Roommate รักนี้เกิดที่หอใน
S1:E41 “เรื่องที่ไม่เคยโกหก”
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
S1:E41 “เรื่องที่ไม่เคยโกหก”

ตอนนี้เวลาใกล้จะสองทุ่มแล้ว หินที่กำลังนั่งอยู่เบาะข้างคนขับบนรถของบอลก็เอาแต่ใจลอยคิดถึงอีกคน ภาพของดรีมในข้อความที่ส่งมามันยังติดตาของเขา ทำไมพวกมันกล้าทำกับคนที่เขารักแบบนี้ สิ่งเดียวที่อยากทำคือเอากลับมาคืน…เอากลับมาทำให้เป็นของเขา เอากลับมากอดไว้ เขาจะดูแลให้ดีจนถึงที่สุด…ส่วนเฟียร์ตอนนี้กำลังขับรถของตัวเองตามมาติดๆทั้งสามกำลังเดินทางไปยังสถานที่นัดพบ ถ้ามองไปข้างๆถนนก็ดูเหมือนว่าจะเริ่มเป็นป่าแล้วเล็กน้อย แสงไฟก็ไม่มีจนดูน่ากลัว

“โกดังนี้ใช่ไหม?” บอลถามขึ้นมา ตอนนี้พวกเขาขับรถเข้ามาใกล้ๆโกดังร้างขนาดใหญ่นอกเมือง ยังดีที่ยังมีไฟเปิดอยู่ในนั้น

“ตามที่พวกมันบอก ก็คงใช่” หินตอบก่อนบอลจะหาที่จอดรถโดยมีเฟียร์ขับมาจอดอยู่ข้างๆทั้งสามเปิดประตูลงไป พร้อมกับหินที่เป็นคนถือกระเป๋าเงินกระเป๋าเดียวที่มีเงินสดอยู่หกแสน

“แผนที่มึงเตรียมไว้โอเคแล้วใช่ไหมบอล?” เฟียร์หันมาถามเพื่อความแน่ใจ สายตาของทั้งสามได้แต่มองไปยังสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ตรงหน้า

“อือเรียบร้อยละ…”

..

..

ในโกดัง

“พวกมันมาแล้วครับเฮียนนท์…” ลูกน้องคนหนึ่งรายงานชายร่างสูงที่กำลังยืนอยู่นิ่งๆ

“หึ...” นนท์แค่กระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินไปตรงกลางโกดัง ร่างบางสองคนตอนนี้ถูกมัดอยู่กับต้นเสาคนละต้นพร้อมกับผ้าปิดปาก ส่วนดรีมกำลังยืนก้มหน้าอยู่ข้างหลังร่างสูงของแทน

“พวกมึงรอดูอะไรเด็ดๆเลย…” นนท์บอกลูกน้องของเขา รวมถึงร่างบางทั้งสามคนด้วย

“อื้อออ…”  เสียงปาล์มที่ถูกผ้าปิดปากไว้พยายามครางออกมา จนนนท์ต้องเดินเข้าไปใกล้ๆตาโตถึงกลับจ้องหน้าเขาเขม็ง สองขายาวจึงเดินไปดึงผ้าที่ปิดปากออก

“ไอ้สารเลว มึงจะทำอะไรพวกกูบอกมาเดี๋ยวนี้นะ!?” ปาล์มพอได้โอกาสเขาก็บ่นออกมาทันที

“หึๆก็มาเอาเงินกับผัวของพวกมึงยังไงล่ะ” ร่างสูงตอบด้วยน้ำเสียงยียวน ก่อนจะหันหลังเดินกลับไป ปล่อยให้ปาล์มด่าตามมาจากข้างหลังแต่เขาก็ไม่สนใจ เดินออกมาข้างนอกพร้อมกับลูกน้องอีกสองคนที่ยืนประกบข้าง ก็เห็นชายหนุ่มสามคนยืนอยู่ตรงหน้า

“ไหนคนของกู?” เฟียร์ถามขึ้นทันทีที่เห็นหน้าศัตรูเก่าของเขา

“มึงนี่ยังใจร้อนเหมือนเดิมเลยนะ ไอ้เฟียร์...” นนท์พูดด้วยสีหน้ายียวน จนเฟียร์จะพุ่งตัวเข้าไปซัดแต่ก็ถูกบอลจับไว้

“ใจเย็น…”

