ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ทะเลาะ....

 

 

 

#

"โอม"

 

 

โอมพาแฟนสาวมาส่งทันทีหลังจากที่อินขอตัวกลับไปเพราะไม่มีอารมณ์พอจะอยู่ต่อถึงแม้จอยจะโวยวายตลอดทางก็ตามแต่ตอนนี้ในหัวมันอื้ออึงไปหมด โอมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาอินทันทีขณะที่ขับรถไปด้วย ใจหนึ่งก็ไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายจะไปหาน้องรหัสตามที่เจ้าตัวบอก

(มีอะไร..) 

“ มึงอยู่ไหน..”

(เอ่อ..อยู่กับพวกพี่ต้นมึงมีอะไรวะ..)

“ ไหนมึงบอกว่าน้องรหัสโทรหาไงว่ะ..สัส มึงกล้าโกหกกูเหรอวะไอ้อิน!..” เหมือนโดนแหย่ต่อมโมโหทำเอาโอมตาแข็งกร้าวโดยไม่รู้ตัว

( อะไรของมึงห๊ะ ทะเลาะกับเมียมึงก็อย่ามาลงที่กูดิ..)

“ มึงบอกมาเลยว่าอยู่ตรงไหน.”

( กูกลับเองได้..มึงอยู่กับน้องจอยนั่นไปเลย )

“อย่าให้กูโมโหมากไปกว่านี้นะมึง..บอกมาว่าอยู่ตรงไหน.”

( เรื่องของกู....ติ๊ด..)

“ สัสเอ้ย!!!..”  เสียงทุ้มตวาดลั่นรถเพื่อระบายความร้อนรุ่มในใจแล้วเหยียบคันเร่งรถเพื่อกลับไปรออีกฝ่ายที่หอ

 

แกร็ก...

ปัง!!!!

“ ไงมึง..ทำไมกลับมาคนเดียววะกูนึกว่าไปกับไอ้อินซะอีก..”

“ ทำไมมึงยังอยู่ที่ห้องกูอีกห๊ะ...” โอมเหลือบไปมองเพื่อนที่นั่งอยู่ตรงโซฟากลางห้องด้วยความหงุดหงิดเป็นทุนเดิม

“ เรื่องของกู..” พูดได้แค่นั้นก่อนจะพ่นควันบุหรี่ที่ตัวเองนั่งอัดมันเข้าปอดมาซักพัก

“ แล้วไอ้นัดล่ะ..” ร่างสูงพยายามสงบสติอารมณ์แล้วเดินไปเปิดประตูระเบียงเพราะตอนนี้เหม็นกลิ่นอับภายในห้อง

“ หึๆ..”

“ หัวเราะเหี้ยๆแบบนี้มึงทำอะไรมันห๊ะ..มึงอย่าลืมนะว่าอีกเดี๋ยวไอ้อินก็กลับมา กูไม่อยากมีปัญหากับมันเพราะเรื่องพวกมึง..”

“ วางใจเถอะน่า..มึงไม่พูดไอ้นัดมันไม่พูดยังไงซะไอ้อินมันก็ไม่รู้หรอก..”

“.........”
“ แล้วนี่ทำหน้าเหมือนแบกโลกทั้งใบ..ทะเลาะกับเมียมึงมารึไง..” คนที่นั่งดูดบุหรี่อยู่ยกยิ้มเหมือนรู้ทัน

“ เสือก...”

“ หือ..แล้วกูเสือกได้มั้ยล่ะ..”

“ มึงกลับไปได้แล้วไปกูยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่..” โอมพูดไล่ก่อนจะหันไปมองคนที่เดินออกมาจากห้องที่เขาจำได้ว่าเป็นคนล็อกมันเองกับมือ

“ ไงครับเมีย..ฟื้นแล้วเหรอ..” กลายเป็นคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาพูดขึ้นมาแถมรอยยิ้มเหี้ยๆของมันทำเอานัดโมโหจนปากคอสั่น

“ ใครเมียมึง!!..”

