ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
Gown n Gear : 20

- 20 -


#Night’s part


Flashback

.....นั่นใช่มั้ย?...

“พี่ไอซ์ครับ ผมฝากจับไอ้มัดแล้วลากมันไปปฐมพยาบาลทีฮะ ถ้ากลับไปบ้านแบบนี้เดี๋ยวม๊าเป็นลม...”

ใช่...ใช่มั้ย?

ใช่...ใช่มายมั้ย?

...มาย...

“ส่วนพี่ เดี๋ยวผมทำแผลให้เองครับ”

ผมควรจะเดินเข้าไปหา หรือควรจะเดินหนีกันดี?

“ไม่ต้อง”

ผลั๊วะ!

หมัดลุ่นๆจากคนร่างเล็กตรงเข้ามาฮุกที่ท้องของผมจังๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว จนผมรู้สึกจุกจนตัวงอต้องหยุดนิ่งทันที

“เป็นเด็กดีนะฮะ ผมมือเบาทำแผลไม่เจ็บ”

คนสดใสตรงหน้าที่เมื่อก่อนผมทำได้แค่แอบมองระยะไกลๆ ตอนนี้ส่งยิ้มใจดีอย่างเป็นมิตรมาให้...เขาอยู่ใกล้ผมแค่เพียงเอื้อมมือ

มายดูโตขึ้นเยอะ ดูน่ารักมากกว่าตอนปี1 ตอนที่ผมรู้ว่ามายสอบติดคณะแพทย์ที่นี่ ผมดีใจมากๆ อย่างน้อยก็จะได้เจอ ได้แอบมองบ่อยๆ แต่ผมก็ได้แอบมองเขาแค่ปีเดียว ....เพราะพอขึ้นปี2 คณะของมายก็เก็บตัวนักศึกษาแพทย์ให้เรียนแต่ในคณะของตัวเองที่อยู่ฝั่งของโรงพยาบาลมหา’ลัย ไม่ได้เข้ามาเรียนฝั่งในมอ...ผมจึงไม่ได้เจอมายอีกเลย

....แต่วินาทีนี้ผมรู้แล้ว....

ผมปล่อยให้มายหายไปไม่ได้อีกแล้ว

ผมไม่อยากหลบอยู่ในเงามืดที่คอยจ้องมองแต่แสงสว่างอีกแล้ว

เมื่อเราได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง...ผมจะไม่ทำให้มันผิดพลาดอีก

...ไม่มีวัน!

.

.

.

และเหมือนฝันร้ายที่ผมกลัวมันได้กลายเป็นจริง

“ตอบกู!!”

“มันเคยข่มขืนมึง!...ตอนมึงอยู่ม.4 มึงจำได้มั้ยเหตุการณ์วันนั้น ที่กูเคยบอกให้มึงลืม...คราวนี้มึงจะเลิกยุ่งกับมันได้รึยัง?!”

แววตาของมายที่มองผมมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป...

มันมีแต่สายตาที่ตกใจกลัวและรังเกียจในทันที

ทุกอย่างมันกำลังจะดีอยู่แล้วแท้ๆ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย!

“มาย!!”

“ไอ้ไนท์!”

ผลัวะ! พลั่ก! ตุ้บ!

ผมกำลังจะวิ่งตามมายออกไป แต่ไอ้เพื่อนที่ผมเคยสนิทกับมันมากๆก็คว้าตัวผมได้ก็ใส่หมัดกระแทกมาไม่ยั้งทันที

“เห้ยๆๆ ไอ้มัด! หยุด!”

“ปล่อยกู!”

ไอ้ไอซ์เข้ามาคว้าตัวไอ้มัดให้ออกห่างจากผม เช่นเดียวกับไอ้เกมส์ที่จับตัวผมไว้แน่น

“มึงปล่อยมันเถอะไอ้ไอซ์...กูคงผิดมากมั้ง”

ผมเช็ดมุมปากตัวเองด้วยหลังมือ และพบว่ามันเต็มไปด้วยเลือดแดงสด

ยังไงวันนี้ผมกับไอ้มัดต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่อง

“ถ้าใครจะผิด แม่งก็ผิดกันหมดนี่ล่ะ!”

