ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
เพื่อน....

 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/member/28925/1780461651-member.jpg
 

 

 

“ วี๊ด วิ๊วววว  น่ารักจังเลยครับน้อง “

“ ไอ้สัส...” เสียงออกหวานสถบด่ากลับทันทีที่เดินผ่านไอ้พวกรุ่นพี่หน้าม่อที่รวมกลุ่มกันแซวพวกรุ่นน้องปีหนึ่ง

“ เฮ้ย ไอ้นัดมึงใจเย็นดิวะ...” อินสะกิดเพื่อนที่หันไปทำตาขวางใส่พวกพี่สถาปัตย์ที่เอาแต่หัวเราะ

“ ห่า กูยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่..” ขาเรียวรีบสาวเท้าเดินให้ไวโดยมีอินที่เดินส่ายหน้าเนือยๆ

“..........”

“ แล้วนี่มึงจะลากกูไปไหน...”

“ ไปหาโม..”

“ ไปหาทำไมวะ เดี๋ยวมึงก็ไปรับเมียมึงแล้วนะรออีกสองสามชั่วโมงมันจะลงแดงตายรึไง..” อินถอนใจเหนื่อยๆเพราะเหนื่อยกับอีสองคู่ผัวเมียนี่จริงๆ

“ กูใจเย็นรอถึงเลิกเรียนไม่ได้หรอกนะไอ้อิน..แม่งกูต้องพูดกับโมให้รู้เรื่องตอนนี้..”

“ แล้วพวกมึงทะเลาะอะไรกันอีกอ่ะ..กูเหนื่อยแล้วนะ “

“ จะอะไรอีกล่ะถ้าไม่ใช่ไอ้เหี้ยวา!!..แม่งกูฆ่ามันแน่ถ้ามันเสือกมายุ่งกับของๆกูอีก “

สุดท้ายก็เรื่องเดิมๆของไอ้เพื่อนนัดคนที่ถูกลากได้แต่ส่ายหน้าไปมา แล้วเชื่อมั้ยว่าอีกเดี๋ยวมันก็จะถูกเมียมันบอกเลิกอีก

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหน้าคณะเมียไอ้นัด..โมเรียนอยู่คณะบริหารภาคบัญชีแถมยังน่ารักโครตๆอย่าถามว่าไอ้นัดมันไปสอยมาได้ไง นัดมันเป็นพวกหลีหญิงเก่งมาก จีบเก่ง เอาใจหญิงเก่งถึงหน้ามันจะไม่ให้แต่ใจมันแมนมากแล้วเรื่องที่เป็นประเด็นบ่อยๆก็เรื่องที่นัดมันโดนคู่อริตลอดการณ์อย่างไอ้วาหนุ่มวิศวะสุดเฉียบแย่งสาวมันตลอด  โดยที่ไม่เคยเข้าใจเลยว่าวามันมีดีกว่าอะไรทำไมสาวๆถึงเลือกมันแถมไอ้คู่นี้ก็ต่อยกันตลอดเจอกันเป็นมองหน้า เข้าใกล้เป็นแลกหมัด

“ โม....” ร่างโปร่งเดินไปคว้าหญิงสาวที่นั่งคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อน ทำเอาโมตกใจงงๆเพราะถูกดึงมาโดยที่ไม่รู้ตัว

“ นัด..มีอะไรอ่ะเดี๋ยวโมต้องเข้าเรียนแล้วนะ..” โมรั้งตัวเอาไว้เพราะไม่เข้าใจว่าแฟนตัวเองกำลังจะพาไปไหนแถมยังบีบแขนเธอแรงมาก

“ เมื่อวานโมไปไหนกับไอ้เหี้ยวา...” นัดถามเสียงนิ่งทำเอาโมถึงกับสะอึก

“ นะ..นัดเอาอะไรมาพูดอ่ะ..”

“ โมอย่าโกหกนัดเลยดีกว่า..”