“อะไรวะ กูแค่จะมารับแขกเข้าบ้านเอง…” เขาพูดพร้อมกับเดินกลับเข้าโกดังไป สักพักคนตัวสูงสามคนก็เริ่มเดินตามเข้าไปข้างใน

“คนมันเยอะว่ะ...” หินหันไปกระซิบบอกเพื่อนๆตอนนี้เขาเห็นลูกน้องของนนท์เต็มโกดังไปหมด นี่ถ้าไม่ได้วางแผนกันมาก่อน พวกเขาคงโดนรุมกระทืบตายแน่ๆพอทั้งสามเดินเข้ามาในโกดังเขาก็เห็นแฟนๆของตัวเองที่ถูกจับมัดไว้อยู่

“บอล!” ปาล์มตะโกนเรียกเมื่อเห็นร่างสูงของคนที่เดินเข้ามาใหม่พร้อมๆกับผู้ชายอีกสองคน กายที่ก้มหน้าอยู่จึงเงยหน้าขึ้นไปหรี่ตามอง ซึ่งถ้าไกลขนาดนั้นเขาก็คงจะมองไม่เห็นหรอก มันเบลอๆเห็นเพียงแค่คนสามคนยืนอยู่นิ่งๆในใจได้แต่คิดว่าเฟียร์ใช่ไหม มีเฟียร์อยู่ในสามคนนั้นใช่ไหม ส่วนเฟียร์ตอนนี้พอเห็นคนตัวเล็กหรี่ตามองมา แถมมันยังทำเป็นเหมือนกับพยายามจะมองให้เห็นเขาก็รู้แล้วว่ากายต้องมองเห็นเขาไม่ชัดแน่ๆมันกลับทำให้เขาเริ่มโกรธมากขึ้น เส้นเลือกที่ขมับถึงกับดังตึบๆ

ดรีมพอเงยหน้าขึ้นไปมองเขาก็เห็นหินมองมาที่เขาด้วยสายตานิ่งๆซึ่งมันทำให้เขาไม่กล้าสบตากับร่างสูงเลย เขากลัวความจริง กลัวว่าหินจะเจ็บอีกครั้ง

“รีบส่งคนของพวกกูมาได้แล้ว…” บอลเอ่ยขึ้นบอกนนท์คนที่ยืนทำท่าทีที่สบายใจอยู่ด้วยน้ำเสียงนิ่งๆถึงตอนนี้เขาอยากจะวิ่งเข้าไปกระชากปาล์มเข้ามากอดมากๆเลยก็เถอะ

“ใจเย็นๆเดี๋ยวกูเล่าอะไรให้ฟัง...”

“…” สายตาคมสามคู่จ้องมาที่คนพูดทันที

“มึงอยากรู้ไหมว่าใครเป็นคนจับตัวสองคนนั้นมา?” ตอนนี้สายตาของนนท์กำลังมองมาที่หิน

“…ก็คนรักของมึงไงล่ะ ไอ้หิน” สิ้นสุดเสียงพูดทั้งสามคนถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะหันหน้าไปมองคนที่กำลังก้มหน้าอยู่ข้างหลังผู้ชายอีกคนทันที

“จริงเหรอดรีม?” หินถามแฟนของเขาออกมาเสียงแผ่ว ตอนนี้เขาไม่อยากจะเชื่อคำพูดของศัตรูสักเท่าไหร่ แต่มันก็ทำให้เขาอดที่จะคิดไม่ได้ ร่างของคนตัวเล็กค่อยๆทรุดตัวนั่งลง ตอนนี้เขารู้สึกผิดมากๆผิดจนไม่รู้จะทำยังไง เขากลัวว่าหินจะทิ้งเขาไปอีกเหมือนกับครั้งก่อน มือที่สั่นเทาเลื่อนไปจับท่อนเหล็กท่อนหนึ่งไว้โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

“…”

“หึ...กูแม่งโคตรโง่เลยว่ะดรีม” เขาพูดตัดพ้อพร้อมกับมองไปยังร่างของคนตัวเล็ก ดรีมพอได้ยินคำพูดของหินน้ำตาของเขามันก็ถึงกับไหลออกมาทันที เขาขอโทษ...เขาผิดไปแล้วจริงๆผิดให้กับปัญหาเก่าๆปัญหาที่เกิดจากความโง่ของเขา

“อย่าไปเชื่อมันนะ ดรีมโดนมันหลอก!” ปาล์มที่ดูอยู่รีบตะโกนบอกทันที

เพี้ยะ!

