ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
Gown n Gear : 15

- 15 -


แล้ววันแสดงละครก็มาถึง ขณะนี้เวลา 18.00 น. ผมกำลังยืนอยู่ข้างเวที เตรียมพร้อมสำหรับการแสดงที่จะเกิดในอีกครึ่งชั่วโมง ชุดที่ผมสวมใส่เป็นชุดของผู้ดีในสมัยเรเนอซองส์และเป็นชุดผู้ชายครับ แน่นอนว่าจูเลียตจากตระกูลคาปูเลตในภาคนี้เป็นผู้ชายที่ดันไปถูกตาต้องใจโรมิโอจากตระกูลมองตากิว ซึ่งไม่ใช่แค่ความรักของชายหนุ่มเท่านั้นที่จะถูกกีดกันจากสังคม...แต่ทั้งสองตระกูลกลับสาบานว่าจะเป็นศัตรูกัน

เรื่องของผมและผู้ชายเกียร์ราชันย์คนนั้น ผมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา นอกจากซ้อมละครแล้วก็ไม่มีประโยคใดๆเลยที่ผมพูดกับพี่ไนท์ และเขาเองก็ดูหม่นหมองลงไปเช่นกัน เขาก็คงคิดว่าผมไม่ให้อภัยเขา ทั้งๆที่ความจริงผมไม่ได้คิดอะไรเลย ผมไม่ได้โกรธ ไม่ได้เกลียด...แต่แค่ไม่คิดอะไรเลย

ไม่คิดอะไรกับเขาเลย...เหมือนเขาเป็นแค่ธาตุอากาศ เหมือนเขาไม่มีตัวตนก็แค่นั้น...

...แบบนี้มันเจ็บกว่าการถูกเกลียดอีกมั้ยครับ?

“มาย”

เสียงทุ้มนุ่มลอยอยู่บนศีรษะจนผมต้องเงยขึ้นไปมอง ก็เจอกับผู้ชายที่ผมเพิ่งจะนึกถึงไป เขากลับมาดูดีขึ้นในชุดผู้ดีของ1ใน2ตระกูลที่รวยที่สุดในเวโรน่า กางเกงสีขาวเข้ารูปกับขายาวๆของเขา เสื้อตัวนอกสีน้ำเงินเข้มเน้นบ่ากว้างให้ดูอกผายไหล่ผึ่งสวมทับเสื้อสีครีมแขนยาวข้างใน ตรงเอวมีกระบี่สั้นแขวนกับเข็มขัดหนัง เขาใส่วิกผมสีน้ำตาลอ่อนและสวมทับด้วยหมวก มันรับกับใบหน้าหล่อร้ายดูมีมิติแบบเขา...มันเหมือนกับว่าผู้ชายตรงหน้านี้หลุดมาจากวรรณกรรมของเช็คสเปียร์สจริงๆ

“...”

ผมนิ่งเงียบสายตาว่างเปล่า แล้วหันกลับไปมองเวทีอีกครั้ง ตอนนี้คนเริ่มทะยอยกันเข้ามาแล้ว พี่ๆหลากหลายคณะที่มาช่วยงานนี้ก็วิ่งกันให้วุ่นอยู่หลังเวที งานละครการกุศลนี้ถือว่าเป็นงานมหาวิทยาลัยร่วมกับโรงพยาบาลที่ใหญ่มากๆ เพราะได้เม็ดเงินจำนวนมหาศาลจากทั้งผู้รากมากดีทั้งหลายแหล่ที่ช่วยสนับสนุนเงิน และได้ข่าวว่าได้เงินจำนวนมากจากเจ้าของบริษัทผลิตและจำหน่ายอุปกรณ์ยานยนต์ เช่น ชิ้นส่วนของรถมอเตอร์ไซต์ไปจนชิ้นส่วนของเครื่องบิน โดยเขาให้การสนับสนุนเนื่องจากละครเรื่องนี้มีบุตรชายของเขาร่วมแสดงถึง2คน...แต่ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าบุตร2คนนั้นคือใคร

“...พี่มีเรื่องจะคุย”

“แต่ผมไม่...!”

หมับ

ไม่ทันจะขาดคำ มือใหญ่ก็ปิดลงมาที่ปากผมและเขาก็ดันตัวผมให้เดินตามไปทันที ผมพยายามจะดิ้นแต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้จริงๆ...กลับไปกูจะไปเล่นเวท! กูจะเพาะกาย!

พลั่ก ตึง!

ผมถูกผลักเข้าไปในห้องแต่งตัวที่มีป้ายแปะหน้าห้องว่าRomeoก่อนเขาจะปิดประตูลงกลอนไปเสียงดัง

“ถ้าพี่จะทำอะไรแบบนั้นอีก...ผมจะเกลียดพี่ไปตลอดชีวิต!”

