Let me free [20+] ตีพิมพ์สำนักพิมพ์ Hermit Books
ตอนที่ 9 : Surrender [50%] *แก้ไขคำผิด
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 9 : Surrender [50%] *แก้ไขคำผิด

Surrender 

 

อากาศหนาวไม่ได้ช่วยบรรเทาอารมณ์ขุ่นมัวของผมได้เลย ก้มหน้าก้มตาเดินจนกลับมาถึงร้านในที่สุด เจอเข้ากับอลันที่เพิ่งมาถึงพอดี 

“ควินตัน ไปไหนมา” 

“เดินเล่น” 

“อ้อ...” เขารับคำเบาๆ พลางสังเกตสีหน้าผมไปด้วย “ดูหงุดหงิดนะ เป็นอะไรหรือเปล่า” 

ผมเหลือบมองอลันที่มองออกแม้ว่าผมจะตีหน้านิ่งเบื่อโลกแค่ไหนก็ตาม เป็นคนความรู้สึกไวสินะ ให้อารมณ์เหมือนแม่ ทั้งที่อายุพอๆ กับผมแท้ๆ 

“นิดหน่อย นายมาทำอะไร มีงานเหรอ” ผมก็แค่ถามตามความเคยชิน เพราะคำนี้ดีแลนพูดให้ฟังบ่อยๆ แต่ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ อย่างแปลกใจ ก่อนจะส่ายหน้ายิ้มๆ 

“เปล่า แค่มาหาที่นั่งเล่น” 

“อ้อ...” จริงหรือ 

“เอ้อ... แล้ว... โจเซฟเป็นไง” ผมถามเผื่อแผ่ไปถึงใครอีกคนที่ยังไม่เห็นหน้า แต่ท่าทางปกติดีของอลันทำให้เบาใจได้ว่าน่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

“ก็ดีนี่ ทำไมเหรอ” 

“เปล่าหรอก แค่ถามดูเฉยๆ” ผมบอกปัดไปในขณะที่เดินเข้าร้านด้วยกัน ผมอารมณ์เสียเกินกว่าจะชวนเขาคุยอะไรเล่นในเวลานี้ แต่คำบอกเล่าต่อมากลับทำเอาผมชะงักทันที 

“ถ้าไม่นับที่ไปมีเรื่องกับใครที่ไหนมาก็ไม่รู้อ่ะนะ” หันไปจับแขนอีกฝ่ายไว้แน่นอย่างลืมตัว และถามออกไปอีกครั้งเพื่อความมั่นใจในสิ่งที่ได้ยิน 

“มีเรื่องกับใคร แล้วเขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า” 

“ไม่... หมอนั่นไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่มีแผลที่มุมปากนิดหน่อย แต่ไม่รู้เหมือนกันว่ามีเรื่องอะไรใคร เขาไม่ยอมบอกน่ะ นายมีอะไรหรือเปล่าควินตัน” 

“เอ่อ ปะ...เปล่า โทษที ไม่มีอะไรหรอก เข้าไปข้างในกันเถอะ” 

ผมปล่อยแขนอลันออกและเดินเข้าไปในตัวร้าน สมองวิ่งทำงานเร็วจี๋ โจเซฟมีเรื่องงั้นเหรอ คงไม่ใช่อย่างที่คิดหรอกใช่มั้ย 

เพราะมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับความคิดของตัวเองเกินไป จึงไม่ทันเห็นว่าอลันกำลังมองผมด้วยสายตาครุ่นคิดเช่นเดียวกัน 

เราทั้งสองเดินเข้าไปในตัวร้าน ฮาร์เปอร์ที่กำลังง่วนกับงานของเขาเงยหน้าขึ้นมองเราอย่างแปลกใจ 

“ว่าไงอลัน” เสียงร้องทักของฮาร์เปอร์ดังขึ้น ดึงความสนใจจากอลันไปในที่สุด “ทำไมมาด้วยกันได้” 

“เพิ่งเจอกันหน้าร้าน” ผมเป็นฝ่ายตอบ มองไปรอบๆ หาใครบางคนไปด้วย จนกระทั่งอลันช่วยถามคำถามที่ผมไม่อยากเอ่ย แต่มันก็อยากรู้ล่ะนะ 

“ดีล่ะ” 

ฮาร์เปอร์พยักพเยิดหน้าไปทางบ้าน ถ้าเขาอยู่ในนั้นก็คงรู้แล้วว่าผมหายไป ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อนึกถึงสิ่งที่กำลังจะตามมา ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปผมคงหาทางกลับไปหามาร์คได้ยาก ยิ่งถ้าเขาห้ามไม่ให้ผมออกจากบ้านอีกละก็... 

