หัวใจ ❤ ของ ❤ เด็กยักษ์ [Yaoi]
หัวใจ ❤️ ของเด็กยักษ์ ตอนที่ 23 [100%]
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
หัวใจ ❤️ ของเด็กยักษ์ ตอนที่ 23 [100%]

หัวใจของเด็กยักษ์  ตอนที่ 23                      

Author :   (ยอนิม)




ระหว่างที่เดินเข้าไปในร้าน แพทจับมือของบอสเอาไว้ตลอด พร้อมกับมีสายตาของบรรดานักศึกษาสาวและชายหลายคน หันมามองแพทด้วยความสนใจ บางคนก็เหมือนจะสังเกตเห็นมือของแพทที่กุมมือของบอสอยู่ แต่บางคนก็สนแค่ใบหน้าของแพทเท่านั้น ลึกๆ บอสก็อยากจะดึงมือตัวเองออก แต่นึกอีกที เขาก็ไม่อยากให้แพทเสียความรู้สึก หลายครั้งที่แพทแสดงจุดยืนของตัวเองออกมา แสดงออกเต็มที่ว่าเป็นอะไรกับบอส บอสจึงพยายามไม่สนใจสายตาของคนที่มองมา

“ทางนี้” เสียงเรียกของตังค์ดังขึ้น แพทพาบอสเดินเข้าไปด้านใน ซึ่งเป็นโต๊ะติดกำแพง แพทให้บอสเข้าไปนั่งด้านใน โดยที่ด้านหลังติดกับแพงร้าน แล้วแพทก็มานั่งข้างๆ


“สวัสดีครับ...สวัสดีค่ะพี่บอส” ตังค์ ยศ บี และแอมคนรักของบี ยกมือไหว้บอสทันที บอสก็ยิ้มรับทุกคน


“ไอ้โชกุนล่ะ” แพทถามหาเพื่อนอีกคน


“เดี๋ยวคงมา เห็นว่าไปทำธุระอะไรก่อนไม่รู้” ตังค์ตอบกลับ


“พี่บอสดื่มอะไรดีคะ” บีถามขึ้นยิ้มๆ ตั้งแต่ได้เจอบอสและได้รู้จัก หญิงสาวก็ชอบบอสมาก แต่ชอบในแง่พี่ชายเท่านั้น เพราะยังไงหญิงสาวไม่คิดจะคบกับผู้ชายอยู่แล้ว


“แพทจะดื่มรึเปล่า” บอสถามคนรักขึ้นก่อน


“ครับ” แพทตอบกลับ


“งั้นพี่ไม่ดื่มละกันนะ เดี๋ยวไม่มีคนขับรถกลับ” บอสบอกกลับไป


“ดื่มได้ครับ นิดๆหน่อยๆก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก” แพทพูดขึ้น เพราะมาร้านเหล้าแล้วก็อยากให้บอสดื่มบ้างนิดหน่อย


“คนอื่นเค้ามีแต่ไม่อยากให้แฟนดื่มเหล้า แต่นี่อะไร คะยั้นคะยอให้พี่บอสดื่มเฉยเลยมึง” ยศแกล้งแซวออกมา  แพทยกยิ้มมุมปากนิดๆ


“มอมเหล้าไง ให้เค้าดื่มเยอะๆ จะได้ว่าง่ายๆ”  แพทตอบเพื่อนด้วยพร้อมรอยยิ้ม


พลั่ก..

“โอ๊ยยย เจ็บนะพี่บอส” แพทโอดครวญขึ้นมาทันที เมื่อบอสทุบเข้ากลางหลังของเขาอีกครั้ง ส่วนเพื่อนๆของแพทก็หัวเราะขำออกมา บอสหน้าร้อนผ่าวกับคำพูดของแพท


“เดี๋ยวจะโดนหนักกว่านี้  พูดอะไรระวังหน่อยแพท” บอสเตือนออกมาเสียงดุ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินของตัวเองด้วย ยังดีที่เพื่อนๆของแพท ไม่มีใครพูดแซวอะไรออกมาให้อายอีก


“ผมก็แค่พูดเล่นครับ โกรธเหรอ” แพทถามเสียงอ่อนลง แต่สายตาหวานฉ่ำ ทำให้บอสไม่กล้ามองตาของแพทเท่าไรนัก


“อย่าไปฟังแพทมากนักนะ เด็กบ้าแบบนี้น่ะ” บอสพูดกับเพื่อนๆของแพท ที่นั่งอมยิ้มอยู่ ตอนนี้แอมแฟนของบีชงเหล้ามาให้ทั้งสองคนเลย


