ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 1

ตอนที่1



ผมกำลังนั่งรอผลประกาศการสอบเข้าคณะแพทยศาสตร์ของทาง กสพท.อย่างใจจดใจจ่อคือผมค่อนข้างมั่นใจในคะแนนของตัวเองนะครับเพราะมันอยู่ในเกณฑ์ที่สูงมากพอสมควรแต่ผมก็ไม่ได้มั่นใจถึงขั้น100%เพราะคนที่ได้คะแนนมากกว่าผมก็น่าจะมีและผมก็ไม่รู้ด้วยว่ามีกี่คน


ไอ้เป้กับไอ้มลเพื่อนสนิทผมก็แบกโน้ตบุ๊คกันมาคนละเครื่องมาต่อนั่งรอผลพร้อมกันคือมันรู้ว่าพ่อผมไม่อยู่บ้านครับมันเลยถือโอกาสใช้บ้านผมเป็นสถานที่เมาสุรากันเต็มที่คะแนนผลสอบอ่ะเหรอแค่ข้ออ้างออกจากบ้านครับ


ผมก้มมองข้อความไลน์ในมือถือที่พ่อส่งมาให้ยิ้มๆพ่อบอกว่าผลจะเป็นยังไงก็ช่างพ่อภูมิใจในตัวผมเสมอมันโคตรเป็นทั้งกำลังใจและแรงกดดันเลยแหละคือผมมีพ่อแค่คนเดียวแม่เสียไปนานมากและพ่อก็เป็นทุกอย่างสำหรับผม ผมอยากสอบติดจริงๆผมต้องการมันมากคือมันเป็นสิ่งที่ผมสัญญาไว้กับแม่ก่อนท่านจะจากไปผมอยากทำให้ได้และอยากจะเห็นพ่อภูมิใจในตัวผมอยากเห็นรอยยิ้มของท่านให้ท่านได้รู้ว่าที่เหนื่อยเลี้ยงผมมามันไม่เสียเปล่า


หน้าจอแสดงผลมันเด้งขึ้นมาอีกหน้าต่างพอรู้ว่าติดอันดับ2เท่านั้นแหละครับผมตะโกนดีใจดังลั่นบ้านในใจนี่บอกไม่ถูกคือมันทั้งดีใจทั้งตื้นตันถึงจะพลาดอันดับ1แต่อย่างน้อยก็ยังติดคณะแพทยศาสตร์


“เชรดโด่...คุณชายศรัณย์สอบติดแพทย์ครับผม”


ไอ้เป้มันหันมาแซวผมเสียงดังผมเหลือบไปดูของมันคือไม่ติดครับมึงสอบไม่ติดนะเพื่อนแต่มึงดูไม่สะทกสะท้านอะไรเลยแถมมีหน้ามายิ้มแป้นแซวกูอีกต่างหาก


“โอ้ต่อไปนี้ผมจะมีเพื่อนเป็นคุณชายหมอแล้วเหรอนี่..คุณชายหมอศรัณย์แห่งวังคึกคัก”


ผมส่ายหัวกับไอ้ความเวอร์วังของไอ้มลไอ้นี่ก็โคตรอินดี้คือไม่ยื่นไรเลยครับมันบอกอยากแอดมิชชันครั้งเดียวตื่นเต้นแต่ไอ้มลมันอยากเข้าวิศวะครับหมอนี่คือของต้องห้ามมันเลยโคตรเกลียดโคตรกลัว


ผมยกโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาเป็นอันรู้กันว่าผมจะทำอะไรพวกมันพยักหน้าให้ผมแล้วเดินออกไปซื้อเหล้าซื้อบุหรี่เพิ่มเพื่อปล่อยให้ผมมีเวลาคุยกับพ่อตามลำพัง