“ เอ้า..ความจำเลอะเลือนนะมึงน่ะเมื่อกี้พึ่งเอากับกูแท้ๆ..”

“ ไอ้เหี้ย!!..ไอ้สัส!!..” นัดตะโกนด่าก่อนที่จะชะงักเมื่ออีกฝ่ายลุกพรวดแล้วเดินมากระชากผมจนนัดหน้าหงายขึ้นมองไอ้คนที่เกลียดเท่าชีวิตตอนนี้

“ ปากดีแบบนี้สงสัยกูต้องหาอะไรมายัดแล้วแหละไอ้นัด..”

ถุย..

นัดพ่นน้ำลายใส่หน้าอีกฝ่ายก่อนจะถือโอกาสผลักมันออกถึงแม้ร่างกายจะล้าจนขยับตัวยังลำบาก

“ หมามันยังน่าเอากว่ามึงอีก..” ร่างโปร่งตะโกนใส่มองไอ้เหี้ยตรงหน้าเช็ดน้ำลายออกก่อนจะตวัดตาคมมันมามอง

เพี้ย!!!

 พลั่ก!!

มือหนาตบเข้าที่หน้านัดอย่างแรงก่อนจะเหวี่ยงร่างโปร่งจนไปชนกับผนังห้อง นัดจุกจนต้องทรุดลงนั่งกับพื้นตากลมเหลือบมองไอ้คนที่เดินเข้ามาใกล้

“ อยากลองดีกับกูนักใช่มั้ยมึง..หึๆ..” มือหนากระชากผมจนนัดหน้าหงายวันนี้ไม่รู้ว่าโดนมันกระชากหนังหัวมากี่ทีแล้ว

“ กูกลัวมึงเหรอไอ้เหี้ย!!..แม่งดีแต่เห่าหมาขี้เรื้อนอย่างมึงน่ะกูไม่กลัว..”

“ หึๆๆ..มึงนี่แม่งเร้าใจกูโครตๆว่ะไอ้นัด..มึงรู้มั้ยยิ่งมึงขัดขืน ไม่ยอมง่ายๆแบบนี้กูยิ่งชอบ..”

“ ไอ้โรคจิต..”

“ เดี๋ยวมึงได้เจอโรคจิตยิ่งกว่านี้แน่..ไม่ต้องห่วงนะเมียกูรู้ว่ามึงก็ชอบไม่งั้นคงไม่ครางซะลั่นตอนกูกระแทกหรอก..”

“ ไอ้วา..พอได้แล้ว “ โอมที่ยืนดูอยู่พูดขัดขึ้นแล้ววาก็ปล่อยจริงๆมีแต่นัดที่เปลี่ยนจากจ้องไอ้ตัวที่ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วไปจ้องไอ้ร่างสูงเจ้าของห้อง

“ ไอ้เหี้ยโอม..มึงจำกูไว้เลยนะว่าอย่างมึงไม่มีทางได้ไอ้อินไปหรอก..” นัดกัดฟันพูดด้วยความแค้น

“ หุบปากไปเลย..” วาที่ยืนอยู่พูดขึ้น

“ หึ..พวกมึงสองตัวนี่แม่งสันดานเหมือนกันจริงๆ กูรู้แล้วว่าทำไมถึงเป็นเพื่อนกันได้..”

“ ถ้ามึงยังไม่หยุดพล่ามนะไอ้นัดกูจะลากมึงไปเอาต่อที่ห้อง..” วาจุดบุหรี่ขึ้นอีกมวน

“ กูจะขัดขวางให้ถึงที่สุด..สำหรับที่มึงเหี้ยใส่กู..”

“ มึงคิดว่าไอ้โอมมันจะอ่อนหัดเหมือนมึงเหรอวะ..มึงอย่าลืมนะขนาดมึงกูยังสอยมาได้เลยแล้วเพื่อนมึงมันจะไปยากอะไรวะ หึๆๆ..อย่าดูถูกพวกกูให้มากนักเลยที่รัก “ ร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆย่อตัวลงนั่งแล้วยกยิ้มเหยียดๆใส่

“ มึงก็อีกตัว..อย่าเผลอนะมึงกูฆ่ามึงแน่..”