“ทำไมพี่บอสใจร้ายกับผมจัง ทีเมื่อก่อนไม่เคยตีผมเลยสักแอะเดียว” แพทพูดขึ้นมายิ้มๆ


“ก็เด็กตอนนั้นกับตอนนี้มันต่างกันนี่” บอสเถียงกลับไปไม่จริงจังนัก


“ไอ้แพทตอนเด็กเป็นยังไงอ่ะพี่บอส” บีถามขึ้นด้วยความอยากรู้


“ตอนเด็กแพทน่ารักมาก เหมือนตุ๊กตาตัวเล็กๆ แถมขี้กลัวอีกต่างหาก ใครจะไปรู้ โตขึ้นมาจะเป็นเด็กยักษ์เจ้าเล่ห์แบบนี้” บอสแกล้งแขวะแพทกลับไป แพทก็หัวเราะในลำคอเบาๆ


“แต่พี่บอสรู้มั้ย ว่าเวลาอยู่มหาลัย ไอ้แพทมันไม่ได้เป็นแบบนี้นะ” ตังค์พูดขึ้น เตรียมพร้อมที่จะเผาเพื่อนตัวเอง


“แล้วเป็นแบบไหนล่ะ” บอสถามกลับด้วยความอยากรู้


“ก็เป็นแบบว่า..” ตังค์ยังไม่ทันจะพูดจบ ก็ต้องเงียบไป เมื่อมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาที่โต๊ะของพวกเขา พร้อมกับถือแก้วเหล้ามาด้วย ทุกคนหันไปมองทันทีเมื่อหญิงสาวมายืนหยุดที่ข้างๆแพท


“น้องแพทคะ พี่ขอชนแก้วหน่อยสิ” หญิงสาวพูดขึ้น แพทที่นั่งยิ้มก่อนหน้านี้ หน้านิ่งไปทันที แต่ก็ยกแก้วไปชนกับแก้วของหญิงสาวด้วยท่าทีนิ่งๆ


“พี่ขอนั่งด้วยได้มั้ยคะ” หญิงสาวถามขึ้นมาอีก ตังค์อยากจะบอกออกมาดังๆว่าได้ แต่ติดที่เพื่อนของเขานี่แหละ


“คงไม่สะดวกครับ โต๊ะเต็มแล้ว” แพทตอบกลับไป บีนั่งหัวเราะคิกคักกับแฟนตัวเอง หญิงสาวชะงักไปนิดเมื่อโดนปฏิเสธอย่างไม่สนใจ แพทหันมาหาบอสทันที

“พี่บอสกินอะไรมั้ย สั่งของกินเล่นมาให้ผมหน่อยสิ” แพทพูดกับบอส โดยไม่หันไปมองหญิงสาวอีก ทำให้หญิงสาวรู้สึกกระดากอาย จึงเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเองทันที


“แบบนี้ไงพี่บอส เวลามันอยู่มหาลัย ไอ้แพทมันเป็นแบบนี้แหละ โคตรจะเย็นชากับสาวๆ เผลอๆพูดเหน็บจนผู้หญิงอาย แต่ก็แปลก มันเป็นแบบนี้กลับทำให้มันฮอตมากกว่าเดิมอีก” ตังค์บอกออกมาอย่างขำๆ บอสก็ยิ้มนิดๆ พลางมองหน้าแพทไปด้วย ความเย็นชาและปากร้ายของแพท บอสรู้ดี เพราะเคยเห็นมาแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าแพทจะเป็นแบบนี้กับคนที่มหาวิทยาลัยด้วย บอสนึกว่าเป็นแค่กับผิงคนเดียว


“ใช่พี่บอส มันนะ ปากร้ายกว่าบีอีก สมกับที่พี่บอสเรียกมันว่าเด็กยักษ์อ่ะแหละ ปากมันน่ากลัวพอๆกับยักษ์เลย ใครเข้ามาอ่อย เข้ามาให้ท่าแบบเมื่อกี้นะ โดนมันตอกกลับทุกคน” บีพูดขึ้นมาอีกคน แพทยักไหล่นิดๆ


“ผิดเหรอวะ ที่กูเป็นคนชัดเจนในความรู้สึกตัวเองน่ะ” แพทบอกออกมา อาจจะเป็นเพราะเขาอยู่เมืองนอกมาก่อน เวลามีอะไรไม่พอใจ หรือมีปัญหาอะไรกับเพื่อนๆ เขาจะพูดกันตรงๆ


“มันไม่ผิดหรอก แต่มันอาจจะทำให้คนอื่นมาเกลียดแพทได้น่ะสิ” บอสบอกออกมาอย่างนึกห่วง