ผมรีบพูดดักและถอยหลังไปจนขาติดกับโซฟาก่อนจะกระโดดหลบไปห่างๆจากโซฟานั่น

“ทำไม?...อย่างกับตอนนี้ไม่เกลียดอย่างนั้นล่ะ!”

“!!”

หมายความว่าไง!? จะทำอะไรผมจริงๆอย่างนั้นเหรอ!

“ไหนๆก็เกลียดแล้ว..ก็มาทำให้มันคุ้มกับที่ถูกเกลียดหน่อยดีมั้ย?”

“เหี้ย! อุ้บ!”

ไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น คนหล่อร้ายก็ผลักผมติดผนังห้องแล้วบดจูบลงมาทันที เขากำลังจะทำแบบนี้อีกแล้ว เขากำลังจะบังคับให้ผมต้องเกลียดเขา!

“...”

“...”

เขาไม่ได้จูบรุกล้ำเข้ามา เพียงแต่ทาบทับริมฝีปากกับผม เขากอดเอวของผมแน่น

มันช่างเศร้าสร้อย...จูบของเขามันเศร้า ผมรู้สึกได้

แหมะ

“!!!”

รู้สึกได้ถึงความชื้นที่ไหลลงมาถูกแก้มผม มันทำให้ผมตกใจและรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนน้อยๆจากตัวเขา เขากำลังร้องไห้?...ใช่มั้ย?

“...”

“พี่ไนท์...”

พรึบ

เขาถอนจูบออกและวางศีรษะลงกับบ่าผม ยืนพิงไว้อย่างนั้น ตอนนี้ผมกลับทำอะไรไม่ถูก และโดยปกติของคนทั่วไปเวลาเห็นใครร้องไห้ ...ผมยกสองมือขึ้นกอดปลอบเขาไปเช่นกัน

“ไม่เกลียดพี่ได้มั้ยครับ?...”

“...”

“...ขอเว้นมายไว้สักคนได้มั้ยที่จะไม่เกลียดพี่ พี่ไม่เหลือใครแล้วนะ”

เขาพูดเสียงอู้อี้และคว้าเอวผมไปกอดกระชับขึ้น รู้สึกอุ่นชื้นตรงบ่าที่เขาพิงอยู่ ตอนนี้ในหัวผมมันสับสนตีกันไปหมด ผมจะเชื่อเขาได้มั้ย? เขามันไม่น่าไว้ใจ ใช่ความรู้สึกของเขาจริงๆมั้ย? เขามันคือเสือร้าย เขาเจ้าเล่ห์ ผมควรจะเชื่อเขามั้ยครับ?

ตึงๆๆๆ!!

“มึงจะทำอะไรน้องกูอะไอ้ไนท์ อุ้บ!”

“ไอ้มัด! คนมันจะเคลียร์กัน ไปไป๊ๆๆๆ”

“เคลียร์กันไปเลยน้า! พวกกูไม่ได้แอบฟังจริงจริ๊งง!!”

“ไอ้ไก่! มึงจะไปบอกมันทำไม?!”

“เอ้า! เดี๋ยวมันไม่เชื่อกูไง ไอ้โง่!”

และพวกผมก็ต้องหยุดชะงักไปเนื่องจากเสียงข้างนอกที่ตะโกนผ่านประตูมามันไม่ได้เบาๆเลย

ผมแอบเห็นว่าคนตัวขาวเงยหน้าขึ้นมามองทางประตู ตาสีดำสนิทกลอกไปมาอย่างเอือมๆ

“แผน?”

ผมขมวดคิ้วจ้องหน้าเขาทันที เกือบจะเชื่อแล้วนะ!!

“เปล่านะ! พี่อยากคุยกับมายจริงๆ”

“สนุกมากเหรอ!?”

พลั่ก!

ผมผลักเขาออกจากตัวแรงๆ โมโหขึ้นมาทันที เช็ดน้ำตาที่เริ่มซึมออกมาอย่างลวกๆ แล้วก้าวฉับๆไปที่ประตูทันที ไอ้เสือเจ้าเล่ห์! กูจะไม่ไว้ใจมึงอีก!!

หมับ

แต่เจ้าเสือใจโฉดกลับเขย่งก้าวกระโดดมาตะครุบตัวผมไปกอดจากด้านหลังทันที

“ปล่อย!”

“ไม่!”

“พี่ไนท์!”

“น้องมาย!”

ผมกลอกตามองบนกับความกวนตีนของหนุ่มหน้าหล่อร้ายที่ผมเห็นว่ามันแอบยกยิ้มอยู่ มีความสุขมากมั้ย!? นี่ไม่สลดเลยใช่มั้ย!?!?

