พันธะรักตรวนไหมอัคคี

คำโปรย 

“เจ้าอยากหนีไปจากข้าขนาดนั้นเชียวหรือ... ซูเสวียน?” 

ครั้งหนึ่ง ‘เซี่ยอู๋หมิน’ เคยเชื่อว่าอำนาจและโซ่อาคม 'ตรวนไหมอัคคี' จะสามารถเหนี่ยวรั้งดอกบัวขาวผู้นี้ไว้ในอ้อมอกมารได้ชั่วนิรันดร์ เขาเย่อหยิ่ง หวาดระแวง และใช้ความป่าเถื่อนกักขังเรือนร่างนั้นไว้ในกรงทองอันมืดมิด ทว่าในวันที่ไป๋ซูเสวียนตัดสินใจทำลายดวงจิตของตนเองจนระเบิดกลายเป็นเศษเสี้ยวสีฟ้าปลิวหายไปในอากาศ โลกทั้งใบของจอมมารพลันถล่มทลายลงมาต่อหน้าต่อตา 

ความระแวงอันโง่เขลาแปรเปลี่ยนเป็นความบ้าคลั่ง จอมมารผู้เกรียงไกรกรีดร้องอย่างเสียสติเขาก้มลงคุกเข่าตะเกียกตะกายกับพื้นศิลาเย็นเยียบสองมือกวาดเก็บละอองวิญญาณปนฝุ่นขี้เถ้าของคนรักมาแนบอกประหนึ่งคนเสียสติ ร้องไห้สะอื้นจนแทบขาดใจดั่งสุนัขที่ถูกทอดทิ้งกลางสายฝน 

ในเมื่อเจ้ากล้าทิ้งข้าไป...ข้าก็จะลากเจ้ากลับมา ต่อให้ต้องผิดต่อฟ้าดินข้าก็ไม่สน 

อู๋หมินหัวเราะร่าอย่างวิปลาสท่ามกลางความเงียบงัน เขาปักคมกระบี่คว้านลึกเข้าหากลางแผ่นอกซ้ายของตนเองอย่างไร้ความปรานี ทะลวงควักเอาโลหิตอุ่นเหลวจากขั้วหัวใจหยดแล้วหยดเล่าเพื่อหล่อหลอมสร้างกระดูกหยกและถักทอเส้นชีพจรเส้นใหม่เพื่อชุบชีวิตคนรัก เขาทรมานเจียนตายจนเส้นผมสีดำขลับกลายเป็นสีขาวโพลนดุจหิมะ 

เมื่อซูเสวียนลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในกายใหม่ที่ปราศจากมลทิน จอมมารผมขาวก็รีบหมอบคลานเข้าไปหาเขาแทรกตัวคุกเข่าอยู่แทบเท้าของคนรักอย่างเชื่องช้า ซบใบหน้าซูบซีดลงบนตักนุ่ม สองมือสั่นระริกประคองกอดข้อเท้าบางไว้ราวกับเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายในชีวิต แววตาสีแดงฉานที่เคยดุร้าย บัดนี้กลับฉายแววเว้าวอน อ้อนวอน และจมดิ่งในความบ้าคลั่งที่ยากจะเยียวยา 

“ซูเสวียน... เฆี่ยนตีข้าสิ เข่นฆ่าข้าเสียเถิด หรือจะล่ามข้าไว้ด้วยตรวนเส้นเดิมที่ข้าเคยใช้กับเจ้าก็ได้... ข้ายินยอมเป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของเจ้า ขอเพียงอย่างเดียว... อย่าหันหลังให้ข้า อย่าทิ้งข้าไว้ในนรกที่ไม่มีเจ้าอีกเลย” 

หากดอกบัวขาวคิดจะก้าวเดินหนีไปอีกครั้ง จอมมารผมขาวผู้นี้ก็พร้อมจะควักหัวใจที่ยังเต้นอยู่ของตนเองออกมาให้คนรักเหยียบย่ำเล่นต่อหน้าต่อตา