“หุบปาก!” ชายคนหนึ่งที่ยืนเฝ้าตบไปที่ใบหน้าของปาล์มอย่างแรงจนใบหน้าใสถึงกับหัน

“อ้าวไอ้เหี้ย!!! แบบนี้ก็สวยดิวะ” บอลสบถคำหยาบออกมาดังลั่นก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปกระชากเสื้อคนที่ตบปาล์มเข้ามาต่อยเต็มแรงหมัด ส่วนหินพอเห็นเพื่อนเขาเปิดจึงได้รีบถลาตัวตรงเข้าไปซัดหน้าของแทนทันที ดรีมมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่สั่นไหว ก่อนเขาจะลุกขึ้น ถือท่อนเหล็กในมือเข้าไปฟาดที่หลังแทนอย่างจัง

ตุบ!!

“อึก...”

เคล้ง...

ท่อนเหล็กตกลงไปบนพื้น พร้อมกับแทนที่หันมามองคนที่ฟาดเขา ก่อนจะได้ตั้งหลักอีกครั้งเขาก็ถูกหมัดหนักๆของหินสวนกลับพร้อมกับสลับขึ้นไปคร่อมทันที

“หาที่ซ่อน!!” หินตะคอกบอกคนตัวเล็กจนดรีมสะดุ้ง ก่อนจะตั้งสติได้ร่างเล็กจึงรีบวิ่งไปหาที่หลบทันที

“เฟียร์นายมายังไงอะ?” กายถามคนที่กำลังแก้มัดให้เขาเสียงสั่น เห็นใบหน้าของเฟียร์อยู่ใกล้ๆเขาก็รู้สึกอุ่นใจ รอบๆเป็นยังไงไม่รู้เพราะมองไม่เห็น

“นายครับ มันมีพวกมาเพิ่มครับ…” ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งเข้ามาบอกแทนที่ยืนงงๆอยู่ ตอนนี้เหตุการณ์กำลังชุลมุน หลายคู่กำลังซัดกันตะลุมบอนอย่างไม่มีใครห้ามใครและไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ยิ่งมีกลุ่มของเบสพี่ของบอลเพิ่มเข้ามาเพิ่ม ยิ่งทำให้เหตุการณ์วุ่นวายกันขึ้นไปอีก ตอนนี้ทั้งกลุ่มของเบสทั้งกลุ่มของนนท์ซัดกันไม่ยั้ง ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วทิศทั่วทาง

“ขอโทษที่มาช้า ไอ้น้องรัก…” เสียงคนมาใหม่พูดก่อนจะตรงเข้าไปซัดหน้าของนนท์จนล้มลงไปกองที่พื้น

“ไอ้เหี้ยเบส!!”

“กล้ามากนะมึง! " เบสพูดก่อนจะตรงเข้าไปซัดคนที่กำลังกองอยู่ที่พื้นต่อทันที

ผั่วะ!!

ตุบๆตั่บๆ

เสียงคนต่อสู้กันดังขึ้นมาไม่ขาดสาย ตอนนี้ฝั่งของบอลที่ได้เปรียบเนื่องจากคนเยอะกว่า

หมับ!

“ไม่ใช่เวลากาย...วิ่งไปหาที่หลบก่อน...” เขาดันร่างเล็กที่โผเข้ากอดออก ใบหน้าใสพยักหงึกๆก่อนจะรีบวิ่งไปหาที่หลบ ร่างเล็กพยามกวาดสายตามองไปรอบๆทุกอย่างตอนแรกก็ดูไม่ชัดอยู่แล้ว แต่พอมีฝุ่นลอยขึ้นมาเพิ่มเขายิ่งมองแทบจะไม่เห็นอะไรเลยได้แต่ถอยหลังกลับจนไปชนกับร่างของใครคนหนึ่งจนสะดุ้งตกใจยกมือขึ้นไปดันออก

“กาย! มึงจะผลักกูทำไม?” เสียงของปาล์มที่กำลังวิ่งมาหาเพื่อนของเขาที่มันกำลังทำตัวเอ๋อๆดังขึ้นก่อนเขาจะคว้าไปที่ข้อมือของกายแล้ววิ่งหาที่หลบทันที

