ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนพิเศษ หม่อมแม่โหดฝุดๆ~

​"อุหว~า"

ข้าที่ไปอาบน้ำชำระร่างกายกับเจ้าซัคคิวบัสนี่ตอนนี้กำลังแอบดูภายในห้องของมิกะอยู่

มันช่างรุนแรงเหลือเกิน เขามีพลังกายเหลือเฟือขนาดนั้นเชียวงั้นหรือ? แต่ข้าในตอนนี้ไม่ไหวแล้วนะเนี่ย...ยัยซัคคิวบัสหน้าซีดไปแล้วด้วย ถ้าเข้าไปตอนนี้คงไม่พ้นถูกดึงไปกระทำแหงแซะ

"ข้าว่า...เราค่อยเข้าไปดีกว่านะ"

"ข้าเห็นด้วย..."

ข้าตอบกลับนังซัคคิวบัสที่มีชื่อว่าอารุสะไปแล้วแอบมองอย่างไม่วางสายตาจนกระทั่งทั้งคู่เสร็จกิจกว่าหลายรอบแล้วนอนไปทั้งคู่

แต่น่าแปลกสุดๆ มิกะนั้นเป็นมนุษย์ไม่ใช่งั้นหรือ? การที่สามารถทนต่อพวกเราที่มีขีดจำกัดเรื่องเซ็กซ์(หากไม่นับความอ่อนแอของอารุสะ)สูงกว่ามันเป็นเรื่องที่แปลกสุดๆเลยล่ะ

"แหมๆ แอบดูมันไม่นะ"

""!?""

ย...ยัยนางฟ้านั่น...ไปอาบน้ำมางั้นเหรอ? ทำเอาข้าตกใจหมดเลย แล้วนางก็เปิดประตูเข้าไปในห้อง

"เข้ามาสิ"

ข้ากับอารุสะมองหน้ากันก่อนจะเดินตามนางเข้าไป อื้อหือ...กลิ่นกามสุดยอดจริงๆ นี่มันเกินกว่าที่ข้าคิดเอาไว้เลยนะ มิกะสามารถทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกันเนี่ย?

*ตกลงมังกรหรือสุนัข?

"งั้นฉันขอนอนก่อนนะ"

ดูเหมือนว่านังซาน่าจะง่วงนอนสุดๆ ดูได้จากอาการหาวหวอดใหญ่นั่นน่ะนะ นางนอนลงข้างๆมิกะแล้วกอดเขาอย่างกับเขาเป็นของนางตนเดียวซะนี่!

"ข้าด้วย"

ต่อมาคืออารุสะที่เปลื้องผ้าเข้าไปนอนเบียดระหว่างเอ่อ...ซัตสึจิ*ใช่ไหมนะ? แล้วนางกอดแขนขวาของเขาเอาไว้ด้วยร่างกายที่เปล่าเปลือ---แล้วไอ้มือนั่นล้วงอะไรของหล่อนกันยะ!!?

*ไม่ใช่จ่ะ จำชื่อผิดแล้วยัยมังกรบ้องตื้น

"ข...ข้าก็ด้วย!"

แต่มันจะไม่แออัดไปหน่อยเหรอ? ช่างมันเซ่!

แล้วข้าก็พุ่งเข้าไปกอดเขาแล้วนอนทับเขาจากข้างบน โดยที่ส่วนนั้นของเขาก็สัมผัสได้ถึงกับสิ่งที่ยิ่งใหญ่ของเขา น......นอนดีกว่าน่า!!!

ว่าแต่...ผมของเขาเป็นสีขาวถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?

†

†

†

หนักฟ่ะ...

ยัยมังกรพิษโรคจิตเงียบนี่ ใครให้เธอมานอนทับตัวผมกันเนี่ย? ที่อื่นก็มีไม่ใช่รึไงน่ะหา?

แล้วนี่มันอาร๊าย!? ทั้งยัยร่านซาน่า ยัยซัคคิวบัสไร้ประสบการณ์และแม้แต่ยัยมังกรหื่นเงียบนี่ต่างก็โป๊กันทุกคนเลย คิดจะยั่วกันงั้นเหรอ!?