“ นัดเห็นรึไงว่าโมไปกับวาน่ะ..ถ้าไม่เห็นกับตาก็อย่ามาใส่ร้ายกันแบบนี้เพราะโมไม่ชอบ!! “ แขนเรียวสะบัดจนมือหนาของนัดที่กุมไว้หลุดออก

“ โมจะไม่พูดใช่มั้ย..”

“ ก็โมบอกไปแล้วไงว่าโมมีธุระน่ะถ้านัดเชื่อคนอื่นมากกว่าโมก็เชิญ..” ร่างบางสะบัดตัวเพื่อจะเดินออกไปแต่นัดกลับกระชากแขนเธอไว้

“ แล้วถ้านัดเห็นล่ะ...นัดเห็นว่าโมไปดูหนังกับมันเมื่อวาน นี่น่ะเหรอธุระสำคัญที่ว่า “

“..........”

“ โมไม่น่าทำแบบนี้กับนัดเลยนะ..”

“ นะ..นัด...”

“ ต้องให้บอกมั้ยว่าดูเรื่องอะไร..” มือบางๆล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วกำตั๋วหนังที่เมื่อวานตัวเองเป็นคนตามเข้าไปด้วยแล้วคว้างมันใส่หน้าแฟนสาวแลดูเหมือนโมจะตกใจไม่น้อยปากคอสั่นไปหมด

“ แล้วถ้าจะเอากันนะนัดว่าเข้าม่านรูดไม่ดีกว่าล่ะ..ในโรงหนังระวังจะเป็นคลิปให้อายนะโม  “

เพี๊ยะ!!...

ใบหน้าที่ติดออกจะน่ารักถูกฟาดจนหันขวับทำเอาคนที่เดินผ่านไปมาหันมองด้วยความสนใจ

“ ไอ้คนทุเรศ!!!...”

“ หึ..ถ้าจะนอกใจกูอ่ะทำให้มันเนียนๆหน่อย..แบบนี้มันจับง่ายไปแล้วอย่าคิดนะว่าจะได้คบกับไอ้เหี้ยวามันสมใจ กูนี่แหละจะตามจองล้างจองผลานพวกมึงทั้งคู่..”  นัดแสยะยิ้มใส่เมื่อเห็นโมตาเบิกกว้างอย่างตกใจที่คนตรงหน้าพูดจาหยาบคายใส่

“ นะ..นัดกล้าพูดมึงกูกับโมเหรอ!!!

“ ไม่ต้องกลัวหรอกกูเลิกกับมึงอยู่แล้ว.. แล้วอย่าคิดนะว่าจะสวมเขาให้คนอย่างกูง่ายๆน่ะ กูไม่โง่โว้ย!!..” พูดจบร่างโปร่งก็เดินฉับๆออกไปด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

“ กะ..กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด ไอ้บ้า!!!...” เสียงแหลมแสบแก้วหูดังจนคนแทบทั้งคณะหันมามองเป็นหนที่สอง

“ ไปไอ้อิน..” เดินไปคว้าเพื่อนที่นั่งรออยู่ที่ม้าหินอ่อน

“ เกิดไรขึ้นวะ แม่งเสียงดังมาถึงนี่..”

“ ไอ้สัสวาแม่ง...มึงเจอกู..” อินได้แต่ทำหน้างงเพราะนอกจากเพื่อนจะไม่ตอบคำถามแล้วยังทำหน้าโหดเหมือนแค้นใครมาเป็นชาติ

“ แล้วนี่มึงจะไปไหนวะ..” อินยื้อแขนเพื่อนเอาไว้ทันทีเพราะเส้นทางมันไม่ใช่ทางไปคณะของตัวเองซักนิด

“ กูจะไปกระทืบไอ้เหี้ยวา!!..” นัดหันมาตะโกนใส่อินแล้วลากแขนเพื่อนรักเดินต่อ

“ เห้ย มึงใจเย็นดิวะไอ้นัด..” อินพยายามรั้งแขนเพื่อนไว้แต่ตอนนี้คนกำลังโกรธเอาช้างมาฉุดก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว...สุดท้ายพวกเขาสองคนก็เดินมาถึงตึกคณะวิศวะจนได้

“ เหี้ยแล้วไอ้นัด มึงอย่าทำงี้ดิวะ..”