“ หืออ..ผัวจะรอนะครับ..” วาหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพชคนตรงหน้า

“ พอได้แล้ว..กูรำคาญ..”

“ เออ..กูกลับก่อนละกัน..” วามองเพื่อนแล้วหันไปกระชากแขนเรียวของนัดที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม

“ ปล่อยกูไอ้สัส!!..” นัดพยายามสะบัดแขนออกจามือหนาแต่วาก็แรงมากพอกันออกแรงกระชากอีกครั้งจนร่างของนัดถลาขึ้นมาจากพื้น

“ อย่าดื้อได้มั้ย..หรือมึงอยากอยู่รอให้เพื่อนมึงมาเห็นสภาพของมึงห๊ะ “

“ ทำไม..มึงกลัวไอ้อินมันจะมาเห็นเรื่องชั่วๆที่พวกมึงทำรึไงห๊ะ!!..”

“ กูน่ะไม่กลัว..แต่มึงน่ะจะไม่เป็นไรเหรอเมีย มึงไม่กลัวเพื่อนมึงรู้เหรอว่ามึงเป็นเมียกูแล้วน่ะห๊ะ “ วาเอื้อมมือมาบีบคางเรียวของอีกฝ่ายแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันจนนัดต้องกัดปากแน่น ไม่มีทางที่เขาจะให้เพื่อนรักมารู้เรื่องที่อัปยศสำหรับเขาเด็ดขาด

“ .......”

“ แล้วอย่าอวดเก่ง..มึงอย่าลืมนะกูมีของดีของมึงอยู่ “

“  ไอ้ชาติหมา..ไอ้ชั่ว “

“ กูว่ากูจะพามึงไปส่งแต่ตอนนี้กูเปลี่ยนใจแล้ว..” วายกยิ้มมุมปากก่อนจะดึงนัดออกไปจากห้องของโอม

“ ไอ้เหี้ย..ปล่อยกู!!..”  โอมได้แต่ถอนใจเซ็งๆแล้วเดินไปปิดประตูห้อง ร่างสูงเดินออกมาตรงระเบียงแล้วจุดบุหรี่ขึ้นสูบตาเรียวคมเหลือบมองด้านล่างเห็นเพียงเพื่อนตัวเองกระชากร่างของนัดไปยัดบนรถแล้วขับออกไป..ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไอ้วามันจะพาไอ้นัดไปไหนเห็นหน้ามันกวนตีนแบบนั้นแต่เวลาโกรธก็ฆ่าคนได้เหมือนกัน  เพียงไม่นานที่รถของวาขับออกไปก็ดันมีรถอีกคันขับเข้ามาจอดตอนแรกก็ไม่สนใจหรอกถ้าไม่เห็นไอ้คนที่ลงมา

“ ไอ้กิจ...”

 

 

“ ขอบคุณมากนะครับพี่กิจ..” อินยกมือไหว้

“ อืม..มีอะไรก็โทรหาพี่ได้นะ..” กิจยิ้มให้

“ ครับ..”

“ อยู่คนเดียวไม่เป็นไรใช่มั้ย..หรือว่าจะให้พี่อยู่เป็นเพื่อน..” กิจพูดด้วยความเป็นห่วงจริงๆ

“ ไม่เป็นไรหรอกพี่ อีกเดี๋ยวไอ้โอมก็กลับมาแล้วล่ะครับ..”

“ โอมอยู่กับอินงั้นเหรอ..”

“ ครับ..เราอยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วล่ะ..”