"เธอเป็นคนเริ่มก่อนนะยัยพวกบ้า"

ผมดึงแขนออกจากร่องอกที่สุดแสนจะอวบอิ่มของทั้งคู่แล้วกระชากผ้าห่มออกไปทำให้ทั้งผมและนางาอิต่างก็แนบชิดกันด้วยร่างเปลือยเปล่า

"อ...อืม..."

ดูเหมือนเธอใกล้จะตื่นแล้ว เธอลืมตาอย่างงัวเงียมองไปทั่วทุกสารทิศแล้วหันมามองผม ผมแสยะยิ้มแล้วถ่างขาของเธอออก จากนั้นก็...อย่าที่ทุกคนน่าจะเข้าใจกันดี

"ม....ไม่นะ อร๊างส์♥"

ยัยนี่ยังคงคับเหมือนเคยเลยนะ

"ปากบอกว่าไม่แท้ๆ แต่ใบหน้ามันฟ้องชัดๆเลยนะว่ามีความสุขน่ะ"

"อาส์♥ ย....อย่าแกล้งกันสิ"

ยัยนี่น่ารักชะมัด แต่วันนี้รู้สึกว่ามีอะไรต้องทำก่อนงั้นขอจัดในเวลาสั้นๆก่อนก็แล้วกัน

"อาส์♥​ อาส์♥​ อาส์♥​ อาส์♥​ อาส์♥​ อาส์♥​ อาส์♥​ อาส์♥​"

-ตรั่บ ตรั่บ ตรั่บ ตรั่บ ตรั่บ ตรั่บ ตรั่บ ตรั่บ-

ทั้งรัดทั้งตอด ปากบอกว่าไม่แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนหรืออะไรเลย ยัยนี่มันโรคจิตเงียบจริงๆนั่นแหละ

หลังจากที่กระแทกใส่ไม่ยั้งเป็นเวลานานก็ดูเหมือนคนอื่นๆจะตื่นกันแล้ว และก็ต่างส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอะไรบางอย่างไปทางนางาอิที่ไม่รู้ตัวในเรื่องนี้

"อาส์♥​ อาส์♥​ อาส์♥​ อาส์♥​"

-ตรั่บ ตรั่บ ตรั่บ ตรั่บบบบ!!-

"อร๊างส์♥"

หมดสภาพไปในที่สุด ครั้งนี้ผมที่ไม่ได้อดทนอดกลั้นก็เสร็จไปในทันที หากเป็นยามที่ปกติคงไม่เสร็จเร็วขนาดนี้ แต่ถ้าเร่งกระบวนการทางร่างกายนั้นมันก็อีกเรื่องนึง

น้ำขาวขุ่นไหลออกจากจุดซ่อนเร้นของเธอออกมาจำนวนมหาศาล ผมผละตัวออกมาแล้วมองสิ่งนั้นด้วยสายตาที่นับถือเล็กๆ

"ให้ฉันทำความสะอาดให้นะ♥"

""พลาดซะแล้ว!""

พวกเธอจะผสานเสียงกันทำเบื๊อกอะไรล่ะนั่น? หลังจากที่ยัยร่านทำความสะอาดด้วยปากให้ผมก็ลุกขึ้นแต่งตัวลวกๆในทันที

"หืม? มิกะ...ผมของนาย"

"หา?"

"ผมของนาย...มันเป็นสีขาวทั้งหมดไปแล้วล่ะ"

งั้นเหรอ?... ก็นึกว่าจะใช้เวลามากกว่านี้ซะอีก คงเป็นเพราะกระบวนการ การทำงานในร่างกายของผมมันมีประสิทธิภาพที่เหนือยิ่งกว่าใครก็เลย...นะ...