“.........”

“ มึงจะเดินมาให้พวกไอ้วามันกระทืบรึไงวะไอ้เหี้ยนัด..สัส มึงฟังกูบ้างได้มั้ย..” อินพยายามพูดตะโกนใส่หูให้นัดมันได้สติซักที

“ ไอ้สัส!!!..”  ร่างโปร่งพุ่งไปต่อยหน้าคนที่ยืนคุยกับเพื่อนในห้องจนคนอื่นแตกตื่น  คนที่โดนชกเข้าให้เต็มๆได้สติจับเหวี่ยงร่างโปร่งที่จะเข้ามาซ้ำจนล้มลงไปนอนกับพื้น

“ ไอ้นัด!!..มึงอยากลองดีกับกูเหรอห๊ะ..” เสียงวาตวาดลั่นห้องเพราะความโมโหที่โดนหมัดลุ้นๆของคู่คริตลอดกาลอย่างจัง ร่างสูงคว้าคอเสื้ออีกคนขึ้นมาแล้วปล่อยหมัดตัวเองใส่หน้าหวานๆจนนัดหน้าหันแล้วทั้งคู่ก็ผลักกันต่อยจนลงไปนัวเนียที่พื้นโดยที่ไม่มีใครกล้าเข้ามาแยก

“ เกิดไรขึ้นวะ..ไอ้อินมึงมาทำไรที่นี่วะ ”

“ โอม..มึงแยกไอ้สองคนนี้ทีดิ..” อินที่ได้แต่มองด้วยความตกใจหันไปหาคนที่พึ่งเดินเข้ามาในห้อง ร่างสูงได้เเต่ถอนใจเหนื่อยๆก่อนจะช่วยกันแยกไอ้สองคนที่ลงไปนอนคลุกฝุ่นกับพื้น...

“ ไอ้เหี้ย..มึงปล่อยกู!!..” นัดที่ถูกจับล็อกพยายามดิ้นให้หลุด

“ ไอ้นัดไอ้เวรมึงไม่ตายดีแน่..ไอ้สัส!!!..” คนที่มีสภาพไม่ต่างกันถึงแม้จะถูกจับแยกแล้วแต่ก็ไม่วายด่าส่งกันไม่หยุด

“ พวกมึงลากไอ้นัดออกไปเลย..ก่อนที่พวกอาจารย์จะมาทำธรรม์บนให้มันหายบ้าอีก..” โอมที่ล็อกเพื่อนตัวเองอยู่พูดกับพวกที่พยายามลากนัดออกไป

“ กูไม่ไป..ไอ้สัสวามึงแย่งเมียกู..ไอ้เหี้ย!!..”

“ เมียมึงต่างหากที่ร่านมาหากู..หึ..อย่างมึงมันจะไปมีปัญญาเอาใครได้วะไอ้ตุ๊ด..”

“ ไอ้เหี้ย!!!..มึงดิตุ๊ด..อย่างมึงมันก็เหมือนหมาที่แดกของเหลือเดนจากกูล่ะวะ ไอ้เวร..ไม่มีปัญญาหาเองถึงต้องมาแย่งของๆกู..” นัดยังตะโกนดังลั่นจนวาต้องสะบัดตัวออกจากเพื่อนที่จับเขาไว้จนหลุดแล้วเดินพรวดเดียวมาถึงอีกคนที่ปากดี

“ ปากดีนักนะมึง..” วากัดฟันพูดตอนนี้เขาโมโหจนจะฆ่าคนได้แล้ว

“ กูไม่ได้ดีแต่ปาก ไอ้สัส..”

“ ไอ้วา..อย่านะมึง..” โอมพูดปรามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

“ หึ..ฝากไว้ก่อนเถอะ..”