“ อ้อ..อืม งั้นพี่ไปก่อนละกัน..” กิจยิ้มบางๆให้ก่อนจะเข้าไปในรถแล้วขับออกไปโดยมีอินที่ยืนส่งแล้วตัวเองถึงจะยอมเข้าไปในหอร่างบางเดินมาถึงห้องแล้วเปิดประตูเข้าไปถึงกับชะงักเมื่อเห็นควันบุหรี่ลอยคุ้งไปทั่วห้อง

“ ไอ้โอม..มึงกลับมาตอนไหนวะแม่งทำกูตกใจหมด..” อินเดินไปวางกระเป๋าทำเป็นกลบเกลื่อน

“ เมื่อกี้ใครมาส่ง..” เสียงเรียบนิ่งถามขึ้นท่ามกลางความเงียบตาคมเหลือบมองร่างของอินตรงหน้าที่ทำเป็นไม่สนใจ

“ พี่กิจ..”

“ ไหนมึงบอกว่าออกไปหาน้องรหัสมึงไง..เอาอีกทีมึงก็โผล่ไปกับไอ้ต้น คราวนี้ยังมีไอ้กิจนั่นอีกเหรอ “

“ กะ..ก็แล้วทำไมต้องทำเสียงแบบนั้นด้วยวะกูจะไปกับใครก็เรื่องของกูเหอะ..” อินถอนหายใจเซ็งๆ

“ เออ..เรื่องของมึง!!..”

“ มึงเป็นเหี้ยอะไรห๊ะ..ทำไมถึงต้องมาตะโกนใส่กูด้วย “ อินตะโกนกลับไปด้วยความเจ็บหน่วงๆ รู้สึกเหมือนคอแห้งผากพูดไม่ออกมันเหมือนมีก้อนอะไรมาจุก ไม่เคยมีซักครั้งที่จะโดนเพื่อนตะโกนใส่ต่อให้เคยทะเลาะกันบ้างแต่ส่วนมากจะเป็นฝ่ายโอมที่เอาความเงียบเข้าแทรก แล้วเราก็กลับมาคุยดีๆกันเหมือนเดิม

“ ก็มึงทำตัวเหี้ยๆแบบนี้ไงไอ้อิน...”

“ กูทำอะไรห๊ะ..กูแค่ไปกับรุ่นพี่..แล้วกูผิดเหรอที่ออกมาเพราะไม่อยากไปเป็นส่วนเกินพวกมึงน่ะ มึงน่าจะขอบใจกูมากกว่าที่ให้มึงอยู่กับเมียแรดๆของมึง!!!..”

“ ไอ้อิน..มึงหาว่าใครแรดห๊ะ!!..”

“ เมียมึงไง..ทำไมกูจะด่าเมียมึงไม่ได้ทีมึงยังมาด่าพี่กูเลยไอ้เหี้ย..”

“ ปกป้องดีนักนะ..ไอ้เหี้ยกิจมันดีนักใช่มั้ยห๊ะ!!..”

“ เออ..พี่กิจเขาดีแล้วมึงมายุ่งอะไร กูว่ามึงเอาเวลาไปหาเมียมึงเหอะ กูไม่อยากทะเลาะกับมึงแล้วไอ้โอม..” ร่างบางหันไปคว้ากระเป๋าที่ตัวเองพึ่งวางไปได้ไม่นานแต่โอมกลับดึงแขนแล้วบีบเอาไว้แน่น

“ มึงจะไปไหน..”

“ เรื่องของกู..อ๊ะ “ อินถูกกระชากเข้าไปหาโอมอย่างแรง

“ อย่ามาเดินหนีกูแบบนี้ไอ้อิน มึงก็รู้กูไม่ชอบ!..”

“ หึ..แล้วมึงเคยชอบอะไรกูบ้างล่ะห๊ะ ถ้าทนกูไม่ได้มึงก็ไปอยู่กับเมียมึงเลย!!“ อินตะโกนใส่หน้าด้วยดวงตาแดงก่ำก่อนจะผลักร่างโอม

“ อย่าเอาคนอื่นมาเกี่ยวไอ้อิน..”