ความคิดสะดุดลงเมื่อใครคนนั้นเดินกลับเข้ามาในร้าน ดวงตาสีเทาสบกับผมแน่วนิ่งก่อนจะเหลือบไปเห็นอลันที่ยืนอยู่ข้างกัน 

ทั้งสองทักกันสั้นๆ ก่อนดีแลนจะเดินตรงเข้ามาหาผม 

ให้ตายสิ แค่เห็นหน้าเขาความโกรธที่เริ่มบรรเทาลงบ้างก็เริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งเรื่องแอรอน ทั้งเรื่องโจเซฟ ไหนจะยังสิ่งที่เขาทำกับผมเมื่อวาน 

ผู้ชายคนนี้กวนชีวิตผมจนรวนไปหมด ทั้งที่คิดว่าตัวเองเป็นใจเย็น 

“ไปไหนมา” ประโยคคำถามเพียงแค่นั้น กลับทำให้ผมนึกประโยคเผ็ดร้อนตอบกลับไปจนได้ 

“ไปไหนก็ได้ที่อยากจะไป” 

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที ในเมื่อประโยคคำถามของเขาไม่มีแววคาดคั้นใดๆ แต่ผมกลับยั่วโมโหเขาอย่างนั้น 

“อาหารเช้า?” 

“ผมกินแล้ว” 

“แต่ฉันยังไม่ได้กิน” 

“จัดการอาหารกระป๋องของคุณสิ นมในตู้เย็นก็มี” 

“หน้าที่นาย” 

“ใครตั้งกฎขึ้นมาอีกล่ะ คุณรึไง? อ้อ...ใช่สินะ บ้านคุณนี่ ผมจะมีสิทธิ์มีเสียงอะไร” 

ดีแลนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดผม ขณะก้าวเข้ามาใกล้ผมอีกก้าว ยื่นหน้าเข้ามาเพื่อดมกลิ่นอะไรก็ตามที่ติดตัวผมอยู่ 

“ดื่มมารึไง” 

จมูกดีเป็นหมาเชียว ยกมือขึ้นปัดมือดีแลนออกไปเมื่อเขาพยายามจะคว้าตัวผมเข้าไปใกล้ ผมไม่ได้ดื่มเยอะขนาดนั้น อาจไม่ถึงครึ่งขวดด้วยซ้ำ เพราะแฟนเก่าของเขาเข้ามาขวางไว้ไงล่ะ ทั้งที่ผมอุตส่าห์สละเงินส่วนนั้นเพื่อมัน แต่กลับต้องทิ้งมันไว้ที่บาร์เก่าๆ นั่น 

ไม่ยุติธรรมเลย 

อะไรที่เกี่ยวกับเขาตอนนี้มันพาลให้หงุดหงิดไปเสียหมด 

“นายไปดื่มมาใช่ไหมควินตัน ตั้งแต่เช้าเลยเนี่ยนะ” น้ำเสียงไม่อยากเชื่อทำให้ตวัดสายตาขึ้นมองเขาอย่างหาเรื่อง ดูเหมือนช่วงนี้ผมจะอารมณ์ร้อนเป็นพิเศษแฮะ 

คิดว่ามันเพราะใครกันล่ะวะ 

“ทำไม ตอนนี้แม้แต่เรื่องอาหารการกินของผมคุณก็จะบังคับด้วยใช่มั้ย ผมจะดื่มอะไรต้องรอให้คุณอนุญาตก่อนงั้นสิ” เสียงเริ่มดังมากขึ้นทุกขณะเพราะความอัดอั้นตันใจ 

จนเสียงเอ่ยขัดดังขึ้น 

“เอ่อ...” อลันเกริ่นแทรกเราขึ้นมาเบาๆ อย่างไม่รู้ว่าควรหรือเปล่า แต่เขาก็ช่วยเรียกสติผมที่ช่วงนี้มักทำหล่นหายไปบ่อยๆ กลับมา 