หืม? อยากรู้งั้นเหรอ? มันก็แค่หลักการง่ายๆ มีอะไรบางอย่างที่ได้รับจากการใช้การ์ดสีดำนั่นจนทำให้ร่างกายของผมผิดปกติ สิ่งหนึ่งเลยคือเรื่องเซลล์ในผมที่ไม่ผลิตเม็ดสีแล้ว ซึ่งมันจะทำให้ผมเป็นสีขาว และลามไปเรื่อยๆ...

อาการเดียวกับผมหงอกของคนแก่น่ะแหละ แต่ว่าความจริงแล้วไม่ใช่จะเกิดกับเฉพาะคนแก่แต่เด็กๆหรือวัยรุ่นหรือผู้ใหญ่ที่ยังไม่แก่มากก็มีด้วยกันทั้งนั้น บ้างก็บอกว่าเกิดจากความเครียดสะสม

"ช่างมันเถอะ"

"น่าเสียดายผมสีดำสวยๆนั่นจังเลย..."

ยัยซาน่าชอบผมสีดำมากกว่างั้นเหรอ? แต่มันเปลี่ยนไม่ได้แล้วนะ? ช่างมันเถอะน่า

"ไปอาบน้ำดีกว่า...นำทางหน่อยสิ"

"! ได้เลย!"

พนันได้เลยว่ายัยนางฟ้าตัณหากลับนี่คิดอะไรแผลงๆกว่ายัยซัคคิวบัสนั่นแน่นอน งานนี้คงได้ทำความสะอาดห้องอาบน้ำให้กับราชินียาวเลยล่ะ แต่ก่อนอื่นก็ต้องทำความสะอาดห้องนี้ก่อนล่ะนะ

ผมแบกร่างของนางาอิเอาไว้แล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับทุกคน

‡

‡

‡

งืมๆ.....ไม่ยักกะง่วงเลยแฮะฉันเนี่ย

ในขณะที่คนอื่นหลับไปแล้วฉัน คุโรมะ ฮานาโยโกะยังคงทำอะไรบางอย่างอยู่

ยัยพาร์เทน่านั้นหลับไปในทันทีที่ดวงจันทร์โผล่พ้นฟ้า ส่วนยัยลูกสะใภ้อายุไม่ต่างจากฉันที่มีชื่อว่าอาจารย์คิซารากิ ฮัตสึกิคนนั้นเมาหลับไปซะได้ ส่วนยัยเพื่อนร่วมชั้นสวมแว่นลามกนั่นวันนี้ไม่ได้มาค้างด้วย

แต่ฉันจะอยู่ไหนก็คงนอนไม่หลับหรอก ให้ตายเถอะรู้สึกเหนื่อยใจสุดๆ เรื่องลูกในท้องก็อีกเรื่องนึงด้วย อ๊าาาาา! ปวดหัวโว้ย!

สุดท้ายก็ต้องออกจากบ้านไปหาซื้อหนังสือนิยายกับอนิเมะมานั่งอ่านนั่งดูจนได้! โชคดีที่มีเงินตุนจากการขายของจากต่างโลกเอาไว้มากมาย เพราะแร่พวกนั้นแท้ๆ ช่วยเอาไว้จริงๆ!

"ก่อนอื่นก็เรื่อง 'เจ้าหญิงสีดำ*' ของอาจารย์ตุ๊กตาล่ะน๊~า!"

*คุโรฮิเมะ ปล.ไม่มีจริงพิมพ์มามั่วๆล้วนๆ 55

เป็นหนังสือเล่มเดียวจบอีกแล้วงั้นเหรอ? ถึงจะเล่มเล็กไปหน่อยแต่ก็สนุกทุกเรื่องเลยน๊~า ให้ตายสิ พอลองมามองชีวิตจริงย้อนกลับไป ในนิยายนี่ฟังดูน่าสนุกกว่าตั้งเยอะแน่ะ!

"อุ๊ปส์ ฮ่าฮ่าฮ่า!"

