หลงป่ากับพรานเฒ่า

ป่าแห่งนี้ไม่มีทางออกง่าย ๆ   

แสงแดดสีทองเข้มส่องลอดเรือนยอดไม้ลงมาเป็นลำ ๆ กระทบพื้นดินที่ปกคลุมด้วยใบไม้แห้งและมอสชื้น กลิ่นดินเปียก กลิ่นควันไฟ และกลิ่นเหล้าดองผสมกันในอากาศเย็นของภูเขา   

มิ้นนั่งอยู่ตรงนั้น ร่างกายยังร้อนรุ่มจากฤทธิ์เหล้าที่ดื่มไปตั้งแต่ตอนเย็น ทุกครั้งที่เสื้อผ้าเสียดสีผิว หรือเมื่อลมเย็นพัดผ่าน เธอรู้สึกเหมือนมีไฟลุกอยู่ใต้ผิวหนัง หัวใจเต้นผิดจังหวะเป็นพัก ๆ และตรงหว่างขาเริ่มชื้นโดยไม่ได้รับสัมผัสใด ๆ   

ลุงคำนั่งข้างกองไฟห่างออกไปไม่กี่ก้าว ใบหน้าย่นถูกแสงไฟสีส้มสาดส่อง มือหยาบเปิดขวดเหล้าดองสีน้ำตาลเข้ม เทลงในแก้วอลูมิเนียมใบเล็ก แล้วจิบช้า ๆ โดยไม่พูดอะไร   

เธอมองเขา   

เขามองไฟ   

ไม่มีใครรู้ว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า   

ความเงียบของป่าแห่งนี้จะถูกทำลายด้วยเสียงคราง   

และร่างกายของหญิงสาวคนหนึ่งจะถูกครอบครองซ้ำแล้วซ้ำเล่า   

โดยชายชราที่เงียบที่สุดในโลก   

จนกระทั่งเธอไม่อาจแยกแยะได้อีกต่อไปว่า   

ความร้อนที่ลุกโชนอยู่ในร่างนั้น   

เกิดจากเหล้า…   

หรือเกิดจากมือหยาบที่กำลังจะสัมผัสเธอในไม่ช้า   

ป่าไม่มีทางออก   

และคืนนี้…   

ก็เช่นกัน