรมดาอย่างผมรับได้แล้วจริงๆ ได้แต่สั่นหัวตัวเองเพื่อเรียกสติ เวลานี้ผมควรห่วงความปลอดภัยของตัวเองเช่นกัน กลับบ้านก่อน แล้วค่อยเริ่มต้นทุกอย่างกันใหม่อีกที อย่าทำให้ดีแลนต้องพะว้าพะวง 

ผมหมุนตัวกลับ หยิบโทรศัพท์เตรียมโทรหาโจเซฟ ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะชาวาบ เลือดในกายเย็นเฉียบ มือที่กำลังกดโทรศัพท์หยุดชะงักเมื่อเห็นใครบางคนที่เพิ่งโผล่หัวออกมาตรงหน้า ร่างกายพลันสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้งด้วยความกลัว เพราะมัน... 

คนที่ไม่รู้ไม่มุดหัวอยู่ที่ไหน ตอนนี้ปรากฏกายออกมาแล้ว 

ในขณะที่ดีแลนตามแอรอนไป ทุกคนที่เหลืออยู่ที่ร้าน 

ห่างไกลเกินกว่าจะย้อนกลับมาช่วยผมได้ทัน 

 

 

>>>> 

งื้ออออ ตาหนู 

จะเป็นอะไรมั้ยน้ออออ >< 

อีผมแดงก็โผล่มาได้จังหวะทุกทีจริงๆ 

ดีแลนจะช่วยน้องได้มั้ยย ฝากเอาใจช่วยคนโหดด้วยนะคะ 

ปล.ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจค่า 

กลับหน้าเรื่อง

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636973441316511097.jpghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636973441316734995.jpg

ช่องทางการสั่งซื้อ 

www.hermitbookshop.com

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636987094938705895.jpghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636987094938213556.jpg

ช่องทางการสั่งซื้อ

http://deerbookshop.lnwshop.com

 

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น