“ ทีมึงยังเอามาเกี่ยวได้เลยทำไมกูจะเอาเมียมึงมาเกี่ยวไม่ได้ห๊ะ..” อินพูดออกมาอย่างสุดทน..ใช่..มันสุดจะทนทั้งความอิจฉา ความน้อยใจ ความเสียใจ มันรวมเป็นจุดๆเดียวเหมือนจะทำให้เขาระเบิดบอกเลยเขาไม่ชอบน้องจอยนั่น ถึงยังไงวันนี้ผู้หญิงคนนั้นก็ดูถูกเขามากถึงแม้จะไม่ใช้คำพูดในทางตรงแต่การพูดอ้อมๆและสายตาที่มองมามันบอกให้รู้ว่าตัวเธอเหนือกว่าหลายเท่า..แล้วคนอย่างไอ้โอมมันทำอะไรได้บ้างล่ะนอกจากจะไม่สนใจความรู้สึกเขาแล้วมันก็ทำได้แค่เงียบใส่ทุกคำที่แฟนมันพูด

“ แล้วทำไมต้องเป็นเมียกู..มึงไม่ชอบจอยขนาดนั้นก็ไม่สมควรพูดแบบนั้นกับผู้หญิงมึงรู้มั้ยคำพูดที่มึงพูดออกมาน่ะผู้ชายมันไม่ทำกัน แล้วเรื่องนี้มันมีคนอื่นแค่ไอ้กิจคนเดียวเท่านั้นจอยไม่เกี่ยวอะไรด้วย..”

 อินแค่หัวเราะเบาๆในลำคอดวงตาที่แดงก่ำมองโอมนิ่ง..รู้สึกว่าสมเพชตัวเองมากแล้วไอ้ที่หัวเราะอยู่เนี่ยมันก็หัวเราะตัวเองนั่นแหละ

แฟนแม่งก็ดีกว่าเพื่อนอย่างกูซินะ..

“ กูแม่งโง่ว่ะ..” พูดแค่นั้นก่อนที่ร่างบางจะเดินเข้าห้องนอนตัวเองไป หลังจากปิดประตูจากที่หัวเราะอยู่กลับปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาช้าๆกายบางทรุดลงนั่งลงข้างเตียงแล้วซุกหน้าลงบนผ้าห่มเพื่อปิดเสียงสะอื้นแรงๆของตัวเอง

เจ็บมาก..บอกเลยว่าการรักคนมีเจ้าของมันเจ็บจริงๆ

แล้วคนๆนั้นดันเป็นเพื่อนตัวเองอีก..

 

 

“ ไอ้อิน..มึงเป็นไรวะทำไมตาบวมแบบนั้น..” เจที่เดินเข้ามานั่งแล้วเห็นอินซบหน้าอยู่กับโต๊ะแต่พอเงยหน้าขึ้นมาตามันแม่งบวมไปหมด

“ กูนอนดึกน่ะ..” อินแค่เอามือขยี้ตา

“ เออ..แล้วไหนไอ้นัดวะ “

“ ไม่รู้..กูโทรหามันไม่ติด..” อินถอนหายใจเบาๆโทรหาเพื่อนก็ไม่ติดไม่รู้มันเป็นไงบ้าง เรื่องตัวเองก็เคลียร์ไม่จบ

Rrrrr Rrr

“ ครับพี่กิจ....ว่างครับพี่มีอะไรเหรอ....เอ่อ ได้ครับ....” อินวางสายแล้วลุกเก็บหนังสือบนโต๊ะ

“ ไปไหนมึง..” เจมองงงๆ

“ พี่กิจใช้ให้ไปหาน่ะ..ไปกับกูมั้ยวะมึง..” อินถามเพื่อนที่นั่งอยู่

“ เออๆ ไปด้วยกูจะไปหาพี่ต้น..” เจยิ้มเพ้อเมื่อนึกถึงหน้ารุ่นพี่ อินแค่หัวเราะเบาๆแล้วเดินนำออกไปโดยมีเจเดินไปเป็นเพื่อน

ปี๊นๆ...