แถมคาร์แร็คเตอร์ของเพื่อนตัวเอกก็ทำเสียงหัวเราะให้ฉันสุดๆ! อะไรจะซุ่มซ่ามขนาดนั้นก็ไม่รู้! แทบทุกเรื่องของเขาจะมีตัวละครแบบนี้ออกมา แต่ว่า...ทำไมกัน? เวลาที่อ่านพวกนี้...ทำไมถึงอิจฉายัยนางเอกทุกทีสิน่า

"นอนก็ไม่หลับ ดูอนิเมะดีกว่า!"

เพราะขากลับแวะซื้อขนมกลับมาด้วย เบียร์นั้นก็...ไม่อยากให้บ้านนี้กลายเป็นสนามรบเพราะงั้นฉันจะไม่ดื่มก็แล้วกัน

ฉันดูอนิเมะไปหนึ่งตอน สองตอน สามตอน สุดท้ายก็ดูจนถึงตีสาม...นี่ฉันไม่ต้องนอนเลยรึไงกันเนี่ย?

"หืม?"

รู้สึกเหมือนมีคนที่มีจิตใจไม่บริสุทธิ์จนเข้าขั้นเลวร้ายอยู่แถวๆนี้ แถมยังเล็งไว้ที่บ้านหลังนี้อีกด้วย...ก็ไม่แปลกเล่นซะใฆญ่โตขนาดนี้ แถมอยู่กันไม่กี่คนอีกด้วย ทำไมถึงทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังกันนะยัยลูกสะใภ้คนนี้?

*ย้ำอีกครั้งว่าอายุเท่ากัน!

"ออกไปดูหน่อยดีกว่า"

ฉันลุกขึ้นเปลี่ยนชุดเป็นชุดที่มีฟังก์ชั่นเสริมเต็มที่ ชุดแบบเรียกได้ว่าโกงสุดๆเหมือนในนิยายเรื่อง 'พบรักในต่างโลกกับสาวน้อยผู้ใสซื่อ' เพียงแต่ฉันหาเจ้าชายดีๆที่จะแต่งงานกับฉันไม่ได้นี่สิ...

*Isekai ni Deai to Mujitsu no Shoujo ปล.ไม่มีจริงเหมือนกันแต่งเองล้วนๆ

ว่าแต่...ทำไมชุดของผู้กล้าถึงมีแต่สีดำกันนะ? ช่างมันเถอะ!

ฉันขึ้นไปยังชั้นสามแล้วออกไปทางหน้าต่าง ก่อนหน้านั้นก็ตรวจสอบให้ดีว่าปิดประตูหน้าต่างทุกบานแล้วด้วย

"สามคน?"

ดูเหมือนจะเป็นพวกเด็กเกเรไม่ก็ยากูซ่าล่ะมั้ง? แต่ดูเหมือนจะเป็นพวกกุ๊ยมากกว่า

"เห้ย! พร้อมยังวะ?"

นี่คือกุ๊ยเบอร์หนึ่ง

"ยานอนหลับพร้อม ถุงยางพร้อม กล้องพร้อม ลุยเลยเหอะว่ะ!"

ไอ้สารเลวนั่นก็กุ๊ยเบอร์สอง

"ได้ข่าวว่าอยู่คนเดียวแต่ดูเหมือนจะมีอีกสองคนเข้ามาอยู่ด้วย ดูเหมือนจะเป็นเด็กสาวคนนึงกับป้าสูงวัยแต่ก็ดูสวยทั้งคู่เลยด้วยนะ"

ไอ้ห่านี่คือกุ๊ยเบอร์สาม

"ยังไงก็ช่างตูขอยัยอาจารย์นั่นก็พอแล้วว่ะ!"

"แบ่งให้ด้วยก็แล้วกัน ว่าแต่เด็กสาวคนนั้นน่ารักป่าววะ?"

"สุดๆเลยเว้ย! แต่ตูชอบสาววัยกลางคนมากกว่า หน้าอกนี่สะบึมฮึมฮึ่มเลยนะเว้ย!"