“ผมไม่ได้ใจร้ายกับทุกคนเหมือนที่ไอ้ตังค์มันบอกหรอกพี่บอส ใครที่เข้ามาดีๆ มาคุยดีๆ ผมก็คุยดีด้วยทั้งนั้น แต่ถ้าใครเข้ามาแบบมีอะไรแอบแฝงเหมือนเมื่อกี้ ผมก็ไม่อยากให้มันยุ่งยากต่อไปในวันหลัง สู้แสดงออกให้รู้ไปเลย ว่าเราไม่คิดจะเดินข้ามสะพานที่เค้าทอดมาให้ ถึงแม้ว่าผมจะสามารถข้ามไปเล่นด้วยได้ก็ตามเหอะ แต่ผมไม่ชอบแบบนั้น พี่คงไม่ต้องถามนะ ว่าเพราะอะไร” แพทพูดออกมาเป็นชุด ทำให้บอสใจเต้นตึกตัก เพราะมันเป็นการแสดงออกถึงความซื่อสัตย์อย่างหนึ่งของแพท บอสเชื่อคำพูดของแพททุกคำ เพราะแพทเองก็แสดงให้เขาเห็นแล้วเหมือนกัน


“ใช่ค่ะพี่บอส ขนาดกับบี ก็ยังเป็นเพื่อนมันได้เลย” บีบอกออกมาอีกคน บอสก็ยิ้มรับ รู้สึกดีที่ได้ยินอะไรแบบนี้จากเพื่อนๆของแพท ที่อยู่กับแพทในช่วงเวลาที่บอสไม่ได้อยู่ด้วย


“พอเหอะ นี่ตกลงจะเผากู หรือว่ามีอะไรอยากจะถามกูกันแน่” แพทพูดถึงจุดประสงค์ที่เพื่อนชวนมาดื่ม


“เออ จริงด้วย พอคุยกับพี่บอสแล้วลืมไปเลย” ยศพูดขึ้นมาอย่างขำๆ

“โอ๊ะ ไอ้โชกุนมาพอดี มากับบอดี้การ์ดส่วนตัวซะด้วย” ยศพูดขึ้นยิ้มๆ เมื่อเห็นโชกุนเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับแผน ถึงแม้ว่าโชกุนจะบอกว่าแผนเป็นพี่ชาย แต่เพื่อนๆทุกคนก็พอจะเดาถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ออก และไม่ซักถามอะไรมากมาย เพราะโชกุนเป็นพวกชอบโวยวายใส่เวลาเขิน ไม่เหมือนกับแพท ที่ตอบตรงทุกคำถามทุกประเด็น เพื่อนๆของแพทยกมือไหว้แผนทันที


“มาด้วยเหรอมึง” บอสทักแผนขึ้น แผนพยักหน้ารับ


“มาคุมเด็ก” แผนตอบกลับ ก่อนที่ตังค์จะให้พนักงานมาต่อโต๊ะเพิ่มอีกนิด


“ใครเด็ก พูดมากเดี๋ยวให้กลับเลย” โชกุนหันไปโวยใส่แผนไม่จริงจังนัก แผนก็แค่ยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้

“คุยอะไรกันอยู่วะ” โชกุนถามขึ้น


“กำลังจะถามไอ้แพท เรื่องที่มันไปแคสซีรีย์ของเจ้กรีนน่ะ” ตังค์ตอบกลับไป


“อ่อ มันไม่ได้เล่นหรอก” โชกุนเป็นคนตอบออกมาแทน บอสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ที่โชกุนรู้เรื่องแล้ว แพทเองก็งงเพราะเขายังไม่ได้บอกเพื่อนรัก


“มึงรู้ได้ไงวะ” แพทถามกลับไป


“ก็กูกับพี่แผนไปทำธุระที่ห้างมา แล้วเจอเจ้กรีนน่ะสิ เห็นแกบ่นอยู่ ว่าคนที่มาแคสพระเอก ไม่มีใครตรงจริตแกเลยสักคน กูเลยถามถึงมึง เค้าบอกว่ามึงปฏิเสธก่อนที่จะแคสแล้ว” โชกุนตอบออกมา บอสนั่งนิ่งไปนิด


“กรีนยังไม่ได้พระเอกอีกเหรอ” บอสถามโชกุนกลับไปอีกที เพื่อความแน่ใจ


“ยังเลยพี่บอส เจ้เค้าบอกว่าอยากได้ที่มันตรงอิมเมจของเค้าสุดๆอ่ะนะ แต่เค้าบอกว่าเดี๋ยวก็คงหาได้ รอดูอาทิตย์หน้าอีกที เห็นว่าจะมีคนมาแคสเพิ่มอีก” โชกุนบอกตามที่คุยกับกรีนมา บอสพยักหน้ารับ


“สรุปคือมึงไม่ได้เล่น” ยศถามแพทอีกที แพทก็พยักหน้ารับ


“แล้วเจอคนที่เล่นเป็นนายเอกมั้ย” บีถามต่อด้วยความอยากรู้


“เจอ ได้คุยกันนิดหน่อย” แพทตอบไปตรงๆ


“แล้วเป็นไงบ้างวะ หน้าตาดีป่ะ” โชกุนถามขึ้นมาอีก


“ก็ดี ติดที่มันแม่งโคตรจะล้น คุยกับมันแป๊บเดียว กูรู้สึกปวดหัวทันที” แพทบอกออกมาอย่างนึกขำ