ไอ้ปาร์คแผดเสียงดังที่เต็มไปด้วยอำนาจ ตามสไตล์ว่าที่ผู้พิพากษา

“...”

“...”

ความเงียบปกคลุมบริเวณจนอึดอัด

“คืนนั้นมันก็เพราะพวกเราเล่นโง่ๆกันนั่นแหละ!...”

“...”

“...แม่งก็รู้อยู่ว่าไอ้ไนท์มันชอบน้องมึงจริงๆ มึงเสือกไปท้ามัน ไอ้ควาย!!”

“...”

แล้วทุกคนก็เงียบลง

ใช่ครับ...

คืนนั้นพวกเราก็นั่งกินเหล้ากันแบบตอนนี้ หม่าม๊ายังคงน่ารักและต้อนรับพวกผมอย่างยินดี

แต่ด้วยความคิดพิเรนทร์ๆของเด็กม.5 ที่พวกมันรู้ว่าผมแอบชอบมาย...แอบชอบมาเกือบปี หาเรื่องมาที่บ้านไอ้มัดบ่อยๆเพื่อจะได้เจอแค่รองเท้าที่วางไว้ตรงที่วางรองเท้า และเพื่อแอบมองร่างเล็กๆที่ลงมาหานมดื่มก่อนนอน โดยที่เขาไม่เคยหันมามองผมเลยสักครั้ง

ถึงแม้จะเรียนโรงเรียนเดียวกัน ถึงแม้ห้องเรียนเราจะอยู่ไม่ไกลกันมากนัก ถึงแม้ผมจะแอบเดินผ่านห้องน้องมายทุกวัน...แต่น้องก็ไม่เคยมีผมอยู่ในสายตาเลย


แล้ววันหนึ่ง...วันที่ผมทำผิดพลาดลงไป

ไอ้มัดมันไม่เชื่อว่าผมจะอยากมีอะไรกับผู้ชายจริงๆ...โดยเฉพาะกับน้องมัน และมันก็ไม่คิดว่าผมจะกล้าพอ

คืนนั้นพอพวกเราเมาได้ที่ก็มีการพนันเกิดขึ้นในพวกเรา ไอ้ไอซ์ ไอ้ตั้งและไอ้ปาร์คอยู่ฝั่งไอ้มัด มันพนันว่าคืนนี้ผมไม่กล้าลักหลับน้องมายแน่ๆ ส่วนไอ้เกมส์และไอ้ไก่อยู่ฝั่งผม...

ไอ้ไก่มันได้ยาเลิฟที่ช่วยกระตุ้นอารมณ์มาถุงใหญ่ มันจัญไรครับ...คงกะเอาไปลองเล่นกับสาวๆในสต๊อกของมัน...แต่สิ่งที่โง่ก็คือ...พวกมันเอามาใช้กับผม โดยที่ผมเองก็ไม่รู้ตัว...ไอ้ไก่กับไอ้เกมส์พยายามหลอกล่อและมอมไอ้มัด เพื่อเปิดโอกาสให้ผมได้ทำตามสัญชาตญาณดิบ

...แล้วเรื่องเฮงซวยในชีวิตของผมก็เกิดขึ้น

ความผิดพลาดที่ทำให้ผมไม่กล้าที่จะสู้หน้าคนที่ผมรักได้อีก

.

.

.

เมื่อผมเคลียร์กับไอ้มัดได้ ผมก็ยอมให้มันต่อยอีกหลายตุ้บ ผมอยากให้เรื่องนี้มันจบลง เพราะพวกเราก็เป็นเพื่อนกัน ช่วงที่ทะเลาะกัน เพื่อนๆของเราก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน ถึงจะเหมือนว่าแยกฝั่งกัน แต่สุดท้ายพวกมันก็แอบนัดเจอกันโดยที่ไม่มีผมกับไอ้มัดอยู่ดี

และเพราะผมอยากจะเริ่มต้นใหม่กับมาย ผมจึงอยากจะทำให้มันชัดเจน...

...ผมอยากจะมีแค่มายคนเดียว...