เสียงแตรรถดังขึ้นจากข้างหลังทำเอาทั้งอินและเจสะดุ้งเพราะพวกเขามัวแต่เดินคุยไม่ได้ระวังรถที่ขับอยู่บนถนน เจกระโดดขึ้นมาบนฟุตบาตก่อนจะหันไปมองไอ้รถเฮงซวยที่บีบแตรไล่พวกเขาอย่างไม่มีมารยาท
“ แหมนึกว่าใคร..เดินดีๆซิคะพี่อิน..” เป็นผู้หญิงคนที่นั่งอยู่ข้างคนขับที่พูด อินถอนหายใจเบาๆแล้วมองหน้าโอมที่เลื่อนกระจกลง

“ จะไปไหน..”

“ เรื่องของกู..แล้วมึงมาทำไรหน้าคณะกูวะ “ อินเลือกที่จะไม่ตอบแล้วถามคำถามที่สงสัยเพราะตอนนี้เขากับเจยังเดินอยู่หน้าคณะแล้วคณะของโอมกับน้องจอยก็อยู่อีกฟากของตึกคณะเขาเลยด้วยซ้ำ

“ เรื่องของกู..”

“ เออ..เรื่องของมึงเหอะงั้นกูไปนะ..” อินคร้านจะเถียงเพราะเหนื่อยจะพูดมือบางฉวยข้อมือเจที่ยังจ้องโอมอย่างไม่พอใจ

“ ไปไหน..กูไปส่ง..”

“ ไม่เป็นไรว่ะพวกกูเดินเองได้..” เป็นเจที่หันมาตอบ

“ กูไม่ได้ถามมึงอย่าเสือก..” โอมพูดเสียงนิ่ง อินหันมามองหน้าไอ้สองคนที่เล่นจ้องตากันไม่เลิก

“ ไอ้โอม..มึงกลับไปได้แล้วไปกูขอร้องพวกกูมีธุระอย่าหาเรื่อง..” อินตัดบทถ้ายังไม่ทำอะไรซักอย่างเชื่อเถอะว่าอีกเดี๋ยวจะเป็นโอมที่เดินลงมาจากรถแล้วต่อยเจแน่ๆ

“ นั่นซิคะพี่โอม..จอยมีเรียนนะคะ..” ได้ยินเสียงแว่วๆจากแฟนมันบนรถอินแค่แสยะยิ้มอย่างสมเพชก่อนจะดึงเจออกไปก่อนที่จะมีเรื่องจริงๆ

“ มึงรู้จักไอ้โอมด้วยเหรอวะ..”

“ อือ...”

“ กูแม่งไม่ชอบขี้หน้ามันเลยมึงรู้มั้ย เมื่อเทอมที่แล้วมันแย่งคนที่กูชอบ..คิดว่าเกิดมาหน้าตาดีแล้วไปแย่งของใครก็ได้ล่ะซิ “

“ มึงก็อย่าหาแฟนสวยซิวะ..” อินหัวเราะขำๆ

“ เดี๋ยวเถอะมึง..” เจผลักหัวเพื่อนร่างเล็กแล้วหัวเราะกันไป เดินมาถึงใต้คณะพวกรุ่นพี่ปีสามปีสี่ก็กำลังรวมตัวกันใต้ตึกเรียนเพื่อช่วยกันเตรียมงานเกี่ยวกับรับน้อง พี่ต้นกับพี่สรณ์มัวแต่ทาสีบนแผ่นผ้า

“ อินทางนี้..” เป็นพี่สรณ์ที่ตะโกนเรียก แล้วอินกับเจก็เลยเดินเข้าไปหาพวกกลุ่มพี่ต้นทันที

“ อ๊ายย น้องอินทำไมวันนี้หน้าโทร๊มโทรมค๊าา..” เป็นพี่นางที่นั่งกินขนมอยู่ตาโตเมื่อเห็นอิน

“ นางมึงจะตรงไปมั้ย..” สรณ์ที่ละเลงสีลงบนผ้าเงยหน้าขึ้นไปแขวะเพื่อน

“ เงียบไปเถอะมึง..ทำไปสิ..” นิ้วเรียวชี้สั่งๆ

“ มัวแต่สั่งอยู่นั่นแหละ เมื่อไหร่จะมาช่วยวะ..”