“น้องเค้าน่ารักดีนะ ชื่อน้องเบนซ์ ดูกระตือรือร้นดี” บอสบอกออกมาอีกคน ทุกคนพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะคุยกันเรื่องอื่น เพราะรู้แล้วว่าแพทไม่ได้เล่นซีรีย์เรื่องนี้


Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของแพทดังขึ้น พร้อมกับการสั่นของเครื่อง แพทหยิบขึ้นมาดู แต่เห็นเบอร์ไม่คุ้น เขาก็กดรับ


“สวัสดีครับ” แพทรับสายแปลกที่โทรเข้ามา ยังดีที่ร้านเปิดเพลงไม่ดังมากนัก พอคุยได้ยินอยู่บ้าง


(“นายใช่แพทมั้ย”) เสียงทุ้มของใครคนหนึ่งดังขึ้น


“ใช่ นั่นใคร”  แพทถามกลับไปเสียงนิ่ง พลางนึกไปด้วยว่าเขาเคยได้ยินเสียงนี้ที่ไหนบ้าง แต่ก็ไม่คุ้นอยู่ดี


(“ชั้นได้เบอร์นายมาจากคุณพีม ชั้นชื่อดิม ดิชพล”) อีกฝ่ายตอบกลับมา แพททำหน้างง


“ดิมไหนวะ” แพทพูดขึ้น ทำให้บอสหันไปมองหน้าแพททันที


“ใครนะแพท” บอสถามขึ้นมา


“มีคนโทรเข้ามา บอกว่าชื่อดิม เห็นว่าเอาเบอร์ผมมาจากพี่พีม” แพทบอกกับบอสเสียงเรียบนิ่ง บอสตาโตขึ้นทันที ก่อนจะจับแขนแพทเขย่าเบาๆ


“แพทๆ ดิม ดิชพลใช่มั้ย” บอสถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แพทพยักหน้ารับ พร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย


“พี่บอสจะตื่นเต้นทำไม” แพทถามกลับ


“ก็..ดิม ดิชพล ที่เป็นดาราไง ที่กรีนบอกว่ารู้จักกับเบนซ์น่ะ” บอสทวนความจำให้แพท แพทเลยนึกขึ้นมาได้


“อ่อ....ฮัลโหล” แพทกลับไปคุยกับอีกฝ่ายต่อ


(“พร้อมจะคุยแล้วใช่มั้ย”) อีกฝ่ายถามกลับมา


“คุณโทรหาผมทำไม” แพทถามกลับไป


(“ชั้นมีเรื่องอยากจะคุยด้วย นายสะดวกรึเปล่า ชั้นอยากจะคุยต่อหน้าน่ะ”) ดิมบอกกลับมา ทำให้แพทงุนงงไม่น้อย ที่ดาราดังอย่างดิม มีเรื่องอยากจะคุยกับเขา ทั้งๆที่ไม่เคยเจอหน้า ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน


“ตอนไหนครับ” แพทถามกลับไปอีก


(“ตอนนี้ ชั้นมีเวลาไม่มากนัก นายอยู่ที่ไหน”) ดิมถามกลับมา


“ผมอยู่ร้านเหล้า คุณอยากคุยก็มาหาผมละกัน ร้านอยู่ที่.....” แพทบอกตำแหน่งร้านกลับไป ดิมรับคำและบอกว่าถ้าถึงแล้วจะโทรหาอีกที ก่อนจะวางสายไป


“เค้าว่าไงอ่ะแพท” บอสถามทันทีด้วยความอยากรู้


“เค้าบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับผม แต่ไม่รู้เรื่องอะไร เดี๋ยวเค้าจะมาหา” แพทตอบกลับตามที่คุยกับอีกฝ่าย




+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


แพทกับบอสนั่งดื่มนั่งคุยกับคนอื่นๆไปเป็นระยะ แพทก็ยังดูแลเทคแคร์บอสตามปกติ จนเสียงมือถือของเขาดังขึ้นมาอีกครั้ง แพทจึงกดรับสาย

“ครับ......ตรงไหนนะครับ” แพทรับสายของดิมที่โทรเข้ามา พร้อมกับชะเง้อมองหาไปทางนอกร้าน บอสก็หันมามองแพทเช่นเดียวกัน