ถึงจะหงุดหงิดยัยพาร์เทน่าแต่ค่อยเอาไปลงกับเธอทีหลังก็ได้ แถมยังดูอายุไม่ถึงสามสิบอีกด้วยจากเบ้าหน้าน่ะนะ แต่การที่พวกแกมาสุมหัวคิดเรื่องสารเลวแบบนั้นกับลูกสะใภ้ฉันน่ะมันผิดมหันต์แล้วโว้ย!

*ย้ำว่าอายุอาจารย์คิซารากิกับขุ่นแม่เท่ากันคือ28!

"พวกแกกล้ามากเลยนะที่เล็งบ้านหลังนี้เอาไว้"

"""!?"""

พวกมันสะดุ้งแล้วมองขึ้นมาหาฉัน หืม? ไอ้กุ๊ยเบอร์สามกับทรงผมอย่างกับหงอนไก่ทำไมแกต้องยิ้มหื่นๆด้วยฟะ? ไอ้บ้านี่ทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิด

"เด็กนั่นเป็นพวกจูนิเบียว*เหรอฟะ?"

*โรคป่วยม.2ตรงตามคำแปลเลย

มันว่าไงนะ? จูนิเบียว? ฉันจะฆ่าแกให้ตาย...ไม่สิ เอาให้ทรมานด้วยเพลิงนรกที่ไม่มีวันมอดดับจนกว่าวิญญาณของแกจะสูญสลายไปนั่นแหละ!

"ถึงจะสวยแต่สมองป่วยแบบนี้ไม่เอาฟ่ะ"

"แกไม่เอาแล้วสินะ? งั้นตูของจัดหน่อยก็แล้วกัน หน้าอกยัยนั่นมันลามกสุดๆ แน่ใจนะว่าเด็กประถมน่ะ?"

ไอ้เบอร์สองกับเบอร์หนึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกบ้า อ๊าาาาาาาาา!!!! ฉันทนไม่ไหวแล้วโว้ย!

**"จงผ่าลงมาซะ • อัสนีบาส!"**​

"ก๊ากกกกกกกกกกกก! นั่นมันบ้าอะไรวะ!? อัสนีบาส? ก๊ากกกกกกกฮ่าฮ่าฮ่---"

-เปรี้ยง! เปรี้ยง เปรี้ยง-

เล็งไปที่ไอ้กุ๊ยเบอร์หนึ่งคนเดียวเลยก็แล้วกัน ตายไปซะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!! 

-เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!!-

"ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!"

"นั่นมันบ้าอะไรวะนั่นน่ะ!?"

เจ้ากุ๊ยเบอร์สองกับสามนั่นไม่ห่วงเพื่อนเลยแฮะ คนเรามันเลวยังไงกับเพื่อนกับฝูงก็คงไม่ต่างกันล่ะมั้ง? ไอ้สารเลวพวกนี้ต้องเผาให้เหี้ยน!

"ไหม้ไปซะ • เปลวเพลิงเอ๋ย!"

""อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!""

จนกว่าพวกแกจะตายไม่ว่าจะทางการ จิตใจหรือวัญญาณมันจะไม่มอดดับและจะไม่หยุด นั่นคือที่มาของฉายาของฉัน

[วีรชนแห่งสงคราม] หรือในนามที่ทุกคนรู้จักกันว่า [ราชินีแห่งความตาย]

"ทำเอาเจ็บใจแทนเลยแฮะ"

หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงโหยหวนของไอ้กุ๊ยสามตัวนั่นและเสียงฮือฮามากมาย และเช้าวันรุ่งขึ้นก็มีข่าวถึงเรื่องนี้ออกมา ทำให้ยัยพาร์เทน่าจ้องตาฉันด้วยดวงตาที่เบิกกว้างถึงที่สุดด้วยล่ะ...

กลับหน้าเรื่อง

ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาติดตามรับชมผลงานน~า

และก็อยากให้ติดตามต่อไป แม้ว่าไรท์จะเริ่มเมาก็จะเขียนให้ช้าลงเพื่อซอร์ฟความเมาน~า

~♪ ~♫

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น