ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
Gown n Gear : 5

- 5 -


“...”

“...”

ผมเหลือบตามองคนข้างตัวนิดหน่อย ตอนนี้ผื่นแดงร้อนที่คอและแขนขาของเขาจางลงบ้างแล้ว ใบหน้านิ่งๆดูไร้ความรู้สึกก็ยังคงมองออกไปนอกรถด้านหน้าอย่างเฉยชา

ตั้งแต่ที่ผมพาเขาไปโรงพยาบาลจนเข้าห้องฉุกเฉินฉีดอะดรีนาลีน จนได้ยาแก้แพ้มากินต่อที่บ้าน เขาก็ยังไม่คุยอะไรกับผมเลยสักคำ

“...บ้านพี่อยู่ที่ไหนล่ะ?”

ผมถามเมื่อคิดว่านี่ก็เริ่มจะดึกแล้ว คงไม่ต้องกลับไปซ้อมแล้วล่ะ ให้เขานอนพักผ่อนไปเถอะ ยาแก้แพ้ที่ได้ไปก็คงทำให้เขาง่วงไม่น้อย

“บ้าน?...”

เขาหันมามองนิ่งๆ เอ้า! ก็บ้านน่ะสิวะ หรือคุณท่านอยู่วัง เอ๊ะ? หรืออยู่คอนโดงั้นเหรอ

“ครับ”

“หึ...ไม่มีหรอก...มีแต่ที่ซุกหัวนอน”

ผมกระพริบตาปริบๆหันไปมองใบหน้าเขาเต็มๆตาขณะติดไฟแดง เสี้ยวหน้าด้านข้างของเขามันดูเหงา เศร้า วังเวง แววตาวูบไหวอย่างหวั่นๆ ...มันทำให้ผมรู้สึก...และอยากจะปลอบโยนเขาเท่าที่ผมจะทำได้

หมับ

ผมเอื้อมมือไปกุมมือเขาอย่างถือวิสาสะ จนพี่ไนท์หันมามองหน้าผมแบบนิ่งๆสไตล์เขา...แค่เขาไม่สะบัดมือผมทิ้งผมก็ดีใจแล้วล่ะครับ

“...”

เขายังคงมองผมอยู่อย่างนั้น และผมก็ไม่ได้ปล่อยมือ ยังคงขับรถมือเดียวและกระชับมือเขาแน่นเช่นกัน อยากให้เขาส่งผ่านความรู้สึกแย่ๆมาให้ผมช่วยแบ่งเบา

“...”

ปล่อยให้ความเงียบครอบคลุมสองเราไว้อย่างนั้น แค่เขาไม่แสดงสีหน้าเหงาๆหรือซึมเศร้าผมก็พอใจ คุณรู้มั้ยครับว่าคนที่มีปัญหาทางจิตหรือเป็นโรคซึมเศร้าน่ะมันแย่แค่ไหน...ผมเคยมีเพื่อนคนนึงตอนมัธยมต้น เขาเคยมีปัญหาทางครอบครัวและเป็นโรคซึมเศร้าจนฆ่าตัวตาย เมื่อก่อนผมก็ไม่คิดว่ามันเป็นโรคที่ร้ายแรงหรือว่ามันเป็นความผิดปกติอะไร ก็แค่อาการทางจิต...แต่ใครจะรู้ว่าปัญหาด้านจิตใจมันแก้ยากยิ่งกว่ามะเร็งซะอีก

“ให้ผมไปส่งพี่ที่บ้านเถอะครับ...”

.

.