“ในรถตู้.......โอเค ได้ครับ เดี๋ยวผมไป” แพทคุยเสร็จก็วางสายลง แล้วหันมาหาบอส


“เค้าโทรมาแล้วเหรอ” บอสถามขึ้น


“ครับ พี่บอสไปกับผมหน่อย เค้าให้ไปคุยที่รถ เพราะลงมาไม่ได้ กลัวว่ามันจะวุ่นวาย” แพทพูดขึ้น บอสพยักหน้ารับ เพราะรู้ดีว่าถ้าดิมลงมาที่ร้าน คนคงแตกตื่นกันแน่ๆ

“พวกมึง กูกับพี่บอสไปคุยธุระหน้าร้านแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวมา” แพทพูดบอกกับเพื่อนๆตนเอง ทุกคนก็ไม่มีใครซักถามอะไร แพทพาบอสเดินออกมาด้านหน้า พร้อมกับมองหารถตามตำแหน่งที่อีกฝ่ายบอก


“คันนั้นรึเปล่า” บอสสะกิดแพทแล้วชี้ไปทางที่มีรถตู้สีดำยี่ห้อดังจอดอยู่


“น่าจะใช่ ลองเดินไปดูก่อนละกัน” แพทตอบกลับ ทั้งสองเดินไปที่รถตู้ พอเดินไปถึง ประตูก็เปิดออกพร้อมกับชายวัยกลางคนท่าทางออกสาวนิดๆ ที่ลงมา


“ดิมรออยู่ด้านในน่ะ ขึ้นรถสิ” ชายคนดังกล่าวพูดขึ้นยิ้มๆ แพทกับบอสเลยขึ้นไปบนรถ ซึ่งที่นั่งถูกปรับด้านให้หันหน้าเข้าหากัน บอสตื่นเต้นนิดๆ เมื่อได้เจอกับดิมแบบใกล้ชิดแบบนี้ แพทมองชายตรงหน้าที่รูปร่างสูงใหญ่กว่าเขาเล็กน้อย ดูสุขุมและเป็นผู้ใหญ่มาก พอได้มาเห็นเจอตัวจริง แพทก็พอจะคุ้นหน้าบ้าง เนื่องจากเคยเห็นผ่านๆหน้าจอทีวี เพราะเขาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก


“สวัสดีครับ” แพทกับบอสยกมือไหว้อีกฝ่าย เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายอายุมากกว่าตนเอง ดิมยิ้มให้นิดๆ


“ขอโทษทีนะ ที่มารบกวนเวลาเที่ยวตอนนี้ แต่ชั้นมีเวลาแค่ช่วงนี้จริงๆ” ดิมบอกออกมาเสียงเรียบนิ่ง


“ไม่เป็นไรครับ” บอสเป็นฝ่ายตอบกลับ ส่วนแพทกำลังมองประเมินดิมอยู่ ว่ามาหาเขาด้วยเรื่องอะไร


“นายคงเป็นแพทสินะ” ดิมหันไปมองแพท


“ครับ” แพทตอบกลับ


“ชั้นจะไม่อ้อมค้อมล่ะนะ พอดีชั้นรู้มาว่า ตอนแรกคนเขียนนิยายวายที่เค้าเอามาทำเป็นซีรีย์ อยากได้นายมาเป็นพระเอก ชั้นก็เลยขอข้อมูลเค้ามาจนรู้ว่านายเป็นน้องของคุณพีม” ดิมพูดขึ้นทันที เพื่อไม่ให้เสียเวลา

“ชั้นก็เลยโทรไปหาคุณพีม เพื่อขอเบอร์นาย” ดิมบอกถึงที่มาของการติดต่อแพท


“แล้วคุณมีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ” แพทถามกลับไปอีก


“นายคงเคยเจอกับเบนซ์แล้วใช่มั้ย คนที่จะเป็นนายเอกให้กับซีรีย์น่ะ” ดิมถามกลับไป


“เจอแล้วครับ เจ้าคนล้นๆนั่นน่ะ” แพทบอกกลับ ทำให้บอสต้องตีแขนแพทเบาๆเป็นการปราม แพทหันมามองบอสพร้อมกับใช้มืออีกข้างของตัวเองตบลงไปเบาๆบนหลังมือของบอสที่จับแขนของเขาอยู่ เพื่อให้รู้ว่าเขารับรู้การปรามของบอสแล้ว ทุกการกระทำ อยู่ในสายตาของดิม


“ขอโทษแทนแพทด้วยนะครับ” บอสรีบบอกอีกฝ่าย เพราะกลัวว่าดิมจะไม่พอใจ เนื่องจากเบนซ์เป็นน้องคนสนิทของดิม ดิมยิ้มนิดๆ


“ไม่เป็นไรหรอก  เบนซ์เค้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ล้นๆเกินๆมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ” ดิมตอบกลับอย่างสุภาพ