ผมรีบกดโทรศัพท์โทรออกหาพ่อทันทีตอนนี้พ่อผมทำงานอยู่ต่างจังหวัดไปได้4วันแล้วครับอีกสองวันท่านก็กลับแต่ผมทนรอไม่ไหวอีกแล้วยังไงผมก็ต้องบอกท่านวันนี้


“ไงลูก...ผลสอบเป็นไง”


“พ่อครับ..ผม..ผมสอบผ่านพ่อ..ผมจะได้เป็นหมอแล้วพ่อ”


“ฮ่าๆๆๆ..ดีใจด้วยไอ้ลูกชาย..พ่อรู้อยู่แล้วว่าลูกต้องทำได้”


“พ่อกลับมาเราไปฉลองกันนะผมเลี้ยงเอง”


“ได้ๆ..เฮ้ย”


เอี๊ยดดดด!!!


โครม!!!!!


เสียงเบรกรถกระทันหันและเสียงเหมือนมีรถชนกันอย่างแรงทำเอาผมใจกระตุก


“พ่อ!...พ่อ!!!..พ่อครับ”


ไม่นะพ่อได้โปรดอย่าทำกับผมแบบนี้ผมทนไม่ไหวจริงๆ..ผมอยู่ไม่ไหวจริงๆ


“พ่อ!!!!!!”




ผมนั่งมองรูปพ่อกับแม่ในห้องนอนไปเรื่อยๆคือมองแบบไม่ได้คิดอะไรแล้วครับแค่อยากมองอยู่อย่างนี้ไปนานๆงานศพพ่อผมจัดแค่3วันลุงผมจะมารับผมไปอยู่ด้วยวันนี้ป้าบอกว่าเป็นห่วงผมไม่อยากให้ผมอยู่คนเดียวท่านตื้อจนผมตอบตกลงคือจริงๆผมอยากอยู่ที่นี่มากกว่าอยากอยู่ในที่ที่มีกลิ่นของพ่อกับแม่ถึงพวกท่านจะไม่อยู่แต่อย่างน้อยผมก็พอจะหลอกตัวเองต่อไปได้ว่าท่านแค่ไปทำงานต่างจังหวัดอย่างที่ท่านไปบ่อยๆ


ผมยิ้มให้กับคนในรูปทั้งสองแล้วอยู่ดีๆน้ำตาผมมันก็ดันไหลออกมาอีก


“ขี้โกงจังพ่อ..ฮึก..แอบหนีไปอยู่กับแม่ไม่บอกไม่กล่าว”


ผมยกมือปาดน้ำตาแล้วมองรูปพวกท่านที่ตอนนี้กรอบรูปเปื้อนน้ำตาผมไปหมด


“ผมโคตรเหงาเลยว่ะ..ฮึก..ไม่มีพ่อผมก็ไม่เหลือใคร...อึก..ทำไมไม่เอาผมไปด้วยว่ะ..ฮือออ”

ผมก้มหน้าลงกับกรอบรูปปล่อยให้น้ำตาให้ออกมาให้หมดอยากจะตายๆตามท่านไปแต่ทำไปแล้วพ่อก็ไม่ตื่น


ก็อก ก็อก ก็อก


ผมรีบเช็ดน้ำตาออกลวกๆลุกไปเปิดประตูให้ป้า


“ไปกันเถอะลูกเดี๋ยวจะถึงมืดค่ำไปซะก่อน”


“ครับ”


ผมหันกลับไปลากกระเป๋าเดินทางของตัวเองหยิบกรอบรูปมาแนบอกแล้วเดินตามท่านออกมาผมจัดการล็อกบ้านให้เรียบร้อยแล้วมองบ้านหลังนี้ให้เต็มตาอีกครั้งตอนนี้สิ่งเดียวที่ผมเหลือคือความฝันของแม่มันคือสิ่งเดียวที่ทำให้ผมอยากมีชีวิตอยู่อย่างน้อยวันนึงที่ผมได้สวมชุดกาวน์ผมก็หวังว่าพวกท่านจะรับรู้และยินดีกับผม