ผมกำลังงี่เง่า 

มากทีเดียว 

“ไม่ได้อยากจะขัดหรอกนะ แต่ใจเย็นก่อนดีกว่ามั้ย” อลันบอกพลางผายมือไปยังบุคคลที่ห้า ที่อยู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เพราะมัวแต่เอาสมาธิไปทุ่มเถียงกับดีแลนจนไม่ทันสังเกต แต่ตอนนี้มีใครอีกคนเพิ่มขึ้นมาในห้องนี้แล้ว แถมได้ยินบทสนทนาระหว่างผมกับดีแลนครบทุกคำ 

ให้เดาคงเป็นลูกค้าของเขา จากลายพร้อยไปตามท่อนแขนทำให้เดาไม่ยากว่าเขามาทำอะไร 

“ผมควรกลับไปก่อนหรือเปล่า” เขาถามขึ้นมาอย่างเก้อเขิน พลางเกาท้ายทอยตัวเองไปด้วย 

แหงสิ สถานการณ์กระอักกระอ่วนขนาดนี้ 

ผมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายเดินหนีออกมาจากตรงนั้นโดยไม่พูดอะไร คงดีกว่าถ้าได้อยู่เงียบๆ สงบสติอารมณ์คนเดียว วันนี้ผมไม่เป็นตัวของตัวเองมากพอแล้ว จะโทษแอลกอฮอล์อันน้อยนิดนั่นก็ไม่ได้ เพราะมันไม่มีผลอะไรกับผมสักนิด มีแต่ผมนี่แหละที่อารมณ์ไม่คงที่ 

จนกระทั่งหางตาเหลือบไปเห็นซองบุหรี่ของดีแลนวางทิ้งไว้บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น มือจึงคว้ามาหนึ่งมวนและจุดไฟขึ้นสูบ กลิ่นนิโคตินไหลเข้าสมองช่วยบรรเทาความว้าวุ่นลงได้บ้าง ก่อนปล่อยควันขาวขุ่นลอยละล่องอบอวลรอบตัว 

ไม่ได้แตะมันนานแล้ว แต่ก็ยังช่วยได้ดี 

นั่งสูบบุหรี่ไปได้ครึ่งมวน จนกระทั่งคนที่ผมหนีเดินตามเข้ามา หึ... มากไปสินะ ถ้าผมจะขอพื้นที่ส่วนตัวของผมบ้าง 

“ไม่ยักรู้ว่านายสูบด้วย” 

“...” ผมไม่ตอบ ยังคงอัดควันเผาปอดตัวเองอยู่อย่างนั้น ทอดสายตามองกลุ่มควันจางๆ ที่กำลังจะหายไปจากตรงหน้า ...อะไรก็ได้ ที่ไม่ใช่หน้าเขา 

ดีแลนเดินมาทิ้งตัวลงนั่งด้านข้างผมบนโซฟา เสียงถอนหายใจหนักหนาดังขึ้นสองสามครั้งก่อนเขาจะเปิดปากพูด 

“ฟังนะ ฉันรู้ว่าเรื่องเมื่อวานมันมากไปหน่อย แต่ก็สมควรแล้วกับสิ่งที่นายทำ” 

“...” 

“นายออกไปกับโจ หายไปเป็นวันๆ ในขณะที่ฉันโทรตามทุกคนมาที่นี่เพราะมีเรื่องด่วน แต่หมอนั่นกลับไม่รับโทรศัพท์และเอาเวลาไปขลุกอยู่กับนายทั้งวัน นายคิดว่าฉันควรคิดยังไง” 

“คุณจะคิดอะไรมันก็เรื่องของคุณอยู่แล้ว” 

“ควินตัน” เสียงเฉียบขาดเรียกชื่อผมห้วนสั้นอย่างไม่พอใจ 

และใช่ เขามีสิทธิ์ที่จะไม่พอใจ เพราะผมต้องการให้มันเป็นแบบนั้น เขาปั่นหัวผม ผมจึงมีสิทธิ์ให้สิ่งนั้นคืนเขากลับไปเหมือนกัน 