“น้องเค้าน่ารักดีครับ” บอสพูดชมออกมาจากใจจริงๆ ดิมก็ยิ้มรับ


“ชั้นบอกตามตรงเลยนะ ว่าชั้นค่อนข้างห่วงเบนซ์มาก ชั้นอาจจะดูเหมือนจุ้นจ้านเห็นแก่ตัวไปหน่อย ที่จะมาพูดเรื่องนี้กับนาย เบนซ์เค้าตื่นเต้นกับการที่จะได้แสดงซีรีย์มาก ชั้นจึงอยากให้มีคนที่ไว้ใจได้ เชื่อใจได้ มาเล่นคู่กับเค้า” ดิมบอกออกมาอย่างกำกวมแพทหรี่ตามองดิมเล็กน้อย ดิมเองก็มองตาแพทไม่หลบเช่นเดียวกัน แพทยกยิ้มขึ้นมา เมื่อเดาอะไรบางอย่างได้ และดิมเองก็รู้เช่นกัน ว่าแพทมองเจตนาของเขาออก

“ชั้นค่อนข้างสนิทกับคุณพีม พี่ชายของนาย เพราะเขาเป็นคนสอนชั้นเกี่ยวกับการอยู่รอดในวงการนี้ อะไรที่คุณพีมการันตี ชั้นเชื่อทุกอย่าง” ดิมบอกออกมาเสียงจริงจัง

“เค้าบอกว่าเชื่อใจนายได้ แต่นายจะยอมรับข้อเสนอหรือไม่ นั่นคือสิ่งที่นายตัดสินใจเอง และชั้นก็จะยอมรับมัน” ดิมบอกออกมาอีก บอสมองหน้าดิมอย่างงงๆ


“ข้อเสนออะไรเหรอครับ” บอสถามกลับไปบ้าง


“แพท ชั้นอยากขอร้องให้นาย ช่วยเล่นซีรีย์เรื่องนี้คู่กับเบนซ์หน่อยได้มั้ย มันอาจจะดูเห็นแก่ตัว เหมือนที่ชั้นพูดไว้ แต่ชั้นไม่มีทางเลือกจริงๆ” ดิมบอกออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้ให้ความรู้สึกบังคับขู่เข็ญแต่อย่างไร แพทยกยิ้มเล็กน้อย


“ดูเหมือนว่า เบนซ์จะมีความสำคัญกับคุณมากเลยนะครับ” แพทแกล้งถามกลับไป


“ใช่ สำคัญมาก เพราะถ้าเป็นนายเอง นายก็คงอยากให้คนที่เชื่อใจได้ ไว้ใจได้ อยู่รอบๆตัวคนสำคัญของนายใช่มั้ยล่ะ” ดิมพูด พร้อมกับมองมาที่บอส ทำให้บอสรู้สึกร้อนหน้าวูบ แล้วหันไปมองแพททันที แพทเอนตัวพิงเบาะนั่งอย่างสบายๆ


“ถ้าผมไม่เล่นล่ะ คุณจะทำยังไง” แพทแกล้งถามกลับไปอีก


“ชั้นยังไม่ได้คิดเรื่องนี้” ดิมตอบกลับตรงๆ


“ผมขอเวลาแป๊บหนึ่ง” แพทพูดขึ้น ก่อนจะหยิบมือถือตนเองออกมา แล้วกดโทรออก พร้อมกับเปิดลำโพงให้ทุกคนได้ยิน


(“ว่าไงแพท”) เสียงใสของกรีนดังขึ้นในสาย


“ป้า คุยได้รึเปล่า” แพทถามกรีนกลับไป


(“คุยได้ เอ๊ะ! นี่แกเรียกชั้นว่าป้าอีกแล้วนะ”) เสียงแว้ดๆของกรีนดังออกมา ทำเอาบอสแอบยิ้มขำ


“เอาน่า ผมมีเรื่องจะถาม” แพทเกริ่นกลับไป


(“ถามอะไร”) กรีนถามกลับมา


“สมมุตินะครับ ว่าถ้าผมยอมรับเล่นเป็นพระเอกในซีรีย์ของป้า ป้าจะยอมรับได้มั้ย ถ้าซีรีย์ของป้าไม่ดัง” แพทถามกลับ บอสทำหน้างงเล็กน้อยเมื่อได้ยิน


(“ทำไม”) กรีนถามกลับอย่างงงๆเช่นกัน


“ก็ซีรีย์พวกนี้น่ะ มันต้องมีแฟนเซอร์วิสด้วยใช่มั้ย คนถึงจะติดตามกัน ซึ่งป้าก็น่าจะรู้นิสัยของผมนะ ว่าผมไม่ค่อยชอบแบบนั้นสักเท่าไร ในการแสดง ผมทำให้ป้าได้เต็มที่ แต่นอกเวลางานผมก็คือผม อาจจะเซอร์วิสได้นิดหน่อย แต่ไม่มาก ผมไม่แคร์แฟนซีรีย์ของป้า ผมแคร์แค่คนที่ผมรัก ป้าจะยอมรับได้มั้ย” แพทพูดออกมาตรงๆ ทำให้ดิมนั่งอึ้งกับความคิดและความมั่นคงในความรู้สึกของแพทเป็นอย่างมาก แม้กระทั่งบอสเอง ก็รู้สึกหัวใจเต้นแรงใบหน้าร้อนวาบ เพราะสายตาที่แพทมองมาที่เขา ยามที่คุยกับกรีนไปด้วย


