จำไว้มึงเมียกู Yaoi NC [END]
EP.4 หลานรักกลายเป็นอีตัว (รีไรต์)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
EP.4 หลานรักกลายเป็นอีตัว (รีไรต์)

กว่าธันจะถึงบ้านเขาใช้เวลาเกือบชั่วโมงเพราะต้องรอรถเมล์ ความจริงก็ไม่ได้อยากกลับ หากไม่ติดว่าเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ และอีกอย่าง...เขาได้รับปากคุณอาไว้แล้ว ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเหลือบเห็นรถของธรจอดอยู่ แค่รถยังไม่อยากมองเลย ถ้าเจอหน้ากันจะทำอย่างไร 

“ธัน ทำไมไม่กลับพร้อมน้องล่ะ” คุณแม่ของธรเอ่ยถาม 

“เอ่อ... พอดีธันมีธุระนิดหน่อยครับ” จำเป็นต้องตอบบิดเบือนความจริงเพราะไม่อยากให้คุณอารู้ว่าธรตั้งใจทิ้งเขาไว้ที่คอนโด 

“วันนี้อาทำกับข้าวหลายอย่าง มีแต่ของที่ธันและธรชอบทั้งนั้นเลย” เธอบอกอีก ธันรู้สึกกระอักกระอ่วนเมื่อได้ยินชื่อของใครบางคน 

“ครับ”  

“ทำไมดูท่าทางไม่ค่อยดีล่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า” ตอนนี้ใบหน้าหลานชายซีดเซียวยิ่งนัก 

“ปวดหัวนิดหน่อยครับ นอนพักเดี๋ยวก็หาย”  

“งั้นอาให้ป้าชื่นทำข้าวต้มเพิ่มดีกว่า ธันจะได้ไม่ต้องทานอาหารรสจัด”  

“ไม่เป็นไรครับอา ธันทานได้”  

“ไม่ได้ ไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวอาให้ป้าชื่นยกข้าวต้มขึ้นไปให้นะ” 

“เอ่อ...” ความจริงธันโอเคมากที่ไม่ต้องร่วมโต๊ะอาหารกับคนในครอบครัว แต่ก็เกรงใจคนเก่าคนแก่ของบ้านอย่างป้าชื่นเหมือนกัน 

“เถอะน่า เชื่ออา”  

“ขอบคุณครับ” เขายกมือไหว้คุณอาก่อนจะเดินขึ้นห้อง 

ตอนเดินผ่านหน้าห้องธรก็พยายามไม่คิดอะไร รีบสับเท้าให้เร็วที่สุดจนเข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว ถึงกับถอนหายใจโล่งอกเลยทีเดียว  

ธันใช้เวลาอาบน้ำชำระร่างกายสักพัก พอแต่งตัวเสร็จก็นอนเอามือก่ายหน้าผากคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา ทำไมเขากับธรถึงได้ทำอะไรเลยเถิดถึงขั้นนี้ ภาพทุกภาพจากเหตุการณ์นั้นยังชัดเจน ไม่สามารถลบออกจากหัวได้เลย ยอมรับว่าเหนื่อยใจทุกครั้งเวลาอยู่กับธร เขาสู้รบปรบมือกับคนแบบนั้นไม่ได้  

...ชนิดที่ว่าต้องยอมทุกครั้งไป 

ก๊อกๆๆ  

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ทราบทันทีว่าเป็นป้าชื่น คงจะเอาข้าวต้มมาให้อย่างที่คุณอาของเขาบอก  

แกร๊ก! 