“ ไอ้อิน..พาเพื่อนมึงออกไปได้แล้วก่อนที่กูจะเอาไอ้วาไม่อยู่..” โอมพูดกับเพื่อนร่างเล็กที่จับแขนนัดเอาไว้แล้วเริ่มลากเพื่อนตัวเองออกไป

“ ไปเหอะนัด..ก่อนที่มึงจะโดนตีนจริงๆน่ะ..”

“ มึงกลัวเหี้ยไรห๊ะไอ้อิน..กูไม่กลัวซะอย่าง..”

“ ตัวเล็กแล้วยังอวดเก่งอีกนะมึง..กูว่ามึงกลับไปได้แล้วไอ้นัดวันนี้พอได้แล้วพวกมึงสองตัวค่อยไปหาที่ฟัดกันที่อื่น..” โอมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆตามฉบับตัวเองก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะแล้วหยิบมือถือตัวเองขึ้นมาเล่น

“ ฝากไว้ก่อนนะมึง..” นัดชี้หน้าวาที่ส่งยิ้มกวนตีนให้ก่อนที่ตัวเองจะถูกอินลากออกไป

 

 

“ ห่าเอ้ย..หมัดหนักชิบหาย..” วาเดินมานั่งข้างโอม

“ หึ..มึงก็โรคจิตชอบไปยุ่งกับคนของไอ้นัด..”

“ ใครยุ่ง..เมียมันแต่ล่ะคนแม่งน่าเอาทั้งนั้น แล้วอีกอย่างกูสะใจว่ะหน้าอย่างมันสมควรโดนทิ้ง..”

“.........”

“ แล้วนี่มึงล่อเหยื่อติดแล้วรึไง ถึงมานั่งสบายใจเฉิบขนาดนี้อ่ะ..”

“ ใจเย็น..ใครจะเหมือนมึงได้แล้วทิ้ง..”

“ เออ..ไอ้คนดีกูจะรอดูว่าคนนี้จะได้ซักกี่วัน..” วาพูดด้วยน้ำเสียงเยอะเย้ยเพราะรู้ดีว่าโอมมันไม่ชอบเล่นของนานๆ

..........................................................................

“ สัส ถ้าไม่ใช่เพื่อนมึงกูจะฆ่าไอ้ห่าวาแล้ว..” นัดยังคงเดินบ่นด้วยความเคียดแค้นไม่หาย

“ แค่นี้มึงก็เหมือนหมาแล้วรู้มั้ยห๊ะ..”

“ มึงไม่เข้าข้างกูก็ไม่ต้องพูดเลยไอ้อิน..”

“.......” อินได้แต่มองเพื่อนของตัวเองที่มีสภาพไม่จืดแล้วยังบ่นไม่เลิกตั้งแต่เดินมาด้วยกันหน้าก็โดนต่อย หมดหล่อไปตั้งนานแล้วแถมยังเป็นเป้าสายตาให้คนอื่นมองอีก

“ มองเหี้ยไรวะ..” แล้วยังพาลไปทั่วอีก

“ หมดสภาพว่ะมึง..” อินได้แต่พึมพำแล้วเดินตามไป

 

 

“กลับบ้านนะมึง “ ก่อนจะลงจากรถอินหันมาสั่งเพื่อนรักเป็นครั้งสุดท้าย

“ เออน่า..” นัดพูดปัดด้วยสีหน้ารำคาญ

“ ถ้ามีอะไรโทรหากูล่ะ..”

“ อืม..”

“ แล้วก็..”

“ มึงจะมาเป็นแม่กูอีกคนรึไงห๊ะ..ให้แม่กูบ่นคนเดียวพอ “ นัดพูดดักทันทีเมื่อเห็นเพื่อนตัวเล็กกำลังจะวาดฝีปากมาบ่น

“ เออไม่อยากให้กูบ่นก็อย่าไปก่อเรื่องอีก..ปากหมาๆอย่างมึงน่ะไม่ใช่จะโดนกระทืบแต่จะโดนพวกมันเอาด้วยล่ะซิไม่ว่า..”