” คุณจะสนทำไม ในเมื่อคุณคิดว่าคุณทำถูกแล้ว ผมไม่ควรนอนกับคนอื่นในขณะที่เราทำสัญญากัน จะไม่ไว้ใจผมก็ไม่ใช่เรื่องแปลก คุณก็แค่อยากรู้ว่าผมแอบไปเอากับคนของคุณลับหลังคุณหรือเปล่าเท่านั้นเอง” 

“เลิกประชดประชันสักทีได้ไหม!” บุหรี่ในปากผมถูกกระชากออกไปด้วยมือเขา จับไฟร้อนๆ โดยไม่สะทกสะท้านด้วยซ้ำก่อนจะโยนมันลงพื้นและขยี้ดับ 

“แล้วผมควรทำตัวยังไงคุณบอกผมสิ! คุณไม่เปิดโอกาสให้ผมพูด คุณคิดเอง! ตัดสินใจเอง! แล้วก็ทำเรื่องระยำพวกนั้นกับผมที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำผิดอะไร! คุณมันบ้าอำนาจ รู้ตัวหรือเปล่า ผมไม่ใช่ลูกน้องของคุณนะ!” 

หมดกันที่อดทนมา ผมระเบิดมันออกไปหมดแล้ว ความคับแค้นใจที่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง มีปากพูดแต่กลับไปไม่ถึงหูของอีกคน 

ผมเหนื่อยที่ต้องนั่งปั้นหน้าไม่สนใจโลกใบนี้แล้ว 

ในเมื่อผมก็เป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่แบกรับเรื่องแย่ๆ มาทั้งชีวิต 

แล้วเขาเป็นใครถึงมาตอกย้ำให้มันแย่ลงไปอีก...ในเมื่อเขาบอกว่าจะให้ชีวิตกับผม 

ขายฝันลมๆ แล้งๆ ให้กับคนที่ไม่มีอะไร 

แล้วเขามีสิทธิ์อะไรมาทำลายมัน 

พังเกราะแข็งแกร่งที่ผมเพียรสร้างไว้ป้องกันตนเอง กลายเป็นควินตันที่ไม่มีอะไรป้องกันตัวเองอีกแล้ว เปลือยเปล่า และเหนื่อยล้าเต็มที 

ผมที่ลุกขึ้นยืนเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ไม่อยากให้เขาเป็นความอ่อนแอไปมากกว่านี้ 

ดีแลนเงียบสนิท ราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองเช่นกัน ผมแค่หวังให้เขาเข้าใจผมบ้าง มันคงมากไปสินะ 

จนกระทั่งเสียบแหบต่ำเอ่ยออกมาในที่สุด 

“ฉัน...” เสียงเขาหายไปแค่นั้นก่อนจะเงียบไปอีกอึดใจ ผมเกือบถอดใจเดินเข้าห้องนอนอยู่แล้วเมื่อคำนั้นดังขึ้น 

“ขอโทษ”  

... 

โลกกำลังจะถล่มหรือเปล่า เขาถึงพูดมันออกมาได้ แต่ผมอธิบายกับตัวเองไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้ยังไงที่ได้ยิน ทุกอย่างมันเฉื่อยชาราวกับถูกแช่แข็ง ไม่ยินดียินร้ายอะไรอีกแล้ว 

ผมควรดีใจหรือเปล่านะ 

คำขอโทษของเขามีความจริงแค่ไหน 

“ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้ มัน...อึดอัด ฉันไม่รู้ว่านายคิดยังไง นายจริงจังกับเรื่องนี้แค่ไหน นายทำท่าเหมือนอยากจะหนีฉันไปตลอดเวลา” 

“...” 

