รักแสนซนของแมวเหมียว
EP24 --> แค่เพื่อนมึงก็ไม่มีสิทธิ์ 100%
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
EP24 --> แค่เพื่อนมึงก็ไม่มีสิทธิ์ 100%

image

วันนี้เราสองคนออกมาดูหนังกัน ผมกำลังยืนต่อแถวซื้อป็อปคอนอยู่ ส่วนแมวเหมียวนั่งรอ ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมเราเอาใจใส่กันมากขึ้น ไม่สิ่ เป็นผมต่างหากที่เอาใจใส่แมวเหมียวมากขึ้นเพราะต้นเหตุมันมาจากผม แมวเหมียวเธอไม่เคยละเลยหน้าที่ของภรรยาที่ดีเลยด้วยซ้ำ แตกต่างจากผมที่หลงละเลิงไปกับเพื่อนและปาตี้จนลืมเธอ ทำให้มีใครอีกคนก้าวเข้ามาทำให้แมวเหมียวหายเศร้าและเหงา ผมคิดทบทวนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นไม่มีใครถูกและไม่มีใครผิดทั้งนั้น มันไม่ได้ผิดที่มือที่สามแต่มันผิดที่ผมเผลอปล่อยมือของเเมวเหมียวให้มือของใครอีกคนสอดเข้าแทรกกลางระหว่างมือของเราเองต่างหากล่ะ

ระหว่างที่ผมกำลังมองนู่นมองนี่ หางตาของผมมันก็เสือกเหลือบไปเห็นเหมือนมีใครกำลังยืนคุยกับแมวเหมียวอยู่ตรงโซฟาหน้าโรงหนัง ผมจ้องสังเกตุไอ้สัตว์ตัวนั้นไม่นานไฟในตัวผมมันก็ลุกลามขึ้นหัวทันที ไม่รอให้ใครมาตัดริบบิ้นเปิดงานให้ผมทั้งนั้น ผมเดินออกจากแถวตรงดิ่งไปตรงที่ที่สองคนนั้นกำลังยืน จับมือ!!! กันอยู่แล้วไอ้แมวมันยิ้มทำไมกล้ายิ้มให้ไอ้เวรนั่นต่อหน้าผมงั้นหรอว่ะ!! กล้ามาก

"เดือนนั้นนอนโรงบาล เดือนนี้มึงคงอยากนอนในโรงใช่มั้ย!!!!"

"ซะ..ซัน" แมวเหมียวและไอ้เหี้ยตัวเดิมรีบผละออกจากกันทันทีเมื่อได้ยินเสียงผมคำราม มันบังอาจมาจับมือเมียผมไอ้แมวแม่งก็เสือกปล่อยให้มันจับอยู่ได้

"พะ..พี่แฟนแมวเหมียว" หน้าซีดเหมือนไก่ต้มเลยนะไอ้เหี้ย ขี้ขลาดตาขาวเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือรอยบากตรงหางคิ้วที่ลามมาเกือบถึงลูกกะตา หึ! ผมทำเองอ่ะ

"แฟนพ่อมึงสิกูผัว!!"

ผมยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเอาลิ้นดุ้นกระพุ้งแก้มกระดิกเท้าระบายอารมณ์อารมณ์หัวร้อน คนเริ่มให้ความสนใจกับพวกเราแล้วแต่ใครสน อย่างซันอ่ะหรอมองไปเถอะปล่อยให้เสือกเต็มที่

"ซันโยเค้าแค่มาขอโทษ ซันอย่าเพิ่งโกรธนะ"

แมวเหมียวเดินเข้ามาเกาะแขนผมไว้แน่น มือเธอสั่นรวมไปถึงน้ำเสียงที่ใช้พูดกับผมด้วย ผมมองหน้าเธอนิ่งแววตาและท่าทีไม่มีพุรุธ ผมรู้ดีไอ้แมวมันโกหกเก่งซะที่ไหน

"คะ....ครับพี่ผมแค่อยากจะมาขอโทษที่ทำให้พวกพี่ทะเลาะกันเพราะผม ตะ...แต่เรื่องที่พี่ทำผมเข้าโรงพยาบาล มะ....มันก็สมควรแล้วครับ ผมสมควรโดน"

"อย่าให้กูรู้ว่ามึงยังกล้ามาคุยหรือติดต่อกับคนของกูอีก คราวนี้มึงจะไม่ได้แค่ไปนอนในโรงบาลแน่ อยากไปเที่ยวเล่นแถวชายแดนหน่อยมั้ยล่ะเดี๋ยวกูจะจัดให้"

ผมก้มหน้าเข้าไปกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน มันกับผม หน้าที่ซีดอยู่แล้วยิ่งซีดเข้าไปใหญ่

"ไม่ครับพี่ มะ..ไม่อยากไปครับ"

"แค่เพื่อนมึงก็ไม่มีสิทธิ์ แค่คนรู้จักมึงก็ไม่มีสิทธิ์ อย่าให้กูเห็นเงาหัวของมึงอีก ไสหัวไป!"

"ครับพะ..พี่"

พูดจบมันก็รีบหันหลังวิ่งหนีออกไปจากตรงนี้ทันที จะให้ผมมาพูดดีกับไอ้คนที่กล้าทำให้ผมกับแมวเหมียวเกือบไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนทุกวันนี้งั้นหรอ รอให้น้ำทะเลท่วมโลกก่อนเถอะไอ้บ้าเอ้ย!!!

"เมื่อกี้ให้มันจับมือทำไมแมวเหมียว!!"

แมวเหมียวสะดุ้งโหยงเธอตัวลีบก้มหน้ามองพื้น ผมเท้าเอวมองคนที่กล้าให้ผู้ชายมาจับมือถือแขนด้วยอารมณ์โกรธ โกรธแบบอยากเอามีดมาตัดมือมันโยนให้ไอ้เข้แดก

"แมวเหมียวไม่รู้ว่าเค้าจะดึงมือไปจับ"

"ไม่รู้หรือตั้งใจอ่อยมือให้มันจับ!"

"ปะ..ป่าวอ่อยนะซัน แมวเหมียวพยายามจะดึงออกแล้วแต่เค้าไม่ยอมปล่อย" เธอรีบเงยหน้าขึ้นมาอธิบายให้ผมฟังแววตาไม่มีพิรุธ ผมมองหน้าคนที่กำลังยืนตัวสั่นและหวาดกลัวอยู่ตรงหน้า ใช่เธอกลัวผม

"กลัวหรอ?"

"ห้ะ?"

"กลัวซันหรอ"

คนตัวเล็กพยักหน้าเบาๆแล้วก้มหน้าลงมองพื้นเหมือนเดิม ผมดึงแมวเหมียวเข้ามากอดเสียงร้องให้แผ่วเบาลอยมาเข้าหูผม คนตัวเล็กในอ้อมกอดตัวสั้นไหวเพราะร้องให้สะอื้นจนตัวโยน ผมจูงมือเธอออกมาจากตรงนั้น ไม่ดูแม่งล่ะหนัง!!

💥💥💥💥💥💥

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น