“เหี้ย..มึงพูดให้มันดีๆนะกูแมนเต็มร้อยเว้ยอีกอย่างอย่างกูน่ะหาเมียเท่านั้น..”

“ หึ..เออกูจำได้ว่าวันนี้มึงพึ่งเลิกกับเมียมาไม่ใช่เหรอ..”

“ สัส..อย่าพูดให้แค้นได้มั้ยห๊ะ..”

“ งั้นกูไปล่ะ..” อินหันไปเปิดประตูรถแล้วลงจากรถของเพื่อนไป  หลังจากที่มองส่งเพื่อนแล้วก็หันตัวเดินเข้าไปในหอพักของตัวเองทันทีเพราะตอนนี้ก็สามทุ่มกว่าแล้ว

แกร็ก

มือบางเปิดประตูห้องเข้าไปเห็นโทรทัศน์ในห้องเปิดอยู่ส่วนคนที่เปิดเอาไว้ก็นอนอยู่บนโซฟาตัวยาว

“ แดกไรยังมึง..”

“ ทำไมวันกลับเร็วจังวะ..” อินพูดแล้ววางกระเป๋าลงบนโต๊ะเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำมาเทใส่แก้ว

“ ขี้เกียจ..”

“ ขยับ..” ขาเรียวสะกิดบนท่อนขาคนที่นอนพาดเต็มโซฟาสุดท้ายก็ต้องลุกนั่งแล้วให้เพื่อนร่างบางนั่งลงด้วย

“ เพื่อนมึงนี่แสบชิบหาย..” มือหนาหยิบมือถือมาเล่นอีกตามเคย

“ ว่าแต่กูของมึงก็แสบ ไอ้นัดมันก็โมโหบ้าบอของมันแบบนั้นแหละแต่ไอ้วาอ่ะแม่งโครตกวนตีนเลยเหอะ..”

“ แล้วตกลงมึงกินไรยัง..”

“ ยัง..มัวแต่ฟังไอ้นัดมันบ่นไม่หยุด..”

“ งั้นออกไปหาไรกินกันกูยังไม่มีอะไรถึงท้องเลยว่ะ..” ร่างสูงลุกขึ้นเดินไปหยิบกุญแจรถกับกระเป๋าเงินเดินนำออกไป

“ เหี้ยโอมรอกูด้วย..” อินรีบวิ่งไปหยิบกระเป๋าเงินตัวเองแล้วตามเพื่อนร่างสูงไป   โอมขับรถมาจอดหน้าร้านประจำก่อนที่อินจะเป็นคนเปิดประตูรถลงไปแล้วเดินนำไปหาโต๊ะว่าง

“ เอ้าน้องอิน...” เสียงทักที่ดังมาจากโต๊ะไม่ไกลทำให้ร่างเล็กหันไปมองทันที

“ เอ่อ..สวัสดีครับพี่ต้น..” อินยกมือไหว้กลุ่มพวกรุ่นพี่ทันทีแล้วเดินไปทักตามมารยาท

“ มาคนเดียวเหรอครับ..” ต้นเป็นรุ่นพี่ในคณะแถมยังใจดีมากด้วย

“ มากับเพื่อนครับ มันเอารถไปจอดอยู่ “

“ อ้อ..งั้นตามสบายนะ..”

“ ครับ..” ร่างเล็กเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเองทันทีเมื่อเห็นว่าโอมเดินเข้ามาแล้ว ตาคมเหลือบมองกลุ่มที่อินเดินเข้าไปคุยเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่โต๊ะตัวเอง

“ ใครวะ..”

“ อ้อ..รุ่นพี่ที่คณะน่ะ..” อินตอบแล้วก้มลงมองเมนูส่วนคนที่นั่งตรงกันข้ามได้แต่จ้องไอ้คนที่หันมามองพวกเขาเป็นระยะ

“ สนิทมากว่างั้น..”

“ ไม่เชิงถึงกับสนิทมากหรอก..แบบพี่เขาก็ดีนะ..”

