สามเรา...ในเหลื่อมล้ำแลนด์

ห้องพักขนาด 35 ตารางเมตรใจกลางกรุงเทพฯ ไม่ใช่สถานที่สำหรับคนแพ้ มันคือกล่องสี่เหลี่ยมราคาแพงหูฉี่ที่บีบอัดความฝันของคนหนุ่มสาวให้กลายเป็นเพียงฝุ่นผง 

ซีนยืนมองตัวเลขในแอปพลิเคชันธนาคารบนหน้าจอสมาร์ทโฟนที่แตกร้าวตรงมุมขวา ยอดเงินคงเหลือ 1,450 บาท ตัวเลขนั้นกะพริบเยาะเย้ยเธอในความมืด ขณะที่เตียงฝั่งตรงข้าม—เตียงของเอย—สว่างไสวด้วยโคมไฟดีไซน์เนอร์ราคาเหยียบหมื่น 

เอยหลับไปแล้ว ภายใต้ผ้าห่มขนเป็ดที่แม่ของเธอส่งตรงมาจากช็อปในพารากอน  

บนโต๊ะเครื่องแป้งฝั่งของเอยเต็มไปด้วยขวดเซรั่ม La Mer, น้ำหอม Tom Ford และสกินแคร์เคาน์เตอร์แบรนด์ที่เรียงรายราวกับกองทัพที่ไม่มีวันพ่ายแพ้  

ส่วนโต๊ะของซีนมีเพียงแล็ปท็อปมือสองหนึ่งเครื่อง โพสต์อิทที่จดทฤษฎีภูมิรัฐศาสตร์ และครีมบำรุงผิวที่ซื้อตอนลดราคา 50% 

ความเหลื่อมล้ำไม่ได้อยู่แค่ในตำราที่อาจารย์เมธาพร่ำสอน แต่มันหายใจรดต้นคอเธออยู่ในห้องนี้ 

ซีนโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง ก่อนจะลุกขึ้นและเดินตรงไปยังห้องน้ำ ปิดประตูลงกลอนอย่างเงียบเชียบที่สุด  

เธอเปิดก๊อกน้ำ ปล่อยให้สายน้ำอุ่นจัดไหลจากฝักบัวลงมากระทบพื้นกระเบื้อง ไอน้ำเริ่มเกาะพราวบนกระจกบานใหญ่ เปลี่ยนภาพสะท้อนที่คมชัดให้กลายเป็นเงาเลือนลาง 

เธอปลดเสื้อยืดตัวย้วยทิ้งลงตะกร้า ตามด้วยชั้นในลูกไม้ที่รุ่ยจนแทบหมดสภาพ ซีนก้าวเข้าไปใต้สายน้ำ  

ปล่อยให้ความร้อนชำระล้างความเหนื่อยล้าและความสมเพชตัวเอง  

สายตาของเธอเหลือบไปเห็นขวด Shower Oil สีทองอำพันของเอยที่วางเด่นอยู่บนชั้นกระจก กลิ่นหอมของไม้จันทน์และส้มขม (Bitter Orange) ลอยแตะจมูก แค่หยดเดียวของมันคงราคาแพงกว่าอาหารทั้งวันของเธอ 

ด้วยแรงขับเคลื่อนบางอย่างที่ผสมปนเปกันระหว่างความขบถและแรงปรารถนา  

ซีนเอื้อมมือไปกดปั๊มเนื้อออยล์นั้นลงบนฝ่ามือ หยดน้ำมันสีทองสัมผัสกับอุณหภูมิร่างกาย เปลี่ยนสภาพเป็นน้ำนมเนื้อละเอียดเมื่อลูบไล้ลงบนผิว 

เธอหลับตาลง สูดกลิ่นหอมหรูหราที่แฝงไปด้วยอำนาจนั้นเข้าปอดลึกๆ สองมือเริ่มลูบไล้จากลำคอระหง ลาดไหล่ ลงมาที่เนินอกที่ตั้งชันรับสัมผัสจากความร้อนของสายน้ำ ผิวของเธอเนียนละเอียด สัดส่วนโค้งเว้าที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้ามือสองนั้นคือความสมบูรณ์แบบที่ธรรมชาติมอบให้โดยไม่ต้องใช้เงินซื้อ 

ระบบเศรษฐกิจที่พวกเขาสร้างขึ้นอาจกีดกันฉันออกไป...  

ซีนคิดในใจ ขณะที่ปลายนิ้วไล้ต่ำลงมาตามหน้าท้องแบนราบ แต่ร่างกายนี้คือเทคโนโลยีอนาล็อกชิ้นสุดท้ายที่พวกมันควบคุมไม่ได้ 

นิ้วเรียวของเธอเคลี่อนผ่านแอ่งสะดือ ลงไปสู่ความเร้นลับเบื้องล่างที่เริ่มเปียกชุ่มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกจุดประกายขึ้นเงียบๆ  

ซีนแยกเรียวขาออกเล็กน้อย ปล่อยให้น้ำอุ่นไหลรินอาบชโลม ขณะที่ปลายนิ้วกลางและนิ้วนางของเธอค่อยๆ แตะสัมผัสติ่งเกสรที่ไวต่อความรู้สึก 

เธอหอบหายใจเบาๆ เสียงครางหวานหลุดลอดออกมาแข่งกับเสียงน้ำตกกระทบพื้น 

สัมผัสจากนิ้วของตัวเองยิ่งตอกย้ำความจริงบางอย่าง  

ในขณะที่กลุ่มทุนอย่างครอบครัวของภัทรกำลังกว้านซื้อที่ดิน ท่าเรือ และผูกขาด 'คอขวด' ทางเศรษฐกิจของประเทศ... ผู้ชายพวกนั้น—ไม่ว่าจะฉลาดหลักแหลมหรือทรงอำนาจแค่ไหน—ท้ายที่สุดแล้วก็ยังคงพ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณดิบที่ถูกฝังอยู่ใน DNA 

ซีนกดน้ำหนักนิ้วเป็นจังหวะที่เร็วขึ้น ร่างกายของเธอบิดเร่าไปตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง เธอจินตนาการถึงใบหน้าของภัทร นัยน์ตาสีเข้มที่มักจะมองเมินคนระดับเธอ จินตนาการว่าชายผู้กุมอำนาจคนนั้นถูกปิดตา ถูกปลดเปลื้องอีโก้ และคุกเข่าอยู่แทบเท้าเธอ หิวกระหายในสิ่งที่เงินหลายพันล้านของเขาก็ซื้อความภักดีที่แท้จริงไม่ได้ 

"อ๊ะ..." 

ร่างบางเกร็งกระตุก ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงแรงตอดรัดที่ปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดออกมาเป็นความซ่านสยิวที่แล่นพล่านไปถึงไขสันหลัง ซีนยืนพิงผนังห้องน้ำที่เย็นเฉียบ ปล่อยให้น้ำล้างคราบออยล์ราคาแพงและร่องรอยของความปรารถนาให้ไหลลงสู่ท่อระบายน้ำ 

เธอเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง มองสบตากับเงาของตัวเองในกระจกที่เปื้อนฝ้าไอน้ำ นัยน์ตาของเธอตอนนี้ไม่มีความหวาดกลัวต่อยอดเงิน 1,450 บาทอีกต่อไป มันถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นและเฉียบคมของการค้นพบอาวุธชิ้นใหม่ 

ร่างกายคือสมรภูมิ ความเปราะบางของมนุษย์คือจุดยุทธศาสตร์ที่แท้จริง 

และโปรเจกต์ EVE... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น