“ถอยก่อน!” นนท์ที่มีสภาพแย่ไม่แพ้กันกับเบสตะโกนเรียกพวกขอเขาให้ถอย ก่อนจะวิ่งออกไปด้านหลัง เบสจะวิ่งตามแต่เขาก็ตามไม่ทัน เพราะก็เจ็บตัวอยู่ไม่ใช่น้อย

“หินระวัง!!!” เสียงของดรีมตะโกนบอกหินให้หลบ เนื่องจากเขาเห็นแทนที่กำลังล้มอยู่ เล็งปืนกระบอกเล็กตรงไปยังคนตัวสูง

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวทำให้ทุกคนหยุดทุกการเคลื่อนไหวพร้อมกับหันไปมอง

“จะ..เจ็บ...” เสียงแผ่วสั่นไหวก่อนร่างบางจะค่อยๆทรุดตัวลง พร้อมของเหลวสีแดงค่อยๆไหลออกมาจากหน้าท้อง มือของเขาจึงขยับเข้าไปจับมันไว้โดยอัตโนมัติ ทุกอย่างมันดูช้าลงทันที ทุกอย่างมันดูเบลอๆมืดและเงียบไปหมด ห้องมืดเหรอ? เขากำลังกลับเข้าไปยังห้องมืดห้องเดิมอีกแล้วใช่ไหม?

“เฮ้ย!” เฟียร์รีบพุ่งเข้าไปเตะปืนออกจากมือของไอ้คนที่มันเป็นคนยิงพร้อมกับลงไปกระทืบซ้ำจนแทนหมดสติไป ส่วนหินตอนนี้เขากำลังพยุงร่างของคนถูกยิงให้มานอนที่ตักอยู่

“ดรีมๆ” เสียงสั่นเรียกคนตัวเล็กที่ทำสายตาเหมือนกับคนจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ มือเขาเองก็สั่นไปหมด

“อื้ออ...หิน...” เสียงเรียกชื่อคนที่เขารักแผ่วออกมา พร้อมกับยกมือข้างหนึ่งขึ้นไปสัมผัสใบหน้าของร่างสูงไว้พร้อมกับลูบเบาๆส่วนบอลตอนนี้เขากำลังโทรหารถพยาบาลกับตำรวจอยู่

“ยะ..อย่าทำให้กูกลัวได้ไหม” ใบหน้าหล่อเริ่มมีน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตา แต่มือนุ่มกลับยกขึ้นมาเกลี่ยมันออกพร้อมกับฝืนยิ้มให้

 “ถึง..เราจะชอบโกหกหิน อึก...” ใบหน้าคนเจ็บพยายามพูดออกมาให้ได้ แต่เขาก็เจ็บตรงจุดที่ถูกยิงเสียเหลือเกิน มันเจ็บจนเขาแทบใจจะขาด

 “แต่มีเรื่องเดียว...ที่เราไม่เคยโกหกหินเลยนะ…”

“คือเรา…”

“รักหิน...” ร่างเล็กฝืนยิ้มก่อนเขาจะหมดสติลงไปทันที…

“ดรีม ดรีม!!” หินตะโกนเรียกชื่อคนรักของเขาดังลั่นโกดัง เขาแทบจะสติแตกไปแล้วตอนนี้ สักพักรถพยาบาลกับรถตำรวจก็มาถึง ทีมหมอรีบมารับคนถูกยิงขึ้นรถแล้วรีบขับตรงไปยังโรงพยาบาลทันที คนเจ็บหลายคนก็ค่อยๆทยอยตามกันไป ส่วนตำรวจก็มาคุมตัวพวกของนนท์ที่ยังเหลืออยู่ไปโรงพัก พร้อมกับเบสพี่ของบอลที่ไปให้ปากคำ…

..

..

เวลา 22:20 น.

“คุณคะ”

พรึ่บ!

“ครับไหนดรีมครับ?” หินสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายที่มันเป็นภาพของเขากำลังไปงานศพของดรีม ภาพที่ไม่มีดรีมอยู่ในชีวิตเขาอีกแล้ว มันทำให้เขาแทบจะสติแตก แต่ทำไมเขาถึงได้ยินเสียงของดรีมเรียกชื่อของเขาตลอดเวลาเลย จนมีใครสักคนมาเขย่าร่างของเขาพร้อมกับเรียกเบาๆ

“ตอนนี้คนไข้เสียเลือดเยอะมากๆเลยนะคะ แต่ว่าทางโรงพยาบาลมีเลือดสำรองไว้เยอะอยู่ค่ะ คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ทีมหมอและพยาบาลจะพยายามจนถึงที่สุด…”

“ขะ..ขอบคุณครับ…ได้โปรดช่วยแฟนผมด้วย…”

“หมอรับปากค่ะ…”

..

