เกิดใหม่ทั้งที ไฉนต้องมาหนีภาษีสาวโสด

เขาเป็นผู้ชายที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารโว้กฉบับย้อนยุค สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดกริบสวมทับด้วยเสื้อกั๊กสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต ใบหน้าคมคายดูสะอาดสะอ้านราวกับอาบน้ำวันละแปดรอบ ดวงตาคมดุสีฟ้าเรียวรีภายใต้กรอบแว่นเงินจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาจนเสียวสันหลัง ในมือของเขาไม่ได้ถือเครื่องปั๊มหัวใจ แต่กลับถือม้วนกระดาษยาวเหยียดที่ดูเหมือนใบแจ้งหนี้บางอย่าง 

“ฟื้นแล้วก็ดีครับ เลิกแกล้งตายแล้วลุกขึ้นมาเซ็นรับทราบยอดค้างชำระด้วยครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความจิกกัดพาสติที่ขุ่นมัวให้กลายเป็นความขุ่นใจทันใด 

“ยอด...ยอดอะไรคะ?” เอลิน่าพึมพำถามเขาอย่างแผ่วเบา พยายามพยุงตัวขึ้นนั่งอย่างงกๆ เงิ่นๆ งุนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น จนศอกไปกระแทกกับกระถางดอกไม้เหี่ยวเล็ก ๆ บนโต๊ะจนเกือบหล่น แต่มือใหญ่ของเขากลับรับไว้ได้ทันโดยไม่หันมองสักวินาที 

“ภาษีสตรีโสดอายุเกิน 20 ปี ประจำไตรมาสที่ 3 ครับ” เขาขยับแว่นพลางคลี่ม้วนกระดาษออก “รวมกับค่าธรรมเนียมการผิดนัดชำระ และภาษีบำรุงท้องที่สำหรับผู้พำนักในเขตชั้นนอก...ทั้งหมด 50 เหรียญทองแดงครับคุณฟลอเรนซ์” 

“ห๊ะ..!” 

“คุณรู้ไหมว่าโทษของการใช้เวทมนตร์น่ะคือประหาร...แต่โทษของการเบี้ยวภาษีสำหรับผม มันน่ากลัวกว่านั้นเยอะ เชิญตามผมไปชำระภาษีด้วยครับ แต่ถ้าไม่มีเงิน...เราคงต้องเปลี่ยนปลายทางเป็นเรือนจำ" 

เอลิน่าอยากจะกรีดร้องเมื่อฟังจบ นี่มันโลกแบบไหนกัน เกิดใหม่ทั้งที พลังวิเศษก็ต้องซ่อน ภาษีก็ต้องจ่าย แถมยังต้องมาเจอ 'สรรพากรหล่อร้าย' ที่จ้องจะจับผิดเธอทุกฝีก้าวอีกเหรอเนี่ย