ตุ้บ!

“โอ้ยยย!”

ผมเหยียบลงไปแรงๆที่เท้าขวาของเขา ทำเอาโรมิโอร้องโอดโอยอย่างทรมาน แต่ไอ้โอ้ยของเขาเนี่ย มันออกจะเว่อร์ไปสักนิด เมื่อเขากระโดดหยองแหยงสะบัดเท้าแล้วผมที่ถูกเขากอดรัดอยู่ก็เซไปมาตามแรงควายๆของคุณเขาเช่นกัน

ตุ้บ

และเซอิท่าไหนไม่รู้ ผมถึงได้ล้มลงมานั่งบนตักเขาตรงโซฟาแบบนี้!!!

“คนเจ้าเล่ห์!!”

“พี่เจ็บอยู่นะครับ”

ผมหันไปมองหน้าร้ายๆที่เก็บรอยยิ้มชอบใจตรงมุมปากไว้ไม่มิด ตอนนี้แขนและเอวผมถูกกอดรัดไว้แน่น คนที่ทำหน้าที่เป็นเบาะตอนนี้ก็ถือโอกาสวางคางลงบนบ่าผมและแอบสูดหอมตรงซอกคอของผมแบบไม่ได้ตั้งใจ...เหรอครับ!!??

“เลว!”

ฟอด

“ชั่ว!”

ฟอด

“ไม่สำนึก!”

ฟอดดดด

“หึ่ยย!”

ฟอดดดดดดดด

ด่าไป เขาก็ฉีกยิ้มรับและหอมแก้มผมซ้ายขวาแบบไม่เดือดร้อน ผมควรจะทำยังไงกับเขาดี! ไม่สลดเลยสักนิด!

“ปล่อยโว่ยยย!”

“ดีกันก่อน”

ผมขมวดคิ้วแล้วมองหน้าเขา แบบจริงจัง

“เรื่องแบบนี้มันให้อภัยกันได้ง่ายๆเหรอครับ?”

“แล้วทำไมต้องทำให้มันยาก?”

“พี่ไนท์!”

เห้ยๆ! กูก็ไม่ใช่จะง่ายๆนะโว่ยยย

“พี่ก็บอกไปแล้ว ว่าพี่ชอบมาย พี่ชอบมานานแล้ว...”

ผมจ้องลงไปให้ลึกในแววตาของเขา อยากรู้ว่ามันคือความจริงใช่มั้ย

“ตอนไหน? ชอบผมตอนไหน?”

“ตั้งแต่...”

ตึงๆๆ!!!

“จะแสดงแล้วโว่ยยย!! ออกมาา!!!”

“หมดเวลาแล้วไอ้ไนท์!”

“พอๆๆ เดี๋ยวไก่ตื่น!”

“กูตื่นอยู่!”

“ไม่ได้หมายถึงมึง ไอ้ไก่!”

เสียงพี่ชายผมและผองเพื่อนโหวกเหวกโวยวายอยู่ด้านนอก ทำให้พี่ไนท์ทำเสียงจิ๊จ๊ะขัดใจนิดหน่อย

“แล้วพี่จะเล่าให้ฟังนะครับ...แต่มายหายโกรธพี่เถอะนะ ไม่อย่างนั้นโรมิโอคงต้องอกแตกตายแน่ๆครับ”

“ก็ดีครับ อยากเห็นเหมือนกัน”

ผมตอบกลับไปหน้านิ่งๆแบบที่เขาชอบทำบ้าง

“ไม่ดีมั้งครับ พี่กลัวจูเลียตจะเป็นหม้าย”

ผมหันหน้าไปหาเจ้าของตักและแสยะยิ้มน้อยๆ

“ไม่หรอกครับ จูเลียตเวอร์ชั่นนี้หาผัวง่ายครับ...ถ้าจะหา”

“หึหึ แล้วคิดว่าพี่จะยอมเหรอครับ?”

ถ้าผมดีดตาโรมิโอแตก...จะหาโรมิโอใหม่ทันมั้ยครับ?

.

.

.

To be continued


Ps : รายงานเสร็จแล้ววว แต่ต้องอยู่เวรร ฮืออออ อยากมีปิดเทอมบ้างงงงงง


Facebook : I’m Mynt

กลับหน้าเรื่อง

อ่านกันขำๆนะ Don't be serious

ฝากกดไลค์ กดแชร์ ติดตามข้อมูลข่าวสารและพูดคุยกันได้ทางแฟนเพจนะคะ

Facebook : I’m Mynt

https://m.facebook.com/Immynt

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/2692796/1795871342-member.jpg

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น