ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
บทนำ

บทนำ

 

“พี่ครับเมื่อวานผมมาซ่อม…แล้วพอวันนี้มันเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วอ่ะ”

 

เด็กหนุ่มหน้าตาดีวัยสิบแปดปีพึ่งพ้นสถานภาพการเป็นนักเรียนมาไม่กี่วัน…ที่ตอนนี้เขาได้เข้ามาอู่ซ่อมรถใกล้บ้านอีกครั้ง…เพราะเมื่อวานรถมอไซค์ฯของเขามีปัญหา…เด็กหนุ่มหวังว่าจะซ่อมได้แล้วจบ…แต่พอมาวันนี้ดันเป็นอีก…เด็กหนุ่มค่อนข้างอารมณ์เสียเพราะค่าซ่อมก็ใช่ว่าจะถูก…

 

คนงานของอู่เดินมาเช็คอาการของรถ…สักพักคำตอบที่ได้ทำเอาเด็กหนุ่มถึงกับฟิวส์ขาด…

 

“ถ้าให้ซ่อมต้องเสียเงินเพิ่มนะน้อง”

 

“ได้ไงอ่ะพี่…รถผมยังไม่ได้ขี่ไปไหนเลยตั้งแต่เมื่อวาน”

 

กัสเด็กหนุ่มเจ้าของรถพูดอย่างเก็บอารมณ์ของตัวเองไว้…เขาตั้งใจว่ายังไงช่างที่อู่ต้องทำให้เขาใหม่…เพราะเขายังไม่ได้ขี่ไปไหนเลยด้วยซ้ำ…

 

“จะให้ทำยังไงน้อง…ถ้าลื้อออกมาก็ต้องจ่ายค่าซ่อมใหม่อยู่แล้ว”

 

ลูกน้องของอู่พูดด้วยท่าทีไม่รู้จักทำอย่างไร…เพราะเขาไม่ใช่เจ้าของอู่…และเฮียเจ้าของอู่ไปธุระก็ยังไม่กลับมาตั้งแต่เช้า…

 

“ผมไม่ยอมอ่ะ…เสียเงินไปเมื่อวานก็เยอะอยู่นะพี่”

 

“…”

 

“แล้วจ่ายไปตั้งกี่บาท…มาวันนี้รถผมก็ยังใช้ไม่ได้อีก”

 

“…”

 

“ยังไงพี่ก็ต้องเช็คให้ผมใหม่อ่ะ”

 

ช่างซ่อมยืนคิดว่าเขาจะทำยังไงต่อ…เพราะสิทธิในการตัดสินใจต้องเป็นเฮียเท่านั้น…เด็กหนุ่มก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมยังคงยืนรอคำตอบจากเขา…แต่โชคดียังเมตตาเพราะเสียงรถที่คุ้นชินว่าเป็นเฮีย…ได้มาจอดอยู่หน้าร้าน…เมื่อคนงานรู้ว่าเฮียมาก็รีบเดินไปหาแล้วบอกในสิ่งที่ตนเองเจอ…

 

“เดี๋ยวกูจัดการเอง”

 

แมนหนุ่มเจ้าของอู่ซ่อมรถวัยยี่สิบห้าปี…ที่พ้นจากสภาพนิสิตได้มาสองปี…เขาก็ตัดสินใจเปิดสิ่งที่ตนเองรักและชอบ….แมนลงจากรถแล้วเดินมาหาลูกค้าที่ลูกน้องตนบอก…เมื่อเดินมานอกร้านก็เห็นเด็กหนุ่มตัวเล็กยืนกอดอกอยู่ตรงหน้ารถมอไซค์ฯสีแดง…นี่หรอลูกค้าที่มีปัญหา…

 

“พี่จะเอายังไง…ผมต้องรีบไปช่วยแม่ขายก๋วยเตี๋ยวเนี่ย”

 

กัสถามอย่างมีน้ำโหเพราะตนยืนรอคำตอบนานเกินไป…โดยที่ไม่รู่ว่า…เจ้าของอู่ยืนอยู่ข้างหลัง…