“แม่เจ็บไหมครับ”


ภาพเด็กผู้ชายคนนึงในวัย8ขวบกำลังเกาะขอบเตียงคนไข้ถามผู้เป็นแม่ด้วยสายตาเศร้าหมองเขาจับมือแม่ไว้แน่นแม้ว่ามือของท่านจะเย็นมากแค่ไหนก็ตามเด็กคนนี้ก็ไม่คิดจะปล่อยมือนี้ไป


ผู้หญิงบนเตียงส่ายหน้ายิ้มให้ลูกชายอย่างอ่อนแรงใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอไร้เลือดฝาดมันคงดูโทรมไม่น่ามองสำหรับใครหลายๆคนแต่สำหรับเด็กน้อยคนนี้แม่ของเขาสวยที่สุด


“แม่อยู่ที่นี่นานจัง..ถ้าผมเป็นหมอแม่คงหายตั้งนานแล้ว”


เด็กชายหน้ายู่ไม่สบอารมณ์เขาอยากให้แม่กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเมื่อก่อนอยากนอนกอดแม่ใจจะขาด


“หึ...ลูกก็เป็นสิแล้วมารักษาแม่”


“ครับ..ผมสัญญาว่าผมจะเป็นหมอมารักษาแม่”


“แล้วพ่อล่ะ”


ผู้เป็นพ่อท้วงลูกชายเล่นๆเด็กชายหันมามองพ่อด้วยสายตามุ่งมั่นสร้างรอยยิ้มให้ทุกคนที่อยู่ในห้องพักรักษาตัวแห่งนี้


“แน่นอนครับผมต้องรักษาพ่อด้วย..ถ้าผมเป็นหมอเราจะได้ไม่ต้องมาที่นี่ผมจะได้รักษาพ่อกับแม่ที่บ้านไง”


เฮือก!!


ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาหันไปมองนาฬิกาถึงรู้ว่านี่ตี1กว่าแล้วหลายคืนแล้วที่ผมตื่นขึ้นมากลางดึกแบบนี้แถมยังฝันถึงวัยเด็กใครจะไปรู้ว่าวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่ผมได้คุยกับแม่ก่อนที่แม่จะเสียมันเลยเป็นเหมือนคำสัญญาสุดท้ายที่ผมได้ให้ไว้กับแม่ถึงจะเป็นแค่สัญญาของเด็กแต่มันก็คือสิ่งเดียวที่ผมรู้สึกว่าผมทำให้ท่านได้


ผมใกล้จะถึงฝั่งฝันของตัวเองแล้วใกล้จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้สำเร็จมันใกล้แล้วจริงๆแต่ทำไมนะพ่อถึงไม่อยู่รอให้ถึงวันนั้น


“ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ”


พี่บอลลูกพี่ลูกน้องของผมลุกขึ้นมาถามผมนอนกับพี่บอลครับบ้านป้าไม่มีห้องว่างอีกแล้วผมเลยต้องมานอนกับพี่เขาพี่บอลเป็นลูกชายคนเดียวของลุงกับป้าพี่เขาดีกับผมมากชนิดที่ผมคิดว่าเขาคงเห็นผมเป็นน้องชายแท้ๆเลยละมั้ง


“ไม่มีอะไรหรอกครับ..พี่นอนเถอะ”


ผมชะงักไปนิดเมื่อพี่บอลยื่นมือมาเช็ดเหงื่อที่ไหลตามโครงหน้าผมให้แกดันผมให้ล้มตัวนอนเหมือนเดิมแล้วลูบไหล่ผมไปมาเชิงปลอบโยน


“นอนเถอะ...พี่จะอยู่ข้างๆรันเอง”





********

สวัสดีค่ะ

เราเป็นนักเขียนมือใหม่เน้อ

แนว Y ชาย-ชาย

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ

สนับสนุนนักเขียนตาดำๆคนนี้หน่อยเน้อ

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon00027.gif

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น