“ฉันไม่เคยมีความสัมพันธ์แบบนี้ควินตัน ทุกคนที่เข้ามาแค่ขึ้นเตียงแล้วทุกอย่างก็จบ ไม่ต้องมานั่งหวาดระแวงหรือถนอมน้ำใจอะไรกันอีก ฉันเลยไม่รู้ว่าควรทำยังไง” 

ผมหันกลับมามองคนด้านหลังช้าๆ เห็นเขากำลังนั่งก้มหน้า ท้าวศอกทั้งสองข้างลงกับเข่า ไร้แววผู้ชายวางอำนาจคนนั้นอีกแล้ว เขาดูเหมือนกำลังเหนื่อยล้าไม่ต่างกัน 

แต่ผมยังคงไม่เข้าใจ 

“แล้วแอรอนล่ะ” 

“แอรอนทำไม” ดีแลนเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมอีกครั้ง 

“คุณให้เขาพักที่นี่ ให้สิทธิพิเศษเหนือคนอื่นกับเขา แล้วมันต่างจากผมตรงไหน” 

“ต่างตรงที่เขาไม่ใช่นายไง” แววตาประหลาดถูกส่งมาทำเอาคำถามในหัวหายไปเสียเฉยๆ เขากำลัง...อ้อนวอนผมหรือเปล่านะ? 

“ห้องข้างๆ ที่นายพูดถึงเป็นห้องทำงานของฉันมันมีเตียงเก่าๆ อยู่หลังหนึ่งที่ฉันไม่ได้ใช้ แอรอนใช้มันซุกหัวนอน ก็แค่นั้น และใช่ เรานอนด้วยกัน แต่ก็แค่เซ็กซ์ ลงจากเตียงแล้วเราก็แค่เพื่อนร่วมงานกัน ฉันไม่จำเป็นต้องตามหึงตามหวงว่าหมอนั่นจะไปนอนกับใครต่อ” 

“...” 

“ไม่เหมือนที่ฉันรู้สักกับนาย” 

ผมเม้มปากแน่น กลัวใจตัวเองเหลือเกิน 

ถ้าครั้งนี้เขาเพียงแค่ขายฝันให้กับผมอีกครั้งล่ะ? มันก็มากเกินไปแล้ว 

“คุณรู้สึกอะไรกับผม” 

นับเป็นคำถามอันตรายที่ผมไม่เคยคาดคิดว่าจะต้องถามเขา เพราะมันจะส่งผลกระทบถึงเรื่องราวหลังจากนี้มากมายทีเดียว 

ไม่รู้ว่าผมคาดหวังกับคำตอบมากแค่ไหน แต่ตอนนี้กลับกำลังกลั้นใจฟังคำนั้นชัดๆ 

“ฉันไม่รู้” 

แต่แล้วทุกอย่างก็พังลงเหมือนอย่างเคย ผมหมุนตัวกลับเตรียมหอบเอาความพ่ายแพ้ไปรักษาตัวเองแบบที่ผมทำมาตลอดยี่สิบหกปี ก็แค่กลับไปยังจุดเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง 

สร้างป้อมปราการขึ้นมาให้แน่นหนามากกว่าเดิม 

แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนไกล ร่างทั้งร่างกลับถูกรวบเข้าไปในอ้อมแขนแกร่งของคนด้านหลัง แรงรัดแน่นจนหายใจแทบไม่ออก ไม่ต่างกันกับหัวใจผมตอนนี้เลย 

“แต่ฉันอยากให้นายอยู่” เขากระซิบเสียงแผ่วเบาทว่ามั่นคงอยู่ข้างใบหูผม พาคลื่นความสั่นไหวระลอกใหม่เข้าจู่โจมอย่างจัง “...ได้มั้ย อยู่กับฉัน มองแค่ฉัน และสัญญาว่าจะไม่ไปหาใคร” 

ดีแลนกำลังร่ายมนตร์อีกครั้ง 

“แล้วผมล่ะจะได้อะไร ผมมีสิทธิ์อะไรในตัวคุณ” 

... 

“ทุกอย่างที่นายต้องการ”  

 

 

 

50% 

>>>> 

อุ๊ยตาย มีคนยอมศิโรราบ 

ไม่รู้งานนี้จะสิ้นลายหรือเปล่านะคะ 

>< 

วันนี้มาดึกหน่อย ขอโทษน้าา 

ปล.ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจนะคะ จุ้บๆ 

กลับหน้าเรื่อง

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636973441316511097.jpghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636973441316734995.jpg

ช่องทางการสั่งซื้อ 

www.hermitbookshop.com

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636987094938705895.jpghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/member/1458077/images/636987094938213556.jpg

ช่องทางการสั่งซื้อ

http://deerbookshop.lnwshop.com

 

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น