 

“ก็ตามที่ลูกน้องผมบอกไป…ถ้าจะให้ทำใหม่ก็ต้องเสียตัง”

 

เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินบุคคลที่สามก็ต้องโมโหขึ้น…กัสหันไปตามเสียงที่ได้ยิน…

 

“ทำงี้ได้ไงอ่ะ…ผมยังไม่ได้ใช้รถเลย”

 

“…”

 

“มันผิดที่ทางคุณซ่อมไม่ดีต่างหาก”

 

กัสเถียงกลับไป…คนอย่างเขาไม่ยอมเสียเงินรอบที่สองหรอกนะ…กัสยืนทาวเอวมองคนตรงหน้าอย่างไม่ยอม…

 

“ไปหลอกร้านอื่นเถอะคุณ…หากินแบบนี้มันแย่”

 

กัสถึงกับงงกับคำพูดของคนตรงหน้า…ใครหลอกใคร…ตนก็แค่จะมาทวงสิทธิ์ตนเองเท่านั้น…เจ้าของอู่นี่วอนจะโดนตนเองด่าสะแล้ว…

 

“ว่าใครหลอกใครว่ะ!”

 

กัสถึงกับห้ามอารมณ์ตัวเองไม่อยู่…มาหาว่าตนเองเป็นพงกนักต้มตุ๋นอย่างนี่ต้องจัดกันสักดอกแล้วหล่ะ…

 

“มึงว่ะกับใคร!”

 

ฝั่งแมนก็ยอมซะที่ไหน…คนอย่างเขาก็ใช่ว่าจะใจเย็น…มีเรื่องในแถวย่านนี้ออกจะบ่อย…

 

“เอ้าลุง!...พูดงี้ก็สวยดิ”

 

“อะไรนะ…ลุงงั้นหรอวะ?”

 

“ใช่!...มาหาว่าผมแบบนี้ได้ไง…ร้านตัวเองทำไม่ดีก็ว่าไปตามเนื้อผ้าดิ…มาโยนให้ลูกค้าอย่างนี้…ร้านเจ๋งแน่นอน!”

 

“ไอ้เด็กเวร!”

 

หมับ!

 

แมนกระชากคอเสื้อเด็กหนุ่มทันทีที่ปากพร่อยมาว่าร้านของตนเอง…ทางด้านกัสก็ยอมซะที่ไหน…ตนรีบใช้ขาเตะเอาไปตรงเป้าของคนตัวสูง…ทำให้แมนถึงกับซุดลงไปกำเป้าของตัวเองกับพื้น…

 

“สมน้ำหน้า!”

 

กัสไม่สนใจที่จะไกล่เกลี่ยเรื่องรถ…ตนรีบบิดรถแล้วชิ่งหนีไปทันที…ปล่อยให้แต่แมนนั่งกุมลูกรักตนเองแล้วมองรถคันสีแดงขี่ออกไป…

 

“ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เด็กเหี้ย!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สวัสดีค้าสวัสดีรีดทุกคนที่หลงเข้ามาก็ดีหรือตั้งใจเข้ามาอ่านนิยายไรต์ก็ดี ไรต์สิงอยู่ในธัญนานมากเลยค่ะแต่ไม่ได้มีโอกาศทักทายรีดเลย นิยายทุกเรื่องที่รีดทุกคนได้อ่านนั้นไรต์ตั้งใจเขียนทุกตอนและพยายามเขียนให้ออกมาดีที่สุด ฉะนั้นอย่าลืมเมนต์ให้กำลังใจแก่ตัวละครหลักในนิยายไรต์นะคะตัวละครหลักของไรต์อยากมีfc>< หวังว่าจะได้กำลังใจจากเมนต์ของทุกคนนะคะและขอบคุณรีดทุกคนที่สนับสนุนนิยายไรต์ค่ะ//แมงหมี่

 

 

 

https://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon00027.gif

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น