ไม่ใช่แค่ที่ซุกหัวนอนรูหนูหรอกครับ และอย่าเรียกว่าบ้านเลยครับ ...เรียกว่าราชวังเลยดีกว่า! มันยิ่งใหญ่และอลังการซะจนผมสงสัยว่าใช้พื้นที่ไปกี่ไร่ นี่บ้านพี่ทำธุรกิจค้ายาเสพติดรึเปล่า? อะไรจะรวยขนาดนั้น

“สวัสดีครับคุณหนู อาหารพร้อมรับประทานครับ”

คุณพ่อบ้านในชุดสูทเดินมารับกระเป๋าและกุญแจรถของพี่ไนท์ไปถือ ส่วนตัวเขาก็ถือเพียงเสื้อช๊อปและถุงยาจากโรงพยาบาล

“ไม่กิน...ไปเอารถที่หอประชุมในมอมาให้ด้วย...”

คนตัวสูงสีหน้าเรียบนิ่งเอ่ยสั่งพ่อบ้าน ส่วนผมที่ยังคงตกตะลึงกับสิ่งแวดล้อมก็ทำได้แค่หมุนไปหมุนมามองไปรอบๆ นี่มันจะรวยหรูเกินไปแล้ว! นี่ใครแม่งจะทิ้งผู้ชายแบบนี้ลงวะ!? พลาดแล้วว

แอ๊ดด

รู้ตัวอีกทีผมก็เดินตามเขามาเรื่อยๆผ่านห้องหลายๆห้องทั้งห้องเล็กห้องใหญ่ ขึ้นบันไดวนไปมา จนถึงห้องนอนของเขา ถ้าจะให้เดินกลับเองผมอาจจะหลงทางได้ ...แต่ต้องยอมรับว่าบ้านเงียบจริงๆ มีแต่คนรับใช้เดินไปเดินมา

“...”

คนตัวสูงวางถุงยาลงบนโต๊ะหน้าโซฟาหนังบริเวณหน้าทีวีจอยักษ์เกือบเท่าผนังห้อง ก่อนที่เขาจะเดินหายไปในห้องแยกอีกห้องที่ผมคาดว่าจะเป็นห้องเสื้อผ้าเพราะเขาเดินออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวห่อท่อนล่างผืนเดียว

“!!!”

ผมตาโตตกใจนิดหน่อยแล้วเดินถอยหลังจนไปติดโซฟา ก็แอบคิดนะครับว่าสถานการณ์มันล่อแหลม แต่พวกเราก็ผู้ชายแมนๆกันทั้งคู่ ชอบผู้หญิงกันทั้งคู่ แล้วผมจะกลัวเขาไปทำไม? บางทีเราอาจจะเป็นพี่ชายยน้องชายต่างคณะกันก็ได้นี่ครับ...ผู้ชายสนิทกันง่ายจะตาย อย่าไปคิดมาก!

“...”

ขณะที่ผมคิดปลอบตัวเองไปเรื่อยเปื่อยพลางกดเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อยๆแก้เก้อ...หรือกูควรจะกลับบ้านไปแล้วดีวะ? ก็มาส่งเขาแล้วนี่ ค่ายาก็จ่ายให้แล้ว(ถึงแม้จะเป็นโรงพยาบาลของตระกูลผมก็ตาม) กูต้องรับผิดชอบอะไรอีก?

“เห้ย!”

ผมตกใจสุดตัวเมื่อวางรีโมทลงแล้วกะจะหมุนตัวเดินออกไปนอกห้อง แต่กลับเจอคนตัวขาวสูงโปร่ง ร่างกายแน่นไปทุกสัดส่วนด้วยมัดกล้ามเนื้อ มองใบหน้าเรียบเฉยที่มายืนใกล้ๆในระยะประชิด

“...”

“จะ...จะกลับบ้านแล้วครับ”

ผมถอยหลังนิดหน่อยแล้วมองหน้านิ่งๆของเขาชัดๆ

“...”

เราสบตากันนิดหน่อย เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาใกล้แต่ก็ยังคงจ้องหน้าผมอยู่อย่างนั้น พี่ต้องการอะไรจากผมเนี่ยยยยย???? เดาไม่ถูกแล้วโว้ยยย

“คัน...ทายาให้หน่อย”

เขาพูดด้วยใบหน้าเรียบๆเหมือนกระดาษเอสี่ โถ่ว พี่ครับ แสดงอารมณ์บ้างก็ได้มั้ง แบบนี้มันวังเวงนะครับพี่!