“ อืม..” โอมได้แต่พยักหน้า

“ แล้วมึงถามทำไม..อย่าบอกนะว่ามึงมีเรื่องกับพี่เขาอีกน่ะ..” อินหลี่ตาเหมือนจับผิดแต่อีกฝ่ายแค่เลิกคิ้วแล้วทำหน้าเฉยชาต่อไป

“ ถ้ากูไม่ชอบขี้หน้าแล้วมึงจะทำไม..”

“ มึงนี่แมร่งนิสัยนี้ตลอด..กูขอเหอะอย่าไปมีเรื่องกับพี่กู..” อินพูดแล้วหยิบน้ำมากิน

“........”

“ เออ..กูถามไรหน่อย  “

“ อืม..มีไร..”

“ ไอ้วาเพื่อนมึงอ่ะยังไงกับเพื่อนกูมากมั้ยวะ..เท่าที่กูสังเกตนะไอ้นัดมันก็ไม่ได้ไปยุ่งกับเพื่อนมึงเลยเหอะก็มีแต่ไอ้วานั่นแหละที่ชอบมาแหย่รังแตนให้ไอ้นัดมันฟิวขาด..”

“ จะไปรู้เหรอ..ไอ้วากับไอ้นัดมันก็ตีกันเป็นเรื่องปกติ มึงก็น่าจะรู้ดีนี่..”

“ มึงไม่คิดบ้างเหรอบางทีมันอาจจะชอบไอ้นัดก็ได้นะ..” อินพูดทำเอามือหนาที่จะยกแก้วน้ำขึ้นมาต้องชะงัก

“ มึงอย่าคิดอะไรแปลกๆอีกล่ะ ไอ้วามันเป็นผู้ชายปกติมันไม่ได้สนใจไอ้นัดอย่างที่มึงคิดหรอก..แล้วเพื่อนมึงก็ผู้ชายทั้งแท่งขนาดนั้น ”

“............”

“ ทำไมอยู่ๆถึงคิดแบบนั้น..”

“ เปล่า..ไม่มีอะไรหรอก..”

Rrrrr Rrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ของโอมดังขึ้นอินเหลือบตาขึ้นมองเห็นเจ้าของหยิบขึ้นมาดูเบอร์แต่ไม่ยอมรับสาย

“ ทำไมไม่รับวะ..”

“ ไม่มีไร..เรื่องไร้สาระ..” มือหนาจัดการปิดเครื่องแล้วยัดมันลงกระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม

“ น้องกิ๊ก..น้องอาย..น้องฟาง หรือน้องอะไรของมึงอีกล่ะ..”

“ ............”

“ มึงจะเลิกกับน้องเขาอีกแล้วเหรอ..”

“ ก็มันน่าเบื่อ..คนไหนที่มันไม่ใช่ยังไงมันก็ไม่ใช่หรอก..”

“ อือ...แล้วมึงเอาอะไรมาตัดสินว่าเขาคือคนที่ใช่..”

“ ไม่รู้ซิ..มึงก็รู้ว่ากูขี้เบื่อแค่ไหน กูไม่ชอบคนขี้บ่น ไม่ชอบคนพูดมาก ไม่ชอบคนที่มาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของกู หึ..แต่ละคนที่เจอมีแต่ตอแหลจนน่าเบื่อว่ะนิสัยผู้หญิงแม่งมันก็เหมือนกันหมด..”

“ ที่มึงพูดมาน่ะกูเลยนะ..” คนที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามได้แต่พึมพำออกมาแต่ก็เบามากเหมือนไม่ได้พูด

“ หือ..มึงด่ากูเหรอ..”

“ สัส..”

 

 

กูคงไม่มีคุณสมบัติซักข้อให้มึงรักเลยวะไอ้โอม...

สุดท้ายกูก็เป็นได้แค่เพื่อนมึงเท่านั้น...

ผิดมากมั้ยวะ..ที่เพื่อนอย่างกูรักมึง

 

 

 

โอ้เย้ ลงใหม่ให้เเล้วนะจ๊าาาาา

 

ไม่เม้นงอนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

 

 

 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น