ผมตัดสินใจตัดความสัมพันธ์กับผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตทุกคน ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้คบกับใครจริงจัง แต่ผมก็ไม่อยากให้พวกเธอมาตอแยกับผมอีก

เช่นเดียวกับคุณพ่อคุณแม่ของผม ที่รับรู้มาตั้งแต่ต้นว่าผมแอบชอบรุ่นน้องที่เป็นผู้ชาย...ซึ่งเรื่องนี้คุณแม่รับได้ แต่คุณพ่อช่วงแรกๆก็ยังรับไม่ได้ แต่เพราะว่าท่านมีภรรยาที่เป็นพี่น้องแท้ๆกันถึง2คน จึงกลัวว่าผมที่มีปมด้อยจะโกรธ ท่านจึงไม่เคยปริปากอะไรถึงเรื่องนี้

และ...ใช่ครับ ผมกับเปอร์เป็นพี่น้องต่างมารดาแต่บิดาเดียวกัน โดยเป็นสัญญาของคุณปู่สองตระกูลที่จะยกลูกสาวทั้งสองคนให้กับลูกชายทั้งสองคนของอีกตระกูล...แต่ก็นั่นล่ะครับ ตระกูลพ่อผมดันมีลูกชายแค่คนเดียว...เพราะลูกชายอีกคนของคุณปู่...ผ่าตัดแปลงเพศไปซะแล้วครับ

...วุ่นวายใช่มั้ยล่ะครับ?....เพราะผมเบื่อความวุ่นวายแบบนี้ในบ้าน ผมจึงมักจะเงียบและเอาแต่เก็บตัว อยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเอง...ซึ่งเปอร์ก็เช่นกัน เขาออกไปอยู่คอนโดคนเดียวตั้งแต่ม.ปลายแล้วล่ะครับ

ผมกับเปอร์เราไม่ได้สนิทกันมาก แต่ก็ไม่ได้เกลียดกัน...อาจจะมีบ้างที่ผมจะแอบหมั่นไส้มันเล็กน้อย เพราะมันสดใสเหมือนพระอาทิตย์ แต่ผมกลับมืดมัวเหมือนเป็นเงา มันก็เป็นพี่ที่ดีนะครับ ไม่เคยรังแกหรือเอาเปรียบผม แต่ผมกลับนิ่งเฉยและไม่คุยกับมันเอง

ในขณะที่มันดูจะเป็นลูกรักของคุณพ่อมากกว่าผม ส่วนผมกลับเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง และไม่มีเพื่อน...เฝ้ามองดวงดาวยามค่ำคืนผ่านกล้องโทรทัศน์ที่คุณพ่อซื้อให้ รอคอยแสงอาทิตย์ยามเช้าที่เสกสีสันให้ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนไปในแต่ละวัน...จนแอบคิดว่าผมคงจะมีพระอาทิตย์ในชีวิตของตัวเองบ้างสักวัน

...แล้วผมก็ได้เจอ...

เด็กชายที่เข้ามาในชีวิตของผม มอบแสงสว่างและลมหายใจให้กับผม

...มาย...

.

.

.

To be continued

Ps : มาต่อให้สั้นๆ เผื่ออะไรๆจะกระจ่างขึ้นนนนนนนน

และจะบอกว่าเราขอหายไปสักหลายๆอาทิตย์

สัญญาว่าจะกลับมาต่อรวดเดียวใกล้ๆจบเลยครับ

อีก 5 weeks เค้าก็จะปิดเทอมแล้ว

รอเค้าหน่อยนะครับ

>>> Extern! พี่หมอครับ!...รับเกียร์แล้วเป็นเมียกูที

เรื่องนี้เป็นเรื่องของเฮียเปอร์นะ อ่าน2เรื่องคู่กันจะฟินขึ้นอีกนิดนึงงง

Facebook : I’m Mynt

กลับหน้าเรื่อง

อ่านกันขำๆนะ Don't be serious

ฝากกดไลค์ กดแชร์ ติดตามข้อมูลข่าวสารและพูดคุยกันได้ทางแฟนเพจนะคะ

Facebook : I’m Mynt

https://m.facebook.com/Immynt

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/2692796/1795871342-member.jpg

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น