(“อร๊ายย แก ชั้นเขินแทนพี่บอสว่ะ”) แทนที่กรีนจะส่งเสียงกังวลออกมา แต่ดันปลื้มกับคำพูดของแพทซะงั้น แพทกลอกตาเล็กน้อย


“ป้านี่ไม่เต็มเหมือนกันเนอะ” แพทว่ากลับไป เพราะเขานึกว่ากรีนจะเครียดในเรื่องที่เขาพูดซะอีก


(“เดี๋ยวกัดหูขาด เอาจริงๆนะ ชั้นไม่ได้คิดไกลว่ามันต้องดังอะไรหรอก แค่อยากหาประสบการณ์ให้กับตัวเอง อยากเรียนรู้งานในวงการบันเทิงมากกว่า ละครชายหญิงอื่นๆ ก็ไม่เห็นเค้าจำเป็นต้องมีแฟนเซอร์วิสเลย แค่เล่นให้ถึงอารมณ์ของตัวละครก็พอ แต่ก็นะ ชั้นยังไม่รู้ว่าคนที่จะมาเล่นให้ชั้นเนี่ย แต่ละคนจะเล่นดีหรือแข็งทื่อเหมือนหิน”) กรีนบอกออกมาจากความรู้สึกจริงๆ

(“แกถามแบบนี้ หมายความว่ายังไง แกจะรับเล่นให้ชั้นเหรอ”) กรีนถามกลับด้วยความตื่นเต้น


“เดี๋ยวผมโทรบอกอีกที ผมแค่อยากรู้ความคิดของป้าน่ะ แค่นี้ก่อนนะครับ พรุ่งนี้ผมจะให้คำตอบ” แพทบอกกับกรีนกลับไป กรีนรับคำ ก่อนจะวางสาย แพทมองหน้าดิมนิ่งๆ

“ผมได้คำตอบที่อยากรู้จากคนเขียนนิยายมาแล้ว แล้วทางคุณล่ะ คุณจะยอมรับได้มั้ย ถ้าซีรีย์เรื่องนี้มันไม่ดัง” แพทถามดิมกลับไปบ้าง เพราะถ้าเขาจะคิดจะดันเบนซ์ให้อยู่ในวงการบันเทิง เขาต้องหวังให้ซีรีย์เรื่องนี้ดัง ดิมยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ


“ชั้นคิดไม่ผิดจริงๆ ที่มาขอร้องนาย บอกตรงๆ มันอาจจะดูใจร้ายกับคนแต่งนิยายอย่างกรีนไปสักหน่อย แต่ชั้นก็ไม่ได้หวังให้เบนซ์เค้าดังอะไรอยู่แล้ว แค่อยากให้เค้าสัมผัสการทำงานแบบชั้นบ้างเท่านั้นเอง” ดิมพูดออกมาตรงๆ พร้อมกับรอยยิ้มร้ายๆ


“อ่าว ทำไมล่ะครับ” บอสถามขึ้นอย่างงงๆ


“มันมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ เค้าถึงอยากจะลองทำงานการแสดงบ้าง ชั้นก็ยอมให้เค้าได้ลองทำดู ถือว่าเป็นประสบการณ์ เพราะเอาจริงๆแล้ว เบนซ์เค้าไม่เหมาะที่จะอยู่ในวงการนี้เลยสักนิด” ดิมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทำให้บอสรู้สึกเห็นใจเบนซ์ขึ้นมาทันที แต่ก็ไม่กล้าพูดว่าอะไรออกมา แพทก็ยกยิ้มอย่างขำๆ


“พี่บอสว่าไงครับ” แพทหันมาถามบอส


“อะไรว่าไง?” บอสถามกลับไปอย่างงงๆ แพทยิ้มออกมาน้อยๆ


“ก็เรื่องที่คุณดิมเค้ามาขอ พี่อยากให้ผมเล่นมั้ย” แพทถามบอสกลับไป


“ก็..แพทจะอึดอัดมั้ยล่ะ ตอนแรกแพทบอกว่าไม่อยากเล่น พี่ก็ไม่บังคับอะไรนะ พี่อยากให้แพทเป็นคนตัดสินใจเองมากกว่า” บอสบอกกลับไปตามที่คิด เพราะเรื่องแบบนี้ เจ้าตัวน่าจะรู้ดีที่สุด แต่ถ้าแพทเล่นกับเบนซ์ ในใจของบอสกลับรู้สึกสบายใจขึ้นมา เพราะไม่ต้องมาระแวงอะไร และนี่เองที่ทำให้บอสรู้ว่า ทำไมดิมถึงมาขอให้แพทเล่นคู่กับเบนซ์