“เหอะ!” ธรถือถ้วยข้าวต้มในมือพร้อมเหยียดยิ้มอย่างเกลียดชัง นัยน์ตาคู่คมมองสำรวจคนในชุดนอนตั้งแต่หัวจรดเท้า 

“เอ่อ พี่นึกว่าป้าชื่น” ธันพูดติดๆ ขัดๆ ไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่ก็พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติทำเป็นลืมเรื่องราวที่คอนโด  

“นี่ตั้งชั้นสาม ไม่สงสารป้าบ้างเหรอที่ต้องเดินขึ้นมาให้อาหารมึงถึงที่นี่”  

“...” ธันอึ้งไปชั่วครู่ ประโยคเมื่อกี้ธรกำลังเปรียบว่าเขาเป็นสัตว์ที่ต้องมีคนคอยให้อาหาร  

“ถ้าไม่มีปัญญาลงไปกินเองก็ไม่ต้องกิน” ธรว่าเสียงเข้มก่อนจะเดินชนไหล่ธันเข้ามาในห้อง ตรงดิ่งไปที่ถังขยะแล้วเทข้าวต้มลงในนั้น แล้วเดินถือถ้วยเปล่าออกจากห้องไป ธันได้แต่มองการกระทำนั้นอย่างห้ามไม่ได้ 

เขาถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย ก็มีทางเดียวคือต้องลงไปร่วมโต๊ะอาหาร แต่เอาเถอะ...ถึงไม่อยากเจอหน้าคนน้องก็ต้องใช้ความอดทน ไม่อยากทำตัววุ่นวาย ไม่อยากประกาศศึก ขอแค่ต่างคนต่างอยู่เท่านั้นพอ 

เมื่อลงมาถึง คุณอาทั้งสองและธราธรนั่งรออยู่แล้ว ใบหน้าคมหันมองแวบหนึ่งซึ่งฉายแววร้ายกาจยิ่งนัก ธันก้มหน้าก้มตานั่งลงที่ประจำข้างๆ ธร 

“เมื่อกี้ตาธรเอาข้าวต้มขึ้นไปให้ เห็นว่าทำหกเหรอจ๊ะธัน”  

“เอ่อ...ครับอา” เขาพยักหน้าเบาๆ ธรบอกยังไงก็ต้องตามนั้น 

“แล้วดีขึ้นหรือยังล่ะ” คุณอาอีกคนเอ่ยถาม 

“ยังปวดหัวอยู่ครับ ยังไม่ได้กินยา” 

“งั้นรีบกินข้าวต้มเถอะจะได้กินยาแล้วพักผ่อน” 

“ครับ” ธันตอบรับด้วยรอยยิ้มจางๆ ส่วนธรนั่งฟังบทสนทนาที่แสนห่วงใยซึ่งกันและกันก็แทบอ้วก คิดว่าธันทำเป็นสำออยเพื่อเรียกร้องความสนใจ 

การรับประทานอาหารครั้งนี้สำหรับธันเป็นไปอย่างอึดอัด บรรยากาศแตกต่างจากครั้งก่อนเพราะเขายังคิดไม่ตกกับเรื่องนั้นอยู่ ต่อไปคงต้องหลบหน้าธรเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้เป็นปัญหา  

ครืดดด… 

“แม่ครับ ผมออกไปข้างนอกนะ” ร่างสูงลุกพรวดจากเก้าอี้ 

“จะไปไหน” เป็นคุณพ่อที่ออกปากถาม 

“บ้านไอ้วิน” ธรโกหก ความจริงนัดกันไว้ที่สถานบันเทิง 

“แล้วไป อย่าให้รู้ว่ามั่วผู้หญิงอีก” ท่านซีเรียสเรื่องนี้มากที่สุด 

“จะคบใครไม่ได้เลยใช่ไหมพ่อ” ลูกชายถามในเชิงประชดประชัน 

“ถ้าจะคบก็คบคนเดียว ไม่ใช่หาเรื่องให้ผู้หญิงมาตบตีกันในบ้านเหมือนครั้งก่อน น่าอาย!” จากที่นั่งกินข้าวกันเงียบๆ ก็เริ่มมีปากมีเสียง “และอีกอย่าง...ต้องเป็นคนที่พ่อโอเค ไม่ใช่ไปนอนกับอีตัวที่ไหนไม่รู้แล้วทำเขาท้อง” บรรยากาศเริ่มมาคุ ธันไม่กล้ามองใครสักคน 