“งั้นพี่ก็ไปอาบน้ำก่อนสิครับ”

ผมก็ไม่ได้รีบกลับบ้านเพราะป๊ากับม๊าไปฮันนีมูนรอบที่3,974แถบๆยุโรป แถมพี่ชายตัวดีก็ออกไปนอนที่คอนโดด้วย มันต้องแอบกกสาวชัวร์ๆครับช่วงนี้

“....”

“ครับ?”

ผมเอียงคอทำหน้าสงสัย เมื่อเริ่มรับรู้ว่าใบหน้านิ่งๆและท่าทางแบบนี้ของเขาอาจจะหมายความว่าเขากำลังอยากพูดอะไรบางอย่าง

“...อย่าเพิ่งไป...”

“...”

“...นะครับ”

ตายยยย! บอกเลยว่ากูตาย ไอ้พี่ไนท์แม่งทำกูหวั่นไหวด้วยการช้อนสายตามองมาแบบอ้อนๆ ถึงแม้จะแค่วูบเดียวเท่านั้น แต่น้ำเสียงและคำพูดของเขาก็ทำให้ผมแทบจะยอมอยู่กับเขาทั้งคืน....มึงชักจะแอทแทคกูแรงไปแล้วครับ! กูยังชอบสตรีเพศอยู่นะ!

.

.

“ใส่เสื้อผ้าก่อนก็ได้ครับพี่”

“...”

ผมล่ะเกลียดหน้ามึนๆนิ่งๆของมันซะจริงๆ ก็หลังจากอาบน้ำเสร็จ คุณท่านก็ใส่แค่บ๊อกเซอร์แล้วมานั่งชิลๆประหนึ่งตากอากาศอยู่ริมทะเลตรงโซฟาอย่างไม่รู้จักยางอาย คือก็เข้าใจนะครับว่าเป็นผู้ชายเหมือนกันไม่เห็นต้องอายอะไร...แต่กับผู้ชายหล่อๆกล้ามเนื้อแน่นๆมานั่งทำตัวน่าขย้ำแบบนี้...ผมก็คิดนะครับ!

“เฮ้อ!”

ผมส่ายหัวอย่างระอาแล้วหยิบคารามายมาทาตัวเขาบริเวณที่เป็นผื่น มันก็ไม่ได้เยอะอะไร แค่ทานยาก็หายไปบ้างแล้ว แต่เจ้าคุณชายนี่สิ! ผิวดันมาบางจนรู้สึกคันไปทั่วเลยต้องทายาให้ทุเลาเร็วขึ้น

“...น่าเบื่อมากสินะ”

เสียงนิ่งๆกับรังสีดำทะมึนๆนี่มันอะไร? แค่ผมถอนหายใจพี่ก็ดราม่ากับผมได้เหรอ?

“เปล่าครับ...ผมแค่เหนื่อย”

“...”

เขาเหลือบตามามองผมแล้วดึงแขนให้ผมลงไปนั่งข้างๆเขาตรงโซฟา เออดี...เมื่อยขาเหมือนกัน วันนี้ยืนเลาะกล้ามเนื้อตรงแขนของอาจารย์ใหญ่เกือบๆ2ชั่วโมง เมื่อยขามากเลยครับ แต่กลิ่นฟอร์มาลินไม่ค่อยติดตัวเท่าไหร่เพราะก่อนมาซ้อมละครผมแอบอาบน้ำมาก่อนแล้ว ไม่งั้นคงจะหลอนกันทั้งหอประชุม

“...”