“ผมบอกแล้วไง ว่าผมแคร์คนที่ผมรักมากกว่าใคร ถ้าพี่บอสไม่ชอบใจ ผมก็ไม่เล่น ขอโทษนะครับคุณดิม ที่ผมต้องให้พี่บอสเค้าเป็นคนตัดสินใจแทนให้” แพทหันไปพูดกับดิมตรงๆ ดิมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ


“แพทเล่นก็ได้นะ อย่างน้อยก็ถือว่าช่วยกรีน ซีรีย์จะดังหรือเปล่าก็ให้คนดูเค้าตัดสินใจกันเองล่ะเนอะ คิดเสียว่าเราก็ทำเต็มที่ของเราแล้ว” บอสบอกออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ เขาอยากจะช่วยทั้งดิม และช่วยหัวใจตัวเองด้วย ดิมคลี่ยิ้มออกมาทันทีด้วยความพอใจ


“โอเคครับ ตามนั้น ผมเล่นให้ก็ได้ เดี๋ยวผมจะโทรบอกพี่กรีนเอง” แพทหันมาพูดกับดิมด้วยท่าทีปกติ เขาไม่คิดอะไรกับการที่บอสตอบรับ เพราะยังไงก็ไม่มีใครสามารถมาทำให้ความรักของเขามีปัญหาได้อย่างแน่นอน


“ขอบคุณมาก ขอบคุณจริงๆ เอาไว้ชั้นว่าง จะขอเลี้ยงข้าวพวกนายสักมื้อนะ แต่ตอนนี้ชั้นคงต้องรีบไปทำงานต่อ นี่ก็เลทมาพอสมควรแล้ว แล้วชั้นจะโทรหาอีกที” ดิมพูดกับอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม แพทกับบอสตอบรับ ก่อนจะลงจากรถ ทั้งสองรอให้รถตู้ของดิมเคลื่อนไปก่อน


“แพทไม่โกรธพี่นะ ที่พี่ตัดสินใจแบบนี้” บอสถามแพทขึ้นมา โดยที่ยังไม่ได้กลับเข้าไปในร้าน


“ไม่โกรธหรอกครับ ผมเข้าใจพี่บอส อีกอย่างผมก็ยังพอรับได้ ถ้าได้เล่นคู่กับหมอนั่น เพราะผมมั่นใจว่ามันไม่มาทำให้ผมมีปัญหาแน่ๆ หึหึ” แพทพูดพร้อมกับหัวเราะในลำคอ


“เราเองก็เหมือนกัน เมื่อยอมเล่นให้กับกรีนแล้ว ก็ทำให้มันเต็มที่ พี่เข้าใจดีว่ามันเป็นการแสดง พี่ไม่คิดมากเรื่องนี้หรอก แล้วก็อย่าไปกัดใครเค้ามากนัก ไม่รู้ว่าเค้าฉีดวัคซีนโรคพิษสุนัขบ้ากันเอาไว้รึยัง” บอสพูดพร้อมกับแกล้งเหน็บคนรักนิดหน่อยกลับไป


“หืม นี่กล้าว่าผมขนาดนี้เลยเหรอพี่บอส” แพทแกล้งโวยกลับยิ้มๆ บอสเลยนึกหมั่นไส้ ยกมือไปดึงแก้มทั้งสองข้างของแพท


“ก็ปากเรามันใช่ย่อยที่ไหน เพื่อนๆพี่ๆเค้าคอนเฟิร์มมาซะขนาดนั้น เด็กหนอเด็ก โตขึ้นมาทำไมปากจัดขนาดนี้เนี่ยยย” บอสดึงแก้มของแพทไม่แรงนัก ดึงเพราะหมั่นเขี้ยวเสียมากกว่า แพทจับมือของบอสที่ดึงแก้มของเขาเอาไว้ แล้วมองหน้าบอสยิ้มๆ


“พูดแบบนี้ ระวังผมจะใช้ปาก....จัดให้อีกสักทีนะครับ” แพทพูดเว้นคำพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม ทำให้บอสร้อนหน้าวูบ



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

โฮ่ๆๆ ไม่ต้องกลัวดราม่า มันไม่มีหรอกค้า นิยายเรื่องนี้ไสยๆ เอ๊ย ใสๆ 

 อาจจะมีนิดหน่อยพอกรุบกริบ แต่เชื่อมือแพทเถอะ แพทเอาอยู่ คึคึ


กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น