“หึ แล้วพ่อโอเคกับคนแบบไหนล่ะ บางทีคนที่พ่อโอเคอาจจะเป็นอีตัวก็ได้ใครจะรู้ อีตัวที่ผมนอนด้วยแล้วไม่มีวันท้อง” ธรแสยะยิ้มหลังจากพูดจบก่อนจะหันมองคนข้างๆ “เนอะพี่ธัน” เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำเพราะกำลังถูกพาดพิงเป็นนัยๆ  

“ไอ้ลูกไม่รักดี ไปไหนก็ไปเลย” ฝ่ายพ่อตะโกนไล่หลัง ด้านภรรยารีบปราม รู้ว่าพ่อกับลูกไม่ลงรอยกันสักเรื่อง  

  

ผับหรูเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา นักท่องราตรีส่วนใหญ่ลุกขึ้นโยกกายตามจังหวะมันๆ ของเสียงเพลง ธราธรเดินเข้าไปด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น ทุกครั้งที่ทะเลาะกับคุณพ่อก็จะเป็นเรื่องเดิมๆ ซึ่งเขาไม่โอเคกับการมาบังคับ เที่ยวแล้วไง...เอากี่คนก็ป้องกันตลอด และผู้หญิงที่เขานอนด้วยก็ไม่ใช่อีตัวสักหน่อย 

“เป็นอะไรหน้ายุ่ง” ทันทีที่ธรนั่งลง วินก็เอ่ยถาม 

“เรื่องเดิมๆ แหละ” เขาถอนหายใจทันที “หวัดดีครับพี่ดิว” ตามด้วยทักทายเจ้าของผับ 

“เรื่องเดิมๆ คือ?”  

“พ่อกูกลัวว่ากูจะไปทำอีตัวท้องแล้วอายสังคม มึงก็รู้ว่าเขาเห็นสังคมจอมปลอมดีกว่าลูกในไส้” 

“หึ งั้นมึงก็เอาผู้ชายเหมือนไอ้วินสิ หมดปัญหาเรื่องท้อง” ดิวแนะแนวทาง พอธรได้ยินคำว่าเอาผู้ชายก็นึกถึงใบหน้าธัน อีกทั้งร่างกายอันเร่าร้อนในเวลานั้นก็แวบเข้ามา 

“เออ วันนี้มึงอยากลองเอาผู้ชายใช่ปะ กูคิดว่ามึงต้องติดใจแน่” เพื่อนของเขายิ้มกริ่มก่อนจะหันไปกวักมือเรียกเด็กคนหนึ่งเข้ามาหา ตัวเล็กๆ จับถนัดมือ “น้องมิว มานั่งข้างเพื่อนพี่”   

“สวัสดีครับ ผมชื่อมิวนะ” ธรจ้องใบหน้าหวานอย่างไม่วางตา แต่แล้วก็เกิดภาพซ้อนทับเป็นใบหน้าอีกคน ธันตามหลอกหลอนมาถึงที่นี่ 

“มึง กูคิดถึงพี่ธัน” นอกจากหน้าแล้วยังตามมาแม้กระทั่งชื่อ วินบ่นถึงธันตลอดไม่ว่าจะมาดื่มกี่ครั้ง ทั้งที่ตอนนี้มีเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักขนาบข้างยังกล้ากล่าวถึง ก็สำหรับวินแล้ว...ธันคือที่หนึ่งในหัวใจ 

“อย่าพูดชื่อมันถ้ายังอยากให้กูนั่งแดกเหล้าเป็นเพื่อน” ธรว่าอย่างจริงจัง ส่วนวินส่ายหน้าเอือมระอาที่เพื่อนคิดอคติกับคนนิสัยน่ารักอย่างธันได้ลงคอ 