ตาคมสีดำสนิทมองผมนิ่งๆ ยังไม่ปล่อยมือที่จับต้นแขนผมไว้ ผมก็ไม่ได้สะบัดตัวหนีหรืออะไร ผมไม่มีแรงจะขัดขืนอะไรเขาหรอก ผมเหนื่อย

“พี่ทานยาแล้วนอนเถอะครับ พรุ่งนี้ผื่นก็หายแล้ว”

ผมว่าพลางหาวนิดหน่อย เหลือบมองเวลาก็เกือบๆ4ทุ่มแล้ว วันนี้ยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยครับ ชีวิตเด็กปี2มีหน้าที่แค่อ่านหนังสือกายวิภาค ทำความเข้าใจให้มากที่สุดก่อนเข้าห้องกรอสไปเจอร่างอาจารย์ใหญ่แค่นั้น

หมับ

เขาเลื่อนมือจากจับต้นแขนลงมาจับมือผมทันที ต้องการอะไร? ผมขมวดคิ้วจ้องหน้านิ่งๆของเขาอย่างสงสัย...คิดไปเองหรือเปล่าว่าเขาคงจะเหงา? นี่จะอ้อนให้ผมอยู่เป็นเพื่อนเหรอ?

“พี่ไนท์ อย่าดื้อครับ”

“...”

มือใหญ่กระชับมือผมแน่น เขาไม่ได้คุกคามผมมากไปกว่านั้น คงจะแสบผิวอยู่มากกว่า สมน้ำหน้าดีมั้ย?

“จะกลับแล้ว”

ผมพยายามดึงมือออก ไม่อยากสบตาสีดำๆที่จ้องมองมาเหมือนแมวตัวใหญ่ๆ...พี่ไนท์เหมือนแมว ชอบจ้อง เอาแน่เอานอนไม่ได้ พอจะอ้อน...ก็ทำเอาผมไปไม่ถูกเหมือนกัน

พรึ่บ

คนตัวใหญ่ล้มตัวลงกับโซฟา ใช้ตักผมแทนหมอนทันที

“ไม่ให้ไป...”

“พี่ไนท์!”

ผมพยายามดันหัวโตๆของเจ้าแมวยักษ์ออกไปจากตัก แต่เขากลับคว้าเอวผมไปกอดแล้วซุกศีรษะลงมากับหน้าท้องของผม นี่มันปลิงชัดๆ

“...ไม่ไปไม่ได้เหรอ?”

“...”

ผมล่ะแพ้น้ำเสียงอ้อนๆแบบนี้ของเขาซะจริงๆ เอาเหอะครับ! อยากทำอะไรก็ทำ กูยอมแล้ว กูล่ะแพ้ความโมเอ้ของมึงซะจริงๆ!

“นะ...”

“...”

แล้ววมึงมองกูตาวาวน่ารักแบบนี้...กูปฏิเสธมึงได้เหรอพี่!?

“จะไปอาบน้ำครับ ลุก!”

พรึ่บ

ร่างหนาๆเด้งตัวลุกขึ้นทันที หน้านิ่งๆกระตุกยิ้มร้ายน้อยๆแบบได้ใจ 

...ผมว่าบางทีเราอาจจะเป็นพี่ชายน้องชายที่สนิทกันเร็วไปหน่อยก็ได้...เอาน่า! อย่าคิดมาก

.

.

“พี่ไนท์! เขยิบไป!”

“...”

ผมพูดเป็นรอบที่ร้อยเมื่อคนที่นอนข้างๆกลิ้งมาเบียดจนผมแทบจะตกเตียง นี่มันเตียงคิงส์ไซส์นะครับ! พี่จะเว้นที่ไว้เตะตะกร้อเหรอครับ!?

“ถ้าไม่เขยิบไปผมจะกลับบ้านจริงๆนะครับ”

ฉึบๆ

คนดื้อเงียบ(เงียบจริงๆ) เขยิบออกไปแค่2มิล ทำเอาผมกลอกตาแทบเป็นเลขแปด นี่กูกำลังหาเหาใส่หัวอยู่รึเปล่า มันน่าจะปล่อยให้ชักตายที่หอประชุมซะจริงๆ ผมไม่น่าไปรับผิดชอบมันเลย

“...”