“ เรื่องของฉันย่ะ..อ๊ายยน้องเจพี่ไม่เห็นน้องได้ไงเนี่ยยย..”

“ โหยยเลิกแรดได้แล้วมึงไอ้นาง เห็นผู้ชายหล่อๆไม่ได้มึงจะงาบเด็กมันทุกคนรึไง๊..มึงเห็นมั้ยว่าน้องมันกลัว..”

“ ไอ้สรณ์..ไอ้ปากหมา..ปากเเบบนี้ไงถึงไม่มีใครเอามึง..” นางยังแว๊ดๆใส่เพื่อนโดยมีเพื่อนคนอื่นที่ยังหัวเราะ

“ พอได้แล้วน่าพวกมึงทั้งคู่อ่ะ..อินกับเจมาก็ดีมาช่วยพี่หน่อยล่ะกัน..” ต้นพูดขึ้น

“ ครับพี่..” อินวางสัมภาระของตัวเองบนโต๊ะแล้วมานั่งช่วยพี่ต้น

“ แล้วพี่กิจล่ะครับ..”

“ แหมๆ..ถามหากันขนาดนี้มีลับลมคมในรึไงครับน้องอิน..” สรณ์อดแซวไม่ได้

“ อ่ะ..เอ่อ..”

“ ไอ้บ้า..มึงแซวเห็นหน้าน้องมันมั้ย “ นางพูดแขวะ

“ เออ แล้วไอ้นัดมันหายหัวไปไหนอีกวะ..”

“ วันนี้มันไม่มาครับพี่..” เจตอบแทนทันที

“ มันอกหักจนตายคาห้องรึเปล่าวะ..แล้วอินโทรไปหามันบ้างรึยัง..” สรณ์ถามด้วยความเป็นห่วงน้องจริงๆ

“ โทรแล้วครับแต่มันปิดเครื่อง “

“ อือๆ..ช่างมันเถอะอย่างไอ้นัดมันคงไม่คิดสั้นแค่ผู้หญิงคนเดียวหรอก หน้าม่ออย่างมันเดี๋ยวก็จีบได้อีกเยอะ..” สรณ์พูดไปโดยไม่ใส่ใจซักเท่าไหร่ ซักพักกิจกับเพื่อนอีกกลุ่มก็เดินเข้ามาร่างสูงเดินกลับมาที่กลุ่มเพื่อนตัวเองแล้วอดยิ้มไม่ได้ที่เห็นอินนั่งอยู่ด้วย

“ มานานรึยัง”  กิจนั่งลงใกล้ๆอิน

“ ไม่นานครับพี่..เนี่ยพึ่งช่วยพี่ต้นเอง..” อินพูดยิ้มๆแล้วก้มลงทาสีต่อคนอื่นๆก็มัวแต่เถียงกันไปมา พูดเรื่องตลกๆกันทำให้อินหัวเราะโดยเฉพาะพี่นาง..พี่แกพูดไม่ยอมหยุดเลยตั้งแต่มา

หลังจากที่แยกย้ายกันเพราะตอนนี้ก็สองทุ่มกว่าๆแล้วพวกพี่ๆบางกลุ่มก็ยังรวมตัวกันนั่งทำกันต่อแต่กลุ่มต้นตกลงกันว่าพรุ่งนี้จะมาทำต่อ

“ เดี๋ยวพี่ไปส่ง..”