“เออๆ งั้นชนเว้ย”  

ผ่านไปกระทั่งถึงเที่ยงคืน เสียงแก้วยังดังกระทบกันไม่หยุดหย่อนเนื่องจากมีแต่คนคอแข็งทั้งนั้น ธรก็เริ่มได้ที่...แปลได้ว่ามีอารมณ์ทางเพศนั่นเอง 

“กลับบ้านกับพี่นะ” ปากหยักกระซิบบอกชายตัวเล็กที่ตอนนี้แทบจะนั่งเกยตักกัน กลิ่นตัวมิวหอมมาก ทว่าเวลาดมเขากลับนึกถึงธัน ทั้งที่คนละกลิ่น  

...อยากเสียบผู้ชายจะแย่อยู่แล้ว 

“พาน้องไปเอาที่บ้านเลยเหรอวะ” วินถามด้วยรอยยิ้ม ถ้าธรไม่ถูกใจจริงๆ คงไม่พาเข้าบ้าน นั่นทำให้เขาดีใจที่หาเด็กมาให้ตรงสเปก จะได้ขอรางวัลงามๆ 

“อืม” ธรลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะดึงมือมิวออกจากผับทันที 

  

นาฬิกาบนหัวเตียงบ่งบอกว่าตอนนี้เข้าใกล้ตีสอง ร่างใหญ่นอนเปลือยเปล่าแผ่หลาบนเตียงขนาดคิงไซซ์ ขณะที่ปากเล็กกำลังอมครอบท่อนเอ็นแข็งขึง 

“อืม” ธรครางอย่างพอใจที่มิวทำอย่างช่ำชองเป็นการเป็นงาน  

แต่เขากลับคิดถึงธัน...อีกแล้ว! 

“หยุดก่อนเด็กดี” ร่างเล็กหยุดการกระทำเงยหน้ามองด้วยความงุนงง 

“ครับ?” 

“พี่ไม่อยากทำที่นี่แล้ว เราไปอีกห้องกันเถอะ” ใบหน้าหวานพยักรับทันที 

ธรถือวิสาสะไขกุญแจสำรองเข้าห้องข้างๆ หยิบมาตอนนั้นยังไม่เอาไปเก็บที่เดิม ขณะนี้เจ้าของห้องนอนนิ่ง เป็นเพราะฤทธิ์ยาที่กินเข้าไปทำให้รู้สึกเหนื่อยและอ่อนเพลีย ธรยืนมองสักพักใหญ่ๆ เลย 

“พี่ธร เราจะทำกันในนี้จริงเหรอครับ” มิวพูดเสียงเบาไม่อยากรบกวนคนหลับ ไม่ใช่ไม่เคยลองความสัมพันธ์แบบ 3p 4p แค่ไม่เข้าใจว่าคนที่หลับสนิทจะร่วมเพศได้อย่างไร  

/แล้วเป็นใครกัน/ สิ่งนี้มิวได้แต่คิด ไม่กล้าเอ่ยถาม 

“ใช่! ทำที่นี่แหละ ขึ้นไปนอนบนเตียง” ก็ต้องยอมทำตาม จากนั้นธรก็นอนแทรกกลางระหว่างธันกับมิว 

“พี่ธร...” 

“อาห์ เด็กดี” ร่างใหญ่จงใจหันหน้าไปหาธันแล้วเปล่งเสียงครางใส่หูทั้งที่มิวเป็นคนใช้ปากทำออรัลเซ็กซ์  

จังหวะนั้นธันก็พลิกตัวกลับมา หากแต่ยังไม่ตื่น ทำให้ธรได้นอนจ้องใบหน้าหวานในระยะใกล้ เมื่อเริ่มทนไม่ได้ก็ดึงใบหน้านั้นเข้ามาบดจูบ 

