[ABO] อยู่ดีๆผมก็เป็นพี่เลี้ยงให้ลูกชายของมาเฟียสายโหด

“กลิ่นอัลฟ่าชั้นต่ำนั่นมันติดตัวนายมา! นายลืมไปแล้วหรือไง หลินจื่อโม่... ว่านายอยู่ในสถานะอะไรที่นี่!”

“คุณจาง! ผมเจ็บนะครับ!” จื่อโม่พยายามดันอกแกร่งออก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจและหวาดกลัว

“ผมไม่เคยลืมว่าผมเป็นแค่ลูกหนี้ เป็นแค่พี่เลี้ยงเด็ก! ผมกับไฮ่เฉิงเราเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ คุณไม่มีสิทธิ์มาปรักปรำผมแบบนี้นะครับ!”

คำว่า แค่ลูกหนี้ และ เพื่อนกัน ยิ่งเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงแห่งสัญชาตญาณหึงหวง จางเหว่ยขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด ดวงตาคมดุจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจื่อโม่คล้ายจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการผู้เขียน ตัวละคร สถานที่ และเหตุการณ์เป็นเรื่องสมมุติ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อ่านเพื่อความบันเทิง