“ ไม่เป็นไรหรอกครับ..” อินยิ้ม

“ ให้มันไปส่งเถอะอิน..ดีกว่านั่งรถเมล์นะ “ นางพูดเสริม

“ ใช่ๆนี่ก็จะสามทุ่มอยู่แล้ว ไม่ได้ๆอันตรายมากให้ไอ้กิจไปส่งเถอะ “ ต้นพูดยิ้มๆ

“ แล้วเจล่ะเอาไง..ไปกับพี่มั้ย..” กิจหันไปถามน้องอีกคน

“ ไม่ต้องครับพี่ผมเอารถมาครับ..” เจตอบแล้วยิ้มให้พวกพี่ๆ

“ อ๊ายย พี่อยากนั่งไปกับน้องเจจังเลยอ่ะไปส่งพี่ด้วยได้มั้ยค๊าา..” นางเริ่มออกอาการระริกระรี้ไม่หยุด

“ พอเถอะมึง..กูกลัวน้องมันจะไม่ถึงบ้านเพราะไปส่งมึงนี่แหละ..” สรณ์พูดแขวะ

“ ไอ้สรณ์..มึงพูดงี้หมายความว่าไงวะ..”

“ เอ้า..ก็กลัวว่ามึงจะลากเจมันไปข่มขืนน่ะสิ..”

“ ไอ้บ้า!!!..”

“ พอๆไอ้สองคนนี้..เอาตามนี้นะอินให้กิจไปส่งส่วนเจก็กลับบ้านเอง..” ต้นสรุปแล้วทุกคนก็ตกลงทำตามนั้น แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

กิจพาอินมาที่รถแต่พอร่างบางเข้าไปนั่งโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นครืนเพราะอินเปิดระบบสั่นไว้แทนเสียง มือบางล้วงหยิบมันออกมาแต่พอเป็นชื่อโอมทำเอาอินนิ่งไปทันทีไม่รู้จะรับหรือไม่รับดี

“ ทำไมไม่รับล่ะ..” กิจที่เหลือบมองเป็นพักๆถามขึ้นเพราะอินไม่มีท่าทีจะรับซักที

“ ไม่ล่ะครับ..” นิ้วเรียวตัดสินใจปิดเครื่องแล้วเก็บมันลงกระเป๋า

“ ใครโทรมาเหรอ..อย่าบอกนะว่าแฟน..”

“ ผมไม่มีแฟนครับ..” อินพูดทำให้กิจยิ้มออกมาทันที

“ แวะกินข้าวกันมั้ย..”

“ เอ่อ..ก็ได้ครับแล้วแต่พี่กิจเลย..” อินหันไปยิ้มให้เพราะพี่เขาอุตส่าห์มาส่งที่หอแล้วควรจะอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนพี่เขาบ้าง กิจตัดสินใจเลี้ยวรถไปจอดหน้าร้านอาหารตามสั่ง

ร่างบางลงไปจองโต๊ะก่อนซักพักกิจก็เดินเข้ามานั่งพวกเขาสั่งอาหารแล้วคุยกันไประหว่างรอ ส่วนมากจะเป็นเรื่องกิจกรรมแล้วก็เรื่องพวกพี่นางซะส่วนใหญ่

 

“ กินอะไรวะไอ้วา..”

“ เออมึงไปเลือกเหอะกูจะรอตรงนี้..เออ แล้วสั่งข้าวใส่กล่องให้กูกล่องหนึ่งด้วยนะมึง..” วาสั่งเพื่อนส่วนตัวเองก็นั่งรอที่รถ ร่างสูงออกไปยืนสูบบุหรี่แล้วมองไปเรื่อยๆสายตากลับไปหยุดที่ร่างคุ้นตาที่นั่งอยู่ในร้านข้าว

“ นั่นมัน...” มือหนารีบคว้ามือถือที่อยู่ในรถทันทีเพื่อโทรหาเพื่อนรักอีกคนที่คงกลับถึงหอแล้ว

 

.

 

.

 

“ ไอ้โอม....กูเจอไอ้อินมากินข้าวกับไอ้เหี้ยกิจว่ะ..”

 

 

 

 

เรื่องนี้ใสๆค่ะ โคตรใสเลยเห็นกุ้งหอยปูปลากันเลยทีเดียว ลงเท่าที่จะขยันลงนะค๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาา

 

ไม่เม้นงอนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

 

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น