“อืม” เขาดูดริมฝีปากซีดเผือดจนฝ่ายนั้นขยับยุกยิก 

“อื้อ!” ตากลมเบิกโพลงพลางผลักออก  

“ว้า ตื่นแล้วมันจะสนุกได้ไง” ใบหน้าคมฉายแววเสียดาย 

“นี่มันอะไรกัน!” ธันรีบหยัดตัวขึ้นมองหนังสดตรงหน้าด้วยความตกใจ  

“อาห์... อืม อย่างนั้นแหละ” ธรสูดปากครางเสียวไม่ได้สนใจคำถาม เขาดึงธันเข้าหาตัวจนล้มทับหน้าอกก่อนจะหันกลับไปออกคำสั่ง “มิว ไปรอพี่ที่ห้อง หรือถ้าไม่อยากรอก็กลับเองเลย” มิวเบิกตากว้างเพราะคิดว่าตนกำลังยุ่งกับคนมีเจ้าของ เขารีบลงจากเตียงวิ่งออกจากห้องไป ไม่อยากขึ้นชื่อว่าเป็นมือที่สาม 

“ปล่อย!” ธันออกแรงดิ้นฟึดฟัดทั้งที่ใบหน้ายังแนบแผ่นอกเปลือยเปล่า ดิ้นสุดแรงทั้งหมดที่มีทว่าก็ยังสู้ไม่ได้ 

“ถอดเสื้อผ้าออก” ธรสั่งเสียงเข้ม 

“ไม่!” เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นแท่งร้อนตั้งตระหง่านก็รีบเบือนหน้าหนี 

“ได้เลย” คนตัวโตยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะดึงทึ่งชุดนอนออกจากตัวธันนวา สุดท้ายก็ได้พบความขาวเนียนที่เขาโหยหา 

“อึก!” ธันถูกคร่อมทับและถูกบดเบียดกลางกายอย่างแนบชิด ไม่เพียงเท่านั้น มือหนายังเคลื่อนขึ้นมาหยอกเย้ายอดอก 

...น่าอายมาก จะทำยังไงดี ไม่มีแรงต่อต้านเลย อีกทั้งอาการปวดหัวก็ไม่ทุเลาลง 

“ไม่เอานะธร” ใบหน้าหวานส่ายระรัว 

“ไม่เป็นไรนะ ถ้ายังไม่มีอารมณ์เดี๋ยวกูช่วยเอง” พูดจบธรก็ก้มลงดูดหัวนมสีหวานอย่างรุนแรง มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปกอบกุมของสงวนขนาดน่ารักที่ยังหลับใหล พอจมูกได้กลิ่นที่คิดถึงก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก  

/เชี่ย!...มีผลต่อร่างกายกูฉิบหายเลย/  

“อ๊ะ!...พี่เจ็บ อย่าดูด โอ๊ย!” คนถูกกระทำร้องลั่นเมื่อฟันคมขบกัดปลายยอด ไม่เคยโดนรุกล้ำตรงนี้ ไม่เคยคิดว่าหน้าอกผู้ชายแบนๆ ถ้าโดนดูดแล้วจะเสียววูบวาบ 

“กูจะเอามึง มาเป็นอีตัวให้กูเสียบซะดีๆ เพราะยังไงมึงก็ไม่มีวันท้องแถมยังเป็นคนที่พ่อกูโอเคอีกต่างหาก ไม่มีใครเหมาะสมเท่ามึงอีกแล้วธัน อีกหน่อยเขาคงได้รู้ว่าหลานรักกลายเป็นอีตัว” 

 

TBC. 

กลับหน้าเรื่อง
  ขอสงวนสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ ฉบับเพิ่มเติม พ.ศ. 2558 ห้ามทำการคัดลอกหรือดัดแปลงเนื้อหานิยายทุกเรื่องของนักเขียนสวีทการ์เดนท์   ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่คอยติดตามผลงานค่ะ
แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น