“พี่อยู่บ้านคนเดียวเหรอครับ?”

“...อืม”

ผมคิดไปเองรึเปล่าว่าเสียงเขามันดูเศร้าลงไปทันที แถมคนดื้อยังเขยิบออกห่างจากผมไปเกือบเมตร จนผมต้องตะแคงข้างหันไปมอง และก็พบว่าเขานอนหันหลังให้ผมซะแล้ว...อ่าว? เป็นอะไร? ผีเข้าผีออกนะเราน่ะ

“พี่ไนท์...เหงาใช่มั้ย?”

บางทีพ่อแม่เขาอาจจะไม่มีเวลาให้ก็ได้ เลยทำให้เขาเป็นคนแบบนี้ พี่ไนท์ดูหมือนจะเป็นคนร้ายๆ แต่ความจริงเขาก็คงจะเหงาไม่น้อยถึงต้องแสดงออกเหมือนเข้มแข็ง เหมือนรุนแรง แต่นั่นมันก็เป็นแค่defense machanisimในการป้องกันตัวเองจากโลกภายนอก ...อยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่โต ต่อให้มีคนใช้เป็นร้อย...ผมว่ามันอาจจะไม่เท่าได้อยู่กับครอบครัวก็เป็นได้

“...”

เขาไม่ตอบผม แต่ไหล่ที่ห่อลู่ลงและการนอนกอดตัวเองแบบนั้น...มันทำให้ผมอยากเข้าไปหา อยากช่วยแบ่งเบาความเหงาให้กับเขา

หมับ

“!!!”

ผมกอดเขาจากด้านหลังแล้วตบลูบบ่าเขาเบาๆ พี่ไนท์ชะงักไปนิดหน่อย ไม่ได้ผลักผมออก ผมแค่อยากปลอบเขาเท่านั้น...แต่ผมไม่รู้ว่าเขาจะอยากให้ผมปลอบมั้ย แต่แค่ไม่ผลักไสผมมันก็เพียงพอแล้ว

“พี่ไม่ต้องพูดอะไร และผมจะไม่พูดอะไร”

“...”

“ถ้าพี่จะคิดซะว่าคืนนี้ไม่มีผมอยู่ที่นี่ก็ไม่เป็นไร...ผมไม่รู้ไม่เห็นสิ่งใดๆ...สบายใจได้ครับ”

“...”

“...ผมไม่อยากให้คนที่นอนข้างๆผมต้องฝันร้ายหรอกนะ...แต่ถ้าคืนนี้พี่ต้องฝันร้าย พี่สบายใจเถอะครับ...”

“...”

“...เพราะถ้าพี่ตื่นมา พี่ก็จะเจอผมอยู่ตรงนี้เหมือนเดิม”

ผมยิ้มน้อยๆให้กับเขาผ่านความมืด พยายามรับรู้ความรู้สึกของเขาให้มากที่สุด บางทีเราอาจจะยังไม่สนิทกันถึงขั้นที่เขาจะเล่าอะไรให้ผมฟัง ...แต่ผมก็พอจะเดาได้

.

.

...มาย...พี่กลัวว่าพี่อาจจะไม่สามารถปล่อยมายออกจากชีวิตพี่ได้อีกต่อไป...

.

.

.

To be continued

ปล. เรื่องนี้ไม่มีติดเหรียญนะครับ ขอแค่กำลังใจก็พอ

แล้วจะพยายามอัพครับผ๊มมมมม

กลับหน้าเรื่อง

อ่านกันขำๆนะ Don't be serious

ฝากกดไลค์ กดแชร์ ติดตามข้อมูลข่าวสารและพูดคุยกันได้ทางแฟนเพจนะคะ

Facebook : I’m Mynt

https://m.facebook.com/Immynt

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/2692796/1795871342-member.jpg

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น