..

3 วันผ่านไป…

“อึก…อื้ออ…” เสียงครางของคนตัวเล็กดังขึ้นมาเบาๆจนทำให้หินที่นอนหลับอยู่ข้างๆรีบตื่นขึ้นมาดู

“ดรีม…ดรีมมม…ได้ยินที่กูพูดไหม??” หินถามคนตัวเล็กที่พยายามลืมตาด้วยน้ำเสียงที่ดีใจจนแทบจะร้องไห้ ในที่สุดวันที่เขารอคอยก็มาถึง

“หิน…” เสียงแหบๆดังขึ้น พอเขาได้ยินก็แทบจะเป็นบ้า เขาคิดว่าจะไม่ได้ยินเสียงนี้อีกแล้ว…แต่ก่อนจะดีใจจนเกินเหตุเขาก็ต้องรีบไปรินน้ำใส่แก้วมาให้คนตัวเล็กดื่มเสียก่อน

“ดื่มน้ำก่อน…” เขาค่อยๆพยุงคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นมานั่งก่อนที่จะให้ดื่มน้ำ..

อึก…

อึก….

เป็นเวลาเกือบสามวันเต็มๆเลยที่ดรีมสลบไป หินเองก็เฝ้าดูแลอยู่ทุกๆวันไม่ยอมห่างไปไหน เพื่อนๆหลายคนก็ได้แวะมาเยี่ยมอยู่หลายหน จนในที่สุดดรีมก็ฟื้นขึ้นมา

“ฮึก…เราคิดว่าเราจะไม่ได้เจอหน้าหินแล้วซะอีก…”

“…” คนตัวสูงถึงกับกำมือเย็นๆของดรีมไว้แน่น

“มึงต้องอยู่กับกูไปอีกนานดรีม…” คนตัวสูงพูดก่อนจะรีบกดปุ่มเรียกพยาบาล…ไม่มีอีกแล้ว… เขาจะไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กถูกขังไว้ในห้องมืดนั้นอีกแล้ว เขานี่แหละจะเป็นคนดึงดรีมให้ออกมาเอง เขาจะไม่ให้ดรีมไปจมอยู่กับฝันร้ายเหมือนกันกับเขา เขาจะออกไปจากความเลวร้ายนี้กับดรีม ออกไปยืนอยู่ในจุดที่มีแสงสว่างส่องเข้ามา เรื่องราวที่แสนเลวร้ายมันสอนให้เราเข้มแข็งขึ้น สอนให้เรารู้จักระวังตัวและไม่ไปจมปลักอยู่กับกิเลสอีก ยังไงทุกคนก็ต้องเริ่มใหม่กันได้ เขาเองก็พร้อมที่จะให้อภัยดรีมเหมือนกัน เขาจะไม่หนีไปอีกแล้ว…เพราะหนีไปยังไงเขาก็ต้องกลับมาเจอกับคนนี้อยู่ดี…

“ก็อย่างที่เราบอกว่าเราไม่เคยโกหกว่าเรารักหิน…”

“…”

“จะผ่านไปกี่ปีเราก็ยังรักหิน…”

“หยุดพูดได้แล้ว ยังไม่หายดีเลยนะ”

“เราโง่…”

“…”

“เรามันไม่น่าให้อภัย”

“ใช่…ไม่น่าให้อภัย…ถ้าไม่ใช่เพราะกูรักมึง กูคงไม่ให้อภัย”

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง…”

“คนโกหกต้องถูกทำโทษ รอให้หายดีก่อนแล้วเจอกันดรีม…”

“…”

“กูรักมึง…”

“เราก็รักหิน…”

“อยู่ข้างๆกูนะ สัญญาไหม?”

“เราสัญญา”


Contact Me 

twitter @heartfilia_emma 

Page ไรท์เอ็ม 

แท็ก #รักนี้เกิดที่หอใน

ลิงก์​สั่งซื้ออยู่หน้าแนะนำข้างบน

(ราคา 252฿)

กลับหน้าเรื่อง

ไรท์เอ็ม (Right M)

Twitter: @heartfilia_emma

Page: ไรท์เอ็ม

Line official: @rightm (มี@)

- DO